Recenzje

ocena: 4.25 / ★ ★ ★ ★ ★ wydawnictwo: beya kategoria wiekowa: 15+ ‧₊˚ 𝐌𝐢𝐥𝐜𝐳𝐞𝐧𝐢𝐞 𝐦𝐢𝐞𝐝𝐳𝐲 𝐧𝐚𝐦𝐢 𝐧𝐢𝐞 𝐛𝐲𝐥𝐨 𝐩𝐮𝐬𝐭𝐤𝐚, 𝐛𝐲𝐥𝐨 𝐰𝐬𝐩𝐨𝐥𝐧𝐚 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐬𝐭𝐫𝐳𝐞𝐧𝐢𝐚 𝐚𝐧𝐚𝐥𝐢𝐳 𝐢 𝐮𝐜𝐳𝐮𝐜.┊ ۫ Ciężko mi opisać oczekiwania, które miałam biorąc w dłonie ten tytuł. Pozornie nie spodziewałam się wiele, byłam świadoma, że to debiut i nie słyszałam wcześniej zbyt dużo na jego temat, ale z drugiej strony, po zapoznaniu się z profilem autorki, opisem i motywami, czułam potencjał na coś niepowtarzalnego, co stanie mi się niesamowicie bliskie. I z ogromną radością mogę powiedzieć, że się nie zawiodłam, bo Marta pokazała kawał dobrego warsztatu, kreatywności i niepohamowanej wyobraźni, która sprawiła że poznawanie „Dwóch oblicz Hye-jin” było niezapomniana przygoda. <3 Język, którym posługuje się autorka jest wprost fenomenalny. Naprawdę, czytajac nie byłam w stanie uwierzyć, że to debiut. Zdania były budowane w idealnie dobrany do sytuacji sposób, narracja utrzymywała spójny i niepodważalnie świetnie wykreowany klimat, a zasób słów był niesamowicie bogaty, co idealnie wciągało mnie w powieść tak, że zapominałam o otaczającym mnie świecie. Poznawianie historii przedstawianej w taki sposób to czysta przyjemność! Cały zamysł fabularny jak i prowadzenie wydarzeń również niezwykle przypadły mi do gustu. Bez przerwy czułam się zaangażowana w fabułę, wraz z bohaterami starałam się dociekać rozwiązania kolejnych sekretów, snułam własne podejrzenia i teorie i odłożenie książki na bok zdawało się wręcz niemożliwe. Marta poprowadziła narrację w sposób, który oddaje mroczny, tajemniczy i na swój sposób niepokojący klimat, wybitnie dopełniając wydarzenia i momentami nawet przyprawiając mnie o gęsią skórkę. Stworzenie tak dusznej, ciemnej otoczki wokół tej historii było strzałem w dziesiątkę i sprawia, że widzę jak bardzo autorka przemyślała wszystkie swoje działania. Nie sposób nie zatrzymać się na moment przy bohaterach, których dobre wykreowanie to dla mnie połowa sukcesu całej książki. Na tej płaszczyźnie Marta również pokazała maksimum umiejętności i sprawiła że ponownie mam ochotę bić jej gromkie brawa, bo zrobiła kawał świetnej roboty. Każda z opisywanych w książce postaci była na swój sposób wyjątkowa, nie było szans by je ze sobą pomylić. Nawet jeśli w grę wchodziła kompletnie drugoplanowa postać - miała ona swoje „5 minut” i dostawaliśmy o niej nieco informacji, często kluczowych dla całej fabuły. Przyklaskuje też bardzo zamysłowi na tak szarych moralnie bohaterów, bo uważam że do tej fabuły nie było lepszego wyboru. No i ponownie - podziwiam, że wykreowanie tak szarych bohaterów nie sprawiło autorce najmniejszego problemu. Jestem przekonana, że wykreowanie głównej bohaterki było sporym wyzwaniem - w końcu tytułowe „dwa oblicza” to niesamowicie ważny aspekt fabularny oparty w pełni na Hye-jin i jedno potknięcie mogłoby powalić całą powieść. Powiedzieć, że Marta dała radę, to jakby nic nie powiedzieć. Zrobiła to najlepiej jak tylko się dało i tym samym wykreowała fenomenalny, niepowtarzalny wątek. Nie odczułam wrażenia, by cokolwiek tam było zbędne. Każde zdanie, każdy bohater, każdy wątek był według mnie potrzebny i idealnie dopasowany do reszty, by w finale złączyć się w jedną, spójną całość. Utrzymanie klimatu Korei, połączonego z niepokojącą tajemnicą i coraz większą ilością zagmatwanych intryg to było zdecydowanie coś, czego potrzebowałam, a chyba nie do końca zdawałam sobie z tego sprawę. I zakończenie. Jeden z najlepszych plot twistów jakie przeczytałam w życiu. Absolutnie się go nie spodziewałam i pierwszy raz od dawna nie przewidziałam go nawet w najmniejszym stopniu. Po przeczytaniu epilogu, zamknęłam książkę i przez dobre kilkanaście minut patrzyłam się w ścianę, nie wiedząc co ze sobą zrobić. Uważam takie wnioski za definicję dobrej książki. Przez całą historię nie mogłam się oderwać, a