Recenzje

To już moje drugie spotkanie z książką tej autorki i zdecydowanie mogę powiedzieć, że ma ona swój charakterystyczny styl przedstawiania informacji. Autorka potrafi przekazywać wiedzę w prosty i przystępny sposób, a jej styl jest lekki i łatwy w odbiorze. Dzięki temu wiele informacji można naprawdę łatwo zapamiętać. 💙Uważam, że „Mózg odporny na krytykę” to książka warta przeczytania. Każdy z nas jest przecież inny i w zależności od tego, na jakim etapie życia się znajdujemy, możemy wynieść z niej coś zupełnie innego. Jednych bardziej zainteresują konkretne informacje, innych ćwiczenia czy przykłady. Mnie szczególnie spodobało się ćwiczenie „Filtr trzech palców”. Myślę, że jest to bardzo ciekawe, praktyczne i kreatywne narzędzie na moment, kiedy odzywa się nasz wewnętrzny krytyk, czyli „autoreduktor”. Co ważne, można je wykonać praktycznie wszędzie, a mi faktycznie pomogło, dlatego na pewno będę je stosować również w przyszłości. ✨W książce znajdziemy bardzo dużo ćwiczeń i pytań, które możemy zadać sami sobie, dlatego nie jest to książka wyłącznie do czytania, ale również do pracy nad sobą. Właściwie na każdym jej „przystanku” uczymy się czegoś nowego. Nie wszystkie informacje były dla mnie równie ciekawe – część z nich znałam już wcześniej, między innymi temat neuroplastyczności mózgu, o którym czytałam już w kilku innych książkach. Mimo tego nadal uważam go za niezwykle fascynujący. Mamy tutaj również sporo informacji dotyczących krytyki, hejtu, poczucia własnej wartości, wiary w siebie, a także tego, jak radzić sobie z krytyką skierowaną w naszą stronę, ale również jak samemu nie krzywdzić innych poprzez ocenianie. Bardzo podobało mi się również to, że autorka pokazuje konkretne przykłady, dzięki którym możemy zobaczyć, że sytuacja drugiej osoby może wyglądać zupełnie inaczej, niż początkowo nam się wydaje. Właśnie tutaj idealnie pasuje powiedzenie: „Nie oceniaj nikogo, dopóki nie przejdziesz mili w jego butach.” 🎒Całość dodatkowo urozmaicają ilustracje, dzięki którym książka staje się jeszcze ciekawsza. Szczególnie spodobał mi się motyw plecaka z napisem „Zapamiętaj” i myśl o tym, co warto spakować do naszego „plecaka życia”. 🧠To właśnie takie elementy sprawiają, że przedstawiona wiedza nie jest tylko suchymi informacjami, ale łatwiej ją zapamiętać i odnieść do własnego życia. 📌Podsumowując – bardzo polecam Wam tę książkę. 🩵Nie powiedziałabym, że każda jej część była dla mnie równie odkrywcza, ale jako całość wypada naprawdę dobrze. Jest tutaj sporo wiedzy, przykładów, badań, pytań i ćwiczeń, a wszystko zostało przedstawione w prosty sposób. 😁Myślę, że każdy z Was może znaleźć w niej coś innego dla siebie, zależnie od tego, czego właśnie potrzebuje. Ja sama mam poczucie, że dzięki kilku informacjom i ćwiczeniom, które poznałam podczas lektury, będę mogła lepiej radzić sobie z pewnymi sytuacjami i własnym wewnętrznym krytykiem.

