Recenzje

𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚 „𝐀𝐤𝐚𝐝𝐞𝐦𝐢𝐚 𝐌𝐫𝐨𝐤𝐮” 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫𝐤𝐚:𝐌𝐚𝐫𝐢𝐚 𝐁𝐮𝐣𝐚𝐤 𝐖𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨: 𝐁𝐞𝐲𝐚 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚:𝟒⭐/𝟓⭐Nudny nie byłam fanką książek fantasy, czy właśnie dystopii, ale od kiedy przeczytałam pierwszy tom dylogii, czyli „Akademia Magii”, wszystko się zmieniło. To czy lubimy dany motyw lub gatunek nie zależy od naszego upodobania, lecz od tego jaką powieścią przedstawiliśmy sobie dany rodzaj historii. Jeżeli przeczytamy źle napisany romans, gdzie akcja będzie bez sensu, a enemies odrazu będę się kochać, nie sięgniemy po książki tego gatunku już nigdy więcej. To samo miałam w przypadku tych książek. Kiedyś przeczytałam naprawdę złą dystopię/dark fantasy, więc byłam przekonana, że takie książki nie są dla mnie, ale coś mnie podkusili żeby sięgnąć po Akademie i naprawdę się przekonałam, że uwielbiam takie klimaty. Marysia napisała tak świetną, klimatyczną i trzymającą w napięciu powieść, że nie trudno się oderwać, lecz to właśnie 2 tom skradł moje serce. Przyczyniło się na to wiele różnych aspektów: Oczywiście zauważyłam, że Maria od wydania 1 tomu stała się znacznie lepszą autorką pod względem pisania oraz konsekwencji. Uwielbiam zwracać uwagę na takie szczegóły, a tutaj są naprawdę wyczuwalne i zachęcające. Bohaterowie, poczułam do nich więź i naprawdę się z nimi polubiłam. W niektórych sytuacjach, które naprawdę były nierealne na ten świat, bohaterowie były szczerzy w tym wszystkim i chciałam czytać o ich dalszych losach. Dark academia, utrata pamięci, ucieczka 🙏🏻 To wszystko się składa w tak fantastyczną i klimatyczną historię, idealna na jestem!!) Czytając „Akademie mroku” bawiłam się świetnie i naprawdę będę tęsknić za tym uniwersum, ponieważ poczułam się naturalnie i prawdziwie w tak nierealnym świetle zupełnie odmiennym od naszego. Jeżeli naprawdę nie przekonują was takie gatunku, serdeeeeecznie polecam wam tą książkę ponieważ czuję, że po przeczytaniu zmienicie swoje postrzeganie 🤞🏻⭐

Każdy kraj ma swoje wady i tradycje, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka. Co kryje w sobie Korea Południowa? Często o tym kraju mówi się przy okazji dobrej jakości kosmetyków bądź ciekawych seriali. Korea to jednak coś więcej. Autorzy pokazują nam codzienność mieszkańców, która jest przesiąknięta pracą, makaronem i pośpiechem. Podkreślają wady systemu, w którym żyją mieszkańcy od pokoleń, nie romantyzują go w żaden sposób, a oddają go w pełni. Książka to nie jakiś zlepek ciekawostek, a dobrze i dogłębnie przeanalizowana treść, w której znajdziemy wytłumaczone koreańskie słowa, które są ważne w kulturze, ale również daty, jak dane tradycje zmieniały się na przestrzeni lat. Jest to bardzo ciekawa pozycja dla wszystkich, którzy chcą dowiedzieć się więcej i nie wystarczają im suche fakty. Autorzy nie poruszają wszystkich aspektów codziennego życia, ale te, które wydały im się najciekawsze. Bardzo wiele razy się zdziwiłam, chociażby fakt, że Koreańczycy piją rocznie o wiele więcej kawy niż Polacy! W