kiedy już miałam skończyć, „Dwa oblicza Hye-jin” postanowiły skończyć ze mną. Jest jednak jeden, jedyny minus, który sprawił że nie byłam w stanie dać temu tytułowi maksymalnej noty. Czuję okrutny niedosyt. Jedynie 250 to dla mnie definitywnie za mało jak na historię o tak wysoce zagmatwanych i poważnych tematach. Pokuszę się o stwierdzenie, że książce moznaby dodać na spokojnie jeszcze 100, a nawet 200 stron bez dodawania do fabuły absolutnie niczego, po prostu rozciągając to, co już się w niej pojawiło. Mozna by wówczas dogłębniej eksplorować wątki, doszukiwać się w nich czegoś więcej, bo tego było według mnie nieco zbyt mało. Wszystko zostało pięknie poprowadzone do finału, idealnie zakończone, ale dobrze by było móc po drodze nieco dłużej zatrzymać się przy niektórych aspektach. Nie nazwałabym tej powieści chaotyczną, jednak czytając miałam trochę wrażenie, jakby autorka miała nieco za mało czasu na dopracowanie wszystkiego na ostatni guzik i jednocześnie fenomenalny pomysł na fabułę. Udało się zawrzeć wszystkie wydarzenia, bohaterów, świetny język, ale zabrakło minimalnego rozwinięcia, by na dłużej móc się przy czymś zatrzymać. Szczególnie zauważyłam to przy finałowym plot twiście, który (jak wcześniej pisałam) był perfekcyjny, wbijał w fotel i jednocześnie trwał jedynie 2 strony, co jest dla mnie stanowczo zbyt krótkie. Podsumowując jednak, jeden minus nie był mi w stanie odebrać przyjemności z tak niesamowitej książki. Marta pokazała mi, że jest wspaniałą autorką i jeżeli jeszcze kiedyś dostanę szansę poznania jej powieści, zrobię to bez najmniejszych wątpliwości. Wierzę, że z każda następna pozycja spod swojego pióra będzie się rozwijała, bo ma potencjał na bycie niepowtarzalnie świetną autorką! „Dwa oblicza Hye-jin” polecam z całego serca i uważam, że to wyjątkowa odskocznia wśród innych ksiazek YA która z pewnością zasługuje na uwagę.

Czy kryminalistyka jest dla sześciolatka? Kiedy sięgamy po książkę o młodych detektywach, możemy spodziewać się przede wszystkim zagadek, tajemnic i dobrej zabawy. „Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne” Małgorzaty Sokołowskiej okazała się dla mnie czymś więcej. Najbardziej zaskoczyła mnie jej merytoryka i to, jak umiejętnie można przekazać dzieciom wiedzę o pracy policji i kryminalistyce, nie sięgając przy tym po drastyczne czy nieodpowiednie dla najmłodszych historie. Książka została podzielona na kilka rozdziałów, a każdy z nich prowadzi młodego czytelnika do kolejnego zagadnienia związanego z pracą policji. Poznajemy między innymi ślady daktyloskopijne, różne funkcje policjantów, pracę psów policyjnych oraz wyposażenie policyjnej teczki techników. Wszystko to zostało przedstawione w sposób przystępny i dostosowany do wieku odbiorców. I właśnie to dostosowanie szczególnie zwróciło moją uwagę. Kryminalistyka może kojarzyć się przecież z poważnymi, a czasem wręcz drastycznymi sprawami. Tutaj jednak nie ma potrzeby epatowania przemocą czy trudnymi wydarzeniami. Zamiast tego jest ciekawość, obserwowanie śladów, łączenie faktów i próba rozwiązania zagadki. Kaliber prowadzonych przez dzieci „dochodzeń” został bardzo dobrze dopasowany do ich wieku. Dzięki temu można stworzyć atmosferę detektywistycznej przygody, nie odbierając dziecku poczucia bezpieczeństwa. Dużym atutem książki jest również jej aktywna forma. Po każdym rozdziale na młodego detektywa czeka zadanie do wykonania. Dziecko nie musi więc być tylko odbiorcą historii — może samo pomyśleć, poszukać rozwiązania i sprawdzić swoje spostrzegawcze umiejętności. A na końcu książki czeka jeszcze egzamin na detektywa. To bardzo fajne zwieńczenie całej przygody i dodatkowa motywacja, żeby sprawdzić, ile udało się zapamiętać. Szczególnie warto zwrócić uwagę na fragment dotyczący rodzinnego hasła bezpieczeństwa. To element, który wydał mi się wyjątkowo wartościowy, ponieważ wychodzi poza samą