Kompulsywne objadanie się. Jak zrozumieć problem i skutecznie sobie pomóc Marcelina Paprocka

Recenzje książki: Kompulsywne objadanie się. Jak zrozumieć problem i skutecznie sobie pomóc (8) Poniższe recenzje mogły powstać po przekazaniu recenzentowi darmowego egzemplarza poszczególnych utworów bądź innej zachęty do jej napisania np. zapłaty.

1. Zaburzenia odżywiania należą dziś do jednych z najbardziej złożonych problemów zdrowia psychicznego. Choć przez wiele lat kojarzono je głównie z anoreksją czy bulimią, współczesna psychologia coraz wyraźniej zwraca uwagę na inne formy nieprawidłowej relacji z jedzeniem, w tym na kompulsywne objadanie się. Jest to zaburzenie, w którym jedzenie przestaje pełnić jedynie funkcję odżywczą, a zaczyna stawać się sposobem regulowania emocji, radzenia sobie ze stresem czy ucieczką od trudnych doświadczeń. Problem ten dotyka wielu osób, często pozostając długo niewidoczny dla otoczenia, ponieważ nie zawsze wiąże się z drastycznymi zmianami masy ciała. Właśnie dlatego publikacje podejmujące ten temat w sposób rzetelny i jednocześnie przystępny są szczególnie potrzebne. Książka „Kompulsywne objadanie się” autorstwa Marceliny Paprockiej, opublikowana nakładem wydawnictwa Sensus, stanowi wartościową próbę przybliżenia czytelnikowi natury tego zaburzenia oraz sposobów radzenia sobie z nim. Autorka podchodzi do tematu nie tylko jako badaczka czy popularyzatorka wiedzy psychologicznej, ale przede wszystkim jako dietetyczka kliniczna i psychodietetyczka, czyli jako praktyk pracujący z osobami zmagającymi się z trudnościami w obszarze odżywiania. Ten praktyczny wymiar doświadczenia jest wyraźnie obecny w całej książce i stanowi jedną z jej największych zalet. Czytelnik ma poczucie, że zawarta w książce wiedza i podstawowe zalecenia zostały ukształtowane w bezpośrednim kontakcie z realnymi problemami pacjentów. Autorka w trzydziestu krótkich rozdziałach w przystępny sposób wyjaśnia mechanizmy stojące za kompulsywnym jedzeniem, pokazując, że nie jest ono wyłącznie kwestią braku silnej woli czy niewłaściwych nawyków. Paprocka podkreśla rolę emocji, napięcia psychicznego oraz doświadczeń życiowych, które mogą prowadzić do utrwalenia schematu sięgania po jedzenie jako formy ukojenia. Dzięki temu książka pomaga czytelnikowi spojrzeć na problem z większym zrozumieniem i empatią, zarówno wobec siebie, jak i wobec innych osób zmagających się z podobnymi trudnościami. Jak podkreśla autorka, za pośrednictwem tej książki chce dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem w sposób przystępny, zaś celem, jaki jej przyświeca, jest pokazanie, że zmiana jest możliwa i że każdy zasługuje na zdrową relację z jedzeniem. Istotną częścią publikacji jest przedstawienie konkretnych strategii pracy nad zmianą relacji z jedzeniem. Autorka proponuje różnego rodzaju ćwiczenia, pytania do refleksji oraz wskazówki, które mogą pomóc w rozpoznawaniu własnych emocji i mechanizmów stojących za napadami objadania się. W tym miejscu szczególnie widoczny staje się praktyczny charakter książki. Nie jest to jedynie teoretyczny opis problemu, lecz raczej swego rodzaju przewodnik, który ma towarzyszyć czytelnikowi w procesie stopniowego odzyskiwania kontroli nad własnym zachowaniem i budowania bardziej świadomej relacji z jedzeniem. Na uwagę zasługuje także sposób, w jaki Paprocka prowadzi narrację. Język książki jest zrozumiały i niemal pozbawiony specjalistycznych terminów, dzięki czemu książka pozostaje dostępna również dla osób, które nie mają wcześniejszego kontaktu z literaturą psychologiczną. Jednocześnie autorka nie upraszcza nadmiernie omawianych zagadnień. Potrafi zachować równowagę między rzetelnością a przystępnością, co sprawia, że publikacja może być wartościowa zarówno dla osób zmagających się z kompulsywnym jedzeniem, jak i dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć naturę zaburzeń odżywiania. „Kompulsywne objadanie się” można więc odczytywać jako książkę o charakterze terapeutycznym, choć nie zastępuje ona profesjonalnej pomocy psychologicznej. Jej celem jest raczej uporządkowanie wiedzy, nazwanie doświadczeń i pokazanie możliwych kierunków pracy nad sobą. Dzięki temu czytelnik może poczuć, że jego trudności nie są czymś odosobnionym ani niezrozumiałym, lecz wpisują się w szerszy kontekst psychologiczny. Publikacja ta wyróżnia się przede wszystkim autentycznością i praktycznym nastawieniem. Widać w niej doświadczenie osoby, która na co dzień spotyka się z problemem kompulsywnego jedzenia i rozumie, jak złożony oraz często bolesny jest to proces dla osób nim dotkniętych. Stanowi ona cenną i potrzebną pozycję w literaturze dotyczącej zaburzeń odżywiania, szczególnie dla tych, którzy szukają nie tylko wiedzy, lecz także praktycznych wskazówek oraz nadziei na zmianę.

