Recenzje

📚 „Echo potępienia” & „Echo zapomnienia” - K.E. December Są takie książki, po których od razu wiadomo, że będzie się chciało wrócić do wykreowanego przez autora świata. I właśnie tak mam z tą serią. 🖤 Po „Echu potępienia” wiedziałam już, że chcę poznać dalszy ciąg historii, ale dopiero „Echo zapomnienia” sprawiło, że naprawdę przepadłam. Drugi tom zdecydowanie bardziej mnie wciągnął — dostałam więcej emocji, więcej akcji, więcej tajemnic i przede wszystkim jeszcze więcej tego mrocznego, anielskiego klimatu, który tak bardzo lubię. Bardzo podoba mi się tutaj przedstawienie aniołów. Nie są idealnymi, dobrymi istotami ze skrzydłami. Mają swoje sekrety, popełniają błędy, podejmują nie zawsze właściwe decyzje i momentami trudno stwierdzić, komu właściwie można zaufać. Uwielbiam, kiedy granica między dobrem a złem nie jest oczywista. Emily polubiłam już w pierwszej części, ale w drugiej zdecydowanie bardziej zainteresował mnie Samael. 🖤 No cóż… mam słabość do mrocznych, niejednoznacznych bohaterów i tutaj zdecydowanie dostałam to, co lubię. 😈 Drugi tom czytało mi się jeszcze szybciej niż pierwszy. Historia nabiera tempa, pojawia się coraz więcej odpowiedzi, ale autorka sprytnie dorzuca przy tym kolejne pytania. Kilka razy byłam przekonana, że już wiem, w którą stronę to wszystko zmierza… i oczywiście nie wiedziałam. 😂 Lubię też to, że romans nie przykrywa całej historii. Jest chemia, są emocje i napięcie, ale obok nich mamy tajemnice, walkę, anielski świat i fabułę, która naprawdę potrafi zainteresować. Jeśli więc lubicie anioły, upadłych, mrocznych bohaterów, zakazane uczucia i historie, w których dobro i zło mają zdecydowanie więcej niż jeden odcień, warto dać tej serii szansę. A ja po dwóch tomach mam tylko jeden problem… Chcę trzeci. Najlepiej już. 🖤😈 I chyba nie muszę dodawać, że Samael ma u mnie specjalne względy. 😏🔥

Lubicie dark romanse? Layla Harrison to piękna i inteligentna młoda kobieta. Studiuje medycynę i odbywa staż jako chirurg plastyczny. Marzy aby pomagać ludziom zmagającym się że swoimi niedoskonałościami. Rodzice wychowali ją na odważną I pewną siebie kobietę. Dobrze zdaję sobie sprawę kim jest jej ojciec. Layla nie ma szczęścia w miłości, cały czas trafia na nieodpowiednich mężczyzn. Po szczerej rozmowie z przyjaciółką wpadają na genialny pomysł, wyzywające ubrania zamienia na skromne sukienki. Chcę poznać jakiegoś inteligentnego mężczyznę. Plan działa. Kobieta poznaje w kawiarni mężczyznę, który bardzo różni się od dotychczasowych partnerów Layli. Benjamin bardzo intryguje kobietę. Choć czasem wydaje się jakby strywał jakiś sekret. Jak potoczą się losy bohaterów? Czy Benjamin rzeczywiście jest tym za kogo się podaje ? Tego dowiecie się sięgając po książkę, którą gorąco polecam. Co to była za historia! Autorka stworzyła bardzo wciągającą opowieść o dwojgu ludziach, którzy niby spotkali się przypadkiem, lecz to wcale nie był przypadek. Mężczyzna wszystko zaplanował. A kobieta uwierzyła w jego czułe słówka. Dała się zmanipulować i po pewnym czasie wylądowała w obcym kraju jako więzień. Bezduszny, wyprany z uczuć mężczyzna pragnął zemsty na rodzinie Layli i dlatego wywiózł ją do Rosji. Asher, bo tak naprawdę miał na imię mężczyzna z czasem zaczął się wachać i odwlekał zemstę. Kobieta od samego początku go fascynowała, miał mętlik w głowie. Poddał się urokowi Layli. A jak to się zakończyło? Tego oczywiście wam nie zdradzę. Musicie sami się przekonać sięgając po najnowszą książkę Diany. W książkę nie zabrakło tajemnic, które w końcu wychodzą na jaw. Było wciągająca, było ciekawie, było niebezpiecznie. Zdecydowanie polecam

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak w prosty sposób wytłumaczyć dziecku, co tak naprawdę dzieje się w jego brzuszku? Przedstawiam Wam Kociokanapkę - uroczą bohaterkę, która zabiera małych czytelników w niezwykłą podróż po ludzkim ciele! Przemierzamy z nią przewód pokarmowy: od wesołych kosmków w jelicie cienkim, przez pracowitą Trzustkę i Wątrobę, aż po superbohaterów naszego brzucha - Bakterie Jelitowe. Ta książka absolutnie mnie zachwyciła! W lekki, dowcipny i pozbawiony tabu sposób tłumaczy biologię oraz uczy szacunku do własnego organizmu. Jako mama syna alergika, ogromny plus przyznaję za wplecenie wątku alergii pokarmowych na przykładzie chłopca, który nie mógł zjeść tortu z brzoskwiniami. To niezwykle ważne, by uczyć dzieci empatii i pokazywać, że dla niektórych jedzenie może być groźne. Z tej lektury dzieci dowiedzą się również, po co naszym jelitom woda oraz błonnik i co pomaga wyrobić zdrowe nawyki żywieniowe. Książka w świetny sposób oswaja temat wypróżniania i słuchania sygnałów z brzucha, a także pokazuje, dlaczego ciągłe podjadanie słodyczy po prostu męczy nasze wnętrze. To przepiękna, wartościowa historia, która zachwyca i uczy zarazem. Jeśli szukacie pozycji, która bawi, angażuje i pomaga budować dobre nawyki na całe życie - to jest właśnie ten tytuł! ❤️ 

