Recenzje

Już od pierwszych stron wchodzimy w świat pełen bólu, straty i nagłego dorastania. Historia osadzona jest w mafijnym świecie. Tutaj główną rolę odgrywa Anthea Lancoletti. Młoda , bo dziewiętnastoletnia dziewczyna jest zmuszona do szybkiego dorośnięcia po osobistej tragedii. Co więcej musi stanąć na czele rodzinnego imperium, co nie wszystkim się podoba. Anthea to bohaterka, która wzbudzała we mnie mieszane uczucia, ale najczęściej niesamowicie mnie wkurzała. Z jednej strony wydawała się silna, potrafiła wydawać rozkazy i wyciągać konsekwencje bez mrugnięcia okiem. Z drugiej strony... No właśnie, w kółko tylko ćpała i piła. Ja rozumiem, że coś w jej przeszłości mocno na nią wpłynęło, ale litości. Nie lubię takich bohaterek. Drugą główną postacią jest Nicholas. Mężczyzna zagadka. Choć przyznam, że też działał mi na nerwy. Relacja między Antheą a Nicholasem opiera się na dość popularnym schemacie. Ona potrzebująca ochrony, a on zdystansowany ochroniarz. Ich relacje są jednym z głównych elementem książki, choć momentami mogą wydawać się przewidywalne dla osób, które często sięgaj po ten gatunek. Mimo to ich relacja dodaje historii wyrazistości i pikanterii. Chemia między bohaterami jest wyczuwalna, ale nie przyćmiewa całej fabuły. Klimat mafijny został przez autorkę przedstawiony poprawnie. Pojawiają się wątki lojalności, walki o władzę i różne niebezpieczeństwa, jednak nie zawsze są one pogłębione. Tempo akcji bywa nierówne. Niektóre fragmenty angażują bardziej, inne sprawiają wrażenie rozwleczonych, a jeszcze inne pędzą jak szalone. Łatwo się pogubić. Momentami jest brutalnie, momentami emocjonalnie, ale zdecydowanie nie jest to lekka historia. Muszę przyznać, że klimat autorka buduje bardzo dobrze. Jej pomysł na książkę jest bardzo ciekawy. Co prawda da się odczuć, że jest to debiut, choć według mnie udany. Myślę, że w kolejnej części autorka zaskoczy nas, zwłaszcza, że wiele tajemnic nie zostało jeszcze ujawnionych. Mimo momentów chaosu i wkurzających bohaterów książka podobała mi się i chętnie sięgnę po kontynuację.

Książka Lauren Price „Frenemy przyjaciel czy wróg” opowiada o losach dwóch nastolatków Eriki Monroe i Chase’a Thatchera. Nastolatka chcąc wyjść z cienia starszej siostry pragnie dostać się do renomowanego college’u Stanford, jednak jest świadoma, że rodzinny budżet nie jest na tyle wystarczający, by móc bez problemu opłacić jej edukację. Zmuszona jest więc walczyć o stypendium. Nowa dyrektorka Lyndale High stawia Erice ultimatum. Stypendium za dowody pozwalające wyrzucić chłopaka, który w opinii dyrektorki ma szemraną renomę. Po namyśle Erika przystaje na propozycję kobiety. Co jeśli wszystko nie jest jednak aż tak oczywiste jak się zdaje? Książka napisana jest w przyjemny dla czytelnika sposób, początkowo akcja dzieje się dynamicznie, już od pierwszych stron. Pojawia się też dużo bohaterów na samym początku książki co może prowadzić do chwilowej dezorientacji, jednak przy dalszym czytaniu łatwo się odnaleźć. Lektura skierowana jest do starszej młodzieży. Poruszane są tematy używek, korupcji, nielegalnych zachowań, adopcji, miłości oraz odrzucenia. Autorka w bardzo ciekawy sposób przedstawia zachowania i emocje bohaterów, wprowadza intrygujące zwroty akcji. Warto zwrócić też uwagę na pracę tłumaczki Marty Czub. Tłumaczenie jest dobre, jedynie niektóre zwroty mogą być dla młodych osób trudne do zrozumienia, jest ich mało ale warto mieć to na uwadze. Ku mojemu miłemu zaskoczeniu książka posiada bardzo mało błędów ortograficznych, językowych, logicznych i sytuacyjnych co jest jednym z wielu plusów książki. Podsumowując w skali od 1 do 5 gwiazdek książka od Lauren Price zasługuje w mojej ocenie na mocne 4 gwiazdki. Są tematy, które można by poprawić jak rozwinięcie wątku Kaia, stopniowe wprowadzanie bohaterów czy doprecyzowanie dla czytelnika już na początku przedstawienia kolejnego bohatera kim jest dla innego bohatera, to zdecydowanie ułatwiłoby rozeznanie się w sytuacji. Poza tymi spostrzeżeniami książkę oceniam bardzo dobrze, były momenty śmiechu jak i chwile wzruszenia. Historia tej dwójki bohaterów chwyciła mnie za serce, zwłaszcza moment wyznania głęboko skrywanych tajemnic Chase’a. Zaczynając czytać spodziewałam się relacji w stylu bad boy i ułożona dziewczyna z dobrego domu. W trakcie okazało się jednak, że sytuacja znacznie odbiega od moich przypuszczeń w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Książkę czytało się od samego początku bardzo przyjemnie, byłabym bardziej usatysfakcjonowana gdyby dodany został prolog zamykający historię Eriki i Chase’a. Lubię kończyć książkę wiedząc jak zakończyły się wydarzenia bohaterów w tym przypadku m.in. zapoznanie się rodziny Eriki z Chase’em, jaki college wybrała Erika bądź jaką drogę obrała i jak zakończył się epizod Karina z przechowywaniem używek jaka była reakcja rodziców jego i Miko.

