Recenzje

𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚 „𝐀𝐤𝐚𝐝𝐞𝐦𝐢𝐚 𝐌𝐫𝐨𝐤𝐮” 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫𝐤𝐚:𝐌𝐚𝐫𝐢𝐚 𝐁𝐮𝐣𝐚𝐤 𝐖𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨: 𝐁𝐞𝐲𝐚 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚:𝟒⭐/𝟓⭐Nudny nie byłam fanką książek fantasy, czy właśnie dystopii, ale od kiedy przeczytałam pierwszy tom dylogii, czyli „Akademia Magii”, wszystko się zmieniło. To czy lubimy dany motyw lub gatunek nie zależy od naszego upodobania, lecz od tego jaką powieścią przedstawiliśmy sobie dany rodzaj historii. Jeżeli przeczytamy źle napisany romans, gdzie akcja będzie bez sensu, a enemies odrazu będę się kochać, nie sięgniemy po książki tego gatunku już nigdy więcej. To samo miałam w przypadku tych książek. Kiedyś przeczytałam naprawdę złą dystopię/dark fantasy, więc byłam przekonana, że takie książki nie są dla mnie, ale coś mnie podkusili żeby sięgnąć po Akademie i naprawdę się przekonałam, że uwielbiam takie klimaty. Marysia napisała tak świetną, klimatyczną i trzymającą w napięciu powieść, że nie trudno się oderwać, lecz to właśnie 2 tom skradł moje serce. Przyczyniło się na to wiele różnych aspektów: Oczywiście zauważyłam, że Maria od wydania 1 tomu stała się znacznie lepszą autorką pod względem pisania oraz konsekwencji. Uwielbiam zwracać uwagę na takie szczegóły, a tutaj są naprawdę wyczuwalne i zachęcające. Bohaterowie, poczułam do nich więź i naprawdę się z nimi polubiłam. W niektórych sytuacjach, które naprawdę były nierealne na ten świat, bohaterowie były szczerzy w tym wszystkim i chciałam czytać o ich dalszych losach. Dark academia, utrata pamięci, ucieczka 🙏🏻 To wszystko się składa w tak fantastyczną i klimatyczną historię, idealna na jestem!!) Czytając „Akademie mroku” bawiłam się świetnie i naprawdę będę tęsknić za tym uniwersum, ponieważ poczułam się naturalnie i prawdziwie w tak nierealnym świetle zupełnie odmiennym od naszego. Jeżeli naprawdę nie przekonują was takie gatunku, serdeeeeecznie polecam wam tą książkę ponieważ czuję, że po przeczytaniu zmienicie swoje postrzeganie 🤞🏻⭐

„Córka psychopaty” Diany Jemielity to książka, do której na początku podchodziłam z lekkim dystansem, ponieważ po raz pierwszy miałam styczność z twórczością autorki. Zainteresowana jednak zapowiedzią nie mogłam przejść obok niej obojętnie. I było to jak najbardziej udane spotkanie, chociaż na początku miałam problem główną bohaterką, Laylą. Zdecydowanie nie zapałałam do niej sympatią od pierwszych stron. Jej niezdecydowanie, sposób bycia i ciągłe analizowanie wszystkiego momentami naprawdę działały mi na nerwy. Miałam wrażenie, że sama nie do końca wie, czego właściwie chce, a jej decyzje nie zawsze potrafiły mnie przekonać. Na szczęście z czasem zaczęłam patrzeć na nią trochę inaczej. Layla próbuje wyrwać się z łatki „córki mafii” i znaleźć kogoś, kto zainteresuje się nią, a nie jej nazwiskiem i rodzinnymi koneksjami. Jej zgoda na zakład i całkowitą zmianę wizerunku jest dość nietypowa, pojawiła się momentalnie, ale właśnie wtedy na jej drodze pojawia się Benjamin, a historia się napędza. Mężczyzna jest spokojny, opanowany, zupełnie niepasujący do tych, którzy do tej pory przyciągali jej uwagę. I oczywiście zbyt idealny, żeby nie zacząć się zastanawiać, co tak naprawdę ukrywa. Benjamin zdecydowanie był dla mnie najciekawszym elementem tej historii. Im więcej dowiadujemy się o nim i jego przeszłości, tym trudniej jednoznacznie ocenić jego zachowanie. Autorka dobrze wykorzystała motyw tajemnicy i stopniowo odsłaniała kolejne karty, dzięki czemu miałam ochotę czytać dalej, żeby przekonać się, dokąd to wszystko zmierza. Szczególnie podobało mi się obserwowanie jego wewnętrznej walki, momentu, w którym pewność siebie zaczyna zderzać się z emocjami, których nie da się już tak łatwo odsunąć na bok. Sam mafijny klimat również przypadł mi do gustu. Nie jest to jedynie romans, do którego mafia została dodana jako ozdobnik. W tle rzeczywiście czuć zagrożenie, rodzinne układy, przemoc i konsekwencje życia w takim świecie. Pojawiają się sceny, które potrafią podnieść ciśnienie, ale są też momenty lżejsze, szczególnie w dialogach. I właśnie dialogi były dla mnie jednym z przyjemniejszych elementów książki, naturalne, niewymuszone i miejscami naprawdę zabawne. Mam jednak wrażenie, że historia momentami zdecydowanie za bardzo się rozciągała. Niektóre fragmenty spokojnie można byłoby skrócić, bo niewiele wnosiły do głównego wątku. Przez to książka nie zawsze utrzymywała tempo, które miała w bardziej emocjonujących momentach. Ostatecznie „Córka psychopaty” okazała się dla mnie historią, do której musiałam się najpierw przekonać, a raczej do głównej bohaterki. Nie pokochałam Layli od pierwszych stron, a wręcz przeciwnie, początkowo mocno mnie irytowała. Jednak im dalej wchodziłam w tę historię, tym bardziej byłam ciekawa jej relacji z Benjaminem i tego, co jeszcze autorka przygotowała dla swoich bohaterów. A zakończenie? Naprawdę fajnie poprowadzone. Ta książka to połączenie romansu, mafijnych porachunków, sekretów i bohaterów, którzy nie zawsze są tacy, jakimi wydają się na początku. Nie jest to książka pozbawiona wad, ale jeśli lubicie romanse mafijne, w których poza chemią między bohaterami pojawia się również tajemnica i trochę niebezpieczeństwa, to „Córka psychopaty” może być ciekawą propozycją na kilka wieczorów. 📖🖤

