Recenzje
Macedonia. W sercu Bałkanów. Wydanie 1
Mały-wielki kraj
Często dzieje się tak, że niewielki terytorialnie kraj skupia wiele niezwykle rzadkich, przez to atrakcyjnych propozycji krajoznawczych, historycznych czy przyrodniczych. Leżąca w centralnym miejscu Bałkanów Macedonia do takich należy, oferując turystom nie tylko świetne warunki do wypoczynku (z dala od masowej turystyki czarterowej!), ale i wiele walorów poznawczych, zaskakujących nawet tych, którzy znają skomplikowaną historię regionu. Napisany przez grupę miłośników Macedonii przewodnik sumuje nie tylko wiedzę na temat kraju, ale podsuwa gotowe propozycje wycieczkowe. Poza zaplanowanymi trzema głównymi szlakami autorzy sugerują odwiedziny w najsłynniejszych miejscach Macedonii. Do takich należy Bitoła, z tureckim starym miastem, beziste-nem (kryty bazar), autentycznym ha-mamem (łaźnią publiczną) i meczetem, górującymi nad wykopaliskami, które prowadzą nas w świat łacińskiego antyku. Nie do pominięcia jest prastara Ochryda, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w którym świat łaciński przenikany jest prawosławnym średniowieczem, zaś niezwykłym unikatem są ruiny Sto-bi, największego antycznego miasta Macedonii. Turystów (i pielgrzymów) muzułmańskich przyciąga miasteczko Tetowo, ważne centrum sufizmu, słynne w świecie z kolorowego meczetu. Wielkim urokiem odznaczają się klasztory z pysznymi ikonostasami i galeriami ikon (jak klasztor Św. Jowana Bigorskiego czy św. Nauma. Ale poza dziejami Macedonia fascynuje walorami naturalnymi, jak kanionem Matka (w pobliżu wiele cerkiew i nieczynnych monastyrów) czy Parkiem Narodowym Mawrowo. Cennymi radami są w przewodniku zalecenia, czego unikać w relacjach z Macedończykami. Ponieważ bałkański tygiel dla przeciętnego Polaka jest niejasny, warto zaufać autorom i nie wchodzić w dywagacje polityczne, nie pytać o kłopoty z Albań-czykami czy relacje z Bułgarami. Lepiej słuchać, niż opowiadać...
Często dzieje się tak, że niewielki terytorialnie kraj skupia wiele niezwykle rzadkich, przez to atrakcyjnych propozycji krajoznawczych, historycznych czy przyrodniczych. Leżąca w centralnym miejscu Bałkanów Macedonia do takich należy, oferując turystom nie tylko świetne warunki do wypoczynku (z dala od masowej turystyki czarterowej!), ale i wiele walorów poznawczych, zaskakujących nawet tych, którzy znają skomplikowaną historię regionu. Napisany przez grupę miłośników Macedonii przewodnik sumuje nie tylko wiedzę na temat kraju, ale podsuwa gotowe propozycje wycieczkowe. Poza zaplanowanymi trzema głównymi szlakami autorzy sugerują odwiedziny w najsłynniejszych miejscach Macedonii. Do takich należy Bitoła, z tureckim starym miastem, beziste-nem (kryty bazar), autentycznym ha-mamem (łaźnią publiczną) i meczetem, górującymi nad wykopaliskami, które prowadzą nas w świat łacińskiego antyku. Nie do pominięcia jest prastara Ochryda, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w którym świat łaciński przenikany jest prawosławnym średniowieczem, zaś niezwykłym unikatem są ruiny Sto-bi, największego antycznego miasta Macedonii. Turystów (i pielgrzymów) muzułmańskich przyciąga miasteczko Tetowo, ważne centrum sufizmu, słynne w świecie z kolorowego meczetu. Wielkim urokiem odznaczają się klasztory z pysznymi ikonostasami i galeriami ikon (jak klasztor Św. Jowana Bigorskiego czy św. Nauma. Ale poza dziejami Macedonia fascynuje walorami naturalnymi, jak kanionem Matka (w pobliżu wiele cerkiew i nieczynnych monastyrów) czy Parkiem Narodowym Mawrowo. Cennymi radami są w przewodniku zalecenia, czego unikać w relacjach z Macedończykami. Ponieważ bałkański tygiel dla przeciętnego Polaka jest niejasny, warto zaufać autorom i nie wchodzić w dywagacje polityczne, nie pytać o kłopoty z Albań-czykami czy relacje z Bułgarami. Lepiej słuchać, niż opowiadać...