książce przeszkadzało mi to, że niektóre zagadnienia były powtarzane w innych rozdziałach i czasem czułam się jakbym czytała cały czas o tym samym. Ta pozycja jest zdecydowanie warta uwagi, bo można dowiedzieć się bardzo wiele. Dodatkowo znajdują się czasem ilustracje, a sama książka jako wklejkę ma mapę, co niesamowicie mi się spodobało. Jeśli chcecie wiedzieć dlaczego 3 listopada zamykana jest przestrzeń powietrzna albo z czego wziął się mukbang, to kupujcie i czytajcie! ⭐️⭐️⭐️⭐️/5

ocena: 4.25 / ★ ★ ★ ★ ★ wydawnictwo: beya kategoria wiekowa: 15+ ‧₊˚ 𝐌𝐢𝐥𝐜𝐳𝐞𝐧𝐢𝐞 𝐦𝐢𝐞𝐝𝐳𝐲 𝐧𝐚𝐦𝐢 𝐧𝐢𝐞 𝐛𝐲𝐥𝐨 𝐩𝐮𝐬𝐭𝐤𝐚, 𝐛𝐲𝐥𝐨 𝐰𝐬𝐩𝐨𝐥𝐧𝐚 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐬𝐭𝐫𝐳𝐞𝐧𝐢𝐚 𝐚𝐧𝐚𝐥𝐢𝐳 𝐢 𝐮𝐜𝐳𝐮𝐜.┊ ۫ Ciężko mi opisać oczekiwania, które miałam biorąc w dłonie ten tytuł. Pozornie nie spodziewałam się wiele, byłam świadoma, że to debiut i nie słyszałam wcześniej zbyt dużo na jego temat, ale z drugiej strony, po zapoznaniu się z profilem autorki, opisem i motywami, czułam potencjał na coś niepowtarzalnego, co stanie mi się niesamowicie bliskie. I z ogromną radością mogę powiedzieć, że się nie zawiodłam, bo Marta pokazała kawał dobrego warsztatu, kreatywności i niepohamowanej wyobraźni, która sprawiła że poznawanie „Dwóch oblicz Hye-jin” było niezapomniana przygoda. <3 Język, którym posługuje się autorka jest wprost fenomenalny. Naprawdę, czytajac nie byłam w stanie uwierzyć, że to debiut. Zdania były budowane w idealnie dobrany do sytuacji sposób, narracja utrzymywała spójny i niepodważalnie świetnie wykreowany klimat, a zasób słów był niesamowicie bogaty, co idealnie wciągało mnie w powieść tak, że zapominałam o otaczającym mnie świecie. Poznawianie historii przedstawianej w taki sposób to czysta przyjemność! Cały zamysł fabularny jak i prowadzenie wydarzeń również niezwykle przypadły mi do gustu. Bez przerwy czułam się zaangażowana w fabułę, wraz z bohaterami starałam się dociekać rozwiązania kolejnych sekretów, snułam własne podejrzenia i teorie i odłożenie książki na bok zdawało się wręcz niemożliwe. Marta poprowadziła narrację w sposób, który oddaje mroczny, tajemniczy i na swój sposób niepokojący klimat, wybitnie dopełniając wydarzenia i momentami nawet przyprawiając mnie o gęsią skórkę. Stworzenie tak dusznej, ciemnej otoczki wokół tej historii było strzałem w dziesiątkę i sprawia, że widzę jak bardzo autorka przemyślała wszystkie swoje działania. Nie sposób nie zatrzymać się na moment przy bohaterach, których dobre wykreowanie to dla mnie połowa sukcesu całej książki. Na tej płaszczyźnie Marta również pokazała maksimum umiejętności i sprawiła że ponownie mam ochotę bić jej gromkie brawa, bo zrobiła kawał świetnej roboty. Każda z opisywanych w książce postaci była na swój sposób wyjątkowa, nie było szans by je ze sobą pomylić. Nawet jeśli w grę wchodziła kompletnie drugoplanowa postać - miała ona swoje „5 minut” i dostawaliśmy o niej nieco informacji, często kluczowych dla całej fabuły. Przyklaskuje też bardzo zamysłowi na tak szarych moralnie bohaterów, bo uważam że do tej fabuły nie było lepszego wyboru. No i ponownie - podziwiam, że wykreowanie tak szarych bohaterów