Córka psychopaty Diana Jemielita

Recenzje książki: Córka psychopaty (10) Poniższe recenzje mogły powstać po przekazaniu recenzentowi darmowego egzemplarza poszczególnych utworów bądź innej zachęty do jej napisania np. zapłaty.

1. "Córka psychopaty” ✍🏻Diana Jemielitab ⭐9/10 👉🏻Niestety nie miałam pojęcia, że książka posiada kilka wcześniejszych tomów, ale to nie przeszkodziło mi we wciągnięciu się w tak świetną historię. Layla Harrison to dwudziestopięcioletnia studentka chirurgii plastycznej, a także córka Julii i Michaela Harrisonów. Ojciec dziewczyny jest szefem mafii dlatego też wychowywał ją na dzielną, odważną i pewną siebie kobietę. Bycie dzieckiem mafii przysparza Layli wiele kłopotów, od kiedy pamięta nie potrafiła znaleźć wspólnego języka z rówieśnikami, a w sprawach sercowych też nie szło jej najlepiej, ponieważ spotykała się z samymi niebezpiecznymi mięśniakami i nie potrafiła nawiązać z nimi głębszych relacji. Jedyna przyjaciółka dziewczyny Clara wpada na pomysł, żeby dziewczyna zmieniła swój styl na skromniejszy, ma bowiem to ułatwić jej znalezienie inteligentnego oraz poukładanego mężczyzny, który niekoniecznie dowie się o jej pochodzeniu. I tak też się stało. Layla w kawiarni natknęła się na wysokiego, przystojnego i niezbyt potrafiącego się ubrać Benjamina, który studiował informatykę. Na początku nie urzeka jej widok za dużych swetrów oraz przylizanych włosów mężczyzny, jednak za namową przyjaciółki postanawia dać mu szansę.Już od samego początku Benjamin dziwnie się zachowuje, zmienia zdanie i chyba nie koniecznie jest całkowicie szczery z Laylą, ale przecież ona też nie mówi mu całej prawdy. Jakie zamiary ma wobec niej mężczyzna i kim jest tak naprawdę?… Książka wciągnęła mnie bardzo i ciężko było się od niej oderwać. Uszczypliwości, którymi na każdym kroku raczyli się główni bohaterowie dodawały ich rozmowom charakteru, a opis dzieciństwa mężczyzny łapał za serce. Podobało mi się, że ich relacja nie była taka prosta i często się komplikowała. Benjamin potrzebował długiego czasu, żeby zrozumieć co czuje do głównej bohaterki, dlatego świetne było powolne rozwijanie się książki pod sam koniec, żeby pokazać jak bił się z myślami. Byli dla siebie jak pies z kotem, a i tak na sam koniec nie mogli bez siebie żyć. Bardzo chętnie sięgnę po poprzednie części.

   Recenzja: devan Fafińska Vanessa

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

2. Książkę tę wciągnęłam w trzy dni, choć czas miałam mocno ograniczony, praca, jazdy, dziecko. Ostatnio mam tak dużo na głowie, że czasem potrzebuję innej rzeczywistości. Tutaj przeniosłam się do mafijnego świata, który już znam. Minęło jedynie ponad 20 lat od wydarzeń z drugiego tomu. Córka Michaela i Julii dorosła, studiuje medycynę i ma staż w szpitalu. Młoda kobieta jest oczkiem w głowie swoich rodziców i ciągle z nimi mieszka. Pewnego dnia zakłada się z przyjaciółką, że uda jej się ubierać skromniej niż zazwyczaj przez czas dłuższy niż trzy miesiące. W tym czasie poznaje Benjamina, który przez przypadek wylewa na nią kawę. Chcąc wynagrodzić tę sytuację Layli prosi ją o numer i chce zaprosić na przeprosinową kawę. Jednak czy w jej świecie jest miejsce na przypadki? Jak pokazuje nam ta historia, zdecydowanie go nie ma. Dodatkowo oprócz Nowego Jorku mamy kilka rozdziałów w Rosji co zdecydowanie przypadło mi do gustu. Książkę tę czytałam z zapartym tchem, nie mogłam się doczekać kolejnych stron, a ostatecznie było mi smutno, że już koniec. Diana doskonale wie jak wywołać emocje i tu znów to zrobiła. Czułam tak wiele w trakcie czytania, że to powinno być zabronione! 🤭 Dodatkowo tempo akcji jest tutaj na plus, nic niepotrzebnie się nie przeciąga ani nie śpieszy. Choć tajemnic w tej książce nie brakuje, to odkrywanie ich to czysta przyjemność! Charaktery bohaterów to coś, co uwielbiam w autorce, bo zdecydowanie można spodziewać się wielu mrocznych chwil i rozlewu krwi. Ostatnie rozdziały książki mało mnie nie pokonały, czułam w nich tak wiele, że już sama nie byłam niczego pewna. Autorka zdecydowanie jest mistrzynią plot twistów, bo czegoś takiego bym się nie spodziewała! Ta książka to doskonałe domknięcie historii Julii i Michaela i zdecydowanie jest godna uwagi. Jeśli lubicie motyw mafii, to polecam tę pozycję! 5/5☆