   Recenzja: QulturaSlowa Justyna Gul

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

2. Czym jest kompulsywne objadanie się? 🍪🧁🍰 Skąd się bierze i jak je diagnozować? 💁🏼 Jak zacząć sobie z nim radzić? ➡ ___ Z książki „Kompulsywne objadanie się” dowiecie się jak po latach walki odbudować zdrową relacje z własnym ciałem oraz kiedy należy udać się do specjalisty. Poznacie narzędzia wspierające w walce z tym zaburzeniem, mity dotyczące go, a także dowiecie się dlaczego jedzenie uzależnia 🍕🥗🌯🧠. Jeśli jesteście ciekawi dlaczego niektóre pokarmy sprawiają, że nie możemy przestać jeść i jakie są konsekwencje fizyczne, psychiczne i społeczne kompulsywnego objadania się to jest to zdecydowanie książka dla Was 💁🏼📖.

   Recenzja: kkaa_mila Bichajło Kamila

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

3. Książka "Kompulsywne objadanie się" autorstwa Marceliny Paprockiej to niezwykle wartościowa pozycja, która z pewnością pomoże osobom zmagającym się z problemami związanymi z jedzeniem. Autorka w bardzo przystępny sposób opisuje mechanizmy kompulsywnego objadania się, oferując wsparcie i zrozumienie dla swoich czytelników. Jako osoba, która również boryka się z tym problemem, mogę śmiało powiedzieć, że książka otworzyła mi oczy na wiele kwestii, które wcześniej były dla mnie zagadką. Paprocka nie ocenia, nie krytykuje, ale skutecznie pomaga w procesie zmiany nawyków żywieniowych, co dla mnie było kluczowe. Wspiera w odkrywaniu, dlaczego się objadamy, ale także daje konkretne narzędzia do radzenia sobie z tym na co dzień. Bardzo doceniam zasadę 80/20, którą autorka proponuje. Sama ją stosuję, ponieważ pozwala mi to w sposób bardziej świadomy i kontrolowany podchodzić do jedzenia. To dla mnie sposób na odbudowanie zdrowej relacji z jedzeniem — traktuję je jako paliwo, a nie coś, co kontroluje mnie. Krok po kroku, Paprocka przekazuje cenne wskazówki i "ćwiczenia", które pomagają w odbudowie zdrowych nawyków. To nie tylko książka, ale także narzędzie, które zmienia życie na lepsze. Jeśli zmagasz się z kompulsywnym objadaniem się, to naprawdę pomocna pozycja, która uczy, jak odzyskać kontrolę.

