Recenzje

'Demoniczne dwudziestolecie' to reportaż, na który składa się jedenaście historii. Każda jest inna, a jednocześnie taka sama - na wszelkie kłopoty odpowiedzią są gusła i magia. Pamiętacie 'Antka' Prusa i wkładanie na trzy zdrowaśki do pieca? Paulina Drożdż opisuje bardzo podobne zdarzenia, a bibliografia tej pracy ma prawie sto stron! Autorka opisuje sprawy szybko, sprawnie i bez zbędnego kolorowania. Dostajemy samą esencję, ale to wystarczy by oddać klimat dwudziestolecia międzywojennego i pokazać ludzkie myślenie, zwłaszcza na wsiach, gdzie oszuści mieli swoje pole do popisu. Niech to nikogo nie zwiedzie, bo żadna historia nie jest potraktowana pobłażliwie i 'po łebkach'. Polecam tę pozycję każdemu, nawet reportażowym sceptykom!

W dwudziestoleciu międzywojennym wciąż silnie obecne były wierzenia w siły nadprzyrodzone. Gdy dochodziło do niewyjaśnionych zdarzeń - chorób, śmierci czy zbrodni - ludzie często szukali odpowiedzi u znachorów, wróżek i „tych, którzy wiedzą więcej”. To właśnie takie sprawy trafiały później do sądów i gazet. „Demoniczne dwudziestolecie. Czarownice, znachorzy i zaświaty na usługach zbrodni w II Rzeczpospolitej” Pauliny Drożdż to zbiór 11 historii. Autorka sięga do archiwów i pokazuje konkretne przypadki, w których wiara w coś „ponad” miała wpływ na ludzkie decyzje. Książka zbudowana jest z kilku odrębnych opowieści. Każda z nich dotyczy innej sprawy, ale razem tworzą obraz świata, w którym granica między racjonalnym myśleniem a wiarą w nadprzyrodzone była bardzo płynna. Widać tu, jak strach, brak wiedzy czy trudne warunki życia potrafiły popychać ludzi w stronę decyzji, które dziś wydają się niezrozumiałe. Mocno wybrzmiewa zderzenie dwóch porządków - ludowych wierzeń i prawa. To, co dla jednych było oczywistym działaniem sił nadprzyrodzonych, dla sądu musiało zostać nazwane i udowodnione w zupełnie inny sposób. Ludzie wierzyli, że niektóre zdarzenia są dziełem diabła lub jego wyznawców i w imię ochrony innych dokonywali niejednokrotnie samosądów. Jednak sprawiedliwość i tak była im później wymierzana. Pióro autorki jest bardzo przystępne - to nie jest ciężki reportaż, tylko zbiór opowieści opartych na faktach. Narracja prowadzi przez kolejne historie w sposób uporządkowany, bez przeładowania szczegółami, ale z zachowaniem kontekstu i tła społeczno-historycznego. Dzięki temu książkę czyta się płynnie, mimo że temat momentami jest trudny. To propozycja dla osób, które są fanami podcastów true crime. Podczas czytania czułam się tak, jakbym odkrywała kolejne odcinki dobrze stworzonego cyklu ze wspólnym mianownikiem w postaci wierzeń ludowych.

Dostałam historię Chase’a i Eriki i nie spodziewałam się po niej zbyt wiele ale mimo wszystko się nie zawiodłam. Zacznijmy od moim zdaniem trochę absurdalnej propozycji dyrektorki którą ta złożyła Erice. Wokół niej toczyła się cała fabuła. Z główną bohaterką łatwo się utożsamić, została wykreowana na osobę która nie wie czego chce, gubi się w emocjach i nie zawsze jest perfekcyjna jednak w niektórych momentach było to troszkę przesadzone. Chase to ten typowy bad boy- narkotyki, wandalizm i te sprawy. Oczywiście jest nieodpowiedni dla dziewczyny, ale ona (jak to w romansach) podtrzymuje tą relację. Książka to naprawdę duża dawka cringu, nawet trochę za bardzo. Same wydarzenia w książce mi się podobały, wątek grupki przyjaciół to jeden z moich ulubionych, przyjemnie mi się czytało i nie mogłam się doczekać co będzie dalej.

"Dopiero kiedy coś tracimy, dociera do nas, jak ważne to dla nas było". Miłość czy zemsta? O to jest pytanie, na które znajdziemy odpowiedź czytając tę książkę. Angelina wychowuje się pod czujnym okiem dwóch braci. To oni są jej światem, jej przystanią w trakcie sztormu. Wszystko się zmienia gdy na jej drodze pojawia się Xavier - tajemniczy, pociągający, skrywający tajemnice mężczyzna. Gdy dowiaduje, się że Angelina jest siostrą jego wroga, to wszystko się komplikuje. Jest rozdarty między miłością, a zemstą. Główna bohaterka mimo iż dochodzi trzydziestki jest oczkiem w głowie swoich braci, którzy powinni dać jej wolną rękę. Powinni pozwolić jej się usamodzielnić. Trzymana pod kloszem, jest jak dziecko we mgle. Do czasu aż pojawia się Xavier, który coś porusza w jej sercu, przełamuje jej barierę, popycha ją do samodzielności. Ta dwójka krąży wokoło siebie. Tajemnice, które wychodzą na wierzch wszystko niszczą. Czy będą umieli to naprawić? Ta historia może wydawać się banalna, prosta jednak nic bardziej mylnego. To historia o miłości, która może pokonać wszystko. Relacja głównych bohaterów jest pełna napięcia i pikanterii. Jeśli lubicie historie, które rodzą się w cieniu dawnych urazów, a lojalność zostaje wystawiona na ogromną próbę, to ta pozycja jest jak najbardziej dla was. Nie zabraknie tajemnicy, gorącego romansu, namiętności, nienawiści oraz przebaczenia. Czy trzyma w napięciu? Niekoniecznie. Jednak polecam tę powieść gdyż przekonacie się sami, że serce nie sługa, nawet gdy wybór wydaje się najgorszym z możliwych.

„Wszystkie barwy mroku” to poruszająca i klimatyczna powieść, która wciąga nie gwałtowną akcją, lecz powolnym, emocjonalnym rytmem. Autor prowadzi czytelnika przez historię pełną napięcia i niepokoju, ale też głębokich przeżyć wewnętrznych bohaterów. To książka, którą czyta się niespiesznie — bardziej się w niej zanurza, niż przez nią przelatuje. Losy Patcha i Misty pokazują, jak cienka granica oddziela odwagę od tragedii, a jedno wydarzenie potrafi na zawsze odmienić życie. Szczególnie mocno wybrzmiewa tu temat przełamywania strachu oraz traumy, która nie znika, lecz zostaje z człowiekiem na długie lata. To nie tylko thriller, ale też przejmująca opowieść o dorastaniu, miłości i radzeniu sobie z mrokiem — zarówno tym zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Idealna dla tych, którzy cenią historie pełne emocji i refleksji.