Recenzje

🧙🏻 Recenzja: „Demoniczne dwudziestolecie” ✍🏼 Autor: Paulina Drożdż 📚 Gatunek: Reportaż historyczny 🔏 Wiek: 16+ Muszę przyznać, że po „Demoniczne dwudziestolecie” Pauliny Drożdż sięgnęłam z czystej ciekawości, ale to, co znalazłam w środku, kompletnie mnie zaskoczyło. Ostatnio miałam ochotę przeczytać coś, po co nie sięgam na co dzień - fajnie było w końcu przeczytać coś zupełnie innego niż zwykle. To, co najbardziej uderza, to fakt, że te historie działy się ledwie 100 lat temu. Autorka opisuje 11 przypadków, w których „czary”, szeptuchy i lęk przed nieznanym stały się tłem dla krwawych dramatów i samosądów. Czytając o procesach o czary w XX wieku, miałam wrażenie, jakbym przeniosła się do mrocznego średniowiecza, a przecież to czasy naszych pradziadków! Co oceniam na plus? Widać, że autorka spędziła mnóstwo czasu w archiwach. Przy okazji lektury można się naprawdę sporo dowiedzieć o dawnej Polsce, o której nie uczą w szkołach. Cytaty z dawnej prasy i zdjęcia dodają całości niesamowitego, gęstego klimatu. To nie jest suchy podręcznik, ale reportaż, który wciąga. Książkę czyta się błyskawicznie. Język jest przystępny, konkretny i pozbawiony zbędnych zdań. Podsumowanie: Jeżeli chcecie odpocząć od fikcji i przy okazji wynieść z lektury wiedzę o przeszłości, to coś dla Was! 

🌙✨ Zagubione Sny autorstwa Julii Ksepko to powieść, która subtelnie balansuje na granicy rzeczywistości i wyobraźni, tworząc historię pełną emocji i niepokoju. Już od pierwszych stron widać, że Julia Ksepko stawia na klimat i przeżycia wewnętrzne bohaterki, zamiast szybkiej akcji. To książka, która nie tylko opowiada historię, ale przede wszystkim pozwala ją poczuć, zanurzając czytelnika w świecie pełnym niepewności, lęków i nadziei.‎ 🌙✨ Główną bohaterką jest Maya, która próbuje poukładać swoje życie po trudnych doświadczeniach. Początkowo wydaje się, że odzyskała równowagę, jednak wydarzenia szybko pokazują, jak krucha jest to stabilność. Julii Ksepko udało się stworzyć postać bardzo autentyczną, zmagającą się z własnymi demonami i emocjami. Jej decyzje, choć czasem trudne do zrozumienia, wynikają z głębokiego zagubienia, co czyni ją bohaterką bliską i wiarygodną.‎ ㅤ 🌙✨ Jednym z najciekawszych elementów książki jest motyw Krainy Snów. To przestrzeń, która początkowo wydaje się bezpiecznym schronieniem, ale z czasem nabiera zupełnie nowego znaczenia. Julia Ksepko prowadzi czytelnika przez ten świat w sposób przemyślany, stopniowo odsłaniając jego tajemnice. Granica między snem a jawą zaciera się coraz bardziej, co wprowadza atmosferę niepokoju i sprawia, że trudno przewidzieć, w jakim kierunku potoczy się fabuła.‎ 🌙✨ Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki Julia Ksepko buduje napięcie. Nie opiera się ono na dynamicznych zwrotach akcji, lecz na emocjach i wewnętrznych przeżyciach bohaterki. To właśnie psychologiczny wymiar historii sprawia, że czytelnik angażuje się w nią tak mocno. Każdy powrót do snów niesie ze sobą nie tylko fascynację, ale też rosnący niepokój o los Mai i konsekwencje jej wyborów. ‎ㅤ 🌙✨ Styl Julii Ksepko jest lekki, a jednocześnie obrazowy, co dobrze współgra z onirycznym charakterem opowieści. Autorka potrafi tworzyć sugestywne sceny, które łatwo sobie wyobrazić, a jednocześnie pozostawiają przestrzeń dla interpretacji. Momentami tempo może wydawać się spokojniejsze, ale pasuje to do refleksyjnego charakteru historii i pozwala lepiej wczuć się w emocje bohaterki. ‎ㅤ 🌙✨ Zagubione Sny to książka, która wyróżnia się przede wszystkim atmosferą i emocjonalną głębią. Julia Ksepko stworzyła historię o ucieczce, poszukiwaniu siebie i konfrontacji z tym, co najtrudniejsze. To opowieść dla tych, którzy lubią historie nieoczywiste, skłaniające do refleksji i pozostające w pamięci na dłużej. Jeśli ktoś szuka książki, która porusza i wciąga w swój niezwykły świat, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Dzika nadzieja. Uzdrawiające słowa, które pomagają znaleźć światło w mroczne dni autorstwa Donna Ashworth to subtelny, emocjonalny tomik. To książka na momenty kruchości - takie, gdy świat zdaje się przytłaczać, a my same szukamy choćby najmniejszego punktu oparcia. Autorka prowadzi czytelniczkę przez przestrzenie smutku, zmęczenia i zwątpienia, ale robi to z niezwykłą delikatnością. Jej poezja ma w sobie coś nostalgicznego - przypomina o tym, co kiedyś było oczywiste: o sile dobroci, czułości wobec siebie i znaczeniu drobnych gestów. Ashworth zaprasza do zatrzymania się i wsłuchania we własne emocje. W jej słowach wybrzmiewa dojrzała kobiecość - taka, która zna ciężar życia, ale nie traci wiary w sens codziennych prób odnajdywania światła. Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące akceptacji siebie i odpuszczania potrzeby bycia „dla wszystkich”, które przynoszą autentyczne ukojenie. Choć nie wszystkie wiersze rezonują jednakowo - zwłaszcza te osadzone w doświadczeniu macierzyństwa czy przemijania - mają w sobie potencjał, by „dojrzeć” wraz z czytelniczką. To jest książka do powracania - w ciszy, w samotności, w chwilach, gdy potrzeba słów, które otulą zamiast oceniać. „Dzika nadzieja” przypomina, że siła nie zawsze oznacza działanie - czasem jest nią samo przetrwanie dnia. I właśnie w tej prostocie tkwi jej największe piękno.

