Pojednanie z cieniem. Jak zaakceptować mroczną stronę naszej osobowości i przejąć nad nią kontrolę Jarosław Gibas

Recenzje książki: Pojednanie z cieniem. Jak zaakceptować mroczną stronę naszej osobowości i przejąć nad nią kontrolę (6) Poniższe recenzje mogły powstać po przekazaniu recenzentowi darmowego egzemplarza poszczególnych utworów bądź innej zachęty do jej napisania np. zapłaty.

1. „Pojednanie z cieniem” to zdecydowanie jedna z tych książek, które nie dają gotowych odpowiedzi, ale skłaniają do zadawania sobie ważnych pytań. Jarosław Gibas porusza temat naszej „ciemniejszej” strony w sposób spokojny, dojrzały i przede wszystkim bez oceniania. Najbardziej spodobało mi się to, że autor nie przekonuje, iż należy pozbyć się swoich wad czy trudnych emocji. Wręcz przeciwnie. Pokazuje, że każdy z nas ma swój cień i dopiero jego zaakceptowanie pozwala lepiej zrozumieć samego siebie. To podejście bardzo do mnie przemawia. Książka nie jest lekka ani powierzchowna. Wymaga chwili skupienia i otwartości na autorefleksję, ale uważam, że zdecydowanie warto poświęcić jej ten czas. W wielu momentach zatrzymywałam się na dłużej, żeby przemyśleć niektóre fragmenty i odnieść je do własnych doświadczeń. Bardzo doceniam również styl autora. Mimo że porusza psychologiczne zagadnienia, robi to w przystępny sposób. Nie miałam poczucia, że czytam naukowy podręcznik, a raczej mądrą rozmowę, która zachęca do spojrzenia na siebie z większą wyrozumiałością. To książka dla osób, które chcą lepiej poznać siebie, zrozumieć swoje reakcje i przestać uciekać przed tymi częściami swojej osobowości, których na co dzień wolimy nie zauważać. Nie daje prostych recept, ale pomaga spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Jeśli interesujecie się psychologią, rozwojem osobistym i lubicie książki, które zostają z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony, to „Pojednanie z cieniem” zdecydowanie zasługuje na uwagę. Dla mnie była to wartościowa, skłaniająca do refleksji lektura, do której z pewnością jeszcze kiedyś wrócę.

   Recenzja: LastPageNotes Przypek Monika

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

2. Z tematem cienia spotkałam się już jakiś czas temu na studiach oraz słyszałam o nim na kanale YouTube z tarotem, który śledzę. Jednak nigdy nie zgłębiłam go dokładnie, z tego powodu sięgnęłam po książkę Pana Jarosława, licząc na uzupełnienie swojej wiedzy. Na początku autor wprowadza nas w temat cienia i jego genezę z Jungiem i Freudem na czele. Później zagłębiamy się w różne nurty filozoficzne i poznajmy postrzeganie cienia na przestrzeni epok. Dostajemy tu sporo ciekawych informacji, ale myślę, że z psychologicznego punktu widzenia najistotniejszy jest ostatni rozdział, w którym autor pochyla się nad tematem integracji cienia. Bardzo podobało mi się to, że autor odnosi się do różnych tekstów kultury. Wspomina zarówno książki, jak i filmy, dzięki którym w obrazowy sposób przedstawia czytelnikom różne rodzaje cienia. Te przykłady wpływają na naszą wyobraźnię i łatwiej zrozumieć omawiane zagadnienia. Dodatkowo poprzez te przykłady zyskujemy niejednokrotnie nową wiedzę. Mam tutaj na myśli fragment dotyczący Lilith, o której zapewne każdy słyszał, ale przynajmniej ja nie wiedziałam, o co dokładnie chodziło w tym micie. Znajdziecie tutaj również krótką analizę komiksów Marvela oraz książek takich jak Frankenstein oraz Portret Doriana Greya. Autor w swojej książce obok cienia indywidualnego prezentuje szereg innych, a są nimi: cień kolektywny, organizacyjny, narodowy oraz kulturowo-płciowy. Nie mniej ciekawe jest ujęcie cienia w rodzinie oraz religii. „Wszystko to, co odrzucone i przeniesione do cienia, grozi eksplozją w najmniej oczekiwanych momentach, co zazwyczaj wiążę się ze szkodą zarówno dla samego zainteresowanego, jak i jego otoczenia. To, co wypuszczone z cienia, staje się oswojone, traci władzę i kontrolę, a zaczyna służyć”. Podsumowując, „Pojednanie z cieniem” to ciekawa książka, ale uważam, że nie dla każdego czytelnika. Niektórzy mogą być rozczarowani ilością treści odnoszącej się do samej jednostki i brakiem ćwiczeń do pracy własnej. Na pewno nie jest to książka dla osób głęboko wierzących, które nie są w stanie dostrzec w religii wad i zaakceptować jej mrocznej strony. Jednak dla mnie była ona interesująca, myślę, że w dużej mierze ze względu na odniesienia do literatury, dzięki którym teraz inaczej spojrzę na postępowanie książkowych bohaterów.