ANGORA; Polsat News Ł. Azik; 2016-10-02
Końca świata nie było
Kupiłam tę książkę na jednej z prezentacji Anity. Koniecznie musiałam wiedzieć, coś więcej o kobiecie, która zaprosiła mnie do Gdańska na Spotkania Podróżujących Kobiet TRAMki (w ogóle to moja ręka jest na zdjęciu na tylnej okładce). Oraz jak wygląda warsztat pisarza kończącego kurs Instytutu Reportażu (o której skrycie marzę).
Nie można się nie oprzeć, żeby, widząc ją na półce, po nią nie sięgnąć. Nie tylko ze względu na ten śmieszny aksamitny papier, ale też intrygujące zdjęcie na okładce. Oraz tytuł. Jakiego końca świata, myśli sobie każdy. Rozwiązanie jest w środku. I jest przewrotne. Ale nie będę zdradzać. (...)
Ameryka Środkowa Anity jest pełna sympatycznych, pełnych troski ludzi. Przyjaciół i kompanów podróży. Policjantów ostrzegających przed niebezpieczeństwami i eskortującymi do domu. Zwykłych mieszkańców borykających się z problemami dnia codziennego. Kierowców chickenbusów mających gdzieś opóźnienia w rozkładzie. Amerykanów szukających wygodnego i taniego życia w latynoskim świecie. I jednej samej Anity w tym wszystkim.
Trekingi po parkach krajobrazowych są dużą częścią przygód. Ja sama bardziej lubię miejskie przygody oraz spotkania z ludźmi, aniżeli spotkania z pumą, dlatego przez tę część przebiegłam szybciej. Ale może fakt ten zainteresuje kogoś, kto poszukuje informacji na temat takiej formy aktywności.
Świat się nie skończył, kiedy pozostawiła pracę i męża i wyjechała w daleką podróż. Wiele się zmieniło, ale świat się nie skończył. To pozytywna książką, która pozostanie na mojej półce. To świetna historia, którą będę wspominać.
Czytaj całą recenzję >>
Nie można się nie oprzeć, żeby, widząc ją na półce, po nią nie sięgnąć. Nie tylko ze względu na ten śmieszny aksamitny papier, ale też intrygujące zdjęcie na okładce. Oraz tytuł. Jakiego końca świata, myśli sobie każdy. Rozwiązanie jest w środku. I jest przewrotne. Ale nie będę zdradzać. (...)
Ameryka Środkowa Anity jest pełna sympatycznych, pełnych troski ludzi. Przyjaciół i kompanów podróży. Policjantów ostrzegających przed niebezpieczeństwami i eskortującymi do domu. Zwykłych mieszkańców borykających się z problemami dnia codziennego. Kierowców chickenbusów mających gdzieś opóźnienia w rozkładzie. Amerykanów szukających wygodnego i taniego życia w latynoskim świecie. I jednej samej Anity w tym wszystkim.
Trekingi po parkach krajobrazowych są dużą częścią przygód. Ja sama bardziej lubię miejskie przygody oraz spotkania z ludźmi, aniżeli spotkania z pumą, dlatego przez tę część przebiegłam szybciej. Ale może fakt ten zainteresuje kogoś, kto poszukuje informacji na temat takiej formy aktywności.
Świat się nie skończył, kiedy pozostawiła pracę i męża i wyjechała w daleką podróż. Wiele się zmieniło, ale świat się nie skończył. To pozytywna książką, która pozostanie na mojej półce. To świetna historia, którą będę wspominać.
Czytaj całą recenzję >>
starczewska .
Neapol i Pompeje. Michelin. Wydanie 1
Przewodnik Neapol i Pompeje wydany przez Helion w nowej serii Michelina różni się nieco od pozostałych, które dotychczas przeczytałem i zrecenzowałem. Mimo iż stanowi także kompilację tekstów wybranych z przewodników: „Naples et Pompei. Week-end” i „Włochy. Zielony Przewodnik”. Generalnie ma te same plusy i minusy, co poświęcone europejskim stolicom oraz innym dużym miastom. Objętość ma o 8 stron mniejszą, o wiele mniej włamanych w tekst informacji monotematycznych w szarych ramkach. Natomiast również sporo dobrych kolorowych zdjęć, 8 planów i map, zarówno centrum jak i innych dzielnic Neapolu, a także okolic tego miasta łącznie z wyspami.