nie sprawiło autorce najmniejszego problemu. Jestem przekonana, że wykreowanie głównej bohaterki było sporym wyzwaniem - w końcu tytułowe „dwa oblicza” to niesamowicie ważny aspekt fabularny oparty w pełni na Hye-jin i jedno potknięcie mogłoby powalić całą powieść. Powiedzieć, że Marta dała radę, to jakby nic nie powiedzieć. Zrobiła to najlepiej jak tylko się dało i tym samym wykreowała fenomenalny, niepowtarzalny wątek. Nie odczułam wrażenia, by cokolwiek tam było zbędne. Każde zdanie, każdy bohater, każdy wątek był według mnie potrzebny i idealnie dopasowany do reszty, by w finale złączyć się w jedną, spójną całość. Utrzymanie klimatu Korei, połączonego z niepokojącą tajemnicą i coraz większą ilością zagmatwanych intryg to było zdecydowanie coś, czego potrzebowałam, a chyba nie do końca zdawałam sobie z tego sprawę. I zakończenie. Jeden z najlepszych plot twistów jakie przeczytałam w życiu. Absolutnie się go nie spodziewałam i pierwszy raz od dawna nie przewidziałam go nawet w najmniejszym stopniu. Po przeczytaniu epilogu, zamknęłam książkę i przez dobre kilkanaście minut patrzyłam się w ścianę, nie wiedząc co ze sobą zrobić. Uważam takie wnioski za definicję dobrej książki. Przez całą historię nie mogłam się oderwać, a kiedy już miałam skończyć, „Dwa oblicza Hye-jin” postanowiły skończyć ze mną. Jest jednak jeden, jedyny minus, który sprawił że nie byłam w stanie dać temu tytułowi maksymalnej noty. Czuję okrutny niedosyt. Jedynie 250 to dla mnie definitywnie za mało jak na historię o tak wysoce zagmatwanych i poważnych tematach. Pokuszę się o stwierdzenie, że książce moznaby dodać na spokojnie jeszcze 100, a nawet 200 stron bez dodawania do fabuły absolutnie niczego, po prostu rozciągając to, co już się w niej pojawiło. Mozna by wówczas dogłębniej eksplorować wątki, doszukiwać się w nich czegoś więcej, bo tego było według mnie nieco zbyt mało. Wszystko zostało pięknie poprowadzone do finału, idealnie zakończone, ale dobrze by było móc po drodze nieco dłużej zatrzymać się przy niektórych aspektach. Nie nazwałabym tej powieści chaotyczną, jednak czytając miałam trochę wrażenie, jakby autorka miała nieco za mało czasu na dopracowanie wszystkiego na ostatni guzik i jednocześnie fenomenalny pomysł na fabułę. Udało się zawrzeć wszystkie wydarzenia, bohaterów, świetny język, ale zabrakło minimalnego rozwinięcia, by na dłużej móc się przy czymś zatrzymać. Szczególnie zauważyłam to przy finałowym plot twiście, który (jak wcześniej pisałam) był perfekcyjny, wbijał w fotel i jednocześnie trwał jedynie 2 strony, co jest dla mnie stanowczo zbyt krótkie. Podsumowując jednak, jeden minus nie był mi w stanie odebrać przyjemności z tak niesamowitej książki. Marta pokazała mi, że jest wspaniałą autorką i jeżeli jeszcze kiedyś dostanę szansę poznania jej powieści, zrobię to bez najmniejszych wątpliwości. Wierzę, że z każda następna pozycja spod swojego pióra będzie się rozwijała, bo ma potencjał na bycie niepowtarzalnie świetną autorką! „Dwa oblicza Hye-jin” polecam z całego serca i uważam, że to wyjątkowa odskocznia wśród innych ksiazek YA która z pewnością zasługuje na uwagę.