   Recenzja: booklover_annaz Zielonka Anna

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

3. „Córka psychopaty” ✍️ Diana Jemielita 🏆 9/10 ❤️ A historia Layli i Ashera była po prostu bardzo dobrze napisaną historią. Na początku nie byłam jakoś szczególnie przekonana do wątku zmiany stylu Layli tylko po to, żeby coś udowodnić swojej przyjaciółce i w końcu poznać wartościowego faceta. Ale później pojawił się Benjamin i… no właśnie. 👀 Ten facet od początku mnie intrygował. Niby nudny, spokojny, dobrze ułożony i kompletnie niepasujący do prawdziwej Layli, a jednak coś w nim sprawiało, że cały czas chciałam wiedzieć o nim więcej. Im dalej czytałam, tym ciekawsza byłam tego, co on tak naprawdę ukrywa. A te dialogi?! 😭 To, jak oni się do siebie odzywali? No złoto! Kocham ich kłótnie i wymiany zdań. Naprawdę, mogłabym czytać ich słowne przepychanki w kółko. 😂 Książka napisana jest bardzo dobrze. Fabuła genialna, a motyw ukrytej tożsamości oficjalnie staje się jednym z moich ulubionych. Bo niby jedna osoba, a jak bardzo może się różnić. Benjamin i Asher pokazują, jak bardzo pozory potrafią namieszać w głowie. I właśnie odkrywanie tej drugiej strony bohatera było dla mnie jednym z największych plusów tej historii. 9/10 i zdecydowanie polecam! 🖤 ❓ Lubisz motyw ukrytej tożsamości w książkach? A może wolisz, kiedy od początku wiesz, kim naprawdę jest bohater? 

   Recenzja: Ksiazkowe_zielone_migdaly Flisikowska Ewelina

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

4. W mafijnym świecie nie ma przypadkowych spotkań. Są układy, tajemnice, długi i ludzie, którzy doskonale wiedzą, jak założyć maskę. A kiedy do gry wchodzą uczucia… robi się naprawdę niebezpiecznie. Layla Harrison od urodzenia żyje w świecie luksusu, pieniędzy i wpływów. Jest córką mafijnego bossa, ale nie zamierza pozwolić, by nazwisko definiowało jej życie. Ma własne ambicje, marzenia i plany. Studiuje medycynę, marzy o chirurgii plastycznej i przede wszystkim chce, żeby ktoś zobaczył w niej Laylę, a nie córkę Harrisona. Dlatego postanawia zniknąć za nowym wyglądem i sprawdzić, czy ktoś zainteresuje się nią wtedy, gdy przestanie być „córką mafii”. I wtedy pojawia się Benjamin. Spokojny, niepozorny, inteligentny, z książką w dłoni i okularami na nosie. Na pierwszy rzut oka kompletnie nie pasuje do świata Layli. I właśnie dlatego od początku miałam podejrzenia. Bo w mafijnym świecie obowiązuje jedna zasada: Nie ufaj pozorom. Layla coś ukrywa. Benjamin coś ukrywa. A czytelnik szybko zaczyna się zastanawiać, kto tak naprawdę obserwuje kogo. Kto rozdaje karty? Kto jest pionkiem? I kto pierwszy odsłoni prawdziwe oblicze? To właśnie gra pozorów okazała się dla mnie jednym z najmocniejszych elementów tej historii. Każda rozmowa może mieć drugie dno, a niewinny szczegół nagle zaczyna nabierać znaczenia. Tutaj przyciąganie miesza się z nieufnością, chemia z podejrzliwością, a uczucia pojawiają się dokładnie tam, gdzie zdecydowanie nie powinny. Layla bardzo przypadła mi do gustu. Jest zadziorna, niezależna i nie daje sobą łatwo pomiatać. Jednocześnie pod tą pewnością siebie kryje się kobieta, która pragnie czegoś niezwykle prostego, być kochaną za siebie. Nie za pieniądze. Nie za nazwisko. Nie za ojca. Za Laylę. I właśnie dlatego tak dobrze ją rozumiałam. Ogromnym plusem okazała się również relacja Layli z rodziną, szczególnie z ojcem. Michael może być bezwzględnym mafijnym graczem, którego inni się boją, ale wobec córki pokazuje zupełnie inną twarz. Bo można być postrachem całego świata… …a dla własnego dziecka pozostać po prostu tatą. A potem pojawia się Asher i robi się jeszcze ciekawiej. Nie zdradzę, co kryje się za jego spokojnym wizerunkiem ani jakie ma zamiary wobec Layli. Jego tajemnice najlepiej odkryć samemu. Powiem tylko: Nie każda spokojna woda jest bezpieczna. Benjamin i Asher pokazują dwa zupełnie różne oblicza tej historii, a Layla znajduje się dokładnie pomiędzy nimi. Im dalej wchodzimy w ten świat, tym trudniej odróżnić prawdę od kłamstwa. „Córka psychopaty” to jednak nie tylko romans. To również zemsta, rodzinne porachunki, tajemnice z przeszłości, lojalność i stare rachunki, które wcale nie zostały zapomniane. I oczywiście były momenty, kiedy miałam ochotę potrząsnąć bohaterami i krzyknąć: „LUDZIE, PRZECIEŻ WY OBOJE KŁAMIECIE!” Ale wiecie co? Uwielbiam takie historie. Lubię, kiedy nie mogę bezgranicznie zaufać bohaterom. Kiedy muszę analizować ich słowa i zastanawiać się, co naprawdę kryje się pod powierzchnią. Diana Jemielita stworzyła historię pełną napięcia, tajemnic i gry pozorów, w której luksus ma swoją cenę, nazwisko może być przekleństwem, a największym zagrożeniem nie zawsze jest człowiek stojący z bronią. Czasami największym zagrożeniem jest ktoś, komu zaczynamy ufać. Czy znajomość poprzednich części jest konieczna? Moim zdaniem nie. Nie znałam wcześniejszych historii tej serii, a bez problemu weszłam w świat Layli. Pojawiają się nawiązania do wcześniejszych wydarzeń i bohaterów, ale ani przez chwilę nie czułam się zagubiona. Wręcz przeciwnie, kiedy weszłam za kulisy świata Harrisonów, nie chciałam z niego wychodzić. To zdecydowanie historia dla fanów mafijnych klimatów, silnych bohaterek, tajemnic, rodzinnych sekretów, nieoczywistych relacji i napięcia, które można kroić nożem. Dałam się wciągnąć. Dałam się podejść. Podejrzewałam wszystkich. I zdecydowanie nie żałuję. ⭐ MOJA OCENA: 9/10 ⭐ Bo kiedy w jednym miejscu spotykają się mafia, tajemnice, silna bohaterka i mężczyźni, których nie sposób rozgryźć… spokojny romans nie ma prawa się wydarzyć. A serce? Ono jak zwykle ma gdzieś zasady.