   Recenzja: adriannapotrzasaj Piskorz Adrianna

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

4. Dzisiaj chciałabym Wam pokazać kolejną książkę, która w bardzo kompleksowy sposób zajmuje się trudnym i niestety często pomijanym wyzwaniem, jakim jest kompulsywne objadanie się. Jak możecie zobaczyć na kafelkach, pozycja ta ma niezwykle bogaty spis treści, a jej forma jest bardzo przejrzysta i uporządkowana - czasem przypomina notatkę, co ułatwia zrozumienie i zapamiętywanie ważnych treści. Mowa o książce „Kompulsywne objadanie się. Jak zrozumieć problem i skutecznie sobie pomóc". Co dokładnie znajdziecie w środku? Przede wszystkim poznacie mechanizm samego zaburzenia, autorka tłumaczy wszystko krok po kroku. Książka jest rzetelnym przewodnikiem po przyczynach powstawania problemu, narzędziach do diagnozy (macie kryteria diagnostyczne, kwestionariusze) oraz konkretnych metodach leczenia. To, co uważam za dużą wartość, to poruszenie problemu perfekcjonizmu czy samotności, a także zestaw ćwiczeń i pytań, które pozwalają na poznanie siebie i zrozumienie własnych schematów. Znajdziecie tu również konkretne informacje z zakresu leczenia, ale przede wszystkim ogromne wsparcie psychologiczne: od technik mindfulness, przez budowanie zdrowszej relacji z jedzeniem i mediami społ, aż po tworzenie realnego planu działania. Książka jest napisana językiem bardzo zrozumiałym, przystępnym i przede wszystkim nieoceniającym. Nie musicie obawiać się skomplikowanych wywodów naukowych czy moralizatorswa. Jest dokładnie taka, jaka powinna być pomocna literatura: merytoryczna, empatyczna i skierowana do ludzi, którzy potrzebują konkretów i wskazówek co mają robić żeby pomóc sobie lub innym. Bardzo polecam tę lekturę dla wszystkich, którzy chcą bliżej zapoznać się z tematem BED i uzyskać szeroki obraz tego zaburzenia. Książka okaże się wsparciem zarówno dla osób, które same zmagają się z napadami objadania, jak i dla ich rodzin czy terapeutów szukających uporządkowanej wiedzy.

