Recenzje

Czy Twoje dziecko zna tę serię książek? Zapraszam na recenzję książki dla dzieci "Nie daj się Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też". Oto kolejna część z serii o niebieskim stworze imieniem Pink i jego rówieśniczych doświadczeniach. Tym razem tematem jest hejt i nieprzyjazne zachowania innych. Mój syn bardzo lubi tę serię, a ja jak zawsze jestem pod wrażeniem prostych dialogów, w które ubrane zostały poszczególne historie. Do każdej z nich otrzymujemy też krótkie ćwiczenia. Temat, który porusza ta część, jest bardzo ważny i trzeba o nim mówić, więc dobrze, że został ujęty w tej treści. Bardzo polecam tę serię. 

P I E R W S Z A M I Ł O Ś Ć Simon Torrino od zawsze był najważniejszą osobą w życiu Leili Venturi, niestety jego ojciec nie uwzględniał jej w jego życiu. Uknuta przed niego intryga okazała się skuteczna, a związek młodych się rozpadł. Po stracie narzeczonej Simon obiecał sobie, że już żadna kobieta nie zawładnie jego sercem. Jednak kiedy Leila wraca, z córką i mężem u boku, nie potrafi przejść nad tym do porządku dziennego - tym bardziej, że mała nie jest podobna do własnego ojca, a do niego. Jak daleko posunie się Simon, by zdobyć odpowiedzi? Leilia, młoda kobieta, która przeżyła osobiste piekło i teraz postanawia wrócić z zamiarem zemsty. Jednak im częściej natrafia na rodzinę Torrino, tym bardziej jej niechęć odchodzi w niepamięć. Fajnie zostało tutaj przedstawione to, że odpuściła, tylko dlatego, że chciała czuć się dobrze sama ze sobą. Simon nigdy nie pogodził się z odejściem Leili. Próbował wdawać się w nic nieznaczące relacje, tylko po to, żeby wymazać obraz kobiety z głowy - nieskutecznie. Teraz, gdy dostał od losu drugą szansę, z jednej strony chce zawalczyć o miłość swojego życia, a z drugiej chce pozwolić jej na szczęście u boku męża. Lata rozłąki nie zmieniły ich uczuć, ponowne spotkanie wywołało większą tęsknotę i żal po tym co stracili. Ich ponowne spotkania mi się podobały, ale przyznaję, że potem zabrakło mi wspólnego czasu. Przez ten tom wiele się pozmieniało, przede wszystkim znienawidziłam ojca Simona, nie mogę przeżyć, że Aiden brał udział w tej farsie, bo jest moim ulubionym bratem, a zrobił takie świństwo. Christopher okazał się trochę niezrównoważony po narodzinach syna, a bliźniaki nadal na fali. Pomysł na fabułę był dość ciekawy, cały czas zastanawiałam się czym kierowali się Leilia i Mattia biorąc ślub i z jednej strony cudownie, że mieli siebie, a z drugiej ich powody są strasznie przykre. Żony braci to niezłe agentki, co kolejna to lepsza, ale uwielbiam je. Dlatego bardzo chcę wiedzieć co dalej?! PS kto nie jadł surowego ciasta na babeczki/placek niech podniesie rękę 😏 

SĄ HISTORIE, KTÓRE SIĘ CZYTA. I SĄ TAKIE, KTÓRE ROZGRZEBAJĄ CI EMOCJE, A POTEM ZOSTAWIAJĄ CIĘ Z NIMI SAMĄ. Powiem wam jedno: jeśli po pierwszym tomie wydawało mi się, że wiem już, w co się pakuję, sięgając po dalsze losy Ayleen i Collina, to najwyraźniej moja wyobraźnia postanowiła zrobić sobie ze mnie żarty. Bo „W jego rękach. Rzeczywistość” autorstwa Kathereene to nie jest kolejna historia, którą można sobie spokojnie przeczytać, zamknąć i odłożyć na półkę, przechodząc do porządku dziennego. O nie! Tutaj człowiek wchodzi po uszy w świat bohaterów, zaczyna przejmować się ich wyborami, analizować każde zachowanie, dopowiadać sobie różne scenariusze, a później zostaje z głową pełną myśli i poczuciem, że ktoś właśnie bezczelnie wywrócił mu emocjonalny stolik. I jeszcze na dokładkę zgasił światło. 