Recenzje

⤷ 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧 to kolejny tom z serii 𝑩𝒓𝒂𝒄𝒊𝒂 𝑻𝒐𝒓𝒓𝒊𝒏𝒐 i kolejna książka, która naprawdę mi się 𝑠𝑝𝑜𝑑𝑜𝑏𝑎ł𝑎. Miałam co do niej pewne oczekiwania, jednak nie były one jakoś szczególnie wygórowane. ⤷ 𝐂𝐡𝐜𝐢𝐚ł𝐚𝐦 𝐩𝐨 𝐩𝐫𝐨𝐬𝐭𝐮 𝐝𝐨𝐬𝐭𝐚𝐜́ 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞̨, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐚 𝐦𝐧𝐢𝐞 𝐰𝐜𝐢𝐚̨𝐠𝐧𝐢𝐞 i sprawi, że będę chciała poznać zakończenie. I muszę przyznać, że ostatecznie całkiem dobrze się bawiłam! ⤷ Z poprzednimi tomami mam relację 𝐡𝐚𝐭𝐞-𝐥𝐨𝐯𝐞. Niektóre naprawdę przypadły mi do gustu, inne trochę mniej, dlatego nigdy do końca nie wiem, czego mogę się spodziewać po kolejnej części. Na szczęście 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧 zalicza się do tej pierwszej kategorii i zdecydowanie 𝐜𝐳𝐲𝐭𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐠𝐨 𝐩𝐫𝐳𝐲𝐣𝐞𝐦𝐧𝐢𝐞𝐣, niż początkowo zakładałam. ⤷ Byłam bardzo ciekawa, jak potoczy się ta historia, i muszę wam powiedzieć, że kompletnie nie spodziewałam się, w jaką stronę pójdzie. 𝐉𝐮𝐳̇ 𝐨𝐝 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐠𝐨 𝐩𝐨𝐜𝐳𝐚̨𝐭𝐤𝐮 𝐩𝐨𝐣𝐚𝐰𝐢𝐚 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐬𝐩𝐨𝐫𝐨 𝐞𝐦𝐨𝐜𝐣𝐢, a przeszłość bohaterów sprawia, że trudno przejść obok ich relacji obojętnie. ⤷ Jest jednak coś, o czym muszę wspomnieć - pierwsze około 80 stron sprawiło, że zaczęłam kwestionować to, czy ta książka rzeczywiście mi się spodoba. ⤷ Wszystko przez zachowanie 𝐋𝐞𝐢𝐥𝐢. Byłabym okropnie 𝑟𝑜𝑧𝑐𝑧𝑎𝑟𝑜𝑤𝑎𝑛𝑎 i 𝑤𝑠́𝑐𝑖𝑒𝑘ł𝑎, gdyby wróciła do 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧𝐚, jakby nigdy nic się nie wydarzyło. Nie wyobrażałam sobie, żeby po wszystkim, co ich spotkało, tak po prostu zapomniała o przeszłości i dała mu kolejną szansę bez żadnych konsekwencji. Na szczęście nic takiego się nie stało, więc mogłam spokojnie czytać dalej i przekonać się, co autorka przygotowała dla swoich bohaterów. ⤷ Ich wspólna przeszłość zdecydowanie 𝐧𝐢𝐞 𝐧𝐚𝐥𝐞𝐳̇𝐲 𝐝𝐨 𝐧𝐚𝐣ł𝐚𝐭𝐰𝐢𝐞𝐣𝐬𝐳𝐲𝐜𝐡. A właściwie zakończyła się w naprawdę bolesny sposób. Oboje mają do siebie 𝑜𝑔𝑟𝑜𝑚𝑛𝑦 𝑧̇𝑎𝑙 i 𝑤𝑧𝑎𝑗𝑒𝑚𝑛𝑖𝑒 𝑜𝑏𝑤𝑖𝑛𝑖𝑎𝑗𝑎̨ 𝑠𝑖𝑒̨ za to, co wydarzyło się przed laty. Widać, że tamte wydarzenia odcisnęły na nich swoje piętno i mimo upływu czasu wcale nie jest im łatwo zostawić wszystkiego za sobą. ⤷ Sytuacji nie ułatwia fakt, że 𝑳𝒆𝒊𝒍𝒂 wraca do rodzinnego domu z córką i 𝒎𝒆̨𝒛̇𝒆𝒎 𝒖 𝒃𝒐𝒌𝒖. No i właśnie tutaj zaczyna się robić ciekawie! ⤷ Byłam bardzo ciekawa, jak potoczy się wątek zemsty 𝐋𝐞𝐢𝐥𝐢, czy zdecyduje się ona skonfrontować z przeszłością i jak właściwie rozwiną się wydarzenia. 