   Recenzja: Milka Marcinek Mirela

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

5. Lubicie dark romanse? Layla Harrison to piękna i inteligentna młoda kobieta. Studiuje medycynę i odbywa staż jako chirurg plastyczny. Marzy aby pomagać ludziom zmagającym się że swoimi niedoskonałościami. Rodzice wychowali ją na odważną I pewną siebie kobietę. Dobrze zdaję sobie sprawę kim jest jej ojciec. Layla nie ma szczęścia w miłości, cały czas trafia na nieodpowiednich mężczyzn. Po szczerej rozmowie z przyjaciółką wpadają na genialny pomysł, wyzywające ubrania zamienia na skromne sukienki. Chcę poznać jakiegoś inteligentnego mężczyznę. Plan działa. Kobieta poznaje w kawiarni mężczyznę, który bardzo różni się od dotychczasowych partnerów Layli. Benjamin bardzo intryguje kobietę. Choć czasem wydaje się jakby strywał jakiś sekret. Jak potoczą się losy bohaterów? Czy Benjamin rzeczywiście jest tym za kogo się podaje ? Tego dowiecie się sięgając po książkę, którą gorąco polecam. Co to była za historia! Autorka stworzyła bardzo wciągającą opowieść o dwojgu ludziach, którzy niby spotkali się przypadkiem, lecz to wcale nie był przypadek. Mężczyzna wszystko zaplanował. A kobieta uwierzyła w jego czułe słówka. Dała się zmanipulować i po pewnym czasie wylądowała w obcym kraju jako więzień. Bezduszny, wyprany z uczuć mężczyzna pragnął zemsty na rodzinie Layli i dlatego wywiózł ją do Rosji. Asher, bo tak naprawdę miał na imię mężczyzna z czasem zaczął się wachać i odwlekał zemstę. Kobieta od samego początku go fascynowała, miał mętlik w głowie. Poddał się urokowi Layli. A jak to się zakończyło? Tego oczywiście wam nie zdradzę. Musicie sami się przekonać sięgając po najnowszą książkę Diany. W książkę nie zabrakło tajemnic, które w końcu wychodzą na jaw. Było wciągająca, było ciekawie, było niebezpiecznie. Zdecydowanie polecam