Po okładce spodziewałam się miałkiej młodzieżówki. Moje zaskoczenie było niesamowite, kiedy otrzymałam bardzo dobrze skonstruowaną, wielowątkową powieść, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Zacznę od samego świata: jest prosty. Nie znajdziemy tutaj nie wiadomo jakich ras, miliona rodów i nazw, w których trudno byłoby się nam połapać. Prosty świat. Miecz, rycerstwo, arystokracja. Surowe fantasy, kojarzące mi się z czystym średniowieczem i właśnie czegoś takiego od dawna mi brakowało. Alecsey, to młody książę z królestwa Valland. Przed obowiązkiem zwykle stawiał zabawę, wymykanie się do karczm i zerkanie na urodziwe panny. Tylko obowiązek w końcu się o niego upomniał, a imię nosił Leanne. Właśnie to z księżniczką o tym olśniewającym imieniu, nasz Alec ma się ożenić. Dzięki takiemu aranżowanemu małżeństwu Valland połączyłby sojusz z królestwem Artonn. Tylko czy takie związki maja realną szansę na rozkwit uczucia? Czy mimo obustronnej niechęci młodych uda im się dojść do jakiegokolwiek porozumienia? Przyznaje, że bohaterowie czasami robili głupotki, ale nie były one irytujące. Raczej sprawiały, że na ustach pojawiał mi się pobłażliwy uśmiech. Rozwój postaci oraz fakt, że niektóre dynamiki między bohaterami osnute były nieufnością ; wszystko to sprawiło, że historia nie sprawiała wrażenia płytkiej, a bardzo solidnie rozbudowanej. Wątek miłosny natomiast stanowił ogromne, pozytywne zaskoczenie. Nie był oczywisty, a dzięki temu czytałam go z wypiekami na twarzy. Na pewno przeczytam kolejne książki autorki i mam nadzieję, że zakończenie sugeruje (tak, jak mi się wydaje) kolejny tom tej elektryzującej historii!

440 km w szesnaście dni. Tyle zajęło autorowi przejście Głównego Szlaku Sudeckiego. „Znikająca kraina. Wędrówka przez góry Śląska” to historia o zdobyciu czegoś, co początkowo mogło wydawać się nieosiągalne. Michał Zabłocki pokazuje nam Śląsk, jego wielokulturowość i sprzeczności. Pokonując kolejne kilometry, przewyższenia i spadki, obserwujemy chwile zwątpienia autora, ale też te, które go budują i motywują do dalszej wędrówki. Jak sam pisze pod koniec, były momenty, gdy chciał się poddać i przerwać wędrówkę. Jednak dał radę. Częściowo dzięki ludziom, których spotykał na swojej drodze. Sama uwielbiam góry, choć GSS nigdy nie pokonałam. Wiem jednak, jak bardzo ludzie spotkani po drodze potrafią zmotywować. Powiedzieć: „już niedaleko”, „najgorsze za Wami”. Sami też nie raz motywowaliśmy spotkane osoby. Część z tych krótkich rozmów i mijanych ludzi pamiętam do dziś. To właśnie takie momenty są dla mnie dopełnieniem górskich wędrówek. Czasem wystarczy kilka zdań wypowiedzianych przez zupełnie obcą osobę, żeby dostać dodatkową porcję energii i ruszyć dalej.P owiem szczerze, że z samym reportażem miałam lekki kłopot. Czytałam go długo, po drodze wpadłam w zastój czytelniczy, jednak jak to często bywa, w pewnym momencie między nami zaskoczyło i ostatecznie doceniam tę książkę. Jest to pozycja, która oprócz reportażu drogi pokazuje też, jak wędrówka oddziałuje na autora i zmienia go jako człowieka. Mamy tu również sporo aspektów historycznych Śląska. Poznajemy ten region takim, jaki jest, z wszystkimi jego wpływami, zmianami, mocnymi i słabymi stronami. Autor zagląda nie tylko na górskie szlaki, ale również do miejscowości, historii i ludzi, dzięki czemu ta podróż staje się czymś więcej niż tylko relacją z pokonywania kolejnych kilometrów. Podobało mi się również to, że góry są tutaj nie tylko tłem dla całej historii. Są wyzwaniem, sprawdzianem własnych możliwości, momentami zachwytem, a momentami walką ze zmęczeniem i własnymi słabościami. Wędrówka staje się okazją do przyjrzenia się sobie, ale też do poznania miejsca, które ma za sobą skomplikowaną i wielokulturową historię. Polecam tę pozycję przede wszystkim mieszkańcom Śląska, osobom zakochanym w tym rejonie, miłośnikom Czech oraz wszystkim, którzy lubią połączenie podróży, historii i górskiej wędrówki.