Recenzje

Czekałam na kontynuację Króla Umbry, Aeternum - i wreszcie jest! A kiedy trafiła w moje ręce, to przeczytałam ją w ultra szybkim tempie 🤭 Ta część jest o wiele bardziej dynamiczna, mroczna i, co pozytywnie zaskakujące, o wiele mniej ertyczna, chociaż i takich scen nie brakuje to jest ich zdecydowanie mniej niż w pierwszym tomie. Rory wraca do Erdikoi oczywiście z wymazanymi wspomnieniami. Dla niej minęło kilka dni, dla jej bliskich długie trzy miesiące chociaż dalej nie może pojąć, dlaczego nie odbyła swojego wyroku 500 lat w Umbrze za swoje czyny w ramach zemsty. Caius nie potrafi znaleźć sobie miejsca z dala od swej wybranki, która go nie pamięta. Na nowo musi znosić jej ból związany ze swoim bratem bliźniakiem, który pozbył się bliźniaczki Rory i od tego wszytsko się zaczęło. Na szczęście jest płaszczyzna dusz, na której mogą się spotykać... I ta płaszczyzna w nowym tomie mocno ewoluowała, bohaterowie odkrywali jej skerety i możliwości na równi z czytelnikami. Pojawiły się nowe postacie, legendy, które okazały się prawdą a także autorka dodała więcej mroku i humoru. Sceny tortur nie były lekkie i chociaż czytałam już mocniejsze, to jednak zakłuło coś w sercu. Podobało mi się to, że autorka postawiła na relacje między bohaterami, przyjaźń czy rodzinne więzi ale także miłość na różnych jej etapach. Dużo się działo, niebezpieczeństwo ciągle czyhało na Rory i nie tylko, prawda okazała się nie taka jak się spodziewałam chociaż w pewnym momencie książki miałam swoje podejrzenia... Caius musiał mierzyć się nie tylko z utratą ukochanej ale także z własnym gniewem, który zaczął dawać fizyczne oznaki swojej obecności... Brakuje mi tylko jednej rzeczy, jestem okrtunie ciekawa co ojciec Rory umieścił w liście do swojej byłej żony, co takiego napisał, że chciał jej to dać póki była w Umbrze... No ciekawi mnie to a nie znalazłam odpowiedzi. Cała dylogia ma wszystko, czego szukam w książkach. Mrok, napięcie, akcja, rozbudowany świat, dobrą fabułę, humor i romans a także nieco plot twistów, które potrafią zaskoczyć. Ciekawa jestem książki, jaka się pojawi odnośnie Sama, czyli postaci z tego uniwersum. Zapowiada się dobra zabawa!

Jesień zbliża się wielkimi krokami, dlatego to idealny czas, by zapoznać się z tą serią dwóch cudownych autorek. „The STEM” opowiada historię przyjaciółki i brata głównych bohaterów pierwszej części. Jordan to zakręcona naukowczyni, która wyrzucona z uczelni za dociekliwość wraca do rodzinnego Rochester. Już pierwszego dnia powrotu pakuje się w kłopoty i na pomoc przybywa Cassidy - strażak, samotny ojciec, jej sąsiad i… młodzieńcza nieodwzajemniona miłość. Gdzie pojawia się Jordan, tam pojawiają się kłopoty. Jest chodzącą katastrofą. Jego małą katastrofą. To dzięki niej Casidy postanowił zostać strażakiem, a każde kolejne wywołane przez nią niebezpieczeństwo utwierdza go w przekonaniu, że wybrał idealną ścieżką zawodową. Mężczyzna jest samotnym ojcem wychowującym rezolutną siedmiolatkę. Zawsze biorący każdą odpowiedzialność na swoje barki. Jako strażak ciagle ratuje kogoś z opresji, jednak to ratowanie swojej sąsiadki jest dla niego priorytetem. Z kolei Jordan to niezdara jakich mało. Ciągle wpada w kłopoty i wszędzie gdzie się pojawia wprowadza chaos. Z drugiej strony jest bardzo ambitną i mądrą, młodą naukowczynią, która nie da się stłamsić i zrobi wszystko, by opublikować zebrane wyniki badań. Warto wspomnieć również o Zarze - córce Casa. Dziewczynka mimo młodego wieku dużo w życiu przeszła, a jedynie o czym marzy to matczyna miłość. Jordan idealnie wypełniła tą pustkę i mimo chaotycznej osobowości staje się ostoją na jaką Zara zasługiwała. Przyznam, że w porównaniu z pierwszą częścią w tej było dla mnie za mało jesiennego klimatu. Trochę to jednak rozumiem, ponieważ było wspominane, że Jordan nie jest aż taką fanką tej pory roku jak Parker. Ta książka to idealny rom-com na wieczór pod kocykiem. Rozbawi i rozczuli. Autorki świetnie opisują emocje i uczucia, dzięki czemu książkę pochłania się na raz. Bardzo polecam.