Co tu dużo mówić - kolejny raz przepadałam w twórczości autorki ♥️ Powrót do miasteczka Silver Springs należał do naprawdę udanych. Autorka cechuje się naprawdę lekkim stylem, który czyta się bardzo przyjemnie i ciężko oderwać się od lektury. Dzięki połączeniu wielu moich ulubionych motywów przepadałam w tej książce od pierwszych rozdziałów niczym Alicja w Krainie Czarów. Bardzo polubiłam główne bohaterki tej powieści czyli małą Susie (fankę dinozaurów i mumii) oraz Sutton, która stara się być najlepszą mamą dla tej rezolutnej dziewczynki. To kobieta, która żadnej pracy się nie boi. W sylwestrową noc poznaje Hugh. Ten wysoki okularnik jest nieco wycofany, kocha tabelki Excela i wydaje się być strasznym gburem. Ich znajomość nie zaczyna się najlepiej, tym bardziej że oboje mają zorganizować ślub swoich najlepszych przyjaciół. Nie zabraknie zabawnych nieporozumień jednak ostrzegam, ten niepozorny facet skradnie wasze serca! To typ, który może nie wygląda i nie sprawia dobrego pierwszego wrażenia ale wszystko co powie i zrobi roztopi wasze serca. Facet idealny i to do kwadratu. Jego troskliwość i opiekuńczość względem dziewczyn była niesamowita. Tym bardziej, że nie zabrakło tych kryzysowych lub niebezpiecznych momentów dla bohaterów. Ja jestem oczarowana i przyznam, że mam rozbudzone nadzieję na trzeci tom tej serii. Pozostaje mi trzymać kciuki, by autorka nie powiedziała ostatniego słowa w życiu bohaterów miasteczka.