😂🖤 A ja naprawdę chciałam tylko przeczytać dobrą książkę. Ktoś mi wyjaśni, dlaczego skończyło się na emocjonalnym przesłuchaniu samej siebie? Zacznijmy jednak od początku, bo tutaj zdecydowanie jest o czym rozmawiać! Ayleen i Collin to para, której nie da się zaszufladkować jednym prostym określeniem. Ona wchodzi w rzeczywistość, w której zasady ustalają ludzie przyzwyczajeni do tego, że nikt nie zadaje im zbędnych pytań. On funkcjonuje w świecie, gdzie słabość może kosztować więcej, niż ktokolwiek chciałby zapłacić, a zaufanie nie jest czymś, co rozdaje się na prawo i lewo. Dzieli ich naprawdę sporo, ale jednocześnie przyciąganie między nimi sprawia, że trudno przejść obok tej relacji obojętnie. I wiecie, co najbardziej mnie w tym wszystkim kupuje? To, że Ayleen nie jest bohaterką, która nagle budzi się pewnego dnia i odkrywa w sobie wszystkie cechy niezniszczalnej kobiety, bo akurat fabuła postanowiła przyspieszyć. Jej droga wygląda inaczej. Jest w niej niepewność, są pytania, są momenty, kiedy rzeczywistość okazuje się znacznie trudniejsza do oswojenia, niż mogłaby przypuszczać. Ale właśnie dlatego obserwowanie jej kolejnych kroków ma sens. Każda nowa informacja, każde doświadczenie i każda decyzja dokładają coś do obrazu dziewczyny, która próbuje odnaleźć własne miejsce w świecie zdecydowanie większym i bardziej skomplikowanym, niż początkowo zakładała. A Collin? No cóż… z tym mężczyzną zdecydowanie nie chciałabym prowadzić negocjacji, w których stawką byłoby moje spokojne życie. 😂 To człowiek, który przywykł do podejmowania decyzji i kontrolowania sytuacji. Nie należy do tych, którzy odsłaniają wszystkie karty, zanim jeszcze zdążysz usiąść przy stole. Ma swoje interesy, swoje cele i wystarczająco dużo spraw, które potrafią przyprawić o ból głowy nawet kogoś o naprawdę mocnych nerwach. Jednak najciekawsze jest to, co dzieje się wtedy, kiedy do jego poukładanego według własnych zasad świata wkraczają uczucia. Bo można mieć pieniądze, wpływy, ludzi wykonujących polecenia i przekonanie, że niemal wszystko da się załatwić odpowiednią decyzją. Tylko że serce, niestety, nie jest kolejnym biznesem, który można przejąć, uporządkować i wpisać do kalendarza. I właśnie tutaj zaczyna robić się naprawdę interesująco! Ta relacja nie opiera się wyłącznie na przyciąganiu. Tutaj równie dużo dzieje się między słowami, w niedopowiedzeniach, w tym, co bohaterowie pokazują, i w tym, co woleliby zachować dla siebie. Nie będę udawać, że kibicowanie tej dwójce jest zajęciem niewymagającym żadnego wysiłku. Wręcz przeciwnie! Czasami człowiek ma ochotę wejść do książki, posadzić bohaterów naprzeciwko siebie i zarządzić obowiązkową rozmowę bez uników, tajemnic i robienia wszystkiego naokoło. Ale wtedy przypominam sobie, że gdyby wszyscy zaczęli nagle zachowywać się rozsądnie, połowa literackich dramatów straciłaby rację bytu. A ja straciłabym powód, żeby zarywać czas na czytanie. Więc może jednak niech robią swoje. Tylko dlaczego muszą przy tym tak skutecznie testować cierpliwość czytelnika?! W tej historii bliskość nie oznacza, że wszystkie problemy magicznie znikają. Uczucia nie wymazują przeszłości, nie rozwiązują rodzinnych komplikacji i nie sprawiają, że niebezpieczne otoczenie nagle