Recenzje

„Calder. Narodziny odwagi” to fascynująca historia o działaniu sekty, o ludzkiej samotności, naiwności, szaleństwie, ale także o wielkiej miłości i namiętności. Książkę świetnie się czyta. Czytelnik angażuje się w przygody bohaterów. Autorka doskonale buduje napięcie. Nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji. Miłość Caldera i Eden jest nieustannie wystawiana na próby.
Dramatyczne zakończenie pozostawia w czytelniku uczucie niepokoju oraz pragnienie sięgnięcia po drugi tom powieści. Trzeba więc od razu biec do biblioteki lub księgarni i czytać dalej, by poznać dalsze losy bohaterów. Tak też uczyniłam i gdyby ktoś mnie zapytał, która część jest lepsza, to prawdę mówiąc, miałabym problem z odpowiedzią. Każda jest świetna, wciągająca, doskonale napisana.

Akcja „Eden. Nowy początek” rozgrywa się trzy lata po tragedii, która wydarzyła się w sekcie kierowanej przez Hectora. Bohaterowie zostali rozdzieleni i żyją w przekonaniu, że to drugie zginęło. Dorośli, uczą się życia w nowym świecie, budują swoją codzienność. Mimo to wciąż towarzyszy im lęk i tęsknota za utraconą miłością. Eden odnajduje swoją matkę, a Calder jest uznanym artystą.
Ich losy ponownie się splatają. Historia miłości opisana przez Mię Sheridan to jeden z lepszych romansów, jakie czytałam. Uczucie łączące bohaterów, mimo że skomplikowane i naznaczone traumatycznymi wydarzeniami sprzed lat, jest piękne, szczere, czyste i głębokie.
O czym jest ta część? Znajdziemy tu tęsknotę, żałobę, ale przede wszystkim miłość, namiętność, zazdrość, macierzyństwo, wybaczenie i poszukiwanie własnej tożsamości i swojego miejsca w świecie. Autorka nie ucieka od trudnych i bolesnych tematów, wystawia swoich bohaterów na ciężkie próby, jednak w końcu pozwala im ukoić ból i zaznać szczęścia.
Czytając tę powieść, warto zaopatrzyć się w zapas chusteczek, ponieważ to prawdziwy wyciskacz łez. Mimo to nie ma w tej historii kiczu. Fabuła jest wciągająca, angażuje emocjonalnie. Z wypiekami na twarzy przewracałam kolejne kartki. Każdy, kto lubi miłosne historie, nie powinien być zawiedziony lekturą zarówno pierwszej, jak i drugiej części.

Istnieją książki, które czytamy po to, aby się czegoś nauczyć i czerpać z nich wiedzę. Na przeciwległym biegunie są jednak pozycje, które sprawdzają się w zupełnie innej roli – pozwalają na odprężenie i rozbawiają nas do łez. Taką właśnie propozycją jest książka „Oby w piekle podawali piwo”. I choć jedynym, czego się z niej dowiemy, to nowe sposoby na to, aby skutecznie się rozerwać, to wyróżnia ją jedna rzecz – większość z czytelników nie tylko uśmiechnie się podczas lektury, ale nierzadko wybuchnie śmiechem.
Tucker Max, autor książki, opisuje w niej historie bazujące na swoich własnych doświadczeniach. Tematami, które niezmiennie pojawiają się w poszczególnych rozdziałach, są głównie imprezy, obficie zakrapiane alkoholem, na których bohater poznaje kolejne kobiety, przeżywają wzloty i upadki. 
Książka momentami może wręcz oburzać, ponieważ przygody bohatera z pewnością nie sprawiają, że myślimy o nim jak o grzecznym chłopcu. Całość opisana jest jednak z tak dużym dystansem do współczesnego świata, że nie sposób nie nabrać do bohatera choć odrobiny sympatii. Pomimo tego że sam siebie opisuje jako typowego niegrzecznego chłopca, przed którym matki ostrzegają swoje córki. Jego przygody momentami wywołują szczery śmiech.
Znajdziemy w niej wiele zabawnych historii, jak chociażby pierwszy rozdział, w którym autor opowiada o tym, do czego może doprowadzić zabieranie alkomatu na weekendowe spotkanie ze znajomymi. Choć sama tematyka książki wydaje się być dosyć monotonna, to jednak duże dawki humoru sprawiają, że czyta się ją z zainteresowaniem.
Śledzenie przygód bohatera – zabawnych, oburzających a niekiedy wręcz przerażających – wciąga i sprawia, że powieść staje się doskonałą rozrywką. Motywem przewodnim jest chęć wyrwania się z wszelkich barier i ograniczeń, jakie nakładają na nas społeczne konwenanse. Bohater nie przejmuje się tym, co pomyślą o nim inni – robi jedynie to, co sprawia mu przyjemność. Ten sprzeciw wobec zasad dorosłego świata jest pociągający nie tylko dla bohatera, ale też dla czytelników, którzy z łatwością zanurzą się w opisywane wydarzenia.
„Oby w piekle podawali piwo” to książka, która została podzielona na krótkie rozdziały napisane przystępnym, czasami aż nazbyt prostym językiem, odzwierciedlającym opisywane wydarzenia. Autor rozpoczął spisywanie zawartych w nich historii, mając ponad dwadzieścia lat. Był wówczas mężczyzną, takim jak wielu w jego wieku – lubiącym alkohol, dobrą zabawę i kobiety. Tym, co wiele wnosi do całej książki jest krótkie posłowie, które Tucker Max dodał przed tegorocznym wydaniem swojej powieści. Doskonale wyjaśnia ono sens i powody, dla których nie tylko sama książka, ale przede wszystkim historia jego życia, wpłynęła na to, kim jest teraz i w jaki sposób wygląda jego życie.
„Oby w piekle podawali piwo” nie jest z pewnością książką dla wszystkich. Spodoba się w szczególności młodym osobom, które nie obawiają się dosadnych opisów weekendowych imprez i historii, które mają podczas nich miejsce. To doskonała książka również dla tych, którzy szukają pozycji, przy których mogą się zrelaksować i poprawić sobie humor.

