Recenzje

Klątwa drugiego tomu naprawdę istnieje czy to tylko mit? Jak sądzicie? 🤔 Znacie serię, w której drugi tom okazał się lepszy od pierwszego? 🪝🪝🪝 Pierwsza część nie do końca okazała się tym, czego się spodziewałam, ale mimo wszystko z każdą kolejną stroną coraz bardziej mnie angażowała i zaciekawiała. A po jej zakończeniu? Spodziewałam się naprawdę wiele. Tylko nie tego, co dostałam w „Aeternum”. 😅 Przez jakieś 90% książki obserwujemy zwyczajne życie Rory po powrocie do przyjaciół. Zakupy, wyjścia do baru, wycieczki i mnóstwo scen, które w moim odczuciu kompletnie niczego nie wnosiły do fabuły. Ot, takie nudne wypełniacze. Cały czas zastanawiałam się, dlaczego Gedeon dostał tutaj tak mało miejsca. Zwłaszcza po zakończeniu pierwszego tomu, utracie pamięci przez Rory i tym, że wygląda identycznie jak Caius, widziałam w tym wątku ogromny potencjał. Gedeon mógł naprawdę nieźle namieszać - wykorzystać dezorientację Rory, zasiać w niej niepewność i sprawić, że zaczęłaby kwestionować to, co pamięta, komu może ufać i co właściwie wydarzyło się wcześniej. Zamiast tego jego postać pojawia się przez całą książkę dosłownie trzy razy. Zmarnowany potencjał. Chciałabym poznać go lepiej, dowiedzieć się więcej o jego przeszłości i przede wszystkim zrozumieć jego motywacje. Większa obecność Gedeona mogłaby również nadać całej historii znacznie więcej napięcia, chaosu i niepewności, a przy okazji utrzymać mroczniejszy i brutalniejszy klimat pierwszego tomu. I właśnie tego najbardziej mi tutaj zabrakło. Nie podobało mi się też to, jak szybko Rory odzyskała wszystkie wspomnienia. Liczyłam, że jej amnezja odegra w tej historii znacznie większą rolę i jeszcze przez jakiś czas będzie źródłem niepewności oraz napięcia. W tej części mam wrażenie, że relacja Rory i Caiusa sprowadzała się właściwie do jednego. Mają naprawdę poważny problem do rozwiązania, ale zamiast rozmawiać, próbować się ze sobą komunikować i wspólnie szukać jakiegoś wyjścia z sytuacji… kiedy spotykają się na płaszczyźnie dusz, głównie uprawiają seks. Priorytety. 😂 Ale nawet te sceny spicy, które wcześniej były bardzo gorące, tutaj momentami wydawały mi się bardziej cringowe niż seksowne. 😬 Dalej? Zakończenie, które też niestety było rozczarowujące. Po tylu stronach bardzo spokojnej fabuły nagle wszystko zaczyna dziać się w ekspresowym tempie. A walka Caiusa z Gedeonem? Po tym wszystkim naprawdę liczyłam na ogromną, emocjonującą konfrontację tej dwójki. Na napięcie. Na chaos. Na naprawdę epicką walkę. A tutaj było trochę: rach-ciach i po sprawie. 😅 Na szczęście znalazło się też kilka elementów, które bardzo mi się podobały. Przede wszystkim ten świat. Nadal uważam, że jest fascynujący, oryginalny i ma ogromny potencjał. Podoba mi się różnorodność mocy, istot i zasad rządzących tym uniwersum. Bardzo podobała mi się też relacja Rory i Samyazy. ❤️ Widać między nimi prawdziwą więź i właśnie ich wspólne sceny należały do tych, które czytałam z największą przyjemnością. Pojawia się tutaj również nowa bohaterka - Stassi, z którą Sama zaczyna łączyć pewna więź. Tylko że mnie ta relacja nie do końca przekonała. Nie czułam, żeby zdążyło wydarzyć się między nimi aż tyle, by późniejsze emocje Sama wybrzmiały dla mnie naprawdę wiarygodnie. Ale może to dlatego, że jak się okazało Aeternum nie jest tylko kontynuacją historii Rory i Caiusa, ale również (bardzo długim 😅) przejściem do kolejnej historii, tym razem skupionej na Samie. Podsumowując, pierwsza część może nie była dokładnie tym, czego oczekiwałam, ale potrafiła mnie zaciekawić. Druga niestety przez większość czasu mnie nudziła i zastanawiałam się, kiedy w końcu wydarzy się coś ekscytującego. 😔

