Recenzje

Nie musisz wybierać: fotografowanie albo jedzenie. Ten poradnik uczy, jak robić zdjęcia potraw tak szybko, aby nie zdążyły wystygnąć.  
Klasyczna fotografia żywności to odmiana fotografii reklamowej, z całym jej „kłamstwem, które ma mówić ładną prawdę”, z pewnością jednak bez uwzględnienia faktycznego jedzenia tego, co się pstryka. Po części dzieje się tak dlatego, że smakowicie wyglądające potrawy czasem są niejadalne, a czasem nie ma w ogóle kiedy zjeść, bo trzeba się spieszyć, nim produkt na stole, podgrzewany kilkoma lampami, przestanie wyglądać
apetycznie. Fotografowanie zamiast jedzenia to podejście zawodowców, ale amator chciałby pogodzić jedno z drugim. I książka Matta Armendariza „Fotografia kulinarna dla blogerów” jest właśnie dla tych, którzy chcą fotografować szybko i zaraz zjeść modela. To się da zrobić!

Żadnych fleszy!

To jest zasadnicza zmiana podejścia: w poradniku Terry'ego Campbella praktycznie wszystkie zdjęcia były wykonane z użyciem wyrafinowanego oświetlenia studyjnego, a tutaj zakaz użycia lamp błyskowych jest podstawowym zaleceniem. Zamiast tego Matt Armendariz zaleca stosowanie światła zastanego i... pomysłowość. Owszem, autor często sugeruje użycie modyfikatorów światła, ale podpowiada tylko proste środki: białą kartkę w roli blendy lub czarny karton, który spełniał funkcję zastawki. Co istotne, wszystkie ujęcia robi się tutaj szybko: nie ma żmudnej stylizacji, przygotowań, wieloetapowych prób. Praktycznie fotografuje się „z marszu”, zanim potrawa zdąży wystygnąć.
 

Każdy pretekst jest dobry, by wrócić do kraju, który podróżnika urzekł i uzależnił. Indie to jeden z najmocniejszych magnesów -fascynują swym ogromem, stylem życia, mitologią, kulturą. Napisano setki tysięcy książek o tym, czym są Indie i dlaczego. Autor tej relacji szczęśliwie nie sili się na diagnozę, zna Indie wystarczająco długo, by wiedzieć, że niczego tu nie rozumie, skupia się więc na opisie drogi, ludzi i zdarzeń. Resztę niech Czytelnik dopowie sobie sam. Robb Maciąg jako pretekst czy wzbogacenie podróży użył popularnego serialu o Bolku i Lolku, który postanowił pokazywać Hindusom w trakcie podróży z Delhi do Kalkuty. Autor postanowił zszokować miejscowych i podróż tę odbył na skuterze, a gdzie stawał na popasie, tam zaglądał do sierocińców, uczestniczył w festiwalach Street artu albo zwyczajnie wyświetlał film na ulicy, gdzie ekranem była w miarę jasna ściana. I podglądał reakcje swych widzów, pokazując Indie jako egzotyczny kraj pełen ludzi o bliskich nam reakcjach. ?Jak dobrze, że mogę tego wszystkiego doświadczyć. To wszystko zauważyć i zapamiętać" - napisze autor w swej osobistej i ciekawej relacji. Droga, jaką pokonał autor, wiodła przez dłuższy czas przy Matce Rzek, Gangesie, której opisy, wizyty w miejscach pielgrzymkowych, miejscach kremacji zwłok, targowisk i bazarów są cennym uzupełnieniem wiedzy turystycznej. Niewielu z odwiedzających Indie zdecyduje się otrzeć o świat niedostępny dla obcych. Kiedy pewnego razu zafascynowany ceremonią ślubną i weseliskiem Polak chce wejść do świątyni, krewny pary młodej odradza mu to, bo ludzie - zamiast patrzeć na młodożeńców - będą się gapić na niego. Podróż po Indiach to nie tylko pokonanie przestrzeni, ale często i czasu. Kraj widziany z National Highway, widziany sponad Gangesu, jeszcze bardziej kusi, choć wielu może zwyczajnie odstraszyć, niektórych nawet struć, ale wszystkich odmienić na zawsze.

