Recenzje

„Historyczne bzdury o średniowieczu” okazały się dla mnie bardzo przyjemnym i przede wszystkim ciekawym spotkaniem z epoką, o której wydawałoby się, że wiemy już całkiem sporo. Tymczasem Anna Zielińska pokazuje, jak wiele przekonań dotyczących średniowiecza funkcjonuje w naszej świadomości niemal automatycznie, mimo że nie zawsze ma pokrycie w źródłach historycznych. To właśnie ta konfrontacja znanych wyobrażeń z tym, co rzeczywiście wiadomo o dawnych czasach, jest największą siłą tej książki. Najbardziej doceniam fakt, że autorka nie próbuje przedstawiać średniowiecza ani jako epoki całkowicie zacofanej, ani jako idealnego świata, który niesłusznie został przedstawiony w złym świetle. Zamiast tego stara się zachować rozsądny dystans i pokazać rzeczywistość taką, jaka mogła wyglądać naprawdę. Dzięki temu lektura nie sprowadza się wyłącznie do kolejnego zestawu ciekawostek. Dostajemy próbę uporządkowania wiedzy i zastanowienia się nad tym, dlaczego pewne historyczne przekonania tak mocno zakorzeniły się w kulturze. Sporo miejsca poświęcono codziennemu życiu, higienie, chorobom i medycynie. To właśnie te fragmenty szczególnie dobrze pokazują, jak łatwo współczesny człowiek patrzy na przeszłość przez własne doświadczenia. Średniowiecze często przedstawia się jako czas brudu, wszechobecnych chorób, braku podstawowej wiedzy i życia w niemal permanentnym chaosie. Tymczasem rzeczywistość była znacznie bardziej skomplikowana. Ludzie korzystali z rozwiązań, które dziś mogą wydawać się zaskakujące, posiadali własne sposoby dbania o higienę, radzenia sobie z chorobami i organizowania życia społecznego. Oczywiście nie oznacza to, że żyło im się łatwo, ale zdecydowanie nie byli tak bezradni i pozbawieni wiedzy, jak często przedstawia ich popkultura. Bardzo interesująca jest również część dotycząca wydarzeń i postaci, które przez lata zostały obudowane legendami. W tym miejscu książka pokazuje, że historia nie zawsze jest prostym zapisem wydarzeń. Na jej późniejszy obraz wpływają kroniki, interpretacje, potrzeby polityczne, tradycja, literatura, a współcześnie także filmy, seriale i internet. Niektóre opowieści zaczynają żyć własnym życiem i po pewnym czasie trudno już oddzielić fakty od późniejszych dopowiedzeń. Dobrze wypadają również fragmenty dotyczące polskiego średniowiecza. Autorka nie ogranicza się do najbardziej oczywistych tematów, ale przygląda się także temu, jak przez kolejne pokolenia zmieniało się postrzeganie konkretnych wydarzeń. Szczególnie ciekawie wypadają rozważania związane z Grunwaldem oraz innymi wydarzeniami, które w zbiorowej świadomości funkcjonują często bardziej jako symbole niż rzeczywiste wydarzenia historyczne. Pokazuje to, że historia, której uczymy się w szkole, jest często bardzo dużym uproszczeniem. Na plus zaliczam również podejście do popularnych teorii i historycznych sensacji. Książka nie próbuje budować napięcia poprzez sensacyjne odkrycia, tylko raczej sprawdza, co rzeczywiście można uznać za wiarygodne. Dzięki temu czytelnik dostaje sporą dawkę informacji, ale jednocześnie zaczyna bardziej krytycznie patrzeć na różnego rodzaju rewelacje dotyczące przeszłości. Język książki jest przystępny i swobodny. Nie jest to ciężki wykład akademicki, przez który trzeba przedzierać się z ołówkiem w ręku. Autorka potrafi wytłumaczyć bardziej skomplikowane zagadnienia w sposób zrozumiały, a humor sprawia, że całość czyta się szybko. To zdecydowanie książka dla osób, które chciałyby dowiedzieć się czegoś więcej o historii, ale niekoniecznie mają ochotę sięgać po bardzo obszerne opracowania naukowe. Mam jednak poczucie, że przy tak szerokim temacie książka mogłaby być znacznie obszerniejsza. Niektóre zagadnienia zostają jedynie zasygnalizowane, a właśnie one mogłyby spokojnie doczekać się dalszego rozwinięcia. Po zakończeniu lektury zostało mi trochę niedosytu, ponieważ wiele poruszonych kwestii było na tyle interesujących, że chciałoby się przeczytać o nich znacznie więcej. Momentami miałam również wrażenie, że anegdoty i dygresje odciągają uwagę od głównego zagadnienia. Nie psuje to jednak znacząco odbioru książki, ponieważ całość nadal pozostaje spójna i przede wszystkim bardzo przystępna. Dużym atutem jest natomiast to, że książka skłania do samodzielnego myślenia. Po lekturze zaczęłam zwracać większą uwagę na to, skąd właściwie pochodzą pewne informacje i czy coś, co przez lata uważałam za oczywisty fakt historyczny, rzeczywiście nim jest. I właśnie taką funkcję dobrej książki popularnonaukowej cenię najbardziej. Nie chodzi wyłącznie o przekazanie gotowych odpowiedzi, ale o nauczenie czytelnika zadawania właściwych pytań. „Historyczne bzdury o średniowieczu” nie są kompletnym kompendium wiedzy o tej epoce i zdecydowanie nie mają nim być. To raczej interesujący przewodnik po mitach, uproszczeniach i wyobrażeniach, które przez lata narosły wokół średniowiecza. Dla mnie była to przede wszystkim lekka, pouczająca i momentami naprawdę zaskakująca lektura. Szczególnie doceniam dużą ilość historycznych informacji, analizę popularnych przekonań oraz pokazanie tematów, które w szkolnej edukacji często zostają potraktowane bardzo powierzchownie. To książka, która nie wywraca całej wiedzy o średniowieczu do góry nogami, ale skutecznie pokazuje, że warto przyjrzeć się jej jeszcze raz i oddzielić fakty od późniejszych wyobrażeń. Czytało mi się ją bardzo dobrze, a po zakończeniu miałam przede wszystkim poczucie, że dowiedziałam się wielu rzeczy, których wcześniej po prostu nie znałam.