   Recenzja: czytam_dla_relaksu Salwa Gabriela

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

6. „Córka psychopaty” to trzeci tom trylogii, której wcześniejszych części niestety nie czytałam. Dlaczego? A no dlatego, że zwyczajnie nie wpadłam na to, że może to być kontynuacja konkretnej serii. Zorientowałam się dopiero, kiedy przypadkiem mignęła mi przed oczami pierwsza część. Nie powiem, miałam lekkie zdziwienie.  Mimo to postanowiłam dać tej historii szansę i sprawdzić, jak poradzę sobie z poznaniem bohaterów oraz ich historii od końca. Dodam, że było to także moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Czy jestem zawiedziona? Absolutnie nie, czasami fajnie się oderwać od fantastyki i zatracić w mafijnym świecie. ‎ ‎   Głównym filarem tej historii, nie jest świat, ani fabuła. Nie. Tu królują bohaterowie. Czapki z głów, bo autorka odwaliła kawał dobrej roboty. Skąd to wiem? A no stąd, że gdzieś kiedyś słyszałam, że jeśli nienawidzisz jakiejś postaci, to znaczy, że została bardzo dobrze zagrana. Wprawdzie tyczyło się to filmów, ale tu pasuje idealnie, bo strasznie nie lubiłam Layli, konsekwentnie przez całą książkę. Bardzo irytowało mnie jej zachowanie i zmienność zdania, no kurcze nie dogadały byśmy się w prawdziwym życiu. Miałam wrażenie, że jest taką Mafijną Księżniczką, mimo że próbowała oderwać się od takiego pogladu na jej osobę. ‎ ‎    Doceniam jednak pomysł ze zmianą wyglądu, tak, aby nikt nie rozpoznał w niej córki mafii. Chociaż nadal mocno pachniało mi to kreowaniem jej na Księżniczkę. Przynajmniej takie miałam odczucia do chwili pojawienia się Benjamina, który całkowicie nie pasował do jej świata. A jednak się napatoczył. Jego charakter był dokładnie tym, czego szukała nasza bohaterka. Zwyczajny, niewyróżniajacy się i spokojny. Idealna odskocznia od porywistych mężczyzn, z którymi Layla miała do tej pory do czynienia. Tylko czy nie jest aż podejrzanie zbyt idealny? ‎ ‎   ,,Córka psychopaty" Diany Jemielity to opowieść, w której znajdziecie mnóstwo tajemnic, kłamstw, niezdecydowania, emocjonalnego rollercoasteru i motyw zemsty. Ostatni wątek chyba jest tu najciekawszą i najbardziej pokreconą częścią tej historii. Sklejając to wszystko do kupy dostajemy mroczny vibe, który fajnie tu zagrał. Kolejne sekrety jedynie zachęcały do brnięcia w to dalej. Wprawdzie ja się nie polubiłam z główną bohaterką, w sumie z żadnym z bohaterów, ale nie znaczy to, że książka jest zła. Trochę żałuję, że nie znam poprzednich części, może wtedy odbierała bym całą sytuację nieco inaczej. Nie była to dla mnie historia idealna, ale zdecydowanie potrafiła mnie zaciekawić. ‎