Chińskie traktaty zawierające zasady taktyki i strategii skuteczne nie tylko w wojsku, ale również w interesach i życiu osobistym. Niewiarygodne, że zasady i metody konfrontacji z przeciwnikiem znane w odległej epoce i zupełnie innej cywilizacji z powodzeniem znajdują zastosowanie również dzisiaj. Sztuka wojny Sun Tzu i Metody wojskowe Sun Pina przedstawiają zbiór zaleceń i rad dla każdego, kto dowodzi ludźmi, stawia czoła wyzwaniom i walczy o pozycję dla siebie i swoich podwładnych.zawarta w tej książce wiedza nie wymaga naukowego przygotowania i jest przystępna dla każdego czytelnika. Słowa chińskich mędrców opatrzone zostały komentarzami zawierającymi wyjaśnienia trudniejszych fragmentów, opisami kontekstu sytuacyjnego i propozycjami zastosowania ich interpretacji w sytuacjach życia codziennego.

Notesy, kalendarze – w szufladzie każdej z nas znajdzie się ich cały stos. Teraz jednak nadchodzi nowa era – era dziennika, który przyjmując ślady atramentu napisze nowe karty naszej historii. 

Wszelkiego rodzaju notatniki służą nam do zapisków, które w mniejszym lub większym stopniu odzwierciedlają nasz otaczający świat. Lucyna Klimczak stworzyła jednak dziennik, który ma za zadanie wyciągnąć z nas to, co schowane na samym dnie naszych serc, odkryć to, o czym jeszcze nie wiemy i oświetlić delikatnie nową drogę do zmian. Książka już swoją okładką informuje nas, że ma ona bardzo osobisty charakter. Miejsce na nasze zdjęcie i dane stawiają nas w roli autorów, nie tylko wpisujących kolejne słowa, ale przede wszystkim kreujących własne życie. Na każdy dzień roku autorka przewidziała zadania – jedne dość poważne, inne z przymrużeniem oka, ale zawsze dotykające naszych najgłębszych tajni. Najbardziej do gustu przypadły mi natomiast tak zwane autozadania, które zostawiają nas samych z własnym wnętrzem, co dla wielu może być ciekawym i (o dziwo) nowym doświadczeniem.

Współczesny świat zewsząd bombarduje nas informacjami, w skuteczny sposób zagłuszając nasze prawdziwe JA. Często sami na własne życzenie wpadamy w wir spraw, bojąc się stanąć w prawdzie przed samym sobą. Takie spotkanie kojarzy nam się z bólem, pustką w głowie i dziwną paniką. Lucyna Klimczak wkłada jednak do naszych rąk dziennik, który każdego dnia będzie nas zachęcał właśnie do takich spotkań – w ciszy własnego serca i w szczerości do bólu. Nie wolno nam przed tym uciekać, bo wtedy tak naprawdę uciekamy przed sobą, rzucając się w pogoń za czymś, z czym tak naprawdę się nie identyfikujemy. Chcąc wtapiać się w tłum, jak kameleon przyjmujemy barwy otaczającego nas świata, często uważając je za naszą własną skórę. Teraz jednak mamy nieocenioną możliwość odnalezienia siebie. Prawda może zaboleć, ale na pewno nas wyzwoli, a także ukaże zakurzoną i spowitą mgłą drogę do szczęścia.

Pojawia się jednak pytanie: czy zwykłe kartki, pytania i obrazki mogą zmienić nasze życie? Przecież to wydaje się śmieszne i naiwne. Jak strzała wystrzelona z łuku pojawia się odpowiedź rozdzierająca nasze maski przybrane dla niepoznaki przed światem: śmieszne i naiwne jest to, że chcemy nadal udawać kogoś, kim nie jesteśmy i udawać szczęście, którego nie mamy. A te niepozorne białe kartki, które zapełnimy przez następny rok, nie będą już wywoływać na naszej twarzy lekko kpiącego uśmiechu tylko radość z odszukania własnej tożsamości i wejścia na jedyną słuszną drogę do prawdy. Za rok będziemy innymi osobami – czy lepszymi? Z pewnością, bo wreszcie żyjącymi NAPRAWDĘ.

Notesy, kalendarze – w szufladzie każdej z nas znajdzie się ich cały stos. Teraz jednak nadchodzi nowa era – era dziennika, który przyjmując ślady atramentu napisze nowe karty naszej historii. 