   Recenzja: Instagram Frelas Sylwia

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

3. Są książki, które dostarczają wiedzy, i są takie, które zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu ostatniej strony. „Pojednanie z cieniem” autorstwa Jarosław Gibas od @wydawnictwo_sensus zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Choć temat cienia nie był mi całkowicie obcy, ta książka pozwoliła mi spojrzeć na niego z zupełnie nowej perspektywy. Autor w przystępny i angażujący sposób pokazuje, że cień nie jest wyłącznie zbiorem naszych słabości, trudnych emocji czy cech, których nie chcemy dostrzegać. To również ogromny potencjał, który po odpowiednim zrozumieniu i integracji może stać się źródłem siły, rozwoju i większej samoświadomości. Największą wartością tej książki jest jej wielowymiarowość. Autor nie ogranicza się wyłącznie do psychologii inspirowanej myślą Carl Gustav Jung, ale pokazuje temat także z perspektywy socjologicznej, filozoficznej, kulturowej i mistycznej. Dzięki temu czytelnik otrzymuje szeroki obraz zjawiska, które wpływa nie tylko na relację z samym sobą, ale również na kontakty z innymi ludźmi. Szczególnie poruszył mnie fragment dotyczący złości i asertywności. Autor pokazuje, że emocje, które często postrzegamy jako problem, mogą stać się cennym zasobem, jeśli nauczymy się je rozumieć i świadomie wykorzystywać. #pojednaniezcieniem #sensus

   Recenzja: Boys.books Ceregra Marta

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

4. 📖🖤 „Pojednanie z cieniem” Jarosław Gibas 🖤📖 Książki Jarosława Gibasa znałam już wcześniej i byłam nimi zachwycona, dlatego po tę sięgnęłam bez większego zastanowienia. Przyciągnęła mnie również moja ciekawość psychologii i rozwoju osobistego oraz potrzeba szukania odpowiedzi na pytania, które od dawna pojawiają się w mojej głowie. Temat cienia nie był mi całkowicie obcy, jednak podczas lektury uświadomiłam sobie, że wciąż omijam go na swojej drodze i nie poświęcam mu tyle uwagi, ile powinnam. To nie jest łatwy temat, bo zmusza do przyjrzenia się tym częściom siebie, które najchętniej schowalibyśmy głęboko przed światem, a czasem nawet przed samymi sobą. Autor pokazuje, że cień nie jest wyłącznie źródłem trudnych emocji czy zachowań. Potrafi przejąć nad nami kontrolę w najmniej odpowiednim momencie i sprawić, że reagujemy zbyt ostro, impulsywnie lub w sposób, którego później sami nie rozumiemy. Jednocześnie kryje w sobie ogromny potencjał, który można wykorzystać dla własnego rozwoju. Najbardziej poruszył mnie przykład dotyczący złości i asertywności. Pokazał, że emocje, które często uznajemy za coś negatywnego, mogą stać się źródłem siły, jeśli nauczymy się je rozumieć i świadomie wykorzystywać. To spojrzenie było mi szczególnie bliskie i skłoniło mnie do wielu refleksji. Książkę czytało mi się lekko i przyjemnie, choć momentami miałam wrażenie, że niektóre części są zbyt rozbudowane. Najbardziej dłużyły mi się rozdziały poświęcone mistycyzmowi, filozofii oraz cieniom zbiorowym. Nie były one nieciekawe, ale miejscami czułam przesyt ilością informacji. Zdecydowanie bardziej zainteresowała mnie część poświęcona integracji cienia. To właśnie tam znalazłam treści, które najmocniej przemawiały do mnie osobiście i które mogłam odnieść do własnego życia. Szczerze mówiąc, chciałabym, aby ta część była jeszcze bardziej rozwinięta. Mam też poczucie pewnego niedosytu. Chętnie przeczytałabym więcej psychologicznego spojrzenia na ten temat oraz więcej praktycznych ćwiczeń pomagających pracować z własnym cieniem na co dzień. Paradoksalnie to właśnie ta książka sprawiła, że nabrałam jeszcze większej ochoty, by zgłębiać temat cienia dalej i poszukać konkretnych narzędzi do pracy z nim. Mimo kilku zastrzeżeń uważam ją za wartościową lekturę dla osób zainteresowanych rozwojem osobistym, psychologią oraz lepszym poznawaniem samego siebie. Dla mnie była inspiracją do dalszych poszukiwań i ważnym przypomnieniem, że czasem największy potencjał kryje się właśnie w tych częściach nas samych, których na co dzień nie chcemy dostrzegać.