No i mnóstwo przydatnych informacji. Za minus uważam zbyt drobny druk tekstów. Zwłaszcza nieczytelny bez lupy w przypadku nazw ulic na planie wydrukowanym na wewnętrznej, składanej okładce przedniej i dodatkowo pierwszej stronie. A na tym planie zaznaczono polecane restauracje, kawiarnie i bary. Trochę odmienny od innych tomików tej serii jest też układ i treść. „Informacje praktyczne” zaczynają się od prezentacji 10 największych atrakcji Neapolu, a po nich dopiero są informacje turystyczne, na temat transportu, komunikacji lokalnej, noclegów i wyżywienia – z wydzielonymi kawiarniami, barami i cukierniami.
Polecanymi zarówno w tytułowym mieście, jak i innych miejscowościach regionu oraz odsyłaczami po dalsze szczegóły do Internetu. Rozrywki i zakupy dotyczą tylko Neapolu. Nie brak kalendarza wydarzeń kulturalnych, dodatkowo jest Informator A – Z oraz propozycje jak spędzić w tym mieście i jego okolicach trzy dni.
W drugim rozdziale wstępnym znalazła się jego krótka historia z kalendarium historycznym od VI w. p.n.e. do 2016 r. Ponadto prezentacja współczesnego Neapolu, jego architektury i sztuki (ze słowniczkiem pojęć architektonicznych) w kolejności epok. A także informacje o religii i kuchni.
Podstawowa część przewodnika zatytułowana została „Dzielnice i zabytki Neapolu”. Obejmuje 3* Spaccanapoli, 2* Zabytkowe centrum i 1* gwiazdkowe: Chiaia i Lungomare, Vomero, Rione Sanitá oraz również 3* Wielkie Muzea. Z systemem gwiazdek w przypadku ważniejszych obiektów w tych dzielnicach bądź muzeach.
Natomiast rozdział „Okolice Neapolu” prezentuje Reggia di Caserta (2*), Zatokę Neapolitańską (3*), Herkulanum (2*), Pompeje (3*) i również tak wysoko oznaczone Wyspy Zatoki i Wybrzeże Amalfitańskie. Oczywiście z gwiazdkami (lub nie) przy omawianych zabytkach, obiektach i miejscach. Na końcu znajduje się dosyć zwięzły indeks ułatwiający odszukanie tego, co w danym momencie jest potrzebne.
Informacji w ramkach jest, jak już wspomniałem, niewiele. Przede wszystkim: „Savoir vivre”, „Gomora” (mafia neapolitańska) oraz o rejsach na Capri i w stronę Ischii i Procidy. W sumie więc sporo potrzebnych turyście informacji.
No i mnóstwo przydatnych informacji. Za minus uważam zbyt drobny druk tekstów. Zwłaszcza nieczytelny bez lupy w przypadku nazw ulic na planie wydrukowanym na wewnętrznej, składanej okładce przedniej i dodatkowo pierwszej stronie. A na tym planie zaznaczono polecane restauracje, kawiarnie i bary. Trochę odmienny od innych tomików tej serii jest też układ i treść. „Informacje praktyczne” zaczynają się od prezentacji 10 największych atrakcji Neapolu, a po nich dopiero są informacje turystyczne, na temat transportu, komunikacji lokalnej, noclegów i wyżywienia – z wydzielonymi kawiarniami, barami i cukierniami.
Polecanymi zarówno w tytułowym mieście, jak i innych miejscowościach regionu oraz odsyłaczami po dalsze szczegóły do Internetu. Rozrywki i zakupy dotyczą tylko Neapolu. Nie brak kalendarza wydarzeń kulturalnych, dodatkowo jest Informator A – Z oraz propozycje jak spędzić w tym mieście i jego okolicach trzy dni.
W drugim rozdziale wstępnym znalazła się jego krótka historia z kalendarium historycznym od VI w. p.n.e. do 2016 r. Ponadto prezentacja współczesnego Neapolu, jego architektury i sztuki (ze słowniczkiem pojęć architektonicznych) w kolejności epok. A także informacje o religii i kuchni.
Podstawowa część przewodnika zatytułowana została „Dzielnice i zabytki Neapolu”. Obejmuje 3* Spaccanapoli, 2* Zabytkowe centrum i 1* gwiazdkowe: Chiaia i Lungomare, Vomero, Rione Sanitá oraz również 3* Wielkie Muzea. Z systemem gwiazdek w przypadku ważniejszych obiektów w tych dzielnicach bądź muzeach.
Natomiast rozdział „Okolice Neapolu” prezentuje Reggia di Caserta (2*), Zatokę Neapolitańską (3*), Herkulanum (2*), Pompeje (3*) i również tak wysoko oznaczone Wyspy Zatoki i Wybrzeże Amalfitańskie. Oczywiście z gwiazdkami (lub nie) przy omawianych zabytkach, obiektach i miejscach. Na końcu znajduje się dosyć zwięzły indeks ułatwiający odszukanie tego, co w danym momencie jest potrzebne.