   Recenzja: Psychologrysuje Stanienda Daria

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

5. Początek marca wcale nie nastraja do bycia dla siebie miłą, zwłaszcza gdy za oknem aura przypomina rozmokłą bułę, a w głowie kotłuje się milion myśli na sekundę, bo przecież ADHD nie zna pojęcia „cisza nocna” ani „spokojny posiłek”. Kiedy brałam do ręki książkę Marceliny Paprockiej o kompulsywnym objadaniu się, miałam nadzieję, że to będzie ta chwila, w której ktoś poda mi konkretny klucz do szafki ze słodyczami, którą sama przed sobą zamykam na kłódkę, a potem w amoku rozbijam ją siekierą. Niestety, lektura ta zostawiła mnie z poczuciem, że właśnie zjadłam ryżowy wafel - niby coś w ustach było, niby objętość się zgadza, ale w środku dalej wieje pustką. Od dawna mam niemal pewność, że ten cały taniec z jedzeniem, chocholi taniec wokół lodówki, to nie jest tylko kwestia słabej woli, o której lubią grzmieć domorośli dietetycy na Instagramie. To moja rzeczywistość: ADHD sprawia, że regularne i zdrowe posiłki są dla mnie wyzwaniem na miarę zdobycia K2 zimą w klapkach. Nie radzę sobie z trudnymi emocjami w sposób, który opisywałyby podręczniki do mindfulness. Moim sposobem na stres, na przebodźcowanie, na ten cały jazgot świata, jest klasyczny zestaw startowy: cała tabliczka czekolady wciągnięta w trzy minuty, zagryziona czipsami dla przełamania smaku i popita kolą, żeby bąbelki choć na chwilę zagłuszyły lęk. A potem? Potem przychodzi ten moment, którego Paprocka tak bardzo chce nam oszczędzić - wyrzuty sumienia, które ciągną się za mną przez resztę dnia i cały kolejny, jak ciężki, brudny tren od sukni ślubnej. Autorka za punkt honoru postawiła sobie, żebyśmy przestały się linczować. I o ile brzmi to pięknie w teorii, o tyle w praktyce, kiedy siedzisz na podłodze w kuchni wśród papierków po batonach, to zdanie ma siłę rażenia gumowej strzały. Książka bardzo rzetelnie, niemal akademicko, tłumaczy mechanizmy. Wyjaśnia, jakie choroby współistniejące mogą z tym iść w parze, jak biologia splata się z psychiką, dlaczego Twój mózg krzyczy o dopaminę właśnie w formie cukru i tłuszczu. To wszystko prawda, tylko że ja tę prawdę znam z autopsji, a nie potrzebuję potwierdzenia, że mój organizm to skomplikowana maszyna. Potrzebuję instrukcji, jak przestać go psuć co drugi wieczór. Paprocka skupia się na łagodzeniu bólu istnienia, na budowaniu bezpiecznej bańki, w której objadanie się to tylko „trudny mechanizm obronny”. Może i jest to książka, która ma załagodzić poczucie winy, ale mam nieodparte wrażenie, że to takie głaskanie po głowie w momencie, gdy dom stoi w ogniu. Jasne, miło usłyszeć, że nie jestem zła, że nie jestem leniwa, że to chemia mózgu. Ale co mi po tej wiedzy, gdy ręka sama sięga po paczkę chipsów? Autorka proponuje budowanie nawyków żywieniowych jako antidotum na chaos, co w przypadku osoby z ADHD brzmi jak ponury żart. Dla nas „budowanie nawyków” to proces, który rozpada się przy pierwszym zgubionym kluczu albo przy zbyt głośnym dźwięku kosiarki u sąsiada. Tutaj zabrakło mięsa, zabrakło konkretnych wskazówek dla ludzi, którzy nie żyją w sterylnym świecie spokojnej autorefleksji, ale w centrum emocjonalnego cyklonu. Ciągłe powtarzanie mantry o nielinczowaniu się staje się po pewnym czasie irytujące, bo sugeruje, że problemem jest nasza reakcja na objadanie się, a nie sam fakt, że niszczymy sobie zdrowie i samopoczucie. To jest ta klasyczna psychologiczna pułapka współczesnych poradników - bądź dla siebie dobra, zaakceptuj siebie, nie oceniaj. Ale jak mam nie oceniać sytuacji, w której tracę kontrolę nad własnym ciałem? Autorka próbuje być tak bardzo delikatna, żeby nikogo nie urazić i nie pogłębić traumy, że w efekcie jej przekaz staje się rozmyty i mdły. Brakuje w tej książce uznania, że kompulsywne jedzenie to często brutalna walka, a nie tylko kwestia braku czułości dla samej siebie. Kiedy czytałam o tych wszystkich mechanizmach i chorobach, czułam się, jakbym oglądała film dokumentalny o kimś innym, choć przecież opisano tam moją codzienność. To paradoks - wiedzieć wszystko o swoim problemie i jednocześnie nie dostać ani jednego narzędzia, które przetrwałoby starcie z rzeczywistym atakiem głodu emocjonalnego. Jeśli szukasz w tej lekturze pocieszenia i chcesz usłyszeć, że Twoje kompulsy sprawiają, że jesteś po prostu „wyjątkowo wrażliwa”, to pewnie będziesz zachwycona. Ale jeśli, tak jak ja, masz już dość budzenia się z „cukrowym kacem” i wyrzutami sumienia, które są większe niż Twój apetyt, to ta książka Cię rozczaruje. Bo prawda jest taka, że od samego nielinczowania się nawyki żywieniowe nie wyrosną jak grzyby po deszczu. One wymagają twardej struktury, której Paprocka nie oferuje, woląc zostać w bezpiecznej strefie teoretycznych rozważań. To jest właśnie ten moment, kiedy włącza się mój bezpiecznik: ta książka jest zbyt ładna, zbyt estetyczna i zbyt grzeczna, by mogła pomóc komuś, kto wieczorami toczy wojnę domową z własnym cieniem przy otwartej lodówce. Możemy sobie tłumaczyć mechanizmy do rana, możemy cytować badania o dopaminie, ale dopóki jedyną radą jest „zbuduj nawyki”, to równie dobrze mogłybyśmy czytać horoskopy. Brakuje tu uznania dla absurdu tej sytuacji - tego, jak komicznie i tragicznie jednocześnie wygląda dorosła kobieta, która próbuje kolą popić wstyd po zjedzeniu zapasu słodyczy na cały tydzień. Paprocka pisze o tym, jakby to był delikatny kłopot z nastrojem, a nie destrukcyjny nałóg, który potrafi zdemolować pewność siebie na lata. Dlatego ta recenzja nie będzie pochwalna. Nie potrzebujemy więcej wyrozumiałości, która rozgrzesza nas z braku działania. Potrzebujemy kogoś, kto powie: „Tak, to, co robisz, jest bez sensu, niszczy Cię i oto jak możesz spróbować to przerwać, nawet jeśli Twój mózg z ADHD podpowiada Ci coś zupełnie innego”. Zamiast konkretu dostałyśmy watę cukrową - jest puszysta, różowa i znika po pierwszej sekundzie kontaktu z rzeczywistością. I tak jak po prawdziwej wacie cukrowej, po lekturze zostaje tylko lepki niesmak i świadomość, że znowu dałyśmy się nabrać na obietnicę łatwego rozwiązania, które polega na tym, by „po prostu przestać się linczować”. Tylko że lincz to nie jest wybór, to reakcja obronna na bezradność, której ta książka ani nie rozumie, ani nie potrafi uleczyć. Można przeczytać, żeby wiedzieć, co nauka mówi o naszych przypadłościach, ale nie licz na to, że po ostatniej stronie Twoja relacja z lodówką nagle stanie się partnerska. Dalej będziesz tam stać, dalej będziesz czuć ten impuls, a książka będzie leżeć na półce jako kolejny dowód na to, że teoria rzadko kiedy radzi sobie z praktyką życia w ciągłym emocjonalnym niedosycie. I to jest chyba najbardziej ironiczne - napisać książkę o objadaniu się, która sama w sobie jest tak jałowa, że po jej przeczytaniu masz ochotę iść do kuchni i zjeść coś konkretnego, bo te 1500 słów o nielinczowaniu się tylko podbiło Twój apetyt na prawdziwą zmianę, której tu nie znajdziesz. Pozostaje nam więc dalej walczyć z tymi naszymi adhd-owymi demonami, wiedząc już, że nikt nas nie uratuje za pomocą ładnie sformułowanych zdań o akceptacji. Musimy same znaleźć sposób na te wieczorne maratony z czekoladą i czipsami, bo Marcelina Paprocka najwyraźniej nigdy nie poczuła tego specyficznego pieczenia w przełyku, które miesza się ze smakiem koli i goryczą porażki, której żadne „nie linczuj się” nie jest w stanie osłodzić. To jest ten mniej estetyczny, ale prawdziwy obraz walki, o którym ta książka milczy, pudrując rzeczywistość warstwą psychologicznej poprawności, która w starciu z realnym problemem okazuje się być tylko kolejnym, pustym wypełniaczem czasu między jednym napadem a drugim.

