Recenzje

„Córka psychopaty” Diany Jemielity to trzeci i zarazem ostatni tom trylogii, na który czekałam z dużą ciekawością. Dwie poprzednie części bardzo przypadły mi do gustu, dlatego byłam niezwykle ciekawa, jak autorka poprowadzi historię Layli, córki Michaela i Julii, których mieliśmy okazję poznać wcześniej. Layla dorastała w świecie, w którym niczego przed nią nie ukrywano. Od najmłodszych lat wiedziała, czym zajmują się jej rodzice, a oni sami wychowali ją na silną, niezależną i pewną siebie kobietę. Dziewczynę, która zna swoją wartość i nie boi się walczyć o swoje. Niestety, jej nazwisko i rodzinne pieniądze sprawiają, że ludzie często patrzą na nią przez pryzmat tego, co posiada, zamiast dostrzec, jaka naprawdę jest. Po kilku nieudanych relacjach Layla postanawia więc spróbować czegoś zupełnie innego. Za namową przyjaciółki zmienia swój wygląd, rezygnuje z eleganckich ubrań i mocnego makijażu, a okulary stają się częścią jej nowego wizerunku. Właśnie wtedy poznaje Benjamina. Mężczyznę, który na pierwszy rzut oka wydaje się spokojny, opanowany i zupełnie niepozorny. Szybko okazuje się jednak, że pozory mogą być bardzo mylące. On również skrywa sekrety, a jego przeszłość i prawdziwe intencje mają znacznie większe znaczenie, niż początkowo można przypuszczać. Oboje mają swoje tajemnice, a kiedy zaczną wychodzić one na jaw, nic nie będzie już takie proste. Muszę przyznać, że podczas lektury towarzyszyły mi dość sprzeczne emocje. Z jednej strony byłam ciekawa rozwoju wydarzeń i tego, co autorka przygotowała dla nowych bohaterów, z drugiej miałam pewne obawy, czy historia córki Michaela i Julii dorówna poprzednim częściom. I chyba właśnie dlatego tak trudno było mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Bardzo polubiłam Laylę za jej charakter, niezależność i siłę. To bohaterka, która potrafi postawić na swoim i nie pozwala sobą pomiatać. Nie do końca przekonał mnie jednak pomysł na jej przemianę i udawanie kogoś zupełnie innego. Rozumiem, co autorka chciała pokazać przez ten zabieg. Ludzie bardzo często oceniają nas na podstawie wyglądu, nazwiska czy statusu materialnego, ale osobiście uważam, że nie powinniśmy rezygnować z siebie tylko po to, żeby zyskać czyjąś akceptację. Przecież chodzi o to, aby spotkać na swojej drodze osoby, które polubią nas takimi, jacy naprawdę jesteśmy, bez względu na nasze pochodzenie czy zasobność portfela. Jeśli jednak miałabym wskazać bohatera, który najbardziej przyciągnął moją uwagę, zdecydowanie byłby to Benjamin. Jego tajemniczość, prawdziwa tożsamość i motyw zemsty sprawiły, że z każdą kolejną stroną chciałam wiedzieć więcej. To właśnie odkrywanie jego przeszłości było dla mnie jednym z najciekawszych elementów całej historii. Benjamin potrafił wzbudzić we mnie naprawdę skrajne emocje. Były momenty, kiedy ogromnie mu współczułam, innym razem miałam ochotę nim potrząsnąć. Bardzo podobało mi się również to, jak autorka przedstawiła jego wewnętrzne rozterki i emocje, które przez długi czas ukrywał przed światem. Nie będę zdradzać szczegółów, ponieważ uważam, że najlepiej samemu odkrywać kolejne elementy jego historii. Na uwagę zasługuje również sam motyw zemsty, tajemnic i niedopowiedzeń. To one dodawały fabule napięcia i sprawiały, że chciałam poznawać dalsze losy bohaterów. Nie ukrywam jednak, że liczyłam na nieco więcej mafijnego klimatu. Lubię romanse mafijne, w