Recenzje

Jak tajemnicza inteligencja roślin zmienia nasze rozumienie życia na Ziemi… „Światłożercy” Zoë Schlanger to jedna z tych książek, które nie tylko poszerzają wiedzę, ale przede wszystkim zmieniają sposób patrzenia na świat. Sięgnąłem po nią z ciekawości, a skończyłem z poczuciem, że coś we mnie przestawiło się na stałe. Autorka zabiera czytelnika w fascynującą podróż do świata, który mamy na wyciągnięcie ręki, a którego kompletnie nie rozumiemy. Rośliny, które do tej pory wydawały mi się jedynie tłem codzienności, nagle zaczęły jawić się jako istoty pełne życia, reagujące, komunikujące się i w pewnym sensie… podejmujące decyzje. To właśnie ten element zrobił na mnie największe wrażenie. Książka napisana jest w bardzo przystępny, reporterski sposób. Schlanger nie zasypuje czytelnika suchymi faktami, tylko prowadzi go przez historie badań, spotkania z naukowcami i konkretne przykłady, które działają na wyobraźnię. Dzięki temu nawet bardziej złożone zagadnienia stają się zrozumiałe i naprawdę wciągające. Najciekawsze jest jednak to, jak autorka balansuje na granicy nauki i refleksji. Z jednej strony dostajemy solidną dawkę wiedzy o tym, jak rośliny odbierają bodźce, komunikują się czy „zapamiętują” doświadczenia. Z drugiej pojawiają się pytania, które zostają w głowie na długo. Czy możliwe jest, że rośliny posiadają coś na kształt inteligencji? A jeśli tak, to co to właściwie oznacza dla naszego postrzegania życia na Ziemi? Nie ze wszystkim w tej książce trzeba się bezkrytycznie zgadzać. Momentami można odnieść wrażenie, że autorka idzie o krok za daleko w swoich interpretacjach. Ale paradoksalnie to właśnie jest jej siłą. „Światłożercy” prowokują do myślenia, zmuszają do zadawania pytań i wychodzenia poza utarte schematy. To lektura dla każdego, kto chce spojrzeć na naturę z zupełnie innej perspektywy. Po jej przeczytaniu spacer po parku czy spojrzenie na rośliny w domu już nigdy nie będzie takie samo. Zdecydowanie polecam. To książka, która nie tylko uczy, ale też otwiera oczy.

„Powiedz mi, co najgorszego w życiu zrobiłaś, a ja Ci uwierzę…” „Muza Rockmana” od Penelope Ward to istny rollercoaster emocjonalny! Od samego początku wprowadza czytelnika w szok i chęć poznania tajemnicy Emily Applewood. 21-letnia kobieta, mając jasno określony cel, nieoczekiwanie zostaje asystentką zespołu rockowego Delirious Jones. W zawstydzający sposób poznaje 38-letniego wokalistę zespołu Tristana Daltrey’a, który od samego początku darzy dziewczynę ogromną sympatią. Ich więź staje się silniejsza, oboje zwierzają się ze swoich tajemnic i przeszłości. Pozostaje jeden sekret, który na dobre może odmienić ich życie. Co takiego skrywa z pozoru niewinna Emily? Jak wpłynie to na Tristana oraz uczucia względem dziewczyny? Książka „Muza Rockmana” zyskała moją ogromną sympatię, jest to historia, którą czytałam wstrzymując oddech. Już od pierwszych stron wzbudza ona w czytelniku ciekawość i chęć poznania tajemnicy Emily. Rozpoczynając przygodę z dziełem Penelope Ward miałam wysokie oczekiwania, jednak mimo to ona je zdecydowanie przerosła. Nie spodziewałam się tego jak poważny sekret skrywa Emily i jak mocny wpływ ma on na życie Tristana. Do samego końca czytałam tę książkę z ogromną ekscytacją chcąc poznać dalsze jej losy. Wydarzenia w niej są świetnie opisane, jak również emocje bohaterów. Nie są one przerysowane, abstrakcyjne. Podsumowując, historia jest świetnie napisana, przeznaczona dla czytelników 18+, którzy uwielbiają motyw age gap, zakazanej miłości, silnych emocji, tajemnic i sekretów całkowicie zmieniających życie bohaterów. Fabuła skupiona na losach głównych bohaterów zapiera dech w piersiach i z każdym rozdziałem zachęca do dalszego czytania. Byłam w ogromnym szoku, jak dobrze można napisać tak poruszającą historię, nieraz musiałam sięgnąć po chusteczki ze wzruszenia. W skali od 0 do 5 gwiazdek przyznaję jej solidne 5.

Ta książka totalnie mnie wciągnęła i zostawiła z ogromem emocji - dokładnie takich, jakich oczekuję od dobrego dark romance. Historia Julii od początku łapie za serce - jej ból, zagubienie i życie w cieniu straty są pokazane bardzo autentycznie. A potem pojawia się Victor… i wszystko nabiera tempa. Ich pierwsze spotkanie jest mocne i od razu czuć, że to będzie relacja pełna napięcia i skrajnych emocji. Uwielbiam to, jak autorka poprowadziła ich relację - intensywnie, momentami niepokojąco, ale jednocześnie z ogromną dawką chemii. Victor, mimo swojej mrocznej natury, potrafi być cierpliwy, czuły i zaskakująco oddany, a Julia przy nim powoli zaczyna się podnosić i na nowo odnajdywać siebie. To zestawienie światła i mroku wypadło tutaj naprawdę świetnie. Ogromny plus za emocje - jest ich tu mnóstwo, ale właśnie dzięki temu można totalnie wczuć się w bohaterów i przeżywać wszystko razem z nimi. Styl autorki sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie - wciąga od pierwszych stron i ciężko się od niej oderwać. Bardzo podobało mi się też to, że oprócz wątku mafijnego mamy tu mocne skupienie na relacji i uczuciach - to one grają pierwsze skrzypce i robią całą robotę. Zakończenie dało mi dokładnie to, czego potrzebowałam - satysfakcję, emocje i poczucie domknięcia tej historii. Dla fanów dark romance i mafijnych klimatów to naprawdę świetna pozycja - intensywna, wciągająca i zostająca w głowie na dłużej. 💔🔥