staje się przyjaznym miejscem do życia. Wręcz przeciwnie - kiedy zaczyna zależeć nam na drugiej osobie, nagle pojawia się znacznie więcej rzeczy, które można stracić. A to zmienia perspektywę. Każda decyzja zaczyna ważyć więcej, a konsekwencje przestają dotyczyć wyłącznie jednej osoby. I właśnie dlatego tak dobrze odnajduję się w historiach, w których romans nie jest odcięty od całej reszty fabuły. Tutaj namiętność ma swoje miejsce, chemia między bohaterami potrafi podkręcić temperaturę, ale jednocześnie nad ich relacją nieustannie unosi się świadomość, że świat Collina nie wybacza wszystkiego. Za jego pozycją stoją zobowiązania, interesy i układy, których nie można po prostu wyrzucić do kosza, kiedy pojawia się kobieta wywracająca prywatne życie do góry nogami. A przecież to dopiero jedna warstwa tej historii! Bo pod powierzchnią relacji kryje się znacznie więcej. Tajemnice, pytania o przeszłość, informacje, które potrafią zmienić sposób patrzenia na bohaterów, oraz sprawy, które zdecydowanie nie zamierzają same się rozwiązać. Poszukiwania tajemniczego naszyjnika i nieuchwytnego Widma dodają fabule kolejny wymiar, a mafijne otoczenie przypomina, że nie wszystko można wyjaśnić szczerą rozmową przy kawie. Swoją drogą, kawa przy tej lekturze może się przydać. Nie tylko po to, żeby nie zasnąć, ale również po to, żeby mieć czym zająć ręce w momentach, kiedy człowiek zaczyna podejrzewać, że zaraz wydarzy się coś, czego absolutnie nie powinno się wydarzyć. 😂 Podoba mi się, że autorka nie sprowadza całego świata przedstawionego do jednego wątku. Relacja Ayleen i Collina pozostaje w centrum zainteresowania, ale otoczenie bohaterów nie jest jedynie dekoracją stworzoną po to, żeby ładnie wyglądała na drugim planie. Istnieją sprawy, które mają własną wagę, własne konsekwencje i potencjał, by namieszać w życiu tej dwójki. Dzięki temu historia nie stoi w miejscu, a kolejne wydarzenia sprawiają, że chce się poznawać dalszy ciąg. Nie zamierzam zdradzać szczegółów, bo nie po to człowiek unika spoilerów, żeby później samemu odbierać komuś przyjemność odkrywania kolejnych elementów fabuły. Powiem tylko, że niektóre informacje potrafią zmienić perspektywę, a przeszłość nie zawsze pozostaje tam, gdzie ktoś próbował ją zostawić. Czasami wystarczy jeden element układanki, żeby dotychczasowy obraz zaczął wyglądać zupełnie inaczej. I tutaj dochodzimy do czegoś, co w przypadku tej książki zasługuje na osobny akapit. EMOCJE. DUŻO EMOCJI. I ANI GRAMA GWARANCJI, ŻE PO LEKTURZE ODZYSKACIE SWÓJ ŚWIĘTY SPOKÓJ. Są historie, które działają na czytelnika przede wszystkim akcją. Są takie, które stawiają na atmosferę albo budowanie napięcia. A tutaj najmocniej odczuwałam to, jak kolejne wydarzenia wpływają na odbiór bohaterów i ich sytuacji. Można próbować zachować dystans, racjonalizować pewne zachowania i tłumaczyć sobie, że to przecież tylko fikcja. Tylko że kiedy już zacznie ci zależeć, ten dystans potrafi zniknąć szybciej, niż zdążysz powiedzieć: „Dobra, jeszcze jeden rozdział i idę spać”. No jasne. Jeszcze jeden rozdział. Znamy to kłamstwo. 