Wakacje pełnych bliskości i czułości. 💜 Niech ten czas przyniesie odpoczynek, prawdziwe spotkania i to, co najważniejsze – obecność drugiego człowieka. A jeśli między chwilami relaksu znajdziesz przestrzeń na refleksję, sięgnij po książkę „Uwięzieni w grach relacyjnych Agnieszka Kozak @Zbigniew Rećko. To nie jest książka, którą koniecznie zabiera się na przybasenowy leżak. To lektura o poszerzaniu perspektywy, budowaniu świadomości i odwadze, by przyjrzeć się własnym schematom oraz relacjom. To jedna z tych książek, które nie głaszczą po głowie. Odsłaniają miejsca, które wciąż wymagają naszej uwagi. Czasem zapieką jak środek do dezynfekcji rany, ale właśnie dzięki temu mogą stać się początkiem gojenia. Jeśli czujesz, że to dobry moment na taki wgląd – serdecznie zachęcam do lektury.

Wieczór. Kuchnia. Spojrzenia. Ona mówi: „Nic się nie stało”. On słyszy: „Stało się wszystko”. I zamiast rozmowy zaczyna się gra. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko piszą w „Uwięzieni w grach relacyjnych”, że gramy nie ze złej woli, ale z lęku. Nikt z nas tych gier nie wybrał. One wybrały nas dawno temu, kiedy byliśmy mali i trzeba było jakoś zasłużyć na miłość. „Gdyby nie ty”. Gdyby nie ty, byłbym kimś. A pod spodem żal za życiem, na które nie starczyło nam odwagi. „Tak, ale”. Proszę o radę i każdą po kolei odrzucam. A pod spodem samotność człowieka, który dawno przestał wierzyć, że ktoś naprawdę przyjdzie. Znasz to. Ja też. Bo za każdą grą stoi ta sama tęsknota. Żeby ktoś na mnie spojrzał i niczego nie chciał poprawiać. Żeby można było po prostu być. Bez zdawania egzaminu z bycia wystarczającym. Tylko że gra jest bezpieczna, a bliskość nie. W grze mam rolę i zbroję. W bliskości muszę stanąć bez jednego i drugiego. I powiedzieć: Boję się. Tęsknię. Potrzebuję cię. Trzy zdania. Prostsze niż cała rozgrywka. I trudniejsze niż wszystko. Ponad dwadzieścia lat małżeństwa nauczyło mnie jednego. Najtrudniej kochać tych którzy są najbliżej. Najpiękniejszy i najważniejszy bliźni śpi po drugiej stronie łóżka. I nosi w sobie tę samą tęsknotę co ja. Podtytuł książki brzmi: „Jak wygrać bliskość”. Przewrotnie, bo w tych grach nie wygrywa nikt. Bliskość wygrywa ten, kto przestaje grać. Dziś wieczorem znów usiądziemy w kuchni. Możemy rozdać karty. Możemy powiedzieć. Zapewnić. Możemy położyć dłoń na stole. Możemy spróbować kolejny raz wygrać bliskość. A możemy też kolejny raz zacząć grać.