   Recenzja: Darkness_queen_99 Żuk Iwona

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

7. „Córka psychopaty” Diany Jemielity to książka, do której na początku podchodziłam z lekkim dystansem, ponieważ po raz pierwszy miałam styczność z twórczością autorki. Zainteresowana jednak zapowiedzią nie mogłam przejść obok niej obojętnie. I było to jak najbardziej udane spotkanie, chociaż na początku miałam problem główną bohaterką, Laylą. Zdecydowanie nie zapałałam do niej sympatią od pierwszych stron. Jej niezdecydowanie, sposób bycia i ciągłe analizowanie wszystkiego momentami naprawdę działały mi na nerwy. Miałam wrażenie, że sama nie do końca wie, czego właściwie chce, a jej decyzje nie zawsze potrafiły mnie przekonać. Na szczęście z czasem zaczęłam patrzeć na nią trochę inaczej. Layla próbuje wyrwać się z łatki „córki mafii” i znaleźć kogoś, kto zainteresuje się nią, a nie jej nazwiskiem i rodzinnymi koneksjami. Jej zgoda na zakład i całkowitą zmianę wizerunku jest dość nietypowa, pojawiła się momentalnie, ale właśnie wtedy na jej drodze pojawia się Benjamin, a historia się napędza. Mężczyzna jest spokojny, opanowany, zupełnie niepasujący do tych, którzy do tej pory przyciągali jej uwagę. I oczywiście zbyt idealny, żeby nie zacząć się zastanawiać, co tak naprawdę ukrywa. Benjamin zdecydowanie był dla mnie najciekawszym elementem tej historii. Im więcej dowiadujemy się o nim i jego przeszłości, tym trudniej jednoznacznie ocenić jego zachowanie. Autorka dobrze wykorzystała motyw tajemnicy i stopniowo odsłaniała kolejne karty, dzięki czemu miałam ochotę czytać dalej, żeby przekonać się, dokąd to wszystko zmierza. Szczególnie podobało mi się obserwowanie jego wewnętrznej walki, momentu, w którym pewność siebie zaczyna zderzać się z emocjami, których nie da się już tak łatwo odsunąć na bok. Sam mafijny klimat również przypadł mi do gustu. Nie jest to jedynie romans, do którego mafia została dodana jako ozdobnik. W tle rzeczywiście czuć zagrożenie, rodzinne układy, przemoc i konsekwencje życia w takim świecie. Pojawiają się sceny, które potrafią podnieść ciśnienie, ale są też momenty lżejsze, szczególnie w dialogach. I właśnie dialogi były dla mnie jednym z przyjemniejszych elementów książki, naturalne, niewymuszone i miejscami naprawdę zabawne. Mam jednak wrażenie, że historia momentami zdecydowanie za bardzo się rozciągała. Niektóre fragmenty spokojnie można byłoby skrócić, bo niewiele wnosiły do głównego wątku. Przez to książka nie zawsze utrzymywała tempo, które miała w bardziej emocjonujących momentach. Ostatecznie „Córka psychopaty” okazała się dla mnie historią, do której musiałam się najpierw przekonać, a raczej do głównej bohaterki. Nie pokochałam Layli od pierwszych stron, a wręcz przeciwnie, początkowo mocno mnie irytowała. Jednak im dalej wchodziłam w tę historię, tym bardziej byłam ciekawa jej relacji z Benjaminem i tego, co jeszcze autorka przygotowała dla swoich bohaterów. A zakończenie? Naprawdę fajnie poprowadzone. Ta książka to połączenie romansu, mafijnych porachunków, sekretów i bohaterów, którzy nie zawsze są tacy, jakimi wydają się na początku. Nie jest to książka pozbawiona wad, ale jeśli lubicie romanse mafijne, w których poza chemią między bohaterami pojawia się również tajemnica i trochę niebezpieczeństwa, to „Córka psychopaty” może być ciekawą propozycją na kilka wieczorów. 📖🖤