„Światłożercy”, książka Zoë Schlanger wydana przez Wydawnictwo Helion, to książka taka, jakie bardzo lubię czytać. Publikacje o roślinach można podzielić na dwie grupy : podręczniki uprawy roślin - bardzo praktyczne i potrzebne oraz książki poszerzające ogólna wiedzę o szeroko pojętej biologii roślin. Książka dziennikarki Zoë Schlanger należy właśnie do tej kategorii. Nie jest to praca naukowa, ale opiera się na badaniach naukowych, bardzo często terenowych, biologów i botaników. Światłożercy? Tytuł - Światłożercy — to trywialne określenie tego, czym rośliny są w swojej istocie. Tylko liść rośliny potrafi wytworzyć cukier z materiałów, które nigdy nie były żywe — ze światła i powietrza. To właśnie od tego zadziwiającego faktu Schlanger zaczyna swoją podróż w głąb świata botaniki. Tematyka Książka bada świat roślin i stawia pytanie, które od lat stanowiło tabu w środowisku naukowym : czy rośliny mają inteligencję ? W ostatnich latach naukowcy odkryli, że rośliny potrafią komunikować się między sobą, rozpoznawać swoich genetycznych krewnych, reagować społecznie, słyszeć dźwięki, zmieniać kształt ciała, by wtopić się w otoczenie, przechowywać wspomnienia przydatne w cyklu życia, a nawet manipulować zachowaniem zwierząt. Schlanger podróżuje po całym świecie, odwiedzając naukowców, którzy poświęcili życie badaniu roślin. Zabiera nas między innymi do chilijskiego lasu deszczowego, by zobaczyć roślinę naśladującą inne jak kameleon, na hawajską wyspę Kauaʻi, siedlisko endemicznych gatunków, i na Uniwersytet w Bonn, gdzie poznajemy jednego z założycieli Towarzystwa Neurobiologii Roślin. Rośliny, które słyszą, pamiętają i… współpracują Chociaż rośliny nie posiadają neuronów, to jednak elektryczne sygnały przemieszczają się przez komórki roślin w odpowiedzi na dotyk, podobnie jak w komórkach zwierzęcych. Jako dowód autorka przestawia film nagrany przez naukowców, który pokazuje sygnały elektryczne rozświetlające roślinę po uszkodzeniu liścia. Rośliny potrafią też słyszeć, czyli odbierać fale akustyczne. Potrafią zmieniać skład chemiczny liści na dźwięk gryzienia ich przez gąsienice lub kierować korzenie w kierunku szumu przepływających cieków wodnych. A współpraca między nimi jest czymś zupełnie realnym: zmieniają wzorce wzrostu, by nie zacienić sąsiadów, a ryż japoński produkuje więcej ziaren, gdy rośnie obok spokrewnionych roślin — zamiast konkurować o zasoby, rośnie wyżej, zostawiając miejsce dla wszystkich. Roślinna kreatywność Bycie rośliną wymaga ogromnej biologicznej kreatywności. Aby przetrwać i wzrastać w jednym miejscu, rośliny wypracowały liczne skuteczne metody przetrwania. Dla mnie podobnie jak dla autorki książki rośliny nie są tylko zielonym tłem. Ich życie jest dużo bardziej złożone i „sprawcze”, niż przez lata przywykliśmy myśleć. Światłożercy Malva multiflora - jedna z bohaterek książki, jeszcze przed wschodem słońca ustawia liście w odpowiednim kierunku - pamięta? To co my ogrodnicy mający na codzień kontakt z roślinami czujemy intuicyjnie nadal wzbudza kontrowersje w świecie naukowym. Autorka opisuje żmudną, często obarczoną niepowodzeniami drogę badaczy do obecnego stanu wiedzy na temat zachowania, świadomości czy też inteligencji roślin. Światłożercy dla dociekliwych ogrodników Jako autorka bloga ogrodniczego widzę w tej książce jeszcze jedną zaletę - działa na wyobraźnię, poszerza horyzonty. To książka dla tych, którzy chcą lepiej rozumieć swój ogród. Dla osób, które ciekawi skąd roślina „wie”, kiedy uruchomić obronę, czemu jedne gatunki lepiej współpracują z otoczeniem, a inne skuteczniej konkurują, co dzieje się w strefie korzeniowej i jak wiele procesów wciąż umyka naszej codziennej uwadze. Wszystkie historie przedstawione w książce - eksperymenty, badania terenowe na całym świecie, sylwetki naukowców - budują narrację brzmiącą znajomo dla ogrodników: każda roślina jest wyjątkowa, a rośliny mogą rozwijać się w inteligentny sposób, nawet jeśli nie potrafimy tego dokładnie wyjaśnić. Wciąż mamy wiele do odkrycia o życiu naszych zielonych przyjaciół. Dla kogo jest ta książka? Dla każdego, kto ma ogród lub działkę, albo tylko lubi spacery po parku. Dla tych, których zainteresowanie roślinami nie kończy się na wiedzy jak często je podlewać i nawozić, ale chcą lepiej rozumieć swoje rośliny. I dla tych, którzy — jak ja — pracując w ogrodzie i zadają sobie pytanie: jak tan świat roślinny funkcjonuje? Światłożercy dają odpowiedź. I jestem pewna, że nigdy już nie będziecie patrzeć na swoje pomidory, róże czy doniczkowe storczyki tak jak wcześniej.

Totalnie mnie wciągnęła. Ma taki klimat, że od razu chcesz czytać dalej i dalej. Relacja między bohaterami jest intensywna, momentami aż duszna, ale właśnie to robi robotę. Bardzo dobrze się to czyta — lekko, ale z emocjami. Idealna książka na wieczór, kiedy chcesz się trochę oderwać i wciągnąć w coś mocniejszego.