zabawę w detektywów. Dziecko otrzymuje konkretną wiedzę, którą można wykorzystać również w codziennym życiu. To dobry przykład tego, jak książka może jednocześnie bawić i przekazywać ważne zasady dotyczące bezpieczeństwa. Myślę, że „Młodzi detektywi w akcji” naprawdę mogą zainteresować już sześciolatki. Temat zagadek, śledztwa i pracy policji sam w sobie jest dla dzieci atrakcyjny, a dodatkowe zadania sprawiają, że podczas lektury cały czas coś się dzieje. Książka może być też dobrym wyborem dla dziecka, które lubi samodzielnie odkrywać odpowiedzi i nie chce być wyłącznie biernym słuchaczem historii. Po lekturze zostało mi przede wszystkim wrażenie, że kryminalistyka wcale nie musi być tematem zarezerwowanym dla starszych czytelników. Można pokazać jej podstawy także najmłodszym — wystarczy odpowiednio dobrać język, zagadki i przede wszystkim skalę przedstawianych wydarzeń. „Młodzi detektywi w akcji” robią właśnie to. Uczą dzieci patrzeć uważniej, łączyć fakty, zadawać pytania i samodzielnie szukać odpowiedzi. A przy okazji pokazują, że praca policjanta to nie tylko mundur i radiowóz, ale również obserwacja, wiedza, dokładność i umiejętność wyciągania wniosków. To książka, przy której dziecko może poczuć się jak prawdziwy detektyw, a rodzic może mieć satysfakcję, że za tą zabawą kryje się całkiem spora dawka wartościowej wiedzy.

„Córka psychopaty” Diany Jemielity to książka, do której na początku podchodziłam z lekkim dystansem, ponieważ po raz pierwszy miałam styczność z twórczością autorki. Zainteresowana jednak zapowiedzią nie mogłam przejść obok niej obojętnie. I było to jak najbardziej udane spotkanie, chociaż na początku miałam problem główną bohaterką, Laylą. Zdecydowanie nie zapałałam do niej sympatią od pierwszych stron. Jej niezdecydowanie, sposób bycia i ciągłe analizowanie wszystkiego momentami naprawdę działały mi na nerwy. Miałam wrażenie, że sama nie do końca wie, czego właściwie chce, a jej decyzje nie zawsze potrafiły mnie przekonać. Na szczęście z czasem zaczęłam patrzeć na nią trochę inaczej. Layla próbuje wyrwać się z łatki „córki mafii” i znaleźć kogoś, kto zainteresuje się nią, a nie jej nazwiskiem i rodzinnymi koneksjami. Jej zgoda na zakład i całkowitą zmianę wizerunku jest dość nietypowa, pojawiła się momentalnie, ale właśnie wtedy na jej drodze pojawia się Benjamin, a historia się napędza. Mężczyzna jest spokojny, opanowany, zupełnie niepasujący do tych, którzy do tej pory przyciągali jej uwagę. I oczywiście zbyt idealny, żeby nie zacząć się zastanawiać, co tak naprawdę ukrywa. Benjamin zdecydowanie był dla mnie najciekawszym elementem tej historii. Im więcej dowiadujemy się o nim i jego przeszłości, tym trudniej jednoznacznie ocenić jego zachowanie. Autorka dobrze wykorzystała motyw tajemnicy i stopniowo odsłaniała kolejne karty, dzięki czemu miałam ochotę czytać dalej, żeby przekonać się, dokąd to wszystko zmierza. Szczególnie podobało mi się obserwowanie jego wewnętrznej walki, momentu, w którym pewność siebie zaczyna zderzać się z emocjami, których nie da się już tak łatwo odsunąć na bok. Sam mafijny klimat również przypadł mi do gustu. Nie jest to jedynie romans, do którego mafia została dodana jako ozdobnik. W tle rzeczywiście czuć zagrożenie, rodzinne układy, przemoc i konsekwencje życia w takim świecie. Pojawiają się sceny, które potrafią podnieść ciśnienie, ale są też momenty lżejsze, szczególnie w dialogach. I właśnie dialogi były dla mnie jednym z przyjemniejszych elementów książki, naturalne, niewymuszone i miejscami naprawdę zabawne. Mam jednak wrażenie, że historia momentami zdecydowanie za bardzo się rozciągała. Niektóre fragmenty spokojnie można byłoby skrócić, bo niewiele wnosiły do głównego wątku. Przez to książka nie zawsze utrzymywała tempo, które miała w bardziej emocjonujących momentach. Ostatecznie „Córka psychopaty” okazała się dla mnie historią, do