Informacji w ramkach jest, jak już wspomniałem, niewiele. Przede wszystkim: „Savoir vivre”, „Gomora” (mafia neapolitańska) oraz o rejsach na Capri i w stronę Ischii i Procidy. W sumie więc sporo potrzebnych turyście informacji.
GLOBTROTER INFO Cezary Rudziński; 2016-10-01
Macierzyństwo bez photoshopa
Będąc trochę młodszą niż dziś mamą i jeszcze młodszą blogerką pisałam o e-booku Macierzyństwo bez lukru wydanym w ramach charytatywnego projektu pod tym samym tytułem. Nie szczędziłam wtedy pozytywów. Bez wątpienia była to dla mnie lektura osobiście wyjątkowo cenna. Poczułam się włączona do grona matek nieidealnych, kochających, ale i zmęczonych, czasem sfrustrowanych, a nawet (o zgrozo!) z nutką zazdrości spoglądających na koleżanki nie-matki.
Projekt Macierzyństwo bez lukru, a w najnowszej odsłonie, również „bez Photoshopa”, realizuje dwa cele. Środki ze sprzedaży służą rehabilitacji chorego na rdzeniowy zanik mięśni Mikołajka. To cel bardzo konkretny, ważny. Jest jednak i druga funkcja, jaką spełnia ta akcja polskich blogerek. Macierzyństwo bez lukru wyciąga pomocną dłoń do polskich matek, jakże często realizujących (lub przynajmniej chcących realizować) swoje macierzyństwo w wersji „Matka Polka”. Daje szansę na zweryfikowanie tego pomysłu (uff, co za ulga!) i urealnienie wymogów rodzicielstwa. W żaden sposób, co warto podkreślić, nie odbiera to wartości macierzyństwu. Raczej tą wartość nawet podkreśla poprzez pokazanie, że macierzyństwo jest wymagające, zawiera w sobie dylematy i kompromisy.
Macierzyństwo bez Photoshopa to już czwarta edycja projektu. Tym razem doczekała się wersji papierowej, na dodatek opatrzonej w fotografie autorek. W centrum znalazło się ciało – ciało matki. Wokół tego toczą się rozważania autorek oraz autorów. Tak, tak - autorów – bo wypowiedziało się też trzech panów. Wypowiadający się w tej publikacji dzielą się przemyśleniami, doświadczeniami. To zdecydowanie bardziej lektura do refleksji niż poradnik z zestawem dobrych rad.
Przeczytajcie koniecznie, jeśli czujecie, że coś nie gra w medialnym obrazie macierzyństwa, gdzie „matki są wymuskane, szczupłe i promienne, a dzieci czyste i uśmiechnięte”. W Macierzyństwie bez Photoshopa obraz nie jest tak jednorodny. Jest zdecydowanie bardziej prawdziwy. Szczególnie cenne jest zebranie w ramach jednej książki różnych, naprawdę bardzo różnych, sposobów na przeżywanie zmian swojego ciała w związku z ciążą, porodem, karmieniem. Jest szansa, by w tych opowieściach znaleźć siebie i może, popijając dobrą herbatę, powiedzieć swojemu ciału „dziękuję”.
Leaders' Magazine. HR-Sprzedaż-Zarządzanie Kasia Dobryniecka; 2016-10-01
Pokémon GO. Ukryte oblicze Twojego miasta
Aplikacja Pokemon GO przebojem wdarła się na rynek fabularnych gier miejskich i dokonała rzeczy, która do tej pory wydawała się po prostu niemożliwa - wyrwała wielu zatwardziałych domatorów sprzed ekranów komputerów i zmusiła ich do biegania po prawdziwym świecie! Niezależnie od pogody, pory dnia i miejsca, wszędzie widać dziś przemierzających ulice ludzi, którzy zagapieni w ekrany swoich smartfonów porozumiewają się dziwnym slangiem! Wszystko to dzięki połączeniu doskonałego pomysłu, niezłej realizacji, technologii AR i GPS oraz możliwości współczesnych urządzeń mobilnych. Książka wprowadzi Czytelnika w świat Pokemonów, pomoże zainstalować i skonfigurować aplikację oraz ułatwi wykonanie pierwszych kroków w rozszerzonej rzeczywistości. Czytelnik dowie się, jak skutecznie wyszukiwać i łapać Pokśmony, jak podnieść poziom doświadczenia, prowadzić walki oraz dołączyć do jednej z drużyn.
Personel Plus