Wieczór. Kuchnia. Spojrzenia. Ona mówi: „Nic się nie stało”. On słyszy: „Stało się wszystko”. I zamiast rozmowy zaczyna się gra. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko piszą w „Uwięzieni w grach relacyjnych”, że gramy nie ze złej woli, ale z lęku. Nikt z nas tych gier nie wybrał. One wybrały nas dawno temu, kiedy byliśmy mali i trzeba było jakoś zasłużyć na miłość. „Gdyby nie ty”. Gdyby nie ty, byłbym kimś. A pod spodem żal za życiem, na które nie starczyło nam odwagi. „Tak, ale”. Proszę o radę i każdą po kolei odrzucam. A pod spodem samotność człowieka, który dawno przestał wierzyć, że ktoś naprawdę przyjdzie. Znasz to. Ja też. Bo za każdą grą stoi ta sama tęsknota. Żeby ktoś na mnie spojrzał i niczego nie chciał poprawiać. Żeby można było po prostu być. Bez zdawania egzaminu z bycia wystarczającym. Tylko że gra jest bezpieczna, a bliskość nie. W grze mam rolę i zbroję. W bliskości muszę stanąć bez jednego i drugiego. I powiedzieć: Boję się. Tęsknię. Potrzebuję cię. Trzy zdania. Prostsze niż cała rozgrywka. I trudniejsze niż wszystko. Ponad dwadzieścia lat małżeństwa nauczyło mnie jednego. Najtrudniej kochać tych którzy są najbliżej. Najpiękniejszy i najważniejszy bliźni śpi po drugiej stronie łóżka. I nosi w sobie tę samą tęsknotę co ja. Podtytuł książki brzmi: „Jak wygrać bliskość”. Przewrotnie, bo w tych grach nie wygrywa nikt. Bliskość wygrywa ten, kto przestaje grać. Dziś wieczorem znów usiądziemy w kuchni. Możemy rozdać karty. Możemy powiedzieć. Zapewnić. Możemy położyć dłoń na stole. Możemy spróbować kolejny raz wygrać bliskość. A możemy też kolejny raz zacząć grać.

Będąc psychologiem dziecięcym na co dzień mam styczność z różnymi historiami, które mali klienci przynoszą ze sobą do gabinetu. Historie z hejtem, wyśmiewaniem, przemocą rówieśniczą to te które pojawiają się bardzo często. Książka "Nie daj się, Pinku!" to pozycja, z mojej perspektywy, OBOWIĄZKOWA - dla szkół, rodziców, nauczycieli, specjalistów. To książka, której znajomość może realnie przyczynić się do zmiany postrzegania zjawiska przemocy rówieśniczej, do zwiększenia świadomości skali tego zjawiska a także uwrażliwienia na to co tak ważne do zaopiekowania! Z całego serca polecam:)

