Recenzje

Kiedy dostała wymarzony staż, nie wiedziała, że spotka mężczyznę, z którym spędziła upojną noc i uciekła nad ranem. Pierwszy dzień był pełen niezapomnianych wrażeń, aż do spotkania swojego szefa.Udaje, że go nie pamięta , on także jej nie poznaje. Czy rzeczywiście tak jest, jak twierdzą oboje? Ich romans szybko się rozwijał, ale nie wszystko było takie proste. Czasem kilka niedopowiedzeń sprawia, że wszystko, co udało się osiągnąć, pęka jak bańka mydlana. Cóż, podjęcie pochopnej decyzji nie jest naszym sprzymierzeńcem, a największym wrogiem, gdy zaufamy nieodpowiedniej osobie. Jedna noc zmieniła coś w ich życiu, a poranek nie był tym, o czym marzyli. Kolejne spotkanie wywołało lawinę pragnienia, które trudno było ugasić - choć starał się zachować profesjonalizm, ale wytrwałość nie była jego mocną stroną, zwłaszcza że kobieta nie była mu obojętna. Romans biurowy, w którym fabuła nie jest monotonna, wręcz przeciwnie zaskakuje czytelnika. W tej historii sporo się dzieje, nie narzekamy na nudę. ALE…… Czuję lekki niedosyt, bo chciałabym, aby nasz bohater był jeszcze dłużej „męczony”. Zabrakło szczerej rozmowy, w zamian otrzymała gorycz porażki z rąk mężczyzny, któremu zaufała. Autorka miała pomysł na fabułę i myślę, że zrealizowała go w sposób udany. Lekki styl pisania, ogrom pracy oraz serca włożone w bohaterów sprawiają, że są oni przede wszystkim autentyczni. Dwa zupełnie różnie charaktery - ale czy przeciwieństwa nie powinny się przyciągać? Czasem w piękny sposób mogą się uzupełniać. Zakończenia nie zdradzę, sami odkryjcie, czy otrzymali happy end, czy może coś innego. Przecież nikt nie powiedziała, że to była tylko jedna noc 🔥🔥🔥🔥

„Uwięzieni w grach relacyjnych” to książka, do której warto wracać nie tylko wtedy, gdy w związku jest trudno. Czasem pomaga zrozumieć, dlaczego ciągle wracamy do tych samych kłótni, choć oboje chcemy czegoś zupełnie innego. 5 powodów, dla których warto po nią sięgnąć: 💛 1. Zrozumiesz, dlaczego powtarzacie te same konflikty.�To nie zawsze kwestia charakteru. Często za powtarzalnymi kłótniami stoją głębsze schematy i niezaspokojone potrzeby. 💛 2. Nauczysz się rozpoznawać „gry”, zanim przejmą kontrolę.�Im szybciej zauważysz swój automatyczny sposób reagowania, tym większa szansa, że wybierzesz coś, co naprawdę służy relacji. 💛 3. Zobaczysz, że pod złością często kryje się lęk, wstyd lub potrzeba bliskości.�To spojrzenie zmienia sposób, w jaki patrzymy na siebie i partnera. 💛 4. Książka zachęca do ciekawości zamiast wzajemnego obwiniania.� 💛 5. Daje konkretne wskazówki, jak budować bezpieczniejszą więź.�Małe zmiany w sposobie komunikacji potrafią przynieść duże efekty. 💬 Pytanie na weekend:� Czy zdarza Ci się zauważyć, że w różnych sytuacjach wracacie do tej samej rozmowy, tylko z innymi słowami?