😂 Kathereene potrafi sprawić, że człowiek raz odczuwa satysfakcję, innym razem zaczyna się denerwować, a chwilę później zostaje z pytaniami, na które nie ma jeszcze odpowiedzi. Nie wszystko musi układać się po naszej myśli, nie każda decyzja bohaterów będzie dla nas oczywista, a niektóre sytuacje potrafią uruchomić znacznie więcej emocji, niż początkowo zakładaliśmy. I chyba właśnie za to lubię historie, które nie prowadzą czytelnika za rękę do wygodnego, przewidywalnego rozwiązania. Chcę czuć, że coś się dzieje. Chcę mieć powód, żeby zastanawiać się nad tym, co będzie dalej. Chcę, żeby bohaterowie mieli przed sobą przeszkody, których nie da się usunąć jednym zdaniem. A jeśli przy okazji autorka potrafi jeszcze sprawić, że po zakończeniu siedzę i analizuję wszystko od nowa, to cóż… najwyraźniej trafiłam na właściwą historię. I teraz muszę poruszyć temat, który zasługuje na osobną kategorię literackich przewinień. KATHEREENE, POROZMAWIAJMY O TYM ZAKOŃCZENIU. BO JA MAM PYTANIA. BARDZO DUŻO PYTAŃ. Naprawdę sądziłam, że po drodze zdążę się jakoś przygotować na rozwój wydarzeń. Że może uda mi się przewidzieć kierunek, w którym zmierza fabuła, poukładać sobie pewne rzeczy w głowie i przynajmniej częściowo oswoić to, co może nadejść. Człowiek czasami łudzi się, że skoro tyle już przeczytał, to potrafi rozpoznać moment, w którym powinien przygotować się na mocniejsze uderzenie. A potem przychodzi zakończenie i cała ta pewność siebie może sobie grzecznie wyjść drzwiami. Nie będę zdradzać, co dokładnie się wydarza. Nie odbiorę wam tej przyjemności, ale powiem jedno: to jest ten rodzaj finału, po którym przewracasz ostatnią stronę, patrzysz na książkę, potem znowu na książkę i zastanawiasz się, czy autorka naprawdę właśnie postanowiła zostawić cię w takim stanie. Przepraszam bardzo, ale gdzie jest formularz reklamacyjny dla czytelników? Gdzie składa się oficjalne zażalenie na niedobór kolejnych rozdziałów? Czy istnieje możliwość przyspieszenia premiery następnego tomu na podstawie argumentu, że moje nerwy zostały wystawione na próbę, a cierpliwość właśnie złożyła wypowiedzenie? 😂🖤 Żarty żartami, ale właśnie takie zakończenia pokazują, jak bardzo można wciągnąć się w opowiadaną historię. Nie chodzi nawet o samo zaskoczenie. Chodzi o to, że nagle zostajesz z niedokończonymi myślami, próbujesz wyobrazić sobie możliwe scenariusze i wiesz, że nie uzyskasz odpowiedzi od razu. A przecież chciałoby się wiedzieć. Już, teraz, natychmiast! I tak, będę czekać na kolejną część, choć nie zamierzam obiecywać, że zrobię to bez narzekania. Mam swoje granice, a autorka najwyraźniej bardzo lubi sprawdzać, gdzie one przebiegają. 😂 „W jego rękach. Rzeczywistość” to dla mnie przede wszystkim kolejny krok w historii, która potrafi zatrzymać uwagę i sprawić, że losy bohaterów przestają być obojętne. To połączenie romansu, namiętności, skomplikowanych zależności i świata, w którym nie wszystkie odpowiedzi są dostępne od razu. To również opowieść o tym, że poznawanie drugiego człowieka nie kończy się w chwili, kiedy zaczynamy rozumieć jego uczucia. Czasami właśnie wtedy pojawiają się najtrudniejsze pytania. Jeśli szukacie książki, w której miłość nie załatwia automatycznie wszystkich problemów, bohaterowie mają swoje tajemnice, a mafijne realia dokładają do relacji dodatkowe komplikacje, ta historia może być czymś dla was. Trzeba jednak pamiętać, że to drugi tom, więc zdecydowanie warto rozpocząć od pierwszej części, aby poznać początek tej relacji i zrozumieć, jak bohaterowie znaleźli się w miejscu, w którym są teraz. A ja? Ja po prostu chcę wiedzieć, co będzie dalej. Chcę zobaczyć, dokąd zaprowadzą Ayleen i Collina