Na początku książki poznajemy Alecseya, który jest księciem i ma wziąć zaplanowany przez ojca, dla sojuszu, ślub. Chłopak wie, że nie może zmienić swojego losu, ale czy na pewno wszystko potoczy się bez problemu? Bardzo podobał mi się styl, jak i słownictwo autorki. Jestem naprawdę pod wrażeniem poziomu napisania tej książki. Mimo tego czyta się ją, jakby się przez nią płynęło. Historia była wciągająca, a autorka bardzo dobrze budowała napięcie i sprawiała, że cały czas chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Motyw aranżowanego małżeństwa był dobrze zrobiony, a tajemnice krążące zarówno nad rodziną, jak i nad królestwem Valland, dodawały tej książce ciekawości i takiego mrocznego, niepewnego klimatu. Bo mimo że ta książka miała być o aranżowanym małżeństwie, to tajemnice przejęły nad nią kontrolę. Nie ukrywam, moim zdaniem było to bardzo dobre, bo przez to książka wciągnęła mnie jeszcze bardziej. I zaszokowała tak, że nadal nie przestaję o niej myśleć. Bardzo podobała mi się również atmosfera tej historii. Była taka duszna, pałacowa i pełna napięcia. Jak już wspominałam, ta książka jest pełna klimatu. Przez to miałam wrażenie, że mimo iż czytam tę historię, postacie i tak żyją własnym życiem, a gdzieś w tle czają się kolejne intrygi. Cały czas dzieje się coś, o czym nie wiemy, a każda decyzja bohaterów może mieć swoje konsekwencje. Polityczne intrygi, rodzinne tajemnice i oczekiwania, które były na nich nakładane. Po prostu bomba! 🔥 Co do postaci Alecsey był moim ulubieńcem razem z Coltonem. Jego postać była dobrze wykreowana i zachęcała do poznania go. Niby zagubiony, płaczący nad swoim losem chłopak, ale tak naprawdę ktoś, kto potrzebował zrozumienia. I ja go rozumiałam. Cały czas ktoś decydował, co ma robić i mówić, a on w swojej dobroci i posłuszeństwie spełniał te oczekiwania. I to w jego osobie było smutne, bo zamiast wsparcia od najbliższych dostawał tylko oczekiwania co do posłuszeństwa i wykonywania poleceń, jakie mu dano. Może dlatego jego stanowcze momenty i wybuch tak bardzo mi się podobały, bo czułam, że wtedy jest prawdziwy. Ta jego sprzeczność w tym wszystkim również bardzo mi się podobała. A końcowa przemiana? Bardzo na plus. Za to Leanna mnie irytowała. Miała trochę dobrych momentów, ale nie była moją ulubioną postacią i czułam, że niekiedy zachowuje się jak dziecko i do końca nie wie, czego chce. Bardzo podobało mi się, jak jej młodsza siostra wszystko jej później wygarnęła. Bo mnie również denerwowały jej egoistyczne powody i uważanie siebie za pępek świata. Rozumiałam, że nie chciała tego małżeństwa, ale przez swój egoizm nie dała mu nawet cienia szansy na to, że może ono się udać i że wraz z Alecseyem mogą się dogadać. Nie mogę też nie wspomnieć o Emleyu. Niby na początku irytujący, pewny siebie dupek, ale tak naprawdę za tą maską skrywał coś innego również zagubionego, wystawionego na świat chłopca. I dlatego, kiedy go zrozumiałam, stał się wraz z Alecseyem i Coltonem moją ulubioną postacią. Nawet chyba wyżej niż Colton, bo on jako jedyny naprawdę rozumiał Alecseya. Historia przedstawiona w tej książce kompletnie mnie zaskoczyła i zmiażdżyła. Jest to naprawdę dobra książka, która na pierwszy rzut oka nie jest taka, jak się wydaje. Intrygi dworskie, plot twisty i nieoczekiwany koniec sprawiły, że cały czas byłam zaskakiwana. Czytając, masz wrażenie, że wiesz, co się stanie, ale tak naprawdę jesteś w kompletnym błędzie, bo autorka zrobiła nieprzewidywalny rollercoaster, który cały czas zaskakuje i porwał moje serce. Ta historia naprawdę mną zawładnęła i sprawiła nawet, że płakałam. Bo to, co się tam działo, nie mieściło mi się w głowie. Były momenty, że odkładałam książkę i pytałam w pustą przestrzeń dlaczego? I jak?. A koniec… Nie wybaczę tego epilogu autorce, bo to grzech zostawiać czytelnika z taką niewiadomą. 😭 Podsumowując, ta książka jest po prostu warta przeczytania i będę ją zawsze polecać. Bo to, jakie dobre to było! Dworskie intrygi, szokujące zwroty akcji i koniec, który pozostawia z niewiedzą i niedopowiedzeniami, sprawiają, że ta historia nie zasługuje na nic innego jak 5/5 ⭐. Była to melancholijna, taka jesienna, dworska i po prostu dobra książka. ⭐ A nawet więcej, bo u mnie historia Alecseya zostanie w sercu. I mam nadzieję, że Was również tak zachwyci jak mnie. ❤️