𝐒𝐳𝐜𝐳𝐞𝐫𝐳𝐞 𝐦𝐨́𝐰𝐢𝐚̨𝐜, 𝐧𝐢𝐞 𝐬𝐩𝐨𝐝𝐳𝐢𝐞𝐰𝐚ł𝐚𝐦 𝐬𝐢𝐞̨, 𝐳̇𝐞 𝐝𝐳𝐢𝐞𝐰𝐜𝐳𝐲𝐧𝐚 𝐨𝐬𝐭𝐚𝐭𝐞𝐜𝐳𝐧𝐢𝐞 𝐩𝐨 𝐩𝐫𝐨𝐬𝐭𝐮 𝐨𝐝𝐩𝐮𝐬́𝐜𝐢. Z jednej strony rozumiem, że niektóre rzeczy trudno zostawić za sobą, z drugiej jednak liczyłam na nieco więcej w tym aspekcie. ⤷ Jednocześnie trudno nie zauważyć, że mimo upływu lat 𝐋𝐞𝐢𝐥𝐚 nadal coś do 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧𝐚 𝑐𝑧𝑢𝑗𝑒. Jej uczucia nie zniknęły, nawet po wszystkim, co wydarzyło się w przeszłości. To właśnie ta skomplikowana relacja była dla mnie jednym z ciekawszych elementów całej historii. ⤷ Bohaterowie mają za sobą naprawdę 𝑡𝑟𝑢𝑑𝑛𝑒 𝑑𝑜𝑠́𝑤𝑖𝑎𝑑𝑐𝑧𝑒𝑛𝑖𝑎, a ich ponowne spotkanie nie należy do najprostszych. Nie wszystko można naprawić jednym gestem czy kilkoma słowami, dlatego byłam ciekawa, w jaki sposób autorka poprowadzi ich relację. ⤷ 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧 to z kolei bohater, do którego miałam 𝑑𝑜𝑠́𝑐́ 𝑚𝑖𝑒𝑠𝑧𝑎𝑛𝑒 𝑢𝑐𝑧𝑢𝑐𝑖𝑎. Z jednej strony ciągle powtarzał, że odsunie się od 𝐋𝐞𝐢𝐥𝐢, żeby mogła żyć własnym życiem, u boku męża i córki. Z drugiej strony… cóż, zupełnie mu to nie wychodziło. I to zdecydowanie nie raz! ⤷ Momentami jego zachowanie naprawdę mnie 𝑖𝑟𝑦𝑡𝑜𝑤𝑎𝐼𝑜, szczególnie kiedy 𝑛𝑖𝑒 𝑝𝑜𝑡𝑟𝑎𝑓𝑖ł 𝑧𝑎𝑐ℎ𝑜𝑤𝑎𝑐́ 𝑜𝑑𝑝𝑜𝑤𝑖𝑒𝑑𝑛𝑖𝑒𝑔𝑜 𝑑𝑦𝑠𝑡𝑎𝑛𝑠𝑢, mimo że doskonale wiedział, 𝐣𝐚𝐤𝐚 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐬𝐲𝐭𝐮𝐚𝐜𝐣𝐚 𝐋𝐞𝐢𝐥𝐢. ⤷ Nie ukrywam, że takie zachowania nie należą do moich ulubionych. Jeśli bohater deklaruje, że chce pozwolić drugiej osobie żyć po swojemu, to chciałabym zobaczyć, że rzeczywiście próbuje dotrzymać słowa. Tutaj momentami miałam wrażenie, że 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧 𝑠𝑎𝑚 𝑛𝑖𝑒 𝑑𝑜 𝑘𝑜𝑛́𝑐𝑎 𝑤𝑖𝑒, 𝑐𝑧𝑒𝑔𝑜 𝑐ℎ𝑐𝑒. ⤷ Z jednej strony próbował się wycofać, a z drugiej trudno było mu odpuścić. Rozumiem, że uczucia nie zawsze da się kontrolować, ale niektóre jego decyzje po prostu nie do końca mi odpowiadały. ⤷ Z czasem sytuacja zaczyna się jednak komplikować, a 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧 𝐝𝐨𝐬𝐭𝐚𝐣𝐞 𝐬𝐳𝐚𝐧𝐬𝐞̨, 𝐛𝐲 𝐩𝐨𝐧𝐨𝐰𝐧𝐢𝐞 𝐳𝐛𝐥𝐢𝐳̇𝐲𝐜́ 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐝𝐨 𝐋𝐞𝐢𝐥𝐢. Jeśli mam być szczera, absolutnie się tego nie spodziewałam! ⤷ Niektóre wydarzenia naprawdę mnie zaskoczyły i sprawiły, że byłam ciekawa, co jeszcze się wydarzy. No i jeszcze ta sytuacja z przepisaniem na niego połowy udziałów? I mean, okej… Trochę trudno było mi to sobie poukładać, ale jednocześnie rozumiem, dlaczego 𝐌𝐚𝐭𝐢𝐚𝐬 𝑧𝑑𝑒𝑐𝑦𝑑𝑜𝑤𝑎ł 𝑠𝑖𝑒̨ 𝑛𝑎 𝑡𝑎𝑘𝑖 𝑘𝑟𝑜𝑘. ⤷ Mam jednak jedno większe zastrzeżenie. Uważam, że moglibyśmy dostać nieco więcej scen pokazujących relację 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧𝐚 i 𝐋𝐞𝐢𝐥𝐢, kiedy w końcu byli już razem. 𝐓𝐞𝐧 𝐞𝐭𝐚𝐩 𝐳𝐨𝐬𝐭𝐚ł 𝐝𝐥𝐚 𝐦𝐧𝐢𝐞 𝐭𝐫𝐨𝐜𝐡𝐞̨ 𝐳𝐚 𝐛𝐚𝐫𝐝𝐳𝐨 𝐬𝐤𝐫𝐨́𝐜𝐨𝐧𝐲 i miałam poczucie, że można było wyciągnąć z niego znacznie więcej. Chciałabym zobaczyć ich wspólne życie w szerszej perspektywie, poznać więcej ich codziennych momentów i po prostu nacieszyć się ich relacją po wszystkim, przez co przeszli. Tym bardziej że ich historia miała spory potencjał, a ja chętnie spędziłabym z nimi jeszcze trochę czasu. ⤷ 𝐊𝐨𝐧𝐢𝐞𝐜 𝐤𝐨𝐧́𝐜𝐨́𝐰 𝐒𝐢𝐦𝐨𝐧 𝐧𝐚𝐩𝐫𝐚𝐰𝐝𝐞̨ 𝐦𝐢 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐩𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł. Nie była to może wybitna książka, która całkowicie mnie zachwyciła, ale czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Mimo kilku irytujących momentów i rzeczy, których zabrakło mi w tej historii, uważam, że był to udany tom. 