   Recenzja: Bookparadise.pl Natalia Zaczkiewicz

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

8. „Córka psychopaty” Diany Jemielity to ten rodzaj książki, przy którym człowiek zaczyna się zastanawiać, czy większym problemem są mafijne rodziny, czy może jednak ludzie, którzy próbują w nich znaleźć miłość. W tym przypadku odpowiedź brzmi: jedno i drugie. A najlepiej jeszcze dorzucić zemstę, tajemnice, manipulacje i faceta, który zdecydowanie nie powinien być określany mianem grzecznego chłopca. Layla Harrison dorastała w świecie, w którym mafia nie jest czymś, o czym opowiada się przy niedzielnym obiedzie. Doskonale wie, kim są jej rodzice i czym zajmuje się ojciec. Jest silna, pewna siebie, wyszkolona i przekonana, że większość napakowanych samców kręcących się wokół niej nie dorasta jej do pięt. Problem w tym, że mężczyźni widzą przede wszystkim ładną buzię i nazwisko. Layla postanawia więc zrobić mały eksperyment. Zmienia wygląd i sprawdza, czy ktoś w końcu zainteresuje się nią, a nie opakowaniem. I wtedy pojawia się Benjamin. Na pierwszy rzut oka spokojny, uprzejmy, trochę taki nerd i zdecydowanie niepasujący do dotychczasowego repertuaru Layli. Tyle że pierwsze wrażenie w tej książce jest mniej więcej tak wiarygodne jak zapewnienia mafioza, że „to tylko interes”. Benjamin ma własny plan, własne sekrety i zdecydowanie zbyt dużo powodów, żeby znaleźć się blisko Layli. I właśnie tutaj Diana zaczyna robić czytelnikowi małe piekło w głowie. Przez sporą część historii miałam wrażenie, że coś się nie zgadza. Niby wszystko układało się w logiczną całość, ale gdzieś pod spodem cały czas coś zgrzytało. Podejrzewałam jednego, potem drugiego, później zaczynałam podejrzewać wszystkich, łącznie z własnym zdrowym rozsądkiem. Co prawda dość szybko udało mi się połączyć kropki i rozgryźć główny spisek, ale kompletnie nie odebrało mi to przyjemności z czytania. Sama droga do rozwiązania była wystarczająco interesująca, żeby nie rzucać książką w ścianę po poznaniu odpowiedzi. A styl Diany Jemielity robi tutaj naprawdę dobrą robotę... ta kobieta potrafi prowadzić kilka wątków jednocześnie i nie zamienia przy tym historii w fabularną sałatkę, w której każdy składnik żyje własnym życiem. Powiązania z poprzednimi tomami są istotne, szczególnie jeśli chodzi o rodzinę Harrisonów i postacie z wcześniejszych części. Jeżeli macie problem z zapamiętywaniem, kto jest czyim kuzynem, bratem, wrogiem albo byłym wrogiem, przygotujcie kartkę. Albo najlepiej całą tablicę śledczą. Ta rodzina zdecydowanie zasługuje na własne drzewo genealogiczne i może jeszcze instrukcję obsługi. Największym zaskoczeniem okazał się dla mnie Benjamin. I nie, nie będę udawać, że jego zachowanie było w każdym momencie godne pochwały, bo nie było. Momentami miałam ochotę powiedzieć mu bardzo dosadnie, co sądzę o jego metodach. Ale właśnie takich bohaterów lubię najbardziej. Moralnie szarych, niepokojących i takich, przy których człowiek nie wie, czy chce ich przytulić, czy profilaktycznie zamknąć w piwnicy. Layla natomiast momentami działała mi na nerwy. Szczególnie wtedy, kiedy jej poziom pewności siebie sugerował, że właśnie dostała stanowisko instruktora jednostki specjalnej, a rzeczywistość szybko sprowadzała ją na ziemię. Na szczęście w pewnym momencie sama przyznaje, że część tej pozy była grą. I wtedy wszystko zaczyna mieć więcej sensu. Nadal nie zawsze mnie przekonywała, ale przynajmniej przestałam się zastanawiać, gdzie podziała się ta rzekomo niepokonana kobieta. Relacja między Laylą i Benjaminem rozwija się bez wrażenia, że ktoś nacisnął przycisk „romans” i nagle mamy wielką miłość. Jest przyciąganie, nieufność, irytacja, napięcie i sporo rzeczy, których oboje zdecydowanie nie powinni robić. Czyli dokładnie tak, jak w dobrym enemies to lovers być powinno. Problem polega tylko na tym, że jedno z nich weszło w tę relację z dość paskudnymi zamiarami, a drugie nie miało o tym najmniejszego pojęcia, no cóż... fundamenty zdrowego związku zostały położone wzorowo. Podobało mi się również to, że pod całą mafijną otoczką kryje się temat znacznie bardziej ludzki. Potrzeba bycia kochanym bez względu na nazwisko, pieniądze, rodzinę czy przeszłość. Strach przed zaufaniem. Przekonanie, że skoro wcześniej ktoś nas zranił, to najlepiej samemu postawić mur zanim zrobi to kolejna osoba. I oczywiście ten cudowny mechanizm, w którym człowiek widzi dokładnie to, czego się boi, ignorując przy okazji wszystko, co mogłoby podważyć jego teorię. Bardzo życiowe, tylko tutaj konsekwencje są odrobinę bardziej krwawe. Mam jednak wrażenie, że finał został potraktowany trochę zbyt pośpiesznie. Przez większość książki napięcie jest stopniowo budowane, kolejne elementy układanki wskakują na swoje miejsce, a kiedy przychodzi moment rozwiązania, wszystko nagle przyspiesza. Chciałabym dostać odrobinę więcej czasu na wybrzmienie niektórych wydarzeń. Szczególnie interesowała mnie przeszłość Antonowa, której zdecydowanie mogłabym przeczytać więcej. Epilog również zostawił mnie z niedosytem. Nie dlatego, że czegoś w nim brakuje do zamknięcia historii, ale dlatego, że po tylu wydarzeniach chciałoby się jeszcze chwilę pobyć z bohaterami. Czy „Córka psychopaty” jest najbardziej odkrywczą historią mafijną, jaką przeczytacie? Nie. Czy momentami można przewidzieć, dokąd zmierza fabuła? Owszem. Czy mimo tego dobrze się bawiłam? Jak najbardziej. Diana Jemielity ma coś, co sprawia, że nawet kiedy wiem, dokąd zmierza historia, nadal chcę sprawdzić, jak dokładnie tam dotrze. A kiedy dorzuci do tego bohatera z odpowiednio dużym zapasem czerwonych flag, moje szanse na odłożenie książki spadają praktycznie do zera. To mroczny romans mafijny z zemstą, sekretami, manipulacją i relacją, która zdecydowanie nie powinna mieć prawa działać, a jednak działa. Nie wszystko kupiłam bez zastrzeżeń, kilka razy przewróciłam oczami, kilka razy miałam ochotę potrząsnąć bohaterami, ale ostatecznie dostałam historię, która potrafiła mnie wciągnąć i utrzymać zainteresowanie. A Benjamin? No cóż. Nie ufajcie nerdowi. Zwłaszcza jeśli pojawia się w książce o mafii

   Recenzja: lire_avec_morrigan Obrzydowska Anna

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

9. Przeczytałam, przemyślałam i przepadłam… „ Córka psychopaty ” jest to 3 część serii, w której poznałam dalsze losy rodziny Michaela Harrisona, a dokładniej jego córki, Layli Harrison. Dwudziestopięcioletnia kobieta, która żyje w świecie mafii, niebezpieczeństwa i kłamstwa. Jednak ona pomimo swojego pochodzenia pragnie być zwykłą Laylą, a nie być postrzeganą jako córka wielkiego Michaela. Gdy zaczynałam czytać, byłam przekonana, że przepadnę i tak właśnie się stało. W książce nie brakuje wyrazistych bohaterów co dawało wrażenie, że czyta się o prawdziwych ludziach. Dodatkowo chemia, emocje i duże napięcie tylko potęgowały, że chciałamjak najszybciej dowiedzieć się, co będzie dalej. Mimo , że autorka porusza trudne i mocne tematy, każda sytuacja miała swoje miejsce w historii. Layla to kobieta z charakterem. Jest silna, niezależna, pracowita ale również ma swoją drugą stronę. To wrażliwa dziewczyna z wielkim sercem do ludzi. W wielu sytuacjach widziałam jak próbowała siebie radzić z tym, co ją spotkało jednak wątpliwości, własne emocje sprawiły, że stała się jeszcze bardziej prawdziwa i z łatwością mogłam się zaangażować w jej własną opowieść. Natomiast Benjamin.. mężczyzna z wielkim czerwonym neonem nad głową, dosłownie początku chciałam go rozgryźć i wejść do jego głowy ale bardzo dobrze pilnował tego, abym za szybko nie dowiedziała się, co tam skrywa. Ma w sobie coś co przyciąga uwagę a ja jak to ja chciałam go bardziej poznać. Wraz z rozwojem historii pojawiały się rysy, które stawały się coraz bardziej widoczne. Dostrzegłam emocjonalną jego stronę, że nosi w sobie więcej bólu niż nie jeden człowiek i zdecydowanie to one wskazują, że nic nie jest tak oczywiste jak mi się wydawało. Relacja pomiędzy Laylą a Benjaminem nie jest od początku oczywista, a wraz z rozwojem fabuły pojawiają się tajemnice, trudne wybory i sytuacje, które mnie zaskoczyły. Cała akcja jest tak skonstruowana, że trudno przewidzieć w jakim kierunku wszystko się potoczy. Oboje mają obawy i pytania przez co, zaufanie nie przychodzi łatwo. Layla i Benjamin równa się duże zawirowanie. Są momenty czułości i pożądania ale także wkrada się niepewności, strach i niepowodzenie. Oni się rozwijali stopniowo, bez pośpiechu i z każdą stroną zastanawiałam się dokąd ich to wszystko zaprowadzi. Były także momenty, gdzie śmiałam się w głos. Gosposia Natalia wygrywa w tym konkursie. Niesamowita kobieta. Ale nie zapomnijmy o Michaela i Julii, którzy także mieli tu swoje małe wstępy. Bardzo się cieszyłam, że znowu mogę o nich poczytać. Każdy bohater ma tu swoją historię, charakter i problemy z którymi muszą się zmierzyć. Wszystko mieszało się z niepewnością, strachem i potrzebą zaufania. Jest to zdecydowanie książka, która przyciąga swoją tajemniczą atmosferą, ogromnymi emocjami i nieoczywistymi bohaterami. To historia o miłości, tajemnicach, zemście i poszukiwaniu własnej tożsamości. Ale wracając do fabuły, towarzyszyła mi także masa emocji zaczynając od ciekawości i napięcia po wzruszenie a nawet irytację. Autorka swoim piórem sprawiła, że zaczynałam wszystko przeżywać razem z bohaterami. Bardzo dużym plusem jest to, że wszystko jest spójne i nie ma niespodzianek. A mimo, że są poruszane trudne tematy jak traumy czy znęcanie się nie przeszkadza w szybkim i lekkim czytaniu. Jeśli lubicie połączenie romansu, świata mafii i trudnych nieoczywistych bohaterów, myślę, że książka może trafić w wasze gusta. Polecam!