W każdej księgarni na dziale samorozwoju i psychologii zarządzania, półki uginają się pod ciężarem poradników – jak być bogatym, szczęśliwym, jak odnieść sukces i osiągnąć niezależność finansową.
Autorzy tych przepisów na murowany sukces za cenę swej książki chcą nam zdradzić tajemnicę dzięki której staniemy się idealnym menadżerem czy wzorowym właścicielem wielomilionowej firmy. Wśród tych świetlanych pozycji książka Bena Horowitza wygląda mało obiecująco. Autor otwarcie mówi, że nie ma dla nas żadnego przepisu na łatwy sukces, nie ma złotych rad, ani absolutnych rozwiązań.

W „Najtrudniejsze w tym, co trudne. Prowadzenie biznesu, gdy nie ma prostych odpowiedzi„, bo o tej książce mowa, Horowitz przedstawia cienie prowadzenia własnej działalności lub bycia CEO. Cały brud jaki inne poradniki przed nami skrywają znajdziemy tutaj. Często w formie tak bezpośredniej, że aż wulgarnej. Ilość trudnych decyzji i związanego z nimi stresu jakie wiążą się z zarządzaniem ludźmi nie są zbyt fotogeniczne, jednak Horowitz potrafi ubrać je w styl który wabi i pozwala wyciągać lekcje z jego własnych doświadczeń.
Autor zabiera nas w podróż po jego własnych doświadczeniach, poprzez najtrudniejsze z trudnych momentów w jego drodze na szczyt branży IT. A ma o czym opowiadać, gdyż już od młodości zaangażowany był w IT, zarządzając setkami ludzi i olbrzymim kapitałem. W wieku 40 lat sprzedał swoje przedsiębiorstwo Opsware firmie Hewlett-Packard za półtora miliarda dolarów. Takie sukcesy dobrze wyglądają na nagłówkach gazet i w notatkach na Wikipedii, jednak ilość problemów z tym związanych, nerwów i kosztów zdrowotnych pozostaje zazwyczaj tajemnicą, którą na szczęście Horowitz się z nami podzielił.
Jeśli przypadnie nam do gustu jego poczucie humoru, bezpośredni, szczery styl przeplatany cytatami jego ulubionych raperów; z historii życia, którą opowiada nam autor możemy wyciągnąć sporo lekcji.
Dowiemy się jakie są najtrudniejsze do opanowania umiejętności CEO. Jak zachować się w sytuacjach skrajnie niekomfortowych, które jednak bywają codziennością dużego biznesu: jak we właściwy sposób zwalniać ludzi (co zawsze jest mniej przyjemne niż informowanie ich o awansie), jak zwalniać ludzi wysokiego szczebla i jak informować o degradacji człowieka, który poprzez swą lojalną pracę w firmie stał się naszym przyjacielem. Jak wyrabiać w sobie trudne nawyki jako CEO, mówić otwarcie o rzeczach niewygodnych, zmniejszyć ilość zakulisowych gierek w firmie i programować kulturę sprzyjającą właściwemu interpretowaniu słów szefa.
Wszystkie te rady przekazywane są nam na żywych przykładach sytuacji z doświadczeń autora, co często w trakcie czytania stanowi ciekawą łamigłówkę – jak ja zachowałbym się w tych okolicznościach? Co zrobiłbym z pracownikiem, który przyczynił się do opóźnienia finalizacji projektu o osiem miesięcy, jednak dzięki temu udało się wytropić kardynalne błędy w architekturze tworzonego oprogramowania? Czy jeśli go ukarzę przyczynię się do tego, że kultura firmy stanie się mniej otwarta i następnym razem żaden z pracowników nie będzie ryzykował opóźnieniem pracy? Czy to sprawi, że firmowe burze mózgów będą mniej porywcze? Premiować u swoich pracowników kreatywność czy odpowiedzialność?
W książce Horowitza znajdziemy wiele przykładów trudnych do rozwiązania sytuacji w biznesie. Autor przy ich rozjaśnianiu zwróci naszą uwagę na drobne czynniki mające ogromny wpływ na kształtowanie atmosfery w firmie, detale decydujące o kształcie całości przedsiębiorstwa. Pozycja ta, wbrew dość trudnej, momentami nieprzyjemnej tematyce, jest bardzo lekka. W trakcie czytania cała lektura zmienia się w rozmowę z dobrym, doświadczonym kumplem (jeśli polubimy Horowitza!). Polecił bym ją stałym bywalcom empikowego stoiska „samorozwój i psychologia biznesu”, a także ambitnym pnącym się po szczeblach kariery z marzeniami o zostaniu pewnego dnia CEO. Jak pisze Horowitz:

„Ogólnie rzecz biorąc, mało kto chce zostać CEO, chyba że ma wysokie poczucie celu i nieprzeciętnie intensywnie przejmuje się swoją praca”

Dla tych nielicznych pozycja ta może okazać się niezwykle pomocna, po to by nie mogli nigdy powiedzieć, że nikt ich nie ostrzegał jak trudną rolę na siebie przyjmują.
 

Uwielbiam po krótkim czasie czytać kontynuacje książek. Wszystkie emocje i cała fabuła jest wtedy dla mnie świeża, wszystko wraca do mnie bardzo szybko i nie muszę zastanawiać się, co działa się w części pierwszej. Tym razem po miesiącu wróciłam do historii Caldera i Eden, która tak bardzo pozostała mi w pamięci.