Zdarzają Wam się książki, które przyciągają Was i zachwycają już samym tytułem? Mi zdarzyło się to przy książce "Lawendowe lata" (czyż nie wspaniały tytuł?) Urszuli Sołtys-Para. Jak się okazało zachwycił mnie nie tylko tytuł ale też cudowna treść. "Lawendowe lata" stały się dla mnie czymś więcej niż książką przeczytaną w ramach współpracy recenzenckiej (swoją drogą z całego serca dziękuję Wydawnictwu Sensus za takową), to przestrzeń do zatrzymania się i spojrzenia na siebie z większą czułością. Autorka pięknie oswaja tutaj temat dojrzałości, pokazując, że ten etap życia nie jest "pomiędzy" ale może być pełnią, świadomą, spokojną i jednocześnie niezwykle bogatą. Symbol lawendy, która kwitnie dwa razy, staje się nie tylko metaforą ale też zaproszeniem do tego, by spojrzeć na własne życie jak na coś, co wciąż może rozkwitać. Ogromnie poruszył mnie sposób, w jaki książka została skonstruowana, a mianowicie rozdziały nazwane miesiącami, które dodatkowo nadają jej rytm bardzo bliski naturze i codzienności. Każdy z nich to jak osobny przystanek, moment na refleksję, zatrzymanie się i zadanie sobie kilku ważnych pytań. Zaczynamy od września, jesieni... Jesień, zgodnie z metaforą lawendy nie jest końcem ale kolejnym rozkwitem. Te miesiące pokazują, że dojrzałość może być czasem odwagi, spełniania marzeń i życia na własnych zasadach, bez potrzeby udowadniania czegokolwiek komukolwiek. Styczeń i kolejne zimowe miesiące skłaniają do spojrzenia w głąb siebie, do podsumowań, do zauważenia tego, co już za mną. Poczułam tu przestrzeń na zgodę na własną historię, nawet jeśli nie zawsze była idealna. Wiosenne rozdziały przynoszą natomiast coś w rodzaju wewnętrznego przebudzenia, pojawia się więcej nadziei, energii i gotowości na zmiany. To moment, w którym zaczęłam się zastanawiać, czego tak naprawdę chcę "na nowo". Lato w tej książce jest pełne życia ale nie w pośpiechu tylko w uważności. To rozdziały o czerpaniu radości z tego, co jest tu i teraz. O docenianiu siebie, swojego ciała, swoich doświadczeń. To też czas zbioru tego co zasieliśmy, oceny tego co już udało się nam dokonać. Sierpień to najpiękniejszy czas... i na nim kończą się "Lawendowe lata". Choć tak naprawdę to dopiero początek... bo czyż życie nie zaczyna się po 40-tce, a może po 50-tce ;) Znalazłam w tej książce wiele cennych wskazówek ale też coś znacznie ważniejszego - poczucie spokoju i akceptacji. To lektura, która nie narzuca, nie ocenia, tylko towarzyszy i pokazuje, że MOŻNA! Jestem nią naprawdę zachwycona. Tym bardziej, że sama żyję aktualnie w "lawendowych latach" i czerpie z nich garściami. Serdecznie polecam!

"I will wait for you"- Monika Kondas Kategoria wiekowa: 18+ Wydawnictwo editiored Ocena: ⭐⭐⭐⭐/5 Angelina Mortier jest dla swoich braci całym światem. Dziewczyna czuje się jednak jak zamknięta w złotej klatce - ma wszystko, czego dusza zapragnie, z wyjątkiem wolności i możliwości samodzielnego decydowania o własnym losie. Mimo tej dusznej atmosfery nie buntuje się aż do momentu, w którym poznaje wyjątkowego mężczyznę. To właśnie dla niego Angelina jest gotowa zerwać wszelkie pęta i zawalczyć o własne szczęście. Xavier Lafayette, wkraczając na teren wroga, nie spodziewał się spotkać anioła. Angelina natychmiast zawładnęła jego myślami, a każde kolejne spotkanie tylko pogłębiało jego obsesję. Kiedy jednak odkrywa, kim naprawdę jest jego „anioł”, postanawia wykorzystać dziewczynę do realizacji dawno zaplanowanej zemsty na jej najstarszym bracie. Czy Xavier będzie w stanie z premedytacją wykorzystać Angelinę? A może to właśnie dzięki niej zapomni o nienawiści do jej brata? Jak daleko zdoła się posunąć, by zaspokoić swoje pragnienia? Historia Angeliny i Xaviera zdecydowanie na długo zapadnie mi w pamięci. Czytałam tę książkę powoli właśnie dlatego, że nie chciałam, aby ta opowieść zbyt szybko się skończyła. Moim zdaniem jest cudowna i zdecydowanie warta przeczytania!