Recenzje

✨️Kto i za co pokocha? Ta książka spodoba się fanom literatury koreańskiej, bo choć autorką jest Polka, to doskonale utrzymuje klimat powieści azjatyckiej. Taka dziwna atmosfera, na pozór spokojna, a wypełniona napięciem, hermetyczność i dziwność - to, jak dla mnie, cechy książek zarówno japońskich, jak i koreańskich. Pokocha każdy, kto lubi sięgać po debiuty i to debiuty udane, bo „Dwa oblicza Hye-jin” to naprawdę wciągająca historia. Łączy motywy legendy koreańskiej, kryminalnego śledztwa, a nawet wplata między nie ekscentryczny, niejednoznaczny wątek romantyczny. I to wszystko ze sobą świetnie współgra. ✨️Czy ja pokochałam? Polubiłam, tak. Wciągnął mnie wątek zaginionych dziewczyn oraz samo śledztwo. Autorka wpadła też na świetny pomysł zrobienia z jednej bohaterki dwóch: za dnia 84-latki, a w nocy - dwudziestokilkuletniej dziewczyny. Fajny powiew świeżości i pomysł, którego jeszcze nigdy nie spotkałam w książce. Wątek romantyczny między Hye-jin i Kangiem jest pełen chemii, ale też ma w sobie coś nieoczywistego, coś, co sprawia, że miałam poczucie, iż ta relacja nie ma prawa zakończyć się happy endem. Jak się zakończyła naprawdę? Oczywiście, że tego nie zdradzę! ✨️Czy polecam? Pewnie! Tę historię pochłania się w tempie ekspresowym i mimo swojej małej objętości (240 stron) mieści w sobie ciekawą i angażującą akcję. I warto jeszcze docenić fakt, iż jest to debiut, w mojej ocenie bardzo udany. Jeśli lubisz motyw klątw, śledztwa kryminalnego, a do tego chętnie sięgasz po literaturę azjatycką, to myślę, że odnajdziesz się w tej historii. ✨️O czym jest? U stóp góry Bukhansan od lat krąży opowieść o dziewczynie, która po wschodzie słońca staje się osiemdziesięcioczteroletnią kobietą, a nocą odzyskuje postać dwudziestokilkuletniej Hye-jin. Życie obu jej wersji zmienia się, gdy w ręce policjanta Kanga Beot-seoka trafia tajemniczy naszyjnik, łączący rodzinę Hye-jin ze sprawą zaginięć młodych kobiet. Wkrótce przekonuje się, że klątwa, z którą żyje od lat, skrywa znacznie więcej tajemnic, niż mogła przypuszczać.

„Dwa magiczne słowa” Meghan Quinn to historia, która pokazuje, że czasami jedna noc wystarczy, żeby całkowicie wywrócić życie do góry nogami. I choć początkowo wszystko miało być proste chwila zapomnienia, zero zobowiązań i każdy wraca do swojego życia los najwyraźniej miał wobec Penny i Eliego zupełnie inne plany. Lubię romanse, w których bohaterowie nie dostają od życia idealnego scenariusza, tylko muszą jakoś odnaleźć się w sytuacji, której absolutnie się nie spodziewali. Tutaj mamy właśnie taki przypadek. Penny Lawes jest kobietą, która świetnie radzi sobie w swoim świecie. Jest przebojowa, odważna, zadziorna i doskonale wie, czego chce. A przynajmniej wydaje jej się, że wie, dopóki kilka tygodni po pewnej wyjątkowej nocy nie okazuje się, że jej życie właśnie zmieniło kierunek. Penny jest w ciąży z Elim Hornsbym. I gdyby tego było mało, Eli jest najlepszym przyjacielem jej starszego brata. Już sam ten układ gwarantuje sporą dawkę komplikacji, a przecież na tym dopiero zaczyna się cała historia. Penny nie planuje wielkiej miłości, ślubu ani wspólnego życia. Nie oczekuje od Eliego niczego. Jest przekonana, że poradzi sobie sama i nie potrzebuje mężczyzny, który nagle pojawi się w jej życiu tylko dlatego, że razem stworzyli sytuację, której żadne z nich nie planowało. I właśnie to w Penny bardzo mi się podobało. Nie jest bohaterką, która czeka, aż ktoś przyjdzie i ją uratuje. Ma własne życie, własne ambicje i własne przekonanie, że potrafi poradzić sobie z przeciwnościami. Jednocześnie jej pewność siebie zostaje wystawiona na próbę, bo ciąża zmienia znacznie więcej niż tylko plany na najbliższe miesiące. Eli z kolei znajduje się po drugiej stronie tej sytuacji. Jest zawodnikiem Vancouver Agitators i zdecydowanie nie jest gotowy na ojcostwo. Nie planował dziecka, nie planował związku, a już tym bardziej nie planował małżeństwa. Można więc sobie wyobrazić jego minę, kiedy nagle okazuje się, że najlepszy przyjaciel postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i dopilnować, żeby Eli nie uciekł od odpowiedzialności. I tak mężczyzna, który jeszcze chwilę wcześniej miał swoje poukładane życie, pojawia się z walizkami pod drzwiami Penny. Muszę przyznać, że ten motyw bardzo mi się spodobał, bo od razu wiedziałam, że wspólne mieszkanie tych dwojga nie może być spokojne. Mamy przecież kobietę, która uważa, że sama świetnie sobie poradzi, oraz mężczyznę, który nie jest pewien, czy w ogóle potrafi odnaleźć się w roli przyszłego ojca. Do tego dochodzi wspólna przeszłość, przyciąganie, rodzinne powiązania i świadomość, że ich relacja od początku jest znacznie bardziej skomplikowana, niż oboje chcieliby przyznać. Najbardziej podobało mi się to, że między Penny i Elim nie chodzi wyłącznie o fizyczne przyciąganie. Oczywiście chemia między nimi jest bardzo wyraźna, ale wraz z kolejnymi wydarzeniami pojawiają się emocje, których nie da się już tak łatwo zignorować. Eli początkowo próbuje traktować Penny jako problem, który trzeba jakoś rozwiązać. Musi nauczyć się odpowiedzialności, przygotować do ojcostwa i odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Tylko że człowieka nie da się tak po prostu wpisać w plan działania. Szczególnie kiedy ten człowiek zaczyna znaczyć dla nas coraz więcej. I tutaj pojawia się jedna z moich ulubionych rzeczy w romansach moment, w którym bohater orientuje się, że sytuacja wymknęła mu się spod kontroli. Eli nie chce się zakochać w Penny. Problem w tym, że serce najwyraźniej nie zamierza pytać go o zgodę. Penny również musi zmierzyć się z własnymi emocjami. Początkowo jest przekonana, że nie potrzebuje od Eliego niczego więcej. Jednak wspólne życie, codzienne sytuacje i coraz większa bliskość sprawiają, że granica między „musimy to jakoś poukładać” a „może chcemy być razem” zaczyna się zacierać. Bardzo lubię takie historie, ponieważ pokazują, że miłość nie zawsze pojawia się w odpowiednim momencie. Czasami przychodzi wtedy, kiedy wszystko jest skomplikowane. Kiedy człowiek ma już określony plan. Kiedy wydaje mu się, że dokładnie wie, czego chce. I wtedy pojawia się ktoś, kto jednym spojrzeniem, jednym gestem albo zwyczajną obecnością sprawia, że zaczynamy zastanawiać się, czy nasze wcześniejsze przekonania rzeczywiście były właściwe. „Dwa magiczne słowa” ma też sporą dawkę humoru, co bardzo dobrze równoważy bardziej emocjonalne momenty. Sam pomysł na wspólne zