Recenzje

Historyczne bzdury o średniowieczu” Anna Zielińska Komu w szkole lekcje historii bądź języka polskiego spędzały sen z powiek? Przyznam, że mnie trochę tak😆 Niejednokrotnie zapewne używaliście słowa „średniowiecze”, kiedy chcieliście określić coś jako zacofane, staroświeckie albo kompletnie niepasujące do dzisiejszych czasów. Czyli… coś, co po prostu kojarzy nam się ze średniowieczem. Tylko czy rzeczywiście średniowiecze było aż tak „zacofane”? 🤔 Bo to określenie niekoniecznie ma wiele wspólnego z prawdą. Anna Zielińska świetnie pokazuje, jak naprawdę wyglądało średniowiecze, i obala popularne mity, które przez lata narosły wokół tej epoki. W swojej książce „Historyczne bzdury o średniowieczu” rozprawia się z wyobrażeniami, które znamy aż za dobrze. To książka, która łączy rzetelną wiedzę z ogromną dawką humoru, dzięki czemu czyta się ją naprawdę lekko i z przyjemnością. Szczególnie przypadły mi do gustu rozdziały o chorobach i higienie — momentami zaskakujące, momentami zabawne, a przede wszystkim pełne ciekawostek, które zostają w głowie. Jeśli myślicie o średniowieczu jako o czasach brudu, zacofania i wiecznej walki o przetrwanie — koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Bo może się okazać, że średniowiecze wcale nie było takie, jak je zapamiętaliśmy. Serdecznie polecam, napewno Was zaskoczy 😉

Za mną lektura książki „Uwięzieni w grach relacyjnych”. Podtytuł: „Jak wygrać bliskość”. Każdy rozdział poświęcony jest innej grze relacyjnej, m.in. takim jak „Udręczona”, „Gdyby nie ty” czy „Ja tylko”. To konkretne schematy, które bywają odtwarzane w relacjach. Struktura rozdziałów jest bardzo czytelna: znajdziemy tu dialogi, opis istoty danej gry, to, co kryje się pod powierzchnią, esencję mechanizmu, możliwe ścieżki wyjścia oraz przykłady dojrzałego dialogu. Jak czytamy: „Najważniejsze w wychodzeniu z gier jest uświadomienie sobie swojego w nich udziału. (…) jeśli gra się odbywa, to znaczy, że my też w niej zagraliśmy”. To książka, która zaprasza do zatrzymania się - nad własną komunikacją, sposobem budowania relacji i odpowiedzialnością, jaką w nich ponosimy. Warta przeczytania i przemyślenia 🩵 Co Twoim zdaniem w komunikacji, w relacjach najczęściej utrudnia budowanie bliskości?

Polecam kolejny tytuł 🙂 Książka „Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” autorstwa Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko to jedna z tych pozycji na polskim rynku psychologicznym, która bezlitośnie, ale i z ogromną empatią obnaża mechanizmy, jakimi sabotujemy związki i relacje z bliskimi. Główna teza autorów jest prosta, choć bolesna: bardzo pragniemy bliskości, ale panicznie się jej boimy. Aby chronić się przed zranieniem, odrzuceniem czy oceną, zakładamy maski i wchodzimy w tzw. gry relacyjne. Zamiast mówić wprost o swoich potrzebach, manipulujemy, strzelamy fochy, udajemy ofiary, atakujemy lub uciekamy w chłód. Warto poznać bliżej te mechanizmy aby budować związek z pozycji świadomej bądź nie przerzucać tych mechanizmów na kolejne pokolenie. Autorzy mocno czerpią z Analizy Transakcyjnej Erika Berne’a oraz koncepcji Trójkąta Karpmana, przekładając je na współczesne, polskie realia domowe i zawodowe a tym samym opisują anatomię gier w które ludzie się wikłają i wyjaśnienie, dlaczego gramy role, w które wchodzimy. Mamy tutaj szczegółowy opis tego, jak płynnie przechodzimy od roli Ofiary („Nigdy mnie nie wspierasz”), przez Wybawiciela („Ja to zrobię lepiej, zostaw”), aż po Prześladowcę („Znowu wszystko zepsułeś”). Autorzy opisują język jako broń: Wasilewski punktuje zwroty, które brzmią niewinnie, a są czystą pasywną agresją(to wszystkie te „Ja tylko chciałem dobrze”, „Domagaj się dalej” czy ironiczne „No oczywiście, ty wiesz najlepiej”) Zwrotów naturalnie jest cała masa. Myślę że każdy w książce znajdzie odrobinę siebie i może zmienić wiele w postrzeganiu tego jak się komunikuje z ludźmi których kocha aby wygłaszać komunikaty nie z pozycji lęku (którego podłoże może być bardzo różne) ale z pozycji świadomej w trosce o empatyczne obustronne zrozumienie i szacunek.

Książki Agnieszki Kozak - znanej psycholog i psychoterapeutki mogę polecać w ciemno. Pięknie tłumaczą dlaczego tak trudno budować relacje oparte na AUTENTYCZNOŚCI. I dlaczego pragniemy tego samego, tylko nie nauczono nas właściwej komunikacji.... 🔴 To fragment o jej najnowszej książce pt. "Uwięzieni w grach relacyjnych": „W grze psychologicznej wszystkie strony będą przegrane, a w opartej na niej relacji wszyscy kończą z poczuciem porażki..... A przecież pragniemy bliskości. Tęsknimy za bezpieczeństwem. Chcielibyśmy się otulić czułością. Dlaczego gramy? Z czego to wynika? Co zyskujemy? Co tracimy? Jak z tego wyjść, by żyć lepiej?" A.K. 🔴 Przy okazji wstawiłam inne pozycje Agnieszki Kozak, uwalniające nas z niewłaściwych wzorców i schematów, które czas przerwać, by uzdrowić najważniejsze relacje w naszym życiu, a przede wszystkim relację z samym sobą❗ 🔴 Skoro jestem przy tym temacie, nie mogę pominąć innej niezwykle ważnej publikacji Joanny Flis - także psycholog i psychoterapeutki, która rozkłada na czynniki pierwsze - gierki rodzinne❗

Pary to obecnie mój zawodowy konik. Do mojego gabinetu zgłaszają się różne. Niektórzy przyjście do terapeuty traktują jak ostatnią deskę ratunku ale są też tacy, którzy zauważając, że się oddalają przychodzą po pomoc. Albo gdy mają problem, który powoduje eskalację emocji i niemożliwość porozumienia. Co ciekawe przychodzą głównie młodzi, do mniej więcej 35 roku życia. Starsi może się wstydzą albo po prostu urządzili się w dyskomforcie 🤔 Powszechnie funkcjonuje opinia, że młodzi ludzie nie chcą pracować nad relacjami tylko się rozstają i szukają nowej osoby do relacji. Uważam, że nie jest to prawdą a wręcz przeciwnie. Zauważam dużą świadomość wśród młodych osób i otwartość na skorzystanie ze wsparcia. To co łączy tych, którzy przychodzą to GRA. U wszystkich par, z którymi pracowałam dotychczas toczy się jakaś gra. Lub kilka. Po książce Erica Berne „W co grają ludzie” natrafiłam na świetną książkę Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko „Uwięzieni w grach relacyjnych”. W książce pokazano przebieg każdej z gry, opisano mechanizm, przedstawiono źródło mechanizmu oraz pokazano jak z gry można wyjść. To niesłychanie wartościowa pozycja dla specjalistów i par, które czytając będą mogły rozpoznać co w nich gra i w co grają. Polecam na wiosenny czas