Romanse sportowe? Libicie? Czy raczej odpuszczacie? . . "Between ice and love" to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i... było dosyć przyjemnie 🙃 Styl pisania lekki, kartki praktycznie same się przewracały...także szczerze polecam już na samym początku 😉 . Jest to romans o udawanym związku, czyli coś, co bardzo lubie w tego typu książkach 🤭 Kapitan drużyny hokejowej Kenneth ma problemy z agesją... trener proponuje, żeby znalazł sobie dziewczynę... ale on jest uparty i nie chce! . Charlotte. Jest fizjoterapeutką sportową. Jej mama miała co do niej inne plany...poza tym chciałaby, żeby Charlotte wyszła już za mąż... Niestety plany jedno, a życie to druga sprawa...🤷‍♀️ . Kiedy tych dwoje na siebie wpada... no cóż... już są iskry🤭 z tym, że ona nie wie, że Kenneth to wielka gwiazda hokeja... A kiedy pada propozycja udawanego związku... oboje na to przystają, lecz oboje też się przekonają, że udawanie nie jest dna nich :) . . Podobała mi się. Naprawdę. Momentami miałam wrażenie, że niektóre rzeczy dzieją się za "szybko" jak np. przeprowadzka dziewczyny do chłopaka na "już". Wiem, że to miało być udawane, ale przecież jakby mieszkali osobno to chyba nic nie szkodzi, nie?🤭 Ale ogólnie spędziłam z nią dobre chwile! No i...ta okładka! Skradła moje serducho 💙💙💙

Czy można zbudować skuteczniejszy zespół, przestać robić wszystko samemu i jednocześnie osiągać lepsze wyniki? Karolina Jarosz i Kamila Rowińska w książce „Przedsiębiorca pełen talentów” odpowiadają twierdząco — pod jednym warunkiem: że nauczymy się świadomie korzystać z talentów, zarówno własnych, jak i swoich pracowników. To praktyczny przewodnik po zarządzaniu ludźmi, adresowany przede wszystkim do właścicieli małych i średnich firm — czyli tych, którzy często zarządzają zespołem bez wsparcia rozbudowanego działu HR. Autorki łączą najnowsze trendy psychologii pozytywnej z wieloletnim doświadczeniem biznesowym, a punktem wyjścia czynią mocne strony: zamiast nieustannie „łatać” słabości, proponują budować zespół wokół tego, w czym ludzie są naprawdę dobrzy. Największym atutem jest konkret — książka zawiera ćwiczenia służące samopoznaniu, gotowe szablony dokumentów HR i sprawdzone metody motywowania pracowników, które można wdrożyć od razu. To lektura dla przedsiębiorców i menedżerów MŚP, którzy chcą przestać gasić pożary i zacząć świadomie zarządzać potencjałem swoich ludzi. Osoby szukające akademickiej teorii mogą poczuć niedosyt — tu stawia się na praktykę i gotowe narzędzia. Solidny, przyziemny poradnik dla tych, którzy wiedzą, że firma to przede wszystkim ludzie.

