Recenzje

༻ 𝐀𝐁𝐄𝐑𝐑𝐀𝐂𝐉𝐀 𝐌𝐑𝐎𝐊𝐔 ༺ ❗ RECENZJA MOŻE ZAWIERAĆ SPOILERY ❗ ᴢᴍɪᴀᴢ̇ᴅᴢ̇ᴇ̨ ᴋᴀᴢ̇ᴅᴇɢᴏ, ᴋᴛᴏ sɪᴇ̨ ᴅᴏ ᴄɪᴇʙɪᴇ ᴢʙʟɪᴢ̇ʏ. ɪ ᴛᴏ ɴɪᴇ ᴊᴇsᴛ ᴘᴜsᴛᴀ ɢʀᴏᴢ́ʙᴀ. ᴛᴏ, ᴄᴏ ᴍᴏᴊᴇ, ᴊᴇsᴛ ᴛʏʟᴋᴏ ᴍᴏᴊᴇ, ʟᴜᴅᴢɪᴇ ᴏ ᴛʏᴍ ᴡɪᴇᴅᴢᴀ̨. „Aberracja mroku” to pierwsza książka z pióra autorki i mogę śmiało powiedzieć, że na pewno nie ostatnie. Opis książki strasznie mnie zaciekawił, twórczości Moniki już dawno chciałam „spróbować”. Główna bohaterka, Renese Astor, jest piękną młodą kobietą. Swoją urodę uważa jednak za przekleństwo. Wykorzystuje swoją urodą dla niezależności, wolności. W chwili potrzeby z pomocą nadchodzi nie kto inny jak nasz tajemniczy Jasver Langford. Teoretycznie proponuję jej układ IDEALNY, udawany związek dzięki któremu Renese mogłaby uwolnić się od ojca. Wszystko z początku działa doskonale, jednak uczucia bohaterki z dnia na dzień robią się coraz mocniejsze. Ogólnie rzecz biorąc, książki mi się naprawdę BARDZO podobała. Podobało mi się, że relacja bohaterów rozwijała się stopniowo, nie było czegoś takiego jak „o mój boże właśnie się spotkaliśmy i 3 dni później już go kocham”. Podobało mi się, że Renese nie zachowywała się jak rozwydrzona nastolatka. Że nie obrażała się o wszystko. Że była wyrozumiała. Myślę, że jedynym minusem dla mnie tutaj był fakt, że dość łatwo można było się domyślić głównego plot twistu (UWAGA SPOILER) że to Jasver był tak naprawdę ulubionym artystą Renese. Bardzo podobało mi się też to, że Jasver poznał ją przypadkiem 5 lat temu i od tamtej pory nie potrafił o niej zapomnieć. Tylko jej pragnął i tylko o niej tworzył swoje dzieła. Także mówiąc krótko, bardzo polecam książkę wszystkim powyżej 18 roku życia. Było tu też trochę scen 18+ dlatego trzymajmy się tej kategorii wiekowej :). 4.7/5 ⭐

Rory wraca do swojego świata. Powinna się cieszyć, prawda? W końcu opuszcza Vinculę i znów jest wśród ludzi, których zna. Jest tylko jeden mały problem, otóż nie pamięta, co wydarzyło się podczas jej pobytu w tej krainie. Nie pamięta przyjaciół, nie pamięta Caiusa, nie pamięta nawet tego, dlaczego właściwie czuje, że czegoś jej brakuje. I właśnie tutaj zaczyna się cała zabawa. Bo pamięć można wymazać, ale niekoniecznie da się wymazać emocje. Rory zaczyna mieć dziwne sny, pojawiają się pytania, których nie potrafi zignorować, a im więcej odkrywa, tym mocniej czuje, że jej „powrót do normalności” jest jedną wielką ściemą. 😅 A gdzieś po drugiej stronie jest Caius, król Vinculi, facet z potężną mocą, jeszcze większą liczbą problemów i zdecydowanie zbyt dużym uczuciem do Rory. Tyle że ich ponowne spotkanie wcale nie będzie proste. Zwłaszcza kiedy między nimi stoją: magia, przepowiednie, rodzinne tajemnice i cała masa rzeczy, które zdecydowanie nie powinny się wydarzyć. Muszę przyznać, że świat wykreowany przez Jamie Applegate Hunter nadal jest dla mnie jednym z najmocniejszych punktów. Vincula, Erdikoa, różne rodzaje magii, Monarchowie, zasady rządzące tym uniwersum, tutaj naprawdę jest w czym grzebać. Im więcej sekretów zostaje odkrytych, tym bardziej widać, że za historią Rory i Caiusa kryje się coś większego. Zdecydowanie podobały mi się rozdziały z perspektywy Caiusa. Mogłam zajrzeć mu do głowy i zobaczyć, co właściwie siedzi pod tą całą mroczną otoczką. I cóż, muszę przyznać, że czasami miałam ochotę powiedzieć mu: Człowieku, porozmawiaj z nią. Po prostu. 😂 Bo właśnie z komunikacją bohaterów bywa tutaj różnie. Rory i Caius mają przed sobą naprawdę sporo problemów, ale momentami zamiast je rozwiązywać, krążą wokół nich jak kot wokół gorącej owsianki. Jeśli chodzi o minusy, to uważam, że niektóre fragmenty mogłyby spokojnie zostać skrócone, a historia absolutnie by na tym nie ucierpiała. Początek szczególnie mocno zwalnia i zamiast ciągłego napięcia dostajemy sporo zwyczajności Rory po powrocie do Erdikoi. Czasami czekałam więc na ten moment, kiedy wreszcie wydarzy się COŚ, co wyrwie mnie z fotela. 😅 Na szczęście później pojawia się więcej odpowiedzi, tajemnic i elementów układanki, które zaczynają wskakiwać na swoje miejsce. Autorka rozszerza świat i odsłania kolejne karty, dzięki czemu historia nabiera większego sensu. To raczej taki tom, który miał bardzo dużo ciekawych pomysłów, ale nie wszystkie zostały wykorzystane w najlepszy sposób. Najbardziej zabrakło mi mroku, dynamiki i napięcia, które by podkręciły całość. Szczególnie że książka przez sporą część czasu buduje oczekiwanie na wielkie wydarzenia, a kiedy w końcu do nich dochodzi… mam wrażenie, że wszystko dzieje się trochę za szybko. 😅 Mimo wszystko nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Nadal jestem ciekawa tego świata, nadal lubię Rory i Caiusa, a cała koncepcja Vinculi, magii, przeznaczenia i więzi między bohaterami ma w sobie coś, co skutecznie zatrzymuje przy tej historii. Czy polecam? Zdecydowanie warto sprawdzić, co ma do zaoferowania środek książki. Tylko musicie uzbroić się w cierpliwość, bo „Aeternum” lubi czasami zrobić krok w bok, zamiast biec prosto do celu. 😉