Lubicie dark romanse? Layla Harrison to piękna i inteligentna młoda kobieta. Studiuje medycynę i odbywa staż jako chirurg plastyczny. Marzy aby pomagać ludziom zmagającym się że swoimi niedoskonałościami. Rodzice wychowali ją na odważną I pewną siebie kobietę. Dobrze zdaję sobie sprawę kim jest jej ojciec. Layla nie ma szczęścia w miłości, cały czas trafia na nieodpowiednich mężczyzn. Po szczerej rozmowie z przyjaciółką wpadają na genialny pomysł, wyzywające ubrania zamienia na skromne sukienki. Chcę poznać jakiegoś inteligentnego mężczyznę. Plan działa. Kobieta poznaje w kawiarni mężczyznę, który bardzo różni się od dotychczasowych partnerów Layli. Benjamin bardzo intryguje kobietę. Choć czasem wydaje się jakby strywał jakiś sekret. Jak potoczą się losy bohaterów? Czy Benjamin rzeczywiście jest tym za kogo się podaje ? Tego dowiecie się sięgając po książkę, którą gorąco polecam. Co to była za historia! Autorka stworzyła bardzo wciągającą opowieść o dwojgu ludziach, którzy niby spotkali się przypadkiem, lecz to wcale nie był przypadek. Mężczyzna wszystko zaplanował. A kobieta uwierzyła w jego czułe słówka. Dała się zmanipulować i po pewnym czasie wylądowała w obcym kraju jako więzień. Bezduszny, wyprany z uczuć mężczyzna pragnął zemsty na rodzinie Layli i dlatego wywiózł ją do Rosji. Asher, bo tak naprawdę miał na imię mężczyzna z czasem zaczął się wachać i odwlekał zemstę. Kobieta od samego początku go fascynowała, miał mętlik w głowie. Poddał się urokowi Layli. A jak to się zakończyło? Tego oczywiście wam nie zdradzę. Musicie sami się przekonać sięgając po najnowszą książkę Diany. W książkę nie zabrakło tajemnic, które w końcu wychodzą na jaw. Było wciągająca, było ciekawie, było niebezpiecznie. Zdecydowanie polecam

Książka „Lista” pokazuje problemy, które są bardzo aktualne w dzisiejszych czasach. Przede wszystkim zwraca uwagę na ogromny wpływ mediów społecznościowych na nasze życie oraz na to, jak łatwo anonimowość w internecie może zniszczyć człowiekowi życie. Pokazuje też, że nawet jeśli coś zostanie usunięte z sieci, tak naprawdę nigdy całkowicie z niej nie znika. Głównym bohaterem jest Michael, który wraz z narzeczoną Olą przygotowuje się do ślubu. Nagle pojawia się lista osób oskarżonych o przestępstwa seksualne, na której znajduje się również Michael. Oskarżenie jest trudne do zweryfikowania, ale mimo to zaczyna wpływać na jego życie. Michael traci pracę, dobre imię, a przede wszystkim poczucie, że może normalnie żyć. Najbardziej przykre było dla mnie to, że nie otrzymał pełnego wsparcia od swojej narzeczonej. Nawet kiedy pojawiły się dowody przemawiające na jego korzyść, Ola nadal miała wątpliwości, czy może jednak nie jest winny. Uważam, że „Lista” jest książką, która daje do myślenia i pokazuje, jak ogromny wpływ świat wirtualny może mieć na nasze prawdziwe życie. Sama historia Michaela zakończyła się dla mnie w dość nieprzyjemny sposób, mimo że cała sytuacja została ostatecznie wyjaśniona.

„Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też” Książkę tę wydało wydawnictwo Sensus. Urszula Młodnicka - psycholożka dziecięca, pisarka, autorka Agnieszka Waligóra - ilustratorka, krytyczka, tłumaczka, filozofka Książka ta jest kolejną część przygód Pinku, tym razem mierzy się on z hejtem. Znajduje się w niej 16 historii przedstawionych w formie dialogu, po których odnajdziemy praktyczne ćwiczenia. Zadania te pomogą dzieciom jak i nam samym poradzić sobie z trudnymi chwilami. „Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też” przypomina o tym, że każdy człowiek jest wartościowy ma prawo do szacunku i zasługuje na pomoc. Pokazuje również, jak ważna jest mówienie o przemocy i szukanie wsparcia gdy ktoś nas rani. Uważam, że jest to niezwykle ważna, obowiązkowa książka dla rodziców, specjalistów, placówek oświatowych! Bardzo się cieszę, że powstała!

Jakąkolwiek książkę od Ludki Skrzydlewskiej bym nie przeczytała, to zawsze trafia w moje serce. Tym razem książka została napisana przez dwie autorki i o dziwo bardzo podoba mi się to połączenie. Nie czuję też jakiejś wielkiej zmiany🤭 W książce znajdują się motywy, które wręcz kocham. Samotny rodzic, strażak, odpowiedzialny facet. Nic więcej nie potrzebuję, te motywy mnie kupiły. 🫢 Główna bohaterka Jordie, którą polubiłam od pierwszych stron, chce odzyskać swoje marzenia. Wraca do rodzinnego miasta po wyrzuceniu z uczelni przez tak naprawdę nieporozumienie i trafia na miłość swojego życia. Ona i Cass znają się od dawna, byli sąsiadami. Ona jest w nim zakochana, odkąd pamięta, a on zawsze myślał, że kocha jego brata. Chemia między nimi była wyczuwalna od początku, ale Cass, jako odpowiedzialny ojciec, uważa na to, co robi, bo nie chce skrzywdzić swojej córki Zary. Na pewno nie znajdziecie tutaj nie wiadomo jak wielu scen. Ta książka pokazuje nam, jak wygląda rzeczywistość bycia samotnym rodzicem i z jakimi decyzjami trzeba się mierzyć. Zara jest przeuroczym dzieckiem, które zasługuje na wszystko, co najlepsze. I tutaj pojawia się pytanie- czy Jordie będzie dobrą kandydatką dla jej ojca i czy będzie dobrze traktować dziewczynkę? Książka jest meeega komfortowa i bardzo przyjemna. Świetnie się przy niej bawiłam. Wręcz idealna na jesienne dni! A ta scena z kotem skradła mi serce. 🥹