Istnieją historie, które zaczynają się jak opowieść o nowym początku, a bardzo szybko okazuje się, że tak naprawdę są historią o ucieczce przed tym, co wydarzyło się wcześniej… Livia próbuje zostawić za sobą przeszłość i wszystko, co przez lata przypominało jej o tragedii, za którą obwiniała samą siebie. Nowa uczelnia ma być szansą na rozpoczęcie życia od nowa. Problem w tym, że od własnych demonów nie da się tak po prostu uciec. Kiedy Livia zaczyna wierzyć, że w końcu może odzyskać odrobinę spokoju, przeszłość ponownie daje o sobie znać. A tym razem stawka jest zdecydowanie większa… Reszty wam nie zdradzę, bo polecam przeczytać 🤭 Jestem zdania że opis zdecydowanie nie pokazuje, jak wiele ta historia ma do zaoferowania, a tylko wspomnę, że jest to DEBIUT autorki 😍 Mamy tu historię o traumie, uzależnieniach, rodzinie, przyjaźni, problemach psychicznych, poczuciu winy i konsekwencjach wydarzeń, które potrafią ciągnąć się za nami przez lata. I mimo że tematów jest naprawdę sporo, Martynie udało się połączyć je w spójną całość. A bohaterowie ? Nie są idealni, nie mają życia usłanego różami i zdecydowanie nie można nazwać ich grupą rozpieszczonych dzieciaków bez problemów, pomimo tego że większość pochodzi z bogatych domów. Każdy z nich ma własną historię, własne rany i rzeczy, z którymi próbuje sobie poradzić. A razem tworzą grupę przyjaciół , której naprawdę można im pozazdrościć. I żeby nie było. Część z nich chwilami bardzo mnie irytowała,ale właśnie takie emocje pokazują, że bohaterowie nie są nijacy😉 Warto jednak zaznaczyć, że nie jest to lekka i beztroska historia. Pojawia się tutaj sporo trudnych tematów, dlatego zdecydowanie nie poleciłabym jej bardzo młodym czytelnikom ani osobom szczególnie wrażliwym na cięższą tematykę. Minusem było dla mnie, że początkowo ciężko było mi się wkręcić w fabułę. Miałam wrażenie, że historia bardzo się dłużyła. Od połowy książki, to się zmienia i ciężko się od niej oderwać. A zakończenie? Otwarte, zostawiające przestrzeń na własne przemyślenia i przede wszystkim takie, które nie potrzebuje kolejnej części na siłę. Po zamknięciu książki zostało mi w głowie mnóstwo pytań a pisząc tę recenzję widziałam, że Martyna wstawiła film w którym poinformowała, że drugi tom powstanie już niebawem Co ogromnie mnie cieszy i bardzo na to czekam😍😍😍

Wiecie co? Gdybym miała wybrać jedną książkę, którą absolutnie każde dziecko powinno poznać zanim ruszy w świat między rówieśników, byłoby to właśnie „Nie daj się, Pinku!” od @czytalisek_wydawnictwo. Z wierzchu to po prostu urocza, kolorowa opowieść o małym Pinku i jego szkolnych sprawach. Ale kiedy siada się do niej z dzieckiem, szybko dociera do człowieka, jak niesamowicie ważna i mądra to historia. Urszula Młodnicka i Agnieszka Waligóra stworzyły coś więcej niż bajkę - dały dzieciom takie niewidzialne skrzydła i poczucie bezpieczeństwa na całe życie. Co w niej najbardziej chwyta za serce? Przede wszystkim to, jak prosto i uwalniająco ściąga z małych barków poczucie winy. Tłumaczy, że jeśli ktoś ci dokucza, to nigdy nie jest twoja wina - przykre słowa mówią wszystko o tym, kto je wypowiada, a nic o nas. Z cudowną lekkością odczarowuje też tak zwane kablowanie. Pokazując, że proszenie dorosłego o pomoc, gdy komuś dzieje się krzywda, to żaden wstyd tylko ogromna odwaga i troska. Uczy dzieci mocy małych gestów - żeby zatrzymać hejt, nie trzeba być superbohaterem, bo czasem wystarczy nie zaśmiać się z głupiego żartu albo podejść do kogoś, kto siedzi sam na przerwie, i po prostu zapytać: „Chcesz pohuśtać się ze mną?”. Daje też bardzo realne narzędzia na stres, pokazywane przez Pinka - jak głębokim oddechem, zmianą postawy ciała czy wyobrażoną tarczą odzyskać spokój, gdy emocje biorą górę. I wreszcie - daje lekcję nam, dorosłym. Opiekun Pinka rewelacyjnie pokazuje, jak być dla dziecka bezpieczną przystanią: bez paniki i rzucania oschłych „nie przejmuj się”, za to z pełną uważnością i spokojem. Ta książka po prostu dodaje dzieciom otuchy, buduje ich wewnętrzną siłę i uczy, jak z szacunkiem stawiać granice. Znacie już Pinka? A może macie na półkach inne pozycje, które tak pięknie opiekują dziecięce emocje?