Z czym kojarzy Ci się Korea? Presją szczupłej sylwetki? Pracoholizmem? Samotnością? Technologią? K-popem? A może jeszcze z czymś innym? „Korea Południowa. Kraj bez teraźniejszości”, to reportaż autorstwa Filipa Daneckiego oraz Jeong-In Choi. Para ta jest związana nie tylko zawodowo, ale i prywatnie. Autorzy, choć mieszkają w Polsce, regularnie wizytują w Korei - Filip ma tam wyjazdy służbowe, a Jeong-In odwiedza bliskich. Dzięki nim możemy spojrzeć na ten kraj z dwóch różnych perspektyw. Jak podkreślają, ze względu na jego dynamiczny rozwój, książka zawiera obraz Korei z połowy 2026 roku. Za kilka lat może być on zupełnie inny... "... Korea bowiem pokonała drogę od uprawy roli do produkcji nowoczesnych technologii w ciągu zaledwie jednego pokolenia". Jednych ten kraj fascynuje, innych zdumiewa lub przeraża. Niewątpliwie życie w nim jest całkiem odmienne od polskich realiów. Autorzy objaśniają m.in.: - czym jest zjawisko "gęsich ojców", - na czym polega rządowa randka, - jakie wydarzenie odbywa się corocznie w trzeci czwartek listopada, - dlaczego uczniowie zdający egzaminy dostają rolki papieru toaletowego - czym był "incydent z orzeszkami", - dlaczego w złym tonie jest dawanie napiwków, - jaka jest idea oglądania transmisji podczas których obca osoba pochłania ogromne ilości jedzenia, - skąd wzięła się popularność symulatorów gry w golfa i w jakim sporcie Koreańczycy nie mają sobie równych. Ukazują też ogromny problem demograficzny tego kraju. Koreańczycy nie mają czasu na tworzenie relacji. Technologia też nie jest dla nich pod tym kątem przychylna - kiosk zastępuje kasjera, ekran kelnera, a aplikacja rozmowę. Rząd oferuje nawet bonusy finansowe dla osób decydujących się na małżeństwo, czy posiadanie dzieci. Budownictwo z wykorzystaniem cienkich ścianek działowych również jest bardzo kłopotliwe dla mieszkańców Korei. Spokój i prywatnośNie będę się już więcej rozpisywać. Ta książka to po prostu prawdziwa skarbnica wiedzy i ciekawostek związanych z Koreą Południową.