których czuć mrok, niebezpieczeństwo, napięcie i tę charakterystyczną atmosferę, przy której trudno odłożyć książkę choćby na chwilę. Tutaj mafia oczywiście jest obecna, ale miałam wrażenie, że pozostaje nieco na drugim planie. Zabrakło mi mocniejszych momentów, większej dawki niebezpieczeństwa i wydarzeń, które naprawdę podniosłyby mi ciśnienie. Sam styl pisania Diany bardzo mi odpowiada. Książkę czyta się lekko i szybko, fabuła jest interesująca, a bohaterowie potrafią wzbudzić emocje. Mimo to przez całą lekturę miałam poczucie, że czegoś mi brakuje. Czekałam na moment, który sprawi, że nie będę mogła oderwać się od czytania i pomyślę: właśnie na to liczyłam! Niestety, tym razem nie doczekałam się takiego efektu. „Córka psychopaty” nie jest złą książką, wręcz przeciwnie, ma kilka naprawdę mocnych stron, a historia Benjamina zdecydowanie zasługuje na uwagę. To opowieść o tajemnicach, przeszłości, zemście, uczuciach i poszukiwaniu akceptacji. Jednak w moim przypadku nie wywołała aż tylu emocji, co poprzednie tomy. Być może poprzeczka została przeze mnie postawiona zbyt wysoko, ale po wcześniejszych częściach naprawdę liczyłam na coś mocniejszego. Cieszę się, że mogłam poznać historię Layli i Benjamina, choć tym razem nie była to dla mnie tak wyjątkowa przygoda, jakiej się spodziewałam. Mimo kilku zastrzeżeń uważam, że warto dać tej książce szansę, szczególnie jeśli znacie już poprzednie części trylogii. A jeśli jeszcze nie mieliście okazji po nią sięgnąć, sami przekonajcie się, czy historia córki psychopaty skradnie Wasze serca.

Zawsze z ogromną niecierpliwością czekam na przełom października i listopada i na te wszystkie zapowiedzi świątecznych książek, które osobiście uwielbiam i co roku czytam ich od groma, bo mają one po prostu w sobie jakąś magię, czyta się je szybko, często są to fast burny, ale z tak świetnym klimatem, że nigdy nie mogę sobie ich odmówić. Na „Dzwoneczki” czekałam, gdy tylko pojawiła się pierwsza zapowiedź, uwielbiam pióro Ludki, a poprzednie świąteczne/zimowe jej historie były świetne, więc nie mogłam doczekać się i tej! Styl pisania autorki jest niezmiennie jednym z moich ulubiony, a żadna książka spod pióra Ludki jeszcze mnie nie zawiodła, a mam ich już trochę za sobą, więc i z ta było podobnie! Od samego początku byłam na maxa wkręcona w fabułę, która swoją drogą wyszła autorce świetnie i tutaj nie ma się do czego przyczepić. Brat najlepszego przyjaciela, układ i napięcie między bohaterami, które dałoby się kroić nożem już od pierwszego rozdziału! Do tego małe miasteczko i świetny klimat, chociaż z tym „Rayalsowym” trochę bym dyskutowała. Kreacja bohaterów od samego początku bardzo mi się podobała, zresztą Ludka zawsze pisze świetnych bohaterów. Belle wraz ze swoim przyjacielem ma spędzić cały grudzień u jego rodziców, pech chce, że przylatuje do Anglii sama i już pierwszego napotyka na różne przygody, jedną, bardzo przyjemną jest właściciel tawerny, w której ma spędzić noc, czekając za swoimi przyjacielem. Właścicielem okazuje się brat Tristana, który myśli, że ta zdradziła przyjaciela właśnie z nim, bo przecież jest jego narzeczona… udawaną narzeczoną. Ich relacja to wzloty i upadki, momenty pełne śmiechu, nieporozumień i totalnie gorące, chemia miedzy nimi była nieziemska, a mi się tak dobrze czytało o tej dwójce, że mam nadzieje, ze Ludka kiedyś ich wplecie w jakąś inną swoją historię!