EditioRed Ocena: 4,5/5 Ludkę Skrzydlewską uwielbiam, a po „The ASMR” bardzo polubiłam również jej duet z Magdaleną Szponar, więc „The STEM” prędzej czy później musiało wpaść w moje ręce. I zdecydowanie było warto, bo dostałam naprawdę fajną, wciągającą historię, przy której bardzo dobrze się bawiłam. Swego czasu byłam ogromną fanką Ali Hazelwood, więc naukowe klimaty w romansach zdecydowanie są czymś, co lubię. Tutaj mamy właśnie taki wątek - Jordan jest ambitną naukowczynią, która nie zamierza odpuszczać, nawet jeśli jej dociekliwość i próby podważania pewnych wyników badań wpędzają ją w kłopoty. I tych kłopotów rzeczywiście trochę po drodze zalicza. Jordan jest dość chaotyczna, pechowa i chyba idealnie podsumowuje ją określenie Cassa - „mała katastrofa”. Bo naprawdę momentami dokładnie nią była. Mimo tego bardzo szybko ją polubiłam. Ma charakter, jest uparta i zdecydowanie nie należy do osób, które siedzą cicho, kiedy coś im nie pasuje. Cassidy z kolei to w dużej mierze typowy green flag. Jest strażakiem, samotnym ojcem i… nastoletnim zauroczeniem Jordan. I tutaj mamy mały szczegół, który bardzo mi się podobał - Jordan od zawsze podobał się Cass, ale ten przez całe życie był przekonany, że to jego brat Cameron był jej obiektem westchnień. No i powiedzmy sobie szczerze… Cass, TY GŁUPKU. Jak można tyle lat żyć w takim przekonaniu?! (No okej, można, ale wiecie jak jest). Cassa naprawdę polubiłam, chociaż miałam kilka momentów, kiedy patrzyłam na niego i myślałam tylko: „no nie, typie… weź, wyjdź”. Na szczęście były to pojedyncze sytuacje, bo ogólnie bardzo dobrze odebrałam jego postać. Szczególnie podobało mi się to, jakim był ojcem dla Zary. No i właśnie Zara - przeurocza siedmiolatka, która jest absolutnie cudowna, ale jednocześnie potrafi być niezłą małą kombinatorką. Jej obecność zdecydowanie dodała tej historii dużo uroku. Nie mogę też nie wspomnieć o Dianie i Octavii, czyli naszych wspaniałych matkach-swatkach. Obie doskonale wiedzą, że Jordan i Cassidy powinni być razem i oczywiście zamierzają zrobić wszystko, żeby ich ze sobą „zeswatać”. Ich działania momentami były naprawdę zabawne, ale jednocześnie nienachalne i właśnie dlatego tak dobrze się to czytało. Jestem zdecydowanie fanką takich postaci. Trochę inaczej odebrałam wątek mamy Zary. Kompletnie nie rozumiem jej zachowania i chyba nigdy nie będę w stanie pojąć stawiania kariery ponad własne dziecko. Jednocześnie cieszę się, że takie tematy pojawiają się również w książkach, które mają być przede wszystkim rozrywką. To ważny problem i dobrze, że autorki znalazły dla niego miejsce w tej historii. Jeśli chodzi o moje zastrzeżenia, mam ich kilka, ale są to raczej rzeczy wynikające z tego, że pewne wątki wyobrażałam sobie po prostu inaczej. Spodziewałam się kilku konkretnych rozwiązań i liczyłam na określony rozwój wydarzeń, dlatego kiedy historia poszła w inną stronę, pojawiło się u mnie małe „hmm, ja chyba chciałam inaczej”. Nie uważam jednak, że zostało to źle napisane - po prostu moje wyobrażenie tej historii trochę rozminęło się z tym, co ostatecznie dostałam. Poza tym naprawdę dobrze bawiłam się podczas czytania. To taka historia, która wciąga, ma sympatycznych bohaterów, sporo uroku, trochę chaosu, naukowe klimaty, szalone swatanie, uroczą Zarę i oczywiście Cationa. „The STEM” zdecydowanie było książką, po którą warto było sięgnąć. Nie wszystko potoczyło się dokładnie tak, jak sobie wyobrażałam, ale całościowo bardzo mi się podobała i po „The ASMR” utwierdziłam się w przekonaniu, że ten duet naprawdę dobrze się sprawdza.

