Recenzje

Budowanie stabilności finansowej to długotrwały i złożony proces, wymagający systematyczności, wiedzy oraz umiejętności przewidywania konsekwencji własnych decyzji. Nie wystarczy więcej zarabiać, by skutecznie gromadzić majątek. Równie ważne są kontrola wydatków, odpowiedzialne podejście do zobowiązań i umiejętność zabezpieczenia przyszłości. Te właśnie zagadnienia stanowią punkt wyjścia książki „101 rzeczy, które trzeba zrobić, żeby mieć majątek i finansowy spokój”. Największą zaletą poradnika jest szerokie spojrzenie na finanse osobiste. Budowanie majątku przedstawiono tu jako przedsięwzięcie obejmujące nie tylko oszczędzanie i inwestowanie, lecz także zarządzanie długiem, rozwój zawodowy, zwiększanie dochodów oraz ochronę zgromadzonego kapitału. Takie ujęcie pozwala dostrzec, że bezpieczeństwo finansowe nie zależy od pojedynczej decyzji, lecz od wielu działań podejmowanych na różnych etapach życia. Istotne jest również uwzględnienie planowania przyszłości, w tym zabezpieczenia najbliższych i uporządkowania spraw majątkowych. Forma poradnika, oparta na 101 zagadnieniach, sprzyja praktycznemu wykorzystaniu zawartych w nim treści. Zamiast traktować finanse jako dziedzinę wymagającą specjalistycznego przygotowania, czytelnik może przyjrzeć się poszczególnym obszarom własnego życia i ocenić, które z nich wymagają poprawy. To rozwiązanie szczególnie przydatne osobom rozpoczynającym świadome zarządzanie pieniędzmi, ale również tym, którzy chcą uporządkować dotychczasowe nawyki i spojrzeć na swoje zasoby z szerszej perspektywy. Wartość merytoryczna publikacji wynika przede wszystkim z różnorodności poruszanych tematów. Zestawienie codziennych decyzji finansowych z długofalowym planowaniem pomaga zrozumieć, że majątek należy nie tylko zgromadzić, lecz także umiejętnie chronić. Jednocześnie szeroki zakres zagadnień stawia przed książką pewne ograniczenie: poszczególne problemy mogą wymagać dalszego zgłębiania, zwłaszcza gdy czytelnik oczekuje szczegółowych analiz inwestycyjnych lub rozwiązań dostosowanych do skomplikowanej sytuacji osobistej. Poradnik najlepiej zatem traktować jako uporządkowane wprowadzenie do finansów osobistych, a nie zamiennik specjalistycznej wiedzy czy indywidualnego doradztwa. Na uznanie zasługuje samo założenie, że finansowy sukces nie powinien być mierzony wyłącznie wysokością zgromadzonego kapitału. Równie ważne są odporność na nieprzewidziane wydatki, a dokładnie ich ograniczenie i przyjrzenie się naszym zakupom, ograniczenie niebezpiecznych posunięć finansowych (w tym bycie tzw.słupem) i możliwość podejmowania decyzji bez ciągłego lęku o przyszłość. Tym samym „101 rzeczy, które trzeba zrobić, żeby mieć majątek i finansowy spokój” to propozycja dla czytelników, którzy chcą uporządkować swoje podejście do pieniędzy i świadomie budować ekonomiczną niezależność. Siłą książki jest kompleksowość tematyczna oraz nacisk na odpowiedzialne decyzje. Jej lektura może pomóc wyznaczyć kierunek dalszych działań, w tym związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, choć ich skuteczność będzie zależeć przede wszystkim od konsekwencji czytelnika. Finansowy spokój nie jest bowiem efektem jednorazowego wysiłku, lecz - jak podkreśla Paweł Blajer - rezultatem dobrze przemyślanych, codziennych wyborów.