   Recenzja: Po_drugiej_stronie_slowa Brzezińska Romka

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

10. Bardzo polubiłam się z twórczością autorki, a dylogia Psychopata stała się jedną z moich ulubionych. Jednak jak widać dylogia zmieniła się poniekąd w trylogię, choć ten ostatni tom można czytać bez znajomości wcześniejszych części, bo to inna historia choć powiązana. Ogólnie rzecz biorąc nie lubię i mało kiedy sięgam po tego typu kontynuacje, kiedy to do głosu wkracza nowe pokolenie, ale wyjątki oczywiście są, a tutaj nie potrafiłam sobie odmówić. Dark romans, pełen trudnych tematów, akcji, złożonych relacji, chęci zemsty i z nutką spicy. Layla jest jedynymi dzieckiem Julii i Michaela. Dziewczyna dokładnie wie, że jest dzieckiem mafii, rodzice niczego przed nią nie ukrywali, a ojciec nauczył ją wszystkiego czego powinna wiedzieć, by być bezpieczną. Layla wyrosła na kobietę silną, odważną, pewną siebie i niezależną. Jej sposób bycia sprawia, że ciężko nawiązuje relacje i przyjacielskie. Po kolejnych rozczarowaniach, postanawia coś zmienić, za namową koleżanki zmienia image, a przez to poznaje ciekawego chłopaka, który jest przeciwieństwem tych, z którymi dotąd się spotykała. Plan działa, jednak Benjamin tylko z pozoru jest grzecznym chłopcem, o czym Layla dowiaduje się w nieprzyjemny sposób. Zabierając się do czytania, bałam się, bo wiele tego typu kontynuacji mi po prostu nie siadło, przez co ograniczyłam je do minimum, tutaj jak bardzo chciałam poznać historię Layli, to tak samo mocno bałam się, że się rozczaruję, że gdzieś ten sentyment do pierwszych tomów zepsuje mi dobra zabawę, i początkowo tak też troszkę było, bo nie mogłam się wkręcić w historię. Jednak to dość szybko się zmieniło i po kilku rozdziałach fabuła nabrała rozpędu, pojawiły się intrygi, manipulacje, szantaże, sytuacje wymagające konkretnych kroków, pojawiają się pierwsze wątpliwości jak i podejrzenia, gdzieś tam ta fabuła staje się coraz bardziej złożona i mroczna, im dalej tym ciekawiej, może nie intensywnie, ale za to czuć coraz większe napięcie. Fabularnie było rewelacyjnie, dokładnie tak jak lubię. Było mrocznie, momentami ciężko, czasami brutalnie, pojawiły się wątki dotyczące zemsty, bolesnej przeszłości, tajemnic, manipulacji, szeroko rozumianej przemocy, pojawiły się mocne elementy dark romansu, ale też jakaś nutka nostalgii, czy jakiegoś uroku czy romantyzmu, może to za mocne słowa, no ale coś tam na pewno w takowym stylu znajdziecie w tej powieści. Książka nawiązuje do wydarzeń z pierwszych tomów, ogólnie cała historia Layli jest bardzo podobna do historii jej rodziców, jeśli czytaliście to znajdziecie powiązania, a jak nie czytaliście, to możecie poczuć chęć by dowiedzieć co wydarzyło się wcześniej. Powiązania są widoczne, ale nawet nie znając tych wcześniejszych wydarzeń nie powinniście mieć problemu z ogarnięciem tej historii, tyle ile musicie wiedzieć tyle dostaniecie i nawet jak byście wrócili do początków, to nie będzie to żadnym problemem. Moją największą bolączką byli oczywiście bohaterowie, na czele z Laylą. Początkowo autorka wykreowała ją na silną i niezależną kobietę, której nic nie jest straszne, a ona jest przeszkolona i gotowa na wszystko, jednak ten mit dość szybko został obalony i odbiór tej postaci diametralnie się zmienił, przez co ubolewam, bo chciałam tej silnej babki, a wyszło jak wyszło. Starsze pokolenie również nieco mnie rozczarowało, że tak powiem zdziadziało, no ale mieli prawo, a ta historia już ich tak bardzo nie dotyczy. Moim faworytem w tej książce stał się Beniamin, choć nie popieram wszystkich jego działań, i nie raz miałam ochotę kolesiowi spuścić łomot, był najlepszym bohaterem tej powieści, ale jak wiecie ja lubię psycholi, więc mimo wszystkich czerwonych flag, uwielbiam go. Książka moim zdaniem świetna, dobrze się przy niej bawiłam, w momencie w którym fabuła mnie wciągnęła to dosłownie przepadłam i przeczytałam ciągiem bez odkładnia, bez przerw, bez popijania kawy, która zdążyła ostygnąć, ale w sumie nie była potrzebna, bo lektura dostarczyła mi takich wrażeń i emocji, że zastanawiałam się nad zaparzeniem meliski. Co ja wam mogę powiedzieć? Czytajcie, bo naprawdę warto, nawet jak nie znacie pierwszych tomów, zakochacie się w tej serii. Ja ją szczerze uwielbiam i przypuszczam, że jeszcze nie raz do niej wrócę.

    Recenzja: olilovesbooks2 Iwanek Aleksandra

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

więcej recenzji

ukryj recenzje