której musiałam się najpierw przekonać, a raczej do głównej bohaterki. Nie pokochałam Layli od pierwszych stron, a wręcz przeciwnie, początkowo mocno mnie irytowała. Jednak im dalej wchodziłam w tę historię, tym bardziej byłam ciekawa jej relacji z Benjaminem i tego, co jeszcze autorka przygotowała dla swoich bohaterów. A zakończenie? Naprawdę fajnie poprowadzone. Ta książka to połączenie romansu, mafijnych porachunków, sekretów i bohaterów, którzy nie zawsze są tacy, jakimi wydają się na początku. Nie jest to książka pozbawiona wad, ale jeśli lubicie romanse mafijne, w których poza chemią między bohaterami pojawia się również tajemnica i trochę niebezpieczeństwa, to „Córka psychopaty” może być ciekawą propozycją na kilka wieczorów. 📖🖤

Średniowiecze chyba właśnie dostało swoją wersję „oczekiwania kontra rzeczywistość”. Brudni, wiecznie głodni, bez higieny, bez rozrywki i oczywiście przekonani, że na każdą chorobę najlepszym rozwiązaniem jest upuszczenie krwi. Taki obraz epoki znamy całkiem dobrze, ale Anna Zielińska w Historycznych bzdurach o średniowieczu bierze te przekonania pod lupę i bardzo szybko okazuje się, że z rzeczywistością nie zawsze miały wiele wspólnego. Dużym plusem jest forma. Czyta się szybko, język jest lekki, pełen anegdot i ironii, a teksty źródłowe oraz ilustracje fajnie uzupełniają lekturę. To raczej książka, która ma rozbudzić ciekawość historią niż urządzić czytelnikowi trzygodzinny egzamin z mediewistyki. I chyba właśnie dlatego tak dobrze sprawdza się jako odświeżenie tego, co wydawało nam się, że już o średniowieczu wiemy.

440 km w szesnaście dni. Tyle zajęło autorowi przejście Głównego Szlaku Sudeckiego. „Znikająca kraina. Wędrówka przez góry Śląska” to historia o zdobyciu czegoś, co początkowo mogło wydawać się nieosiągalne. Michał Zabłocki pokazuje nam Śląsk, jego wielokulturowość i sprzeczności. Pokonując kolejne kilometry, przewyższenia i spadki, obserwujemy chwile zwątpienia autora, ale też te, które go budują i motywują do dalszej wędrówki. Jak sam pisze pod koniec, były momenty, gdy chciał się poddać i przerwać wędrówkę. Jednak dał radę. Częściowo dzięki ludziom, których spotykał na swojej drodze. Sama uwielbiam góry, choć GSS nigdy nie pokonałam. Wiem jednak, jak bardzo ludzie spotkani po drodze potrafią zmotywować. Powiedzieć: „już niedaleko”, „najgorsze za Wami”. Sami też nie raz motywowaliśmy spotkane osoby. Część z tych krótkich rozmów i mijanych ludzi pamiętam do dziś. To właśnie takie momenty są dla mnie dopełnieniem górskich wędrówek. Czasem wystarczy kilka zdań wypowiedzianych przez zupełnie obcą osobę, żeby dostać dodatkową porcję energii i ruszyć dalej.P owiem szczerze, że z samym reportażem miałam lekki kłopot. Czytałam go długo, po drodze wpadłam w zastój czytelniczy, jednak jak to często bywa, w pewnym momencie między nami zaskoczyło i ostatecznie doceniam tę książkę. Jest to pozycja, która oprócz reportażu drogi pokazuje też, jak wędrówka oddziałuje na autora i zmienia go jako człowieka. Mamy tu również sporo aspektów historycznych Śląska. Poznajemy ten region takim, jaki jest, z wszystkimi jego wpływami, zmianami, mocnymi i słabymi stronami. Autor zagląda nie tylko na górskie szlaki, ale również do miejscowości, historii i ludzi, dzięki czemu ta podróż staje się czymś więcej niż tylko relacją z pokonywania kolejnych kilometrów. Podobało mi się również to, że góry są tutaj nie tylko tłem dla całej historii. Są wyzwaniem, sprawdzianem własnych możliwości, momentami zachwytem, a momentami walką ze zmęczeniem i własnymi słabościami. Wędrówka staje się okazją do przyjrzenia się sobie, ale też do poznania miejsca, które ma za sobą skomplikowaną i wielokulturową historię. Polecam tę pozycję przede wszystkim mieszkańcom Śląska, osobom zakochanym w tym rejonie, miłośnikom Czech oraz wszystkim, którzy lubią połączenie podróży, historii i górskiej wędrówki.