Czy miłość naprawdę może zacząć się od katastrofy? Okazuje się, że tak! I to takiej, przy której trudno powstrzymać śmiech. 🤣 Nie spodziewałam się, że historia Daphne i Mavericka dostarczy mi tylu emocji, ale jedno jest pewne - z Nafciarzami zdecydowanie nie można się nudzić! Z ogromną przyjemnością wróciłam do tego hokejowego uniwersum. Już zdążyłam się stęsknić za jego klimatem, a kolejna historia tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że warto było tu wrócić. Relacja głównych bohaterów to prawdziwy rollercoaster. Zaczyna się dość niefortunnie, później wcale nie jest spokojniej, a im dalej w historię, tym więcej pojawia się emocji, nieporozumień i sytuacji, które potrafią rozbawić do łez. Między Daphne a Maverickiem zdecydowanie iskrzy, chociaż oboje nie zawsze ułatwiają sobie życie. Daphne polubiłam przede wszystkim za jej autentyczność. Nie próbuje udawać kogoś, kim nie jest, choć nie zawsze potrafi dostrzec własne zalety. Ma swoje kompleksy, chwile słabości i momenty, w których zwyczajnie brakuje jej pewności siebie. Jednocześnie nie brakuje jej charakteru ani pasji. Bardzo podobało mi się, że jej historia nie skupia się wyłącznie na miłości, ale również na odkrywaniu własnej wartości i uczeniu się, że nie musi spełniać cudzych oczekiwań, żeby być wystarczająca. Maverick natomiast to jeden z tych bohaterów, którzy początkowo mogą sprawiać wrażenie typowych sportowych twardzieli. Jednak im lepiej go poznajemy, tym więcej dostrzegamy pod tą fasadą. Nie jest pozbawiony wad, popełnia błędy i musi mierzyć się z ich konsekwencjami. Jego wrażliwość, empatia i poczucie odpowiedzialności za to, co spotkało Daphne, sprawiają, że trudno sprowadzić go jedynie do roli przystojnego hokeisty. Zdecydowanie doceniam to, że dostał przestrzeń na własny rozwój. Ogromnym plusem są również postacie drugoplanowe. Uwielbiam, kiedy nie stanowią jedynie tła dla głównych bohaterów, ale faktycznie wnoszą coś do fabuły. Tutaj nie zabrakło barwnych osobowości, zabawnych sytuacji i postaci, które sprawiają, że chce się spędzać w tym świecie jeszcze więcej czasu. Nie jest to jednak wyłącznie słodka opowieść o rodzącym się uczuciu. Autorka porusza również temat internetowego hejtu i jego konsekwencji. Pokazuje, jak łatwo w dzisiejszych czasach kogoś ocenić, rzucić kilka krzywdzących słów i zapomnieć o całej sprawie, podczas gdy dla drugiej osoby może to być początek naprawdę trudnego okresu. Ten wątek nadaje historii poważniejszego wydźwięku i przypomina, że za ekranem zawsze znajduje się żywy człowiek. Podoba mi się również sposób, w jaki autorka połączyła romantyczną atmosferę z humorem i trudniejszymi emocjami. Nie miałam poczucia, że czytam historię, w której wszystko kręci się wyłącznie wokół zakochanych bohaterów. Jest miejsce na przyjaźń, problemy, niepewność, rozwój osobisty i oczywiście sporą dawkę hokejowych klimatów. To jedna z tych książek, przy których można się pośmiać, trochę powzruszać i na chwilę oderwać od codzienności. Nie brakuje jej uroku, chemii między bohaterami ani momentów, które zostają w pamięci. Jeśli lubicie romanse sportowe, nieoczywiste początki znajomości i historie, w których pod warstwą humoru kryje się coś więcej, zdecydowanie warto dać jej szansę. A na koniec mam do Was pytanie: Czy wybaczylibyście komuś naprawdę spektakularną wpadkę, gdyby okazało się, że właśnie od niej zaczyna się Wasza historia miłosna? 🤣❤

Początkowo książka wydawała mi się nieco chaotyczna, ale im dalej czytałam tym ciężej było mi się oderwać od losów bohaterów. Zdecydowanie jest to książka idealna na wieczór. Przepychanki bohaterów momentami doprowadzały mnie do łez i to zdecydowanie największy atut tej książki. Enemies to lovers to jeden z moich ulubionych motywów, więc połączony ze świątecznym klimatem i konkursem całkowicie mnie kupił. Momentami problemy bohaterów były nieco przerysowane, ale nie odbierało to uroku książki. Poruszone zostały również trudniejsze tematy, więc nie jest to tylko lekki, zabawny romans. Jeśli lubicie klimatyczne historię to koniecznie musicie przeczytać ,,Świąteczną wojnę serc''.