Recenzja: Jest to książka, która od pierwszych stron bardzo mnie wciągnęła. Historia Alekseya, którego przyszłość zostaje z góry zaplanowana przez ojca, szybko okazuje się o wiele bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. Z każdym kolejnym rozdziałem pojawiają się nowe sekrety, intrygi i pytania, na które chciałam jak najszybciej poznać odpowiedź. . Najbardziej urzekł mnie klimat tej historii. Pałacowe otoczenie, królewskie tajemnice i ciągłe napięcie tworzą naprawdę wyjątkową atmosferę. Podobało mi się również to, że bohaterowie mają własne charaktery, motywacje i tajemnice, przez co nie zawsze łatwo było przewidzieć ich kolejne decyzje. . Autorka świetnie buduje napięcie i kilka razy udało jej się mnie zaskoczyć. Fabuła jest pełna zwrotów akcji, a im więcej czytałam, tym bardziej chciałam odkryć, co tak naprawdę dzieje się w Valland. Zakończenie zdecydowanie pozostawiło mnie z niedosytem i masą pytań. To historia, która dostarczyła mi wielu emocji i na długo została w mojej głowie. 

Po okładce spodziewałam się miałkiej młodzieżówki. Moje zaskoczenie było niesamowite, kiedy otrzymałam bardzo dobrze skonstruowaną, wielowątkową powieść, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Zacznę od samego świata: jest prosty. Nie znajdziemy tutaj nie wiadomo jakich ras, miliona rodów i nazw, w których trudno byłoby się nam połapać. Prosty świat. Miecz, rycerstwo, arystokracja. Surowe fantasy, kojarzące mi się z czystym średniowieczem i właśnie czegoś takiego od dawna mi brakowało. Alecsey, to młody książę z królestwa Valland. Przed obowiązkiem zwykle stawiał zabawę, wymykanie się do karczm i zerkanie na urodziwe panny. Tylko obowiązek w końcu się o niego upomniał, a imię nosił Leanne. Właśnie to z księżniczką o tym olśniewającym imieniu, nasz Alec ma się ożenić. Dzięki takiemu aranżowanemu małżeństwu Valland połączyłby sojusz z królestwem Artonn. Tylko czy takie związki maja realną szansę na rozkwit uczucia? Czy mimo obustronnej niechęci młodych uda im się dojść do jakiegokolwiek porozumienia? Przyznaje, że bohaterowie czasami robili głupotki, ale nie były one irytujące. Raczej sprawiały, że na ustach pojawiał mi się pobłażliwy uśmiech. Rozwój postaci oraz fakt, że niektóre dynamiki między bohaterami osnute były nieufnością ; wszystko to sprawiło, że historia nie sprawiała wrażenia płytkiej, a bardzo solidnie rozbudowanej. Wątek miłosny natomiast stanowił ogromne, pozytywne zaskoczenie. Nie był oczywisty, a dzięki temu czytałam go z wypiekami na twarzy. Na pewno przeczytam kolejne książki autorki i mam nadzieję, że zakończenie sugeruje (tak, jak mi się wydaje) kolejny tom tej elektryzującej historii!