Dzisiaj kupiłam kolejną książkę📖 do kolekcji😉 Pani Agnieszka Kozak🩵 którą uwielbiam😇 Polecam każdemu, komu zależy na swoim rozwoju i zdrowiu zapoznać się z materiałami Pani doktor😊 Bardzo dużo materiałów znajdziecie na You Tube - w komentarzu załącze link ⬇️⬇️⬇️ Tym razem książka📖 napisana z Panem Zbigniewem Rećko pt. "Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość" Książka📖 to przykłady gier w jakie grają ludzie według tzw. analizy transakcyjnej. Analiza transakcyjna (AT) to stworzona przez Erica Berne'a koncepcja psychologiczna badająca relacje międzyludzkie poprzez wymianę komunikatów tzw. transakcje. Opiera się na trzech stanach ego: 🩷 Dziecko 🩵 Rodzic 💙 Dorosły Pomaga zrozumieć zachowania, konflikty i styl komunikacji i służy do rozwoju osobistego, psychoterapii oraz poprawy komunikacji😊 Kto z Was już zna koncepcję AT? Czy jest to dla Was nowy temat? Cieszę się, bo będą wartościowe wieczory z 📖😊

Wieczór. Kuchnia. Spojrzenia. Ona mówi: „Nic się nie stało”. On słyszy: „Stało się wszystko”. I zamiast rozmowy zaczyna się gra. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko piszą w „Uwięzieni w grach relacyjnych”, że gramy nie ze złej woli, ale z lęku. Nikt z nas tych gier nie wybrał. One wybrały nas dawno temu, kiedy byliśmy mali i trzeba było jakoś zasłużyć na miłość. „Gdyby nie ty”. Gdyby nie ty, byłbym kimś. A pod spodem żal za życiem, na które nie starczyło nam odwagi. „Tak, ale”. Proszę o radę i każdą po kolei odrzucam. A pod spodem samotność człowieka, który dawno przestał wierzyć, że ktoś naprawdę przyjdzie. Znasz to. Ja też. Bo za każdą grą stoi ta sama tęsknota. Żeby ktoś na mnie spojrzał i niczego nie chciał poprawiać. Żeby można było po prostu być. Bez zdawania egzaminu z bycia wystarczającym. Tylko że gra jest bezpieczna, a bliskość nie. W grze mam rolę i zbroję. W bliskości muszę stanąć bez jednego i drugiego. I powiedzieć: Boję się. Tęsknię. Potrzebuję cię. Trzy zdania. Prostsze niż cała rozgrywka. I trudniejsze niż wszystko. Ponad dwadzieścia lat małżeństwa nauczyło mnie jednego. Najtrudniej kochać tych którzy są najbliżej. Najpiękniejszy i najważniejszy bliźni śpi po drugiej stronie łóżka. I nosi w sobie tę samą tęsknotę co ja. Podtytuł książki brzmi: „Jak wygrać bliskość”. Przewrotnie, bo w tych grach nie wygrywa nikt. Bliskość wygrywa ten, kto przestaje grać. Dziś wieczorem znów usiądziemy w kuchni. Możemy rozdać karty. Możemy powiedzieć. Zapewnić. Możemy położyć dłoń na stole. Możemy spróbować kolejny raz wygrać bliskość. A możemy też kolejny raz zacząć grać.

Pary to obecnie mój zawodowy konik. Do mojego gabinetu zgłaszają się różne. Niektórzy przyjście do terapeuty traktują jak ostatnią deskę ratunku ale są też tacy, którzy zauważając, że się oddalają przychodzą po pomoc. Albo gdy mają problem, który powoduje eskalację emocji i niemożliwość porozumienia. Co ciekawe przychodzą głównie młodzi, do mniej więcej 35 roku życia. Starsi może się wstydzą albo po prostu urządzili się w dyskomforcie 🤔 Powszechnie funkcjonuje opinia, że młodzi ludzie nie chcą pracować nad relacjami tylko się rozstają i szukają nowej osoby do relacji. Uważam, że nie jest to prawdą a wręcz przeciwnie. Zauważam dużą świadomość wśród młodych osób i otwartość na skorzystanie ze wsparcia. To co łączy tych, którzy przychodzą to GRA. U wszystkich par, z którymi pracowałam dotychczas toczy się jakaś gra. Lub kilka. Po książce Erica Berne „W co grają ludzie” natrafiłam na świetną książkę Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko „Uwięzieni w grach relacyjnych”. W książce pokazano przebieg każdej z gry, opisano mechanizm, przedstawiono źródło mechanizmu oraz pokazano jak z gry można wyjść. To niesłychanie wartościowa pozycja dla specjalistów i par, które czytając będą mogły rozpoznać co w nich gra i w co grają. Polecam na wiosenny czas