Nie spodziewałam się, że ta książka może mi się aż tak spodobać. Nawet nie wiem, kiedy minęła mi każda strona. Byłam tak wciągnięta, że naprawdę czytałam na jednym wdechu, więc nawet nie zauważyłam, kiedy dotarłam do końca. Dawno żadna historia nie pochłonęła mnie aż tak bardzo. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej, a odłożenie książki na chwilę graniczyło z cudem. To jedna z tych historii, przy których kompletnie traci się poczucie czasu i po prostu TRZEBA czytać dalej. Mimo że książka miała pewne niedociągnięcia, a właściwie kilka niedoskonałości, które nie do końca ze sobą współgrały, zaczęłam je dostrzegać dopiero po przeczytaniu. W trakcie lektury kompletnie mi nie przeszkadzały byłam tak wciągnięta w historię, że nie analizowałam każdego szczegółu, tylko po prostu chłonęłam kolejne strony. To nie są takie, wiecie, błędy, które przeszkadzają w czytaniu albo sprawiają, że nagle przestajecie czerpać przyjemność z historii. Bardziej chodzi o drobne niedociągnięcia czy sytuacje, nad którymi zaczęłam się zastanawiać dopiero po przeczytaniu. Przykładowo zastanawiało mnie, jak to możliwe, że starsza pani pracuje na komisariacie bez żadnych dokumentów. Bardzo spodobał mi się również styl autorki. Jest niezwykle obrazowy i dopracowany, a sposób, w jaki buduje zdania, sprawia, że historia nabiera własnego charakteru. Widać tutaj ogromną dbałość o dobór słów i szczegóły, dzięki czemu klimat książki jest naprawdę wyczuwalny. Opisy nie są przypadkowe pozwalają jeszcze mocniej wczuć się w tę historię i jej tajemniczą, momentami mroczną atmosferę. Bohaterka, która za dnia jest osiemdziesięcioczteroletnią kobietą, a nocą odzyskuje swoją prawdziwą, dwudziestokilkuletnią postać? Do tego klątwa, koreańskie legendy i zagadka kryminalna związana z zaginięciami młodych kobiet? To zdecydowanie książka idealna na jeden wieczór! Od samego początku najbardziej intrygowała mnie oczywiście Hye-jin. Jej codzienność jest naznaczona klątwą, przez którą została pozbawiona możliwości prowadzenia normalnego życia. Bardzo podobało mi się pokazanie jej dwóch oblicz i tego, jak zupełnie inaczej jest traktowana przez otoczenie w zależności od tego, w której postaci się znajduje. Za dnia musi mierzyć się z ograniczeniami i spojrzeniami innych, a nocą może w końcu poczuć się sobą młodą kobietą, którą tak naprawdę jest. Historia Hye-jin momentami naprawdę ściskała mnie za serce, szczególnie kiedy uświadamiałam sobie, ile przez klątwę straciła. Została pozbawiona wielu lat normalnego życia, możliwości budowania relacji i zwyczajnych doświadczeń, które dla innych są czymś zupełnie naturalnym. Im bardziej poznawałam jej historię, tym mocniej było mi jej szkoda. Relacja między Hye-jin a detektywem Kangiem jest przykładem prawdziwego, przemyślanego i powolnego budowania zaufania, w którym napięcie rodzi się z najmniejszych gestów, spojrzeń i niedopowiedzeń. Nie jest to typowa relacja, która od samego początku opiera się na wielkich emocjach czy natychmiastowej chemii. Tutaj wszystko rozwija się stopniowo i bardzo naturalnie.

Kolejne piękne wydanie w moich łapkach! "ᴠᴀʟʟᴀɴᴅ. ᴘʀᴢᴇᴋʟęᴛᴀ ᴋʀᴇᴡ" to całkiem ciekawy debiut od Natalii Muniowskiej. Debiut, który ma trochę minusów (a która książka ich nie ma?), ale pomimo to czyta się go DOBRZE. Sekrety, intrygi, dworska etykieta i aranżowane małżeństwo dla sojuszu... Czy coś w takim zestawieniu może pójść nie tak? Zdecydowanie tak! Największą wadą #vallandprzekletakrew jest kreacja postaci samej głównej bohaterki... Nie polubiłam się z Leanne, jej zachowanie absolutnie nieadekwatne do hierarchii, w jakiej się znajduje. Jedno mówi, drugie robi, a trzeci zarzuca wszystkim wokół. 🫣 Wątek romantyczny dziwny... Coś jest, później tego nie ma tylko po to, żeby na koniec zwalić z nóg. Zakończenie otwarte... Czyżby szykowała się kontynuacja? „𝐖𝐢𝐞𝐝𝐳𝐚 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐣𝐚𝐤 𝐦𝐢𝐞𝐜𝐳. 𝐃𝐨𝐩ó𝐤𝐢 𝐧𝐢𝐞 𝐧𝐚𝐮𝐜𝐳𝐲𝐬𝐳 𝐬𝐢ę 𝐣𝐞𝐣 𝐮ż𝐲𝐰𝐚ć, 𝐧𝐢𝐞 𝐰𝐲𝐜𝐡𝐨𝐝ź 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐝 𝐬𝐳𝐞𝐫𝐞𝐠, 𝐛𝐨 𝐦𝐨ż𝐞𝐬𝐳 𝐬𝐢ę 𝐬𝐤𝐚𝐥𝐞𝐜𝐳𝐲ć”. Wątek LGBT poprowadzony dobrze! Przyczepić muszę się jednak do więzów rodzinnych, jakie zostały tu dodane... Szkoda, bo to mi zgrzytało. Styl pisania Muniowskiej miły dla oka, a ilość zwrotów akcji, jaki nam zaserwowała... Powalająca!