   Recenzja: szepty_marty Bazydło Marta

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

5. Jarosław Gibas w książce „Pojednanie z cieniem. Jak zaakceptować mroczną stronę naszej osobowości i przejąć nad nią kontrolę” zaprasza czytelnika do miejsca, do którego zwykle zaglądamy niechętnie. Do wewnętrznej piwnicy, gdzie od lat stoją zamknięte skrzynie z emocjami, impulsami, lękami, wstydem, zazdrością, gniewem, ale też z talentami, które kiedyś uznaliśmy za zbyt głośne, niewygodne albo niebezpieczne. To nie jest książka o tym, jak stać się kimś lepszym w prostym, poradnikowym sensie. Bardziej przypomina rozmowę przy przygaszonym świetle, podczas której ktoś cierpliwie mówi: zobacz, to też jesteś Ty. Punktem wyjścia jest cień, pojęcie kojarzone przede wszystkim z Carlem Gustavem Jungiem. Ciekawostka: cień nie oznacza wyłącznie „zła” ukrytego w człowieku. To raczej wszystko to, czego nie chcemy w sobie widzieć, bo nie pasuje do naszego starannie wypolerowanego autoportretu. Gibas pokazuje, że cień może odezwać się w chwili stresu, konfliktu, zazdrości czy poczucia odrzucenia, ale może też przechowywać energię, odwagę, spontaniczność i pragnienia, które kiedyś schowaliśmy, aby łatwiej nas było zaakceptować. Największą siłą tej książki jest szeroka perspektywa. Autor nie zatrzymuje się na psychologicznym haśle modnym w mediach społecznościowych, lecz prowadzi czytelnika przez konteksty społeczne, kulturowe, filozoficzne i duchowe. Dzięki temu „cień” przestaje być abstrakcyjnym terminem i przypomina domownika, którego istnienie wyparliśmy ze świadomości. Widać go w relacjach, w pracy, w rodzinnych schematach, w sposobie reagowania na krytykę, w potrzebie kontroli, w nagłych wybuchach i w tych wszystkich momentach, po których mówimy: „to nie byłam ja”. Gibas odpowiada: być może właśnie wtedy byłaś sobą, tylko tą częścią, której nie zaprosiłaś jeszcze do stołu. Książka ma charakter popularnonaukowy i rozwojowy, ale nie ucieka w tanią obietnicę cudownej przemiany. Jest raczej latarką, którą trzeba trzymać samodzielnie, nawet jeśli światło pada na coś niewygodnego. Autor pisze przystępnie, obrazowo, miejscami tekst przypomina niemal wykład, ale bez chłodu akademickiej sali. Czytelnik dostaje język, którym może nazwać to, co dotąd było tylko niejasnym napięciem pod skórą. Wiele emocji traci część niszczącej siły dopiero wtedy, gdy przestają być bezimienne. Gibas mocno akcentuje społeczny wymiar cienia. Nasze wyparte części nie siedzą grzecznie w kącie psychiki. One wychodzą do ludzi. Potrafią ranić, psuć rozmowy, sabotować bliskość, zamieniać zwykłą różnicę zdań w pole bitwy. W tym sensie pojednanie z cieniem nie jest narcystycznym projektem „ja dla siebie”, ale aktem odpowiedzialności wobec relacji. To trochę jak strojenie instrumentu przed wspólnym koncertem: robię to dla siebie, ale fałsz słyszą też inni. Nie wszystkie fragmenty czyta się jednakowo lekko. Miejscami książka wymaga skupienia. To lektura bardziej do podkreślania, odkładania na bok i wracania po kilku dniach niż do połknięcia w jeden wieczór. Jej rytm przypomina wędrówkę przez las po zmroku: czasem ścieżka jest jasna, czasem trzeba zwolnić, a czasem coś zaszeleści tak blisko, że człowiek odruchowo chce zawrócić. Na plus działa także odczarowanie samego pojęcia „mrocznej strony”. Gibas nie demonizuje człowieka. Nie mówi: masz w sobie potwora. Raczej pokazuje, że potworem staje się najczęściej to, co przez lata trzymamy w zamknięciu. Cień, z którym nie rozmawiamy, zaczyna mówić za nas. Cień zauważony może stać się informacją, kierunkowskazem, a nawet źródłem siły. To jedna z najcenniejszych, najbardziej uwalniających myśli tej książki. „Pojednanie z cieniem” szczególnie polecam osobom zainteresowanym psychologią, autoterapią, relacjami oraz świadomą pracą nad sobą. To dobra książka dla tych, którzy czują, że w trudnych sytuacjach reagują inaczej, niż chcieliby; dla osób po terapii lub w jej trakcie; dla czytelników lubiących Junga, mindfulness i refleksję nad emocjami. Nie zastąpi terapii, ale może być pomocną mapą. A czasem taka mapa wystarczy, by przestać bać się własnego lasu.