Sięgacie po kolejny tom/kolejną książkę autora, jeśli pierwsza nie za bardzo się Wam spodobała?😉 Ja zazwyczaj nie i tu mocno się zastanawiałam, ale inne książki Meghan Quinn lubię, więc choć początek serii "Vancouver Agitators" mi nie podszedł, postanowiłam dać drugiemu szansę.😊 Każda książka jest o innych bohaterach i w tej drugiej zachęcił mnie wątek ciążowej wpadki, bo mam wrażenie, że ostatnio jakoś rzadko się pojawia, a akurat miałam ochotę na ten motyw.😁 Penny pracuje dla drużyny jako specjalistka od mediów społecznościowych, a Eli to hokeista i przy okazji dobry przyjaciel jej brata. Po wspólnie spędzonej nocy nie zamierzali w żaden sposób kontynuować swojej relacji, ale okazało się, że będą musieli.🫢 Paceya poznaliśmy w pierwszym tomie i wydawał się całkiem spoko, ale tu wyszedł z niego mocno nadopiekuńczy brat, który dosłownie kazał Eliemu wprowadzić się do Penny.🥲 Resztę możecie sobie wyobrazić - wspólne mieszkanie, wspólne dziecko i nieuchronna miłość, która w tych sprzyjających okolicznościach się pojawi. Niby nic odkrywczego, jednak całkiem fajnie autorka opisała ich wspólną drogę. Przede wszystkim dużym plusem jest sama postać Eliego - to, jak wyglądała jego rodzina i ukształtowane przez nią wartości, to, jak samotny okazał się być, nawet o tym nie wiedząc, to, jak nieporadny jest w tworzeniu relacji i kochaniu, a jednocześnie bijące od niego dobro i lojalność. Świetna przemiana i dojrzewanie, które mogliśmy obserwować na tych kilkuset stronach. Penny to inna para kaloszy - wychowana w kochającej się rodzinie, ambitna i samodzielna, a przy tym biorąca na siebie nieco za dużo. Do tego ciążowe hormony, które zrobiły zamieszanie w jej emocjach i to, że już sama nie wiedziała, gdzie kończy się ona, a zaczyna dziecko i odwrotnie. Miałam co do niej wręcz skrajne odczucia - raz ją lubiłam i mnie bardzo bawiła, a zaraz tak irytowała, że nie mogłam jej znieść. Jeśli chodzi o ciążową mgłę mózgową i to wszystko, co działo się z nią niby przez hormony, uważam, że autorka mocno przesadziła. 😁 Jasne, każdy inaczej wszystko przechodzi, ale nie wierzę, że ktokolwiek zachowuje się aż tak okropnie tylko ze względu na ciążę. A jeśli tak jest, to BARDZO współczuję, głownie partnerom tych kobiet. Jak zaczęła celowo dokuczać Eliemu i być naprawdę okropna, miałam ochotę nią potrząsnąć.🫢 Scena u lekarza wprawiła mnie w ciężki szok, ale powiedzmy, że potem autorka z tego wybrnęła. Ogólnie rzecz biorąc, jest to książka dość skrajna pod różnymi względami. Czasem bardzo zabawna, a czasem na siłę zabawna, czasem wzruszająca, czasem krindżująca, czasem poważna, czasem tak nierealna, że to aż bawi. Największe obawy miałam co do tłumaczenia, bo w pierwszym tomie było tragiczne, ale tu było nieco lepiej, choć tłumacz się nie zmienił. Tak czy siak, "Dwa magiczne słowa" podobały mi się dużo bardziej niż "Pocałunki zamiast słów". Może też ze względu na większy slow burn i skupienie się na emocjach, ale było całkiem fajnie. Jestem też bardzo ciekawa pozostałych opowieści z tego cyklu, a historia Holdena zapowiada się szczególnie interesująco! Zostawiam tu 7/10 i polecam, jeśli lubicie od czasu do czasu motyw ciąży i nie macie jeszcze dość hokeja. 😋

Lista to jedna z tych książek, które wciągają od pierwszych stron, ale im dalej czytasz, tym bardziej orientujesz się, że sama zagadka to dopiero początek. Oczywiście chciałam wiedzieć, kto stoi za listą i dlaczego znalazł się na niej Michael, ale zdecydowanie najbardziej wciągnęła mnie możliwość obserwowania bohaterów i analizowania ich zachowań. Michael doprowadzał mnie momentami do szału - jego przekonanie o własnej „dobroci”, usprawiedliwianie swoich zachowań, podwójne standardy i ciągłe porównywanie się z innymi mężczyznami, żeby przypadkiem nie musieć spojrzeć na siebie, to coś, co można analizować bez końca. I właśnie psychologiczne mechanizmy są dla mnie największą siłą tej książki. Jako czytelnicy patrzymy na wszystko z boku i widzimy schematy, których bohaterowie sami często nie dostrzegają. To świetna lektura dla osób, które lubią zaglądać ludziom do głowy, ale niekoniecznie mają ochotę czytać psychologiczne podręczniki. Bardzo mocno wybrzmiewają też tematy mizoginii, podwójnych standardów, przemocy seksualnej i tego, jak łatwo obwinić kobietę za to, co ją spotkało. Świetnie pokazuje to fragment o kobietach, które „dają się przelecieć” i później rzekomo nie mogą oczekiwać „faceta wysokiej jakości”. Ta książka naprawdę pokazuje, jak bardzo różne zasady potrafimy stosować wobec kobiet i mężczyzn. Jednocześnie autorka nie daje nam prostego podziału na dobrych i złych. Pokazuje frustrację osób, które czują, że system zawodzi ofiary, ale też niebezpieczeństwo internetowego linczu i tego, jak szybko anonimowe oskarżenie może zniszczyć czyjeś życie. I chyba właśnie dlatego uważam „Listę” za tak aktualną i potrzebną książkę. Pokazuje, że od problemów i niewygodnych prawd można uciekać tylko do pewnego momentu. Później wszystko i tak wraca - często ze zdwojoną siłą. Przeczytałam ją jednym tchem i zdecydowanie zostanie ze mną na długo.