Po pierwszym tomie wiedziałam, że wrócę do tego małego, świątecznego miasteczka, ale nie przewidziałam, ile chaosu dostarczy mi historia Maxa i Betty. Tym razem wracamy do rodzinnej farmy choinek Maxa, której zaczyna zagrażać nowa konkurencja. Betty przyjeżdża pomóc wujkowi rozkręcić biznes, a Max postanawia zrobić wszystko, żeby ochronić rodzinny interes. Problem w tym, że między tą dwójką od początku pojawia się chemia, której żadne z nich zdecydowanie nie planowało. 🎄 I właśnie od tego momentu zaczyna się zabawa, bo ich relacja jest jednym wielkim chaosem. Oboje mają podobny temperament, bujną wyobraźnię i wyjątkowy talent do prowadzenia rozmów, które zaczynają się całkiem normalnie, a po chwili skręcają w kompletnie absurdalne rejony. Ich dialogi były jednym z moich ulubionych elementów tej historii, bo momentami naprawdę trudno było zachować powagę. Max jest chodzącym chaosem i zdecydowanie nie zawsze zastanawia się nad konsekwencjami swoich pomysłów, ale właśnie dzięki temu tak dobrze sprawdza się w tej historii. Pod całą tą komediową otoczką jest jednak opiekuńczy i czuły, szczególnie kiedy zaczyna mu naprawdę zależeć. Betty również bardzo przypadła mi do gustu. Początkowo wydaje się spokojniejsza, ale szybko pokazuje, że potrafi postawić na swoim. Ma własne cele, obawy i problemy, dzięki czemu nie jest jedynie dodatkiem do historii. Ich relacja rozwija się szybko, ale nie brakuje w niej chemii, przekomarzań, niezręcznych momentów i oczywiście romantycznych scen. Tym razem autorka zdecydowanie mocniej podkręciła temperaturę, więc świąteczna aura momentami robi się naprawdę gorąca. Bardzo podobał mi się również powrót znanych bohaterów. Miasteczko nadal ma swój urok...tutaj wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich, świąteczny klimat jest niemal namacalny, a lokalna społeczność potrafi wtrącić się w cudze życie szybciej, niż człowiek zdąży powiedzieć „nie potrzebuję pomocy”. 😂 Mam tylko jeden mały minus, momentami autorka zdecydowanie za często przypominała nam o pewnym „atucie” Maxa. No my już to naprawdę, wiemy. Możemy już przejść dalej. Poza tym bawiłam się świetnie. To lekki, świąteczny romans, który nie udaje wielkiej literatury i bardzo dobrze, bo jego zadaniem jest dostarczyć rozrywki, trochę romantycznego ciepła, humoru i odpowiednią dawkę pikanterii. Było zabawnie, momentami absurdalnie, romantycznie i zdecydowanie bardziej gorąco, niż wskazywałaby na to temperatura za oknem. Jeśli macie ochotę na świąteczny romans z małomiasteczkowym klimatem, chemią między bohaterami i sporą dawką chaosu to dajcie mu szansę.