wszystkie te wydarzenia. Chcę poznać odpowiedzi na pytania, które nadal krążą mi po głowie. Chcę sprawdzić, czy moje przypuszczenia okażą się słuszne, czy Kathereene znowu udowodni mi, że nie powinnam być taka pewna własnych teorii. I przede wszystkim chcę wrócić do tego świata, bo mimo całego zamieszania, jakie wywołał, nie mam najmniejszej ochoty się z nim żegnać. Czy polecam? Tak! Ale ostrzegam: jeśli nie lubicie kończyć książek z głową pełną pytań, przygotujcie sobie coś na uspokojenie. Najlepiej kolejną część, której - jak na złość - jeszcze nie ma. Kathereene, to nie jest prośba. To czytelnicze wezwanie do natychmiastowego działania! 😂❤️ Ayleen i Collin, jeszcze się spotkamy. I mam nadzieję, że następnym razem dostanę odpowiedzi, a nie kolejny powód do siedzenia po nocy i analizowania fabuły. Chociaż, znając moje szczęście, pewnie znowu dam się wciągnąć bez żadnego zabezpieczenia. Bo niektórym historiom po prostu nie potrafi się powiedzieć „dość”. 🖤📚

Ból karku, wiecznie zaciśnięta szczęka i uciekający owal twarzy? Przestań to ignorować!💥 Dzięki tej książce dowiesz się jak wiele możesz zmienić już dzisiaj! Czy masaż twarzy jest tylko dla młodych? Czy zatrzyma czas? Czy rozciąga skórę? Pytania nie zostaną bez odpowiedzi! "Z masażem Ci do twarzy" 🩷to książka dla altych, którzy dopiero zaczynają. Ale i też dla każdego, kto już zna podstawy. Bardzo podoba mi się wstęp, który wszystko powoli wyjaśnia. Waga postawy i codziennych nawyków - bardzo istotne!📍 Praca mięśni i powięzi. A do tego każdy z masaży wytłumaczony jest bardzo dokładnie. Zdjęcia dosłownie na każdej stronie, co bardzo ułatwia wykonywanie automasażu. Polecam spróbować. Tak naprawdę nie trzeba wiele. Wystarczy, gdy nauczysz się kilku ruchów, które możesz wykonywać podczas codziennej pielęgnacji lub wieczorem pod prysznicem. Poczujesz ulgę, rozluźnienie, a może i lepszy wygląd? Warto dbać o siebie w każdym wieku 🩷 Z masażem Ci do twarzy, Karolina Mazgaj, mazgajevska, automasaż twarzy, masaż twarzy efekty, naturalne odmładzanie, joga twarzy, facefitness, pielęgnacja powięzi, wdowi garb ćwiczenia, napięcie szczęki, rozluźnianie mięśni twarzy, masaż kobido, facetaping, domowe spa, recenzja książki, pielęgnacja przeciwstarzeniowa, świadoma pielęgnacja, zdrowa skóra

Serię „Bracia Torrino” poznałam już jakiś czas temu na Wattpadzie, dlatego każda możliwość powrotu do tych bohaterów w wersji papierowej sprawia mi ogromną przyjemność. ❤️ Miło było ponownie zanurzyć się w ich świecie, a historia Simona i Leili przypomniała mi, jak wiele emocji potrafi dostarczyć twórczość Moniki. Podobało mi się to, że mogłam zobaczyć bohaterów na różnych etapach ich życia. Z biegiem czasu wiele się zmienia, pojawiają się nowe doświadczenia, trudne decyzje i emocje, z którymi nie zawsze łatwo sobie poradzić. Byłam ciekawa, jak potoczą się ich losy, ale nie zamierzam Wam zdradzać szczegółów... 🤭 Nie zabrakło trudnych tematów, straty i żałoby, a niektóre momenty naprawdę mnie poruszyły. Przy tej historii płakałam a scenę z Mattią akurat czytałam na stołówce w pracy i to był błąd 😢. „Simon” to historia o miłości, tajemnicach i przeszłości, od której nie zawsze można uciec. O uczuciach, które mimo upływu lat nie wygasają, i o drugich szansach, o które czasem trzeba zawalczyć. A przed nami jeszcze dwa tomy i historie młodszego pokolenia, czyli Luciano i Lorenzo! 🥰