Kiedy słyszymy słowo „depresja”, w głowie często pojawia się obraz spektakularnego załamania - ciemnego pokoju, płaczu i całkowitego wycofania z życia. Joanna Poremba w swojej książce "Codzienność w depresji" (wyd. Sensus) wykonuje niezwykle ważną pracę: zdejmuje z tej choroby holiwudzki filtr i pokazuje jej prawdziwe, ciche i najbardziej podstępne oblicze. Oblicze szarego wtorku, braku siły na rozładowanie zmywarki czy wycieńczającej walki o podtrzymanie maski „u mnie wszystko w porządku” w pracy i wśród bliskich. To, co czyni tę pozycję wyjątkową na rynku literatury psychologicznej, to jej dwugłosowa struktura. Autorka pisze z perspektywy osoby, która sama przeszła przez doświadczenie tej choroby, i łączy swoją wrażliwość z wiedzą wybitnych ekspertów. W książce znajdziemy przejmujące, ale niezwykle praktyczne rozmowy z psychoterapeutami, psychiatrami, logoterapeutami czy osobami pracującymi z ciałem. Nie ma tu taniego optymizmu spod znaku „złap dystans” ani coachingowych recept na szybką zmianę nawyków. Zamiast tego dostajemy koncept mikrokroków - uczenie się szacunku do najmniejszych gestów, takich jak wypicie szklanki wody czy uchylenie okna, które w głębokim kryzysie są aktami odwagi i bohaterstwa. Niezwykle cenny jest również rozdział skierowany do bliskich osób chorujących: wyjaśnia, dlaczego depresja nie potrzebuje „naprawiaczy” rzucających dobrymi radami, ale cierpliwych świadków gotowych po prostu usiąść obok. To lektura obowiązkowa - zarówno dla tych, którzy czują, że powoli zapadają się w sobie, jak i dla każdego, kto chce mądrze i bez oceniania towarzyszyć drugiemu człowiekowi w trudnych momentach. Ogromnie polecam. A dla osób lubiących podcasty - zapraszam do odcinka nagranego w oparciu o tę lekturę.

Czy na pewno myślisz samodzielnie? A może ktoś już wcześniej podjął decyzję za Ciebie? 📚 „Pozornie wolny umysł” Matyldy Kozakiewicz to książka o psychologii wpływu i manipulacji. Pokazuje, jak różne mechanizmy psychologiczne, komunikaty i działania innych ludzi mogą oddziaływać na nasze myślenie, decyzje i zachowania. Sięgnęłam po tę książkę, bo temat wpływu i manipulacji dotyczy właściwie każdego z nas. Nawet wtedy, gdy wydaje nam się, że jesteśmy odporni na cudze opinie, potrafimy samodzielnie oceniać sytuacje i nikt nie jest w stanie nami pokierować. Ale czy rzeczywiście tak jest? Codziennie podejmujemy dziesiątki decyzji. Wierzymy w określone informacje, oceniamy innych ludzi, wyrabiamy sobie zdanie na różne tematy. Czasem wystarczy odpowiednio dobrany komunikat, autorytet, presja otoczenia albo wzbudzenie konkretnych emocji, żebyśmy zaczęli patrzeć na coś zupełnie inaczej. I właśnie dlatego warto wiedzieć, jak działa wpływ społeczny i gdzie kończy się przekonywanie, a zaczyna manipulacja. Jako nauczycielka i mama myślę o tym również w kontekście dzieci. Uczymy je, żeby były grzeczne, słuchały dorosłych i przestrzegały zasad. Ale czy równie mocno uczymy je zadawać pytania, rozpoznawać własne emocje, stawiać granice i nie ulegać presji grupy? Bo dziecko, które potrafi samodzielnie myśleć, nie musi bezrefleksyjnie zgadzać się z innymi. A dorosły, który rozumie mechanizmy manipulacji, ma większą szansę świadomie podejmować własne decyzje. 💭 Może największą wolnością nie jest możliwość wyboru, ale świadomość tego, co i kto wpływa na nasze wybory? Jestem ciekawa, czy czytacie książki o psychologii, relacjach i mechanizmach rządzących naszym zachowaniem. A może macie już tę pozycję za sobą?