W literaturze młodzieżowej nie brakuje historii o pierwszych uczuciach, trudnych wyborach i szkolnych intrygach, jednak „Frenemy. Przyjaciel czy wróg? wyróżnia się lekkością, humorem i przewrotnym punktem wyjścia. To powieść, która z jednej strony bawi, a z drugiej zaskakuje moralnymi dylematami, stawiając bohaterkę w sytuacji, gdzie serce i rozsądek nie idą w parze. ✏️ Główna bohaterka, Erika Monroe, to ambitna uczennica, której marzeniem jest dostanie się na prestiżową uczelnię. Jej plany niespodziewanie przybierają konkretny kształt, gdy dyrektorka szkoły składa jej niecodzienną propozycję. W zamian za wsparcie finansowe i szansę na realizację marzeń Erika ma pomóc w wyrzuceniu ze szkoły chłopaka o reputacji buntownika i łamacza zasad. Plan wydaje się prosty. Jednak im bliżej Erika poznaje Chase’a, tym bardziej odkrywa, że rzeczywistość nie jest czarno-biała, a chłopak skrywa znacznie więcej niż tylko łatkę szkolnego „złego chłopca”. ✏️ Z pozoru lekka historia szybko zamienia się w opowieść o wyborach i konsekwencjach. Erika wikła się w sieć kłamstw, a jej misja zaczyna kolidować z rodzącymi się uczuciami. Autorka sprawnie prowadzi narrację, budując napięcie nie poprzez dramatyczne zwroty akcji, lecz poprzez emocjonalne rozterki bohaterki. Dialogi są błyskotliwe, pełne młodzieńczej energii i humoru, co sprawia, że relacja między Eriką a Chase’em staje się wiarygodna i angażująca. Można też odnieść wrażenie, że postacie drugoplanowe nie zostały w pełni wykorzystane. Mają potencjał, by wnieść więcej do historii, jednak często pozostają jedynie tłem dla głównego wątku romantycznego. ✏️ Zakończenie książki przynosi satysfakcjonujące rozwiązanie, choć nie jest całkowicie pozbawione przewidywalności, co jednak w przypadku literatury młodzieżowej tego typu może być raczej zaletą niż wadą. Najważniejsze, że historia domyka się w sposób spójny, podkreślając, że najtrudniejsze decyzje to te, które wymagają uczciwości wobec samego siebie. To przyjemna, dynamiczna i pełna uroku powieść dla młodzieży, która łączy romantyczną historię z refleksją nad tym, czym jest lojalność, prawda i odwaga.

Niesamowicie mocno czekałam na ten tom i chyba głównie za sprawą wątku żołnierza, ale od początku… „Redemption of Sins” to trzeci tom z uniwersum Cup of Coffee, który w moim odczuciu wypada zdecydowanie lepiej niż poprzednie części, choć nadal nie jest to historia pozbawiona wad. Tym razem skupiamy się na losach Kiary i Killiana, których relacja ma swoje korzenie w przeszłości. To bohaterowie naznaczeni doświadczeniami, stratą i trudnymi wyborami. Ich ponowne spotkanie nie jest ani lekkie, ani romantyczne w klasycznym znaczeniu, to raczej konfrontacja z tym, co zostało niewypowiedziane i niedomknięte. Motyw drugiej szansy jest tutaj wyraźny, ale nie podany w oczywisty sposób, ponieważ autorka buduje napięcie przede wszystkim na emocjonalnym ciężarze ich wspólnej historii. Styl pisania autorki jest przystępny i płynny, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Jednocześnie momentami brakowało mi większego rozwinięcia, zarówno w myślach bohaterów, jak i w niektórych sytuacjach. Dodatkowo niewielka czcionka sprawiała, że czytanie bywało męczące i wymagało większego skupienia, co niestety wpływało na komfort odbioru. Bohaterowie wypadają przekonująco i spójnie z tym, co przeszli. Kiara, mimo swojej pozornej wycofanej natury, pokazuje siłę i determinację, a Killian jako osoba naznaczona wojenną przeszłością pozostaje zamknięty i trudny w odbiorze. Ich relacja biorąc pod uwagę ich wspólną przeszłość, rozwijała się w dobrze wyważonym tempie, ani zbyt szybko, ani zbyt wolno. Wyraźnie było czuć napięcie, które narastało przez lata, a także emocje, które mimo upływu czasu wciąż między nimi pozostawały. Na plus wypada emocjonalny wydźwięk powieści. Autorka porusza trudniejsze tematy, takie jak trauma, strata czy próba odnalezienia się po latach, i robi to w sposób, który potrafi zaangażować czytelnika. Z drugiej strony niektóre wątki zostały potraktowane zbyt skrótowo, przez co nie wybrzmiewają tak mocno, jak mogłyby. 4,25/5