Kolejne piękne wydanie w moich łapkach! "ᴠᴀʟʟᴀɴᴅ. ᴘʀᴢᴇᴋʟęᴛᴀ ᴋʀᴇᴡ" to całkiem ciekawy debiut od Natalii Muniowskiej. Debiut, który ma trochę minusów (a która książka ich nie ma?), ale pomimo to czyta się go DOBRZE. Sekrety, intrygi, dworska etykieta i aranżowane małżeństwo dla sojuszu... Czy coś w takim zestawieniu może pójść nie tak? Zdecydowanie tak! Największą wadą #vallandprzekletakrew jest kreacja postaci samej głównej bohaterki... Nie polubiłam się z Leanne, jej zachowanie absolutnie nieadekwatne do hierarchii, w jakiej się znajduje. Jedno mówi, drugie robi, a trzeci zarzuca wszystkim wokół. 🫣 Wątek romantyczny dziwny... Coś jest, później tego nie ma tylko po to, żeby na koniec zwalić z nóg. Zakończenie otwarte... Czyżby szykowała się kontynuacja? „𝐖𝐢𝐞𝐝𝐳𝐚 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐣𝐚𝐤 𝐦𝐢𝐞𝐜𝐳. 𝐃𝐨𝐩ó𝐤𝐢 𝐧𝐢𝐞 𝐧𝐚𝐮𝐜𝐳𝐲𝐬𝐳 𝐬𝐢ę 𝐣𝐞𝐣 𝐮ż𝐲𝐰𝐚ć, 𝐧𝐢𝐞 𝐰𝐲𝐜𝐡𝐨𝐝ź 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐝 𝐬𝐳𝐞𝐫𝐞𝐠, 𝐛𝐨 𝐦𝐨ż𝐞𝐬𝐳 𝐬𝐢ę 𝐬𝐤𝐚𝐥𝐞𝐜𝐳𝐲ć”. Wątek LGBT poprowadzony dobrze! Przyczepić muszę się jednak do więzów rodzinnych, jakie zostały tu dodane... Szkoda, bo to mi zgrzytało. Styl pisania Muniowskiej miły dla oka, a ilość zwrotów akcji, jaki nam zaserwowała... Powalająca!

" Ja już chyba nie umiem bez ciebie oddychać. " Kojarzycie te momenty w komediach romantycznych, gdy ona wpada mu w ramiona, ich spojrzenia sie spotykają, a cały świat zamiera? To właśnie tak jest w tej książce i jako zagorzała romantyczka, już na samym początku tej historii piszczałam jak szalona. Kocham czytać o miłości, a szczególnie takiej, która dodaje odwagi, uskrzydla, sprawia, że stajemy się lepsi i pomaga nam zrozumieć siebie. Tutaj to dostałam z nawiązką. Kenneth. Kapitan drużyny hokejowej, który nie za dobrze radzi sobie z agresją. Mężczyzna, który wychowywał się bez ojca, znający tylko treningi, presję i ciężar bycia rozpoznawalnym. Dostaje ultimatum - musi znaleźć sobie dziewczynę i pokazać światu, że potrafi się ustatkować. Charlotte. Cudowna, dobra dusza. Kobieta pragnie być fizjoterapeutką sportowców, ma plany i marzenia. Do czasu, gdy na parkingu wpada w ramiona nieznajomego...a potem zostaje jego udawaną dziewczyną. Jedna chwilą potrafi zmienić całe nasze życie. Właściwa osoba. Ciepło jej ciała. Przeszywające spojrzenie. I poczucie, że nie istnieje już nic poza Wami. To kojące poczucie przynależności. Takie prawdziwe i do bólu autentyczne. I chociaż się nie znacie wiecie, że oto znaleźliście swoją bratnią duszę. To miał być związek na niby. To miał być prosty układ. Ale uczucia tak nie działają, prawda? Oboje zostali zdradzeni przez poprzednich partnerów i wykazywali się dużą ostrożnością. Ale serce nie sługa, a ich zaczęły bić w jednym rytmie. Kenneth i Charlotte okazali się nie dość, że uroczy, to idealnie dopasowani. Każda ich scena została przesycona miłością, czułością, potrzebą drugiego człowieka. Chłonęłam ich cudowne reakcje na siebie nawzajem. Skradzione pocałunki. Ukradkowe spojrzenia. Zwierzenia w środku nocy. Para głównych bohaterów szybko zorientowała się, że to przestało być tylko udawanie. I chociaż bardzo bali się tego uczucia, postanowili zaryzykować. Bo po raz pierwszy czuli się przy kimś tak dobrze. Charlotte nie widziała w nim gwiazdy, tylko człowieka. Łagodziła jego nerwowość i impulsywność, Kenneth dzięki niej stawał się lepszym człowiekiem. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki sprawiała, że czuł spokój i lekkość na duszy. Mężczyzna okazał się być troskliwy, opiekuńczy i niezwykle uczuciowy, ale potrzeba było kogoś, kto zaakceptuje go takiego, jakim jest. Czuł się niewystarczający, a ona sprawiła, że zaczął patrzeć na siebie inaczej. Pod maską nieustępliwego gracza odkryła mężczyznę, który ma wady, ale w głębi duszy często czuje się samotny. I przyjęła go takim. Kobieta zaś za sprawą Kennetha zaczęła wybierać siebie. Walczyć o marzenia. Podejmować ryzyko. Chociaż często bała się rozgłosu i komentarzy od opinii publicznej, przechodzili przez to ramię w ramię. Razem stawiali czoła światu, który plotkował i spekulował. Ich wzajemne wsparcie okazało się nieocenione, a ja rozpływałam się nad tym wspaniałym związkiem, gdzie dwoje ludzi znalazło w sobie swój dom. I nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam te wyniosłem momenty kiedy kapitan drużyny robi coś na oczach wszystkich (w tym przypadku całego świata), żeby udowodnić swojej wybrance, jaka jest dla niego ważna, a tutaj mamy takie chwile i serducho skakało mi pod sufit z czystej radości. Kenneth i Charlotte pokazują, że jeśli trzyma się za rękę ukochaną osobę, to nic nie jest straszne, a każde kłody rzucane pod nogi, można kopnąć i iść dalej. Dali sobie nawzajem bezpieczeństwo oraz spokój ducha, a ja uśmiechałam się wiedząc, że będzie dobrze. A, i dla tych, których denerwują sceny łóżkowe - tutaj są subtelnie zarysowane, większość jest pozostawione wyobraźni czytelnika, a ta lekkość i delikatność pióra autorki sprawia, że książkę czyta się niezwykle przyjemnie. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj również drużyna hokejowa i ich zażyłość. Czułam tę rodzinną atmosferę, trener okazał się genialnym mężczyzną tatuśkującym wszystkim zawodnikom, a oni sami trzymali się jakby byli braćmi, stając po jednej stronie i broniąc reszty. To rzadko spotykane, żeby taka lojalność miała miejsce, a tutaj możemy być tego świadkami i naprawdę zżyłam się z bohaterami. Wielki plus za świetnie napisane sceny rozgrywek, które wręcz pożerałam z kartek i tylko czekałam na kolejny mecz! Książka "Betweenove and ice" kończy się pięknie, a ja wzruszyłam się na ostatnim rozdziale. Nie mogłabym życzyć sobie lepszego zwieńczenia tej historii. To pozycja pokazująca, jak ważne jest mieć osobę, która nas widzi i kiedy my sami nie dajemy już rady, powie nam, że warto odpocząć. Mówiąca o tym, że mając wartościową osobę u swojego boku, mamy już cały świat. Ucząca nas, jak zbawienny wpływ ma na nas miłość i że nigdy nie jest za późno na zmianę oraz naprawienie swoich błędów. I w końcu, to lektura o walce, zarówno o siebie, jak i o marzenia, a także przyszłość. Polecam.