   Recenzja: paulapisze.pl Hoppe-Golebiewska Paulina

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

6. Kompulsywne objadanie się” @wydawnictwo_sensus to pewnego rodzaju podręcznik, mimo-encyklopedia dla raczkujących w temacie. Co ciekawe, część zawartych w niej treści może odnieść się do różnych zaburzeń odżywiania, nie tylko kompulsywnego objadania się. Książka jest zbiorem 30 pytań i odpowiedzi na nie. Odpowiedzi są proste i rzeczowe, napisane zrozumiałym językiem. Omówione zagadania uzupełnione są praktycznymi wskazówkami, które pozwalają na lepsze zrozumienie tematu i zrobienie pierwszego kroku w stronę zdrowienia. Skierowana jest do osób, które zmagają się z kompulsywnym objadaniem, dla ich bliskich oraz terapeutów pracujących z klientkami z BED.

   Recenzja: Psyche in soma Matysek Katarzyna

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

7. 4/6 - początkowo byłam bardzo zafascynowana tą książką i dużo z niej wyciągałam - z czasem jednak zaczęłam się nudzić, bo miałam wrażenie, że w każdym rozdziale czytam to samo - trzeba ograniczyć stres, dobrze się wysypiać, przekładać swoje emocje na inne zajęcia niż jedzenie, analizować swój głód itp. - czasami miałam wrażenie, że niektóre akapity były kopiuj wklej z innych rozdziałów - spokojnie tą książkę można było napisać w 50 stronach, a nie ponad 200 - z dobrych rzeczy - bardzo podobały mi się końcowe rozdziały - takie podsumowanie wszystkiego w jednym miejscu i rozdział przeznaczony dla bliskich osób z zaburzeniami odżywiania - to na wielki plus - książkę czyta się bardzo szybciutko, a dużo informacji jest zapisane od punktów, co ułatwia przyswajanie informacji - na plus są też wstępne testy, które każdy może zrobić odpowiadając na łatwe pytania - książka zdecydowanie otwiera oczy i jest (być może) początkiem zmian i walki z chorobą - warto ją podsunąć osobom, które potrzebują takiego bodźca

   Recenzja: Domilkaa Łęczycka Dominika

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

8. Kompulsywne objadanie się. Jak zrozumieć problem i skutecznie sobie pomóc - Marcelina Paprocka To nie jest książka o „braku silnej woli”. To spokojne, mądre wyjaśnienie, skąd biorą się napady objadania i jak zacząć nad nimi pracować bez wstydu i karania siebie. Dużo zrozumienia, konkretne narzędzia i realne wsparcie w budowaniu zdrowszej relacji z jedzeniem. Jeśli czujesz, że jedzenie czasem przejmuje kontrolę - to bardzo dobra lektura na start.

   Recenzja: Zimnarecenzuje Zimna Katarzyna

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

więcej recenzji

ukryj recenzje