Pary to obecnie mój zawodowy konik. Do mojego gabinetu zgłaszają się różne. Niektórzy przyjście do terapeuty traktują jak ostatnią deskę ratunku ale są też tacy, którzy zauważając, że się oddalają przychodzą po pomoc. Albo gdy mają problem, który powoduje eskalację emocji i niemożliwość porozumienia. Co ciekawe przychodzą głównie młodzi, do mniej więcej 35 roku życia. Starsi może się wstydzą albo po prostu urządzili się w dyskomforcie 🤔 Powszechnie funkcjonuje opinia, że młodzi ludzie nie chcą pracować nad relacjami tylko się rozstają i szukają nowej osoby do relacji. Uważam, że nie jest to prawdą a wręcz przeciwnie. Zauważam dużą świadomość wśród młodych osób i otwartość na skorzystanie ze wsparcia. To co łączy tych, którzy przychodzą to GRA. U wszystkich par, z którymi pracowałam dotychczas toczy się jakaś gra. Lub kilka. Po książce Erica Berne „W co grają ludzie” natrafiłam na świetną książkę Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko „Uwięzieni w grach relacyjnych”. W książce pokazano przebieg każdej z gry, opisano mechanizm, przedstawiono źródło mechanizmu oraz pokazano jak z gry można wyjść. To niesłychanie wartościowa pozycja dla specjalistów i par, które czytając będą mogły rozpoznać co w nich gra i w co grają. Polecam na wiosenny czas

Czy odporność psychiczna oznacza, że dziecko ma być zawsze silne, spokojne i radzić sobie ze wszystkim? Absolutnie nie 🤗. Właśnie dlatego tak bardzo spodobała mi się książka „Odporność psychiczna dziecka. 65 ćwiczeń wzmacniających siłę, spokój i wiarę w siebie” @agnieszka_grzela_opalinska @wydawnictwo_sensus, ponieważ pokazuje jak radzić sobie z niepowodzeniami 💪🏼. Autorka, która od ponad 20 lat pracuje z dziećmi i młodzieżą, stworzyła coś więcej niż książkę do przeczytania 🥰. To praktyczny workbook, który pomaga rodzicowi rozmawiać z dzieckiem o tym, co naprawdę ważne: o emocjach, stresie, poczuciu własnej wartości, asertywności, hejcie czy radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami. 4 rzeczy, które szczególnie doceniam: 🔸 konkret zamiast pustych haseł: nie tylko „uwierz w siebie”, ale ćwiczenia, które pokazują dziecku, jak krok po kroku nad tym pracować, 🔸 historie bliskie dzieciom: bohaterowie mierzą się z sytuacjami, które mogą wydarzyć się również naszym dzieciom, 🔸 wspólna praca dziecka i dorosłego: wiele zadań jest świetnym pretekstem do rozmowy, a część angażuje nawet całą rodzinę, 🔸 tematy naprawdę potrzebne dziś: stres, presja, trudności w relacjach, hejt, odmawianie czy wiara we własne możliwości. Odporność psychiczna nie rodzi się z hasła „musisz być silny” 🫣. Buduje się ją poprzez relację, rozmowę, doświadczenie i poczucie, że nawet kiedy coś jest trudne, nie jesteśmy z tym sami. Dlatego uważam, że to książka warta miejsca w domowej biblioteczce. A Twoje dziecko potrafi radzić sobie z trudnymi emocjami i sytuacjami, czy jest to obszar, nad którym chciałabyś z nim popracować?