Co jeśli istnieje miasteczko, w którym przez cały rok trwają święta? To właśnie Kringle! Przez cały rok na ulicach rozbrzmiewają świąteczne piosenki, a domy są obwieszone światełkami. Jednak najważniejszy jest konkurs, który ma wyłonić najbardziej świąteczną osobę. Tym razem będzie to wyjątkowo widowiskowe wydarzenie ze względu na pewne osoby... Jeśli macie ochotę uśmiać się do łez, to obowiązkowo musicie wyrzucić ten tytuł na listę książek do przeczytania. Już od pierwszych stron jest pełno śmiechu. Nie było rozdziału, żebym nie parskała śmiechem. Wszystko zaczyna się od Storee, która wręcz nie nie cierpi zimna, a ląduje w najbardziej zimowym miasteczku i zostaje wmanewrowana przez swoją ciotkę do udziału w konkursie. Po drugiej stronie mamy gburowatego Cole'a, który nigdy się nie uśmiecha i również bierze udział w rywalizacji. Storee jest gadatliwa, roztrzepana i nie potrafi zachować ciszy. Polubiłam ją od pierwszych stron. Udział w konkursie to dla niej koszmar, bo ostatnie jej podejście skończyło się upokorzeniem, które wszyscy pamiętają do dzisiaj. Przecież to nie jej wina, że staruszka wpadła do jeziora albo że zepsuła choinkę, prawda? Cole to z kolei jej całkowite przeciwieństwo. Mrukliwy, gburowaty i nie cierpi Storee. Uśmiech na twarzy? Zapomnij! Jego próby w tym zakresie są po prostu...komiczne. Bardzo się uśmiałam podczas tej sceny. I on chce wygrać konkurs? Zwłaszcza jeśli nie cierpi świąt? Jednak jest gotowy na wszystko, żeby nie dopuścić, żeby wróg zwyciężył. Tylko czy mu się to uda? Ich pierwsze spotkanie? Ubaw po pachy. A im dalej tym jest jeszcze lepiej. Bohaterowie bardzo się od siebie różnią, a ten kontrast powoduje, że ich historie czyta się jeszcze przyjemniej. Nie brakuje humoru, zabawnych dialogów, ciętych ripost i... nienawiści. Sam konkurs został bardzo fajnie przedstawiony. Składa się z kilku zadań związanych ze świętami, które mają wyłonić najbardziej świąteczną osobę. Występ Cola i Atlasa był legendarny, nie mogłam ze śmiechu. Podczas rywalizacji wszystkie chwyty są dozwolone. Dosłownie! Nawet wykorzystanie ciotki, które rzekomo jedną nogą znajduje się już w grobie. Oboje starają się wzajemnie utrudniać sobie wykonywanie kolejnych zadań, a jednocześnie starają się za wszelką cenę zdobyć sympatię wszystkich dookoła. Początkowo cała rywalizacja jest świetną zabawą, ale w pewnym momencie coś co miało być zdrową rywalizacją opartą na zasadach fair play, przestaje takie być, co już mi się nie podobało. Między bohaterami od samego początku iskrzy i z pewnością nie jest to iskra miłości. A jednak, jakimś cudem, lądują w udawanym związku, który z czasem coraz mniej przypomina udawany, a przekształca się w coś więcej. Oczywiście nie odbywa się to bez komplikacji i komicznych sytuacji. Jeśli chodzi o Cole'a i Storee nic nie może być proste. Jest gorąco i nawet podczas pełnych emocji zbliżeń nie brakuje świątecznych akcentów. Dosłownie. To książka, w której magia świąt została świetnie przedstawiona. Jest lekka, przyjemna i bardzo szybko się ją czyta. Nie brakuje też smutniejszych akcentów i przemiany bohaterów, a którą szczególnie dobrze widać na przykładzie głównego bohatera. Dzięki Storee Cole zaczyna ponownie odczuwać radość z życia. A im bardziej rozwija się ich rywalizacja, tym coraz częściej na jego twarzy gości uśmiech. Tak naprawdę, z czasem każdy z nich wypatruje kolejnych zadań. Zakończenie? Idealne. Takie jakie lubię. Z postaci drugoplanowych bardzo polubiłam Atlasa. Jest to naprawdę świetny przyjaciel i nie mogę się doczekać jego historii. Z kolei najmniejszą sympatię wzbudziła we mnie siostra głównej bohaterki. Jeśli macie ochotę na świetną, świąteczną lekturę pełną humoru, koniecznie sięgnijcie po ten tytuł. A ja? Zabieram się za drugi tom.