Wszelkiego rodzaju notatniki służą nam do zapisków, które w mniejszym lub większym stopniu odzwierciedlają nasz otaczający świat. Lucyna Klimczak stworzyła jednak dziennik, który ma za zadanie wyciągnąć z nas to, co schowane na samym dnie naszych serc, odkryć to, o czym jeszcze nie wiemy i oświetlić delikatnie nową drogę do zmian. Książka już swoją okładką informuje nas, że ma ona bardzo osobisty charakter. Miejsce na nasze zdjęcie i dane stawiają nas w roli autorów, nie tylko wpisujących kolejne słowa, ale przede wszystkim kreujących własne życie. Na każdy dzień roku autorka przewidziała zadania – jedne dość poważne, inne z przymrużeniem oka, ale zawsze dotykające naszych najgłębszych tajni. Najbardziej do gustu przypadły mi natomiast tak zwane autozadania, które zostawiają nas samych z własnym wnętrzem, co dla wielu może być ciekawym i (o dziwo) nowym doświadczeniem.

Współczesny świat zewsząd bombarduje nas informacjami, w skuteczny sposób zagłuszając nasze prawdziwe JA. Często sami na własne życzenie wpadamy w wir spraw, bojąc się stanąć w prawdzie przed samym sobą. Takie spotkanie kojarzy nam się z bólem, pustką w głowie i dziwną paniką. Lucyna Klimczak wkłada jednak do naszych rąk dziennik, który każdego dnia będzie nas zachęcał właśnie do takich spotkań – w ciszy własnego serca i w szczerości do bólu. Nie wolno nam przed tym uciekać, bo wtedy tak naprawdę uciekamy przed sobą, rzucając się w pogoń za czymś, z czym tak naprawdę się nie identyfikujemy. Chcąc wtapiać się w tłum, jak kameleon przyjmujemy barwy otaczającego nas świata, często uważając je za naszą własną skórę. Teraz jednak mamy nieocenioną możliwość odnalezienia siebie. Prawda może zaboleć, ale na pewno nas wyzwoli, a także ukaże zakurzoną i spowitą mgłą drogę do szczęścia.

Pojawia się jednak pytanie: czy zwykłe kartki, pytania i obrazki mogą zmienić nasze życie? Przecież to wydaje się śmieszne i naiwne. Jak strzała wystrzelona z łuku pojawia się odpowiedź rozdzierająca nasze maski przybrane dla niepoznaki przed światem: śmieszne i naiwne jest to, że chcemy nadal udawać kogoś, kim nie jesteśmy i udawać szczęście, którego nie mamy. A te niepozorne białe kartki, które zapełnimy przez następny rok, nie będą już wywoływać na naszej twarzy lekko kpiącego uśmiechu tylko radość z odszukania własnej tożsamości i wejścia na jedyną słuszną drogę do prawdy. Za rok będziemy innymi osobami – czy lepszymi? Z pewnością, bo wreszcie żyjącymi NAPRAWDĘ.

Chińskie traktaty zawierające zasady taktyki i strategii skuteczne nie tylko w wojsku, ale również w interesach i życiu osobistym. Niewiarygodne, że zasady i metody konfrontacji z przeciwnikiem znane w odległej epoce i zupełnie innej cywilizacji z powodzeniem znajdują zastosowanie również dzisiaj. Sztuka wojny Sun Tzu i Metody wojskowe Sun Pina przedstawiają zbiór zaleceń i rad dla każdego, kto dowodzi ludźmi, stawia czoła wyzwaniom i walczy o pozycję dla siebie i swoich podwładnych.zawarta w tej książce wiedza nie wymaga naukowego przygotowania i jest przystępna dla każdego czytelnika. Słowa chińskich mędrców opatrzone zostały komentarzami zawierającymi wyjaśnienia trudniejszych fragmentów, opisami kontekstu sytuacyjnego i propozycjami zastosowania ich interpretacji w sytuacjach życia codziennego.

ZARYS FABUŁY
Nastoletnia Fern urodziła się w szczęśliwej rodzinie, jako długo wyczekiwane dziecko. Los obdarzył ją przyjacielem, mądrością i pogodą ducha, chociaż poskąpił jej urody. Podkochując się skrycie w popularnym w szkole, utalentowanym i dobrze zbudowanym zapaśniku Ambrose wiedziała, że nigdy nie będzie w stanie zwrócić na siebie jego uwagi. Nie przewidziała jednak tego, że życie pisze własne scenariusze. A potem nastąpiło wielkie PO.