   Recenzja: dlaLejdis.pl Joanna Sieg-Ulanowicz

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

6. Współczesny nurt rozwoju osobistego przyzwyczaił nas do nieustannego dążenia ku światłu. Zewsząd bombardują nas hasła o manifestowaniu pozytywnego myślenia, byciu najlepszą wersją siebie i odcinaniu się od „złych wibracji”. W tym przesłodzonym krajobrazie książka J. Gibasa „Pojednanie z cieniem” działa jak orzeźwiający, choć momentami lodowaty prysznic. Autor przypomina nam o fundamentalnej prawdzie psychologicznej: nie staniemy się pełni, ignorując swoje ciemne strony. Prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie odważymy się spojrzeć w oczy własnemu mrokowi. ‼️ Czym jest Cień i dlaczego nim zarządzamy? J. Gibas opiera swoją książkę na klasycznej, jungowskiej koncepcji Cienia - czyli tej części naszej psychiki, którą wyparliśmy, uznaliśmy za nieakceptowalną, wstydliwą lub niepasującą do naszego idealnego wizerunku. To tu mieszkają: nasza stłumiona złość, egoizm, zazdrość, ale też ukryte talenty czy dzika, nieskrępowana energia, na którą sami sobie nie pozwalamy. Głównym atutem książki jest to, że autor nie traktuje Cienia jak wroga, którego trzeba zniszczyć lub „wyleczyć”. Wręcz przeciwnie. Gibas z właściwą sobie precyzją pokazuje, że walka z Cieniem to walka z samym sobą - energetycznie wycieńczająca i z góry skazana na porażkę. Wyparty Cień nie znika; wraca w postaci projekcji (gdy skrajnie denerwują nas cechy innych ludzi), niewytłumaczalnych wybuchów emocjonalnych czy sabatowania własnych sukcesów. Kluczem, jak wskazuje tytuł, jest tytułowe pojednanie. ‼️ Od teorii do integracji Książka jest napisana w sposób niezwykle klarowny i uporządkowany. Gibas unika hermetycznego, akademickiego żargonu, dzięki czemu mechanizmy psychologiczne stają się zrozumiałe dla każdego czytelnika. Przeprowadza nas przez proces powstawania Cienia w dzieciństwie, uczy, jak go tropić w codziennych reakcjach, aż wreszcie daje konkretne narzędzia do jego integracji. Co ważne, autor jest w swoich rozważaniach niezwykle szczery i bezpośredni. Nie obiecuje szybkich efektów ani bezbolesnego procesu. Spotkanie z własnym Cieniem wymaga odwagi, zgody na dyskomfort i pożegnania się z iluzją o własnej nieskazitelności. Gibas towarzyszy czytelnikowi w tej drodze jako doświadczony przewodnik - nie ocenia, ale też nie pozwala na tanie usprawiedliwienia. ‼️ Dlaczego warto po nią sięgnąć? „Pojednanie z cieniem” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto czuje, że w jego rozwoju osobistym utknął w martwym punkcie. Jeśli masz poczucie, że mimo przeczytania dziesiątek poradników wciąż potykasz się o te same schematy, ta książka może przynieść upragniony przełom. Integracja Cienia, którą proponuje Gibas, przynosi ogromną ulgę. Przestając ukrywać swoje wady przed samym sobą, odzyskujemy potężne pokłady energii, które dotychczas szły na podtrzymywanie maski. Zamiast sztucznej, neurotycznej „grzeczności”, zyskujemy autentyczną, wewnętrzną siłę.

   Recenzja: Wysokowrażliwy PODCAST Leduchowska Małgorzata

   Recenzja dotyczy produktu: ebook

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

więcej recenzji

ukryj recenzje