„Szef na jedną noc” autorstwa AT. Michalak „Miłość od pierwszego arkusza Excela” - już sam ten tytuł idealnie oddaje klimat historii Elei i Nicolasa. ❤️ ✨ Elea Thompson spełnia swoje marzenie i dostaje się na staż w prestiżowej firmie Starling & Partners. Nie spodziewa się jednak, że jej nowym szefem zostanie mężczyzna, z którym dwa lata wcześniej spędziła jedną, niezapomnianą noc. Elea uciekła wtedy nad ranem, przekonana, że najlepiej zostawić to wspomnienie za sobą. Teraz musi codziennie spotykać Nicolasa, a on podobno jej nie pamięta… Tylko czy rzeczywiście zapomniał? 👀 „Szef na jedną noc” to pełen chemii i napięcia romans biurowy z motywem drugiej szansy i zakazanej relacji. Podobało mi się połączenie relacji szef-pracownica, wzajemnego przyciągania i zadziorności, dzięki którym między bohaterami cały czas iskrzy. 🔥 Elea ma swoje obawy i słabości, natomiast Nicolas jest pewnym siebie, dominującym mężczyzną, który momentami potrafi zirytować. 😉 Właśnie ta mieszanka charakterów sprawia jednak, że ich relacja jest ciekawa i pełna emocji. To lekka i przyjemna historia dla fanów romansów biurowych, enemies to lovers, forbidden attraction, billionaire romance i second chance. ❤️‍🔥 Jeśli lubicie książki, w których jedna noc może zmienić zdecydowanie więcej, niż bohaterowie się spodziewają - warto po nią sięgnąć. 

Dziewczyna z domu dziecka i syn gubernatora? Co może powstać z takiego spotkania? Jak większość osób, które zobaczyły tytuł i okładkę, miałam jakieś oczekiwania. Sam pomysł wydał mi się całkiem ciekawy, bo historia Mii i Camerona zapowiadała się trochę jak współczesne „Romeo i Julia”. Mia nie ma właściwie nikogo. Jest sierotą, studiuje i sama wynajmuje mieszkanie. Cameron z kolei to popularny, lubiany chłopak z dobrego domu, a jego ojcem jest gubernator. W szkole Cameron gnębił Mię, jednak pewnego dnia coś się zmienia i okazuje się, że chłopak zaczyna coś do niej czuć. Pojawiają się przypadkowe spotkania, dziwne sytuacje, a ich relacja powoli zaczyna się rozwijać. Na drodze do miłości tych dwojga stoi jednak ojciec Camerona, który ma prawdziwą obsesję na punkcie swojego wizerunku. Jest w trakcie wyborów, dlatego wszystko, co mogłoby zaszkodzić jego karierze, jest dla niego problemem. Cameron jest kontrolowany, a dodatkowo zostaje postawiony pod ścianą — jeśli nie przestanie spotykać się z Mią, gubernator zajmie się dziewczyną. Książka miała duży potencjał. Miała. Niestety, w historię wkradło się sporo chaosu i dziwnych, mało wiarygodnych scen. Bohaterowie podejmowali decyzje, które momentami były po prostu nielogiczne. To zresztą jedna z opinii, które często przewijają się na Lubimy Czytać, i muszę przyznać, że również się z nią zgadzam. Mnie jednak bardziej rzuciło się w oczy coś innego — brak odpowiedniego uzasadnienia dla całego tego chaosu. Mam tutaj przede wszystkim na myśli uczucie Camerona do Mii. W szkole ją gnębił, a później nagle okazuje się, że chłopak coś do niej czuje. Owszem, mamy fajnie opisaną chemię między nimi i momentami naprawdę można poczuć, że coś ich do siebie ciągnie. Problem w tym, że zabrakło mi odpowiedzi na jedno podstawowe pytanie: za co Cameron właściwie ją pokochał? Gdybyśmy dostali więcej jego perspektywy albo chociaż kilka scen pokazujących moment, w którym jego nastawienie do Mii zaczęło się zmieniać, cała relacja byłaby dla mnie zdecydowanie bardziej wiarygodna. Bez tego Cameron momentami wygląda jak desperat, który po prostu chce uciec od swojego idealnego domu, popularności i życia kontrolowanego przez ojca. Mi osobiście historia się podobała, ale niestety nie na tyle, żebym mogła powiedzieć: „Tak! Bierzcie i czytajcie! Polecam!” Były sceny, które naprawdę mi się podobały i wydawały się wiarygodne, ale było ich po prostu za mało. Nie chcę przy tym umniejszać twórcom z Wattpada — w końcu wiele książek, które zaczynały właśnie tam, zostało później wydanych i odniosło sukces. Jednak w przypadku tej historii miałam momentami wrażenie, że czytam książkę na poziomie początkujących twórców z tej platformy. A szkoda, bo sam pomysł miał potencjał. Historia dziewczyny z domu dziecka i syna gubernatora, różnice między ich światami, presja ze strony ojca Camerona i konflikt między uczuciem a politycznym wizerunkiem mogły stworzyć naprawdę wciągającą opowieść. Nie zmienia to więc faktu, że nadal widzę tutaj potencjał. Być może „Nie umiem inaczej” jest po prostu początkiem i kolejne tytuły autorki będą zdecydowanie lepsze. Czy polecam? Raczej nie. Czy całkowicie odradzam? Też nie. Jeśli jednak autorka wyciągnie wnioski i w kolejnych książkach popracuje przede wszystkim nad logiką wydarzeń, decyzjami bohaterów i budowaniem ich relacji, zdecydowanie dam jej jeszcze szansę.

Czy zwierzęta w ogóle rozumieją śmierć? Jak to wygląda? Pytania, o których w zasadzie nigdy nie myślałam, ale są niesamowicie ciekawym zagadnieniem. Śmierć okazuje się być dla człowieka czymś zupełnie innym niż dla zwierząt. Ludzie przywiązują do niej bardzo dużą wagę. Opłakują zmarłych, przychodzą na groby i nadal wspominają. Okazuje się, że dla zwierząt nie ma to aż tak wielkiego znaczenia. Traktują to one raczej jako kolej rzeczy, którą niezbyt rozumieją, ale nie wszystkie. Książka podobała mi się ze względu na ilustracje, które zamieściła autorka. Susana Monsó porusza bardzo ciekawy temat, który wcale nie jest taki oczywisty. Przytacza wiele gatunków zwierząt i podaje dokładne przykłady zachowań jakie się wydarzyły. Dobrze było poznać ten temat od strony badaczy, bo został przedstawiony ze strony naukowej, a nie tylko przypuszczeń. Co mi się jednak nie podobało to ciągłe powtarzanie tego samego. Książka mogłaby być o wiele krótsza, bo autorka wiele razy powtarza te same frazy i objaśnia kilka razy te same rzeczy, co jest po prostu niepotrzebne i nuży czytelnika. Sama książka to nie lektura na jeden wieczór, a raczej dłuższa przeprawa przez filozoficzne myśli i naukowe stwierdzenia. Szczególnie wyodrębnione są postacie matek, które straciły dziecko, bo to one w świecie zwierząt w jakiś sposób opłakują stratę. Jest to ciekawy temat, bo właśnie w ten sposób bardzo przypominają ludzi. Jednak nie można tutaj przypisywać ludzkich cech. Jest to pozycja, w której zdecydowanie widać ilość spędzonego czasu nad szukaniem informacji i doedukowywania się w temacie. Końcowo, przypisy są naprawdę pokaźne. Książka napisana jest naukowo, ale jednocześnie przystępna dla każdego szarego człowieka, który chciałaby się dowiedzieć jak zwierzęta odbierają śmierć. Temat jest bardzo złożony i w zasadzie książka nie daje jasnej odpowiedzi jak zwierzęta przeżywają i rozumieją śmierć. Są wytłumaczone kwestie, które są znane dla badaczy, ale wiele z nich nadal jest ciężko zrozumieć. Tak naprawdę nigdy możemy się nie dowiedzieć co wtedy myślą, bo niestety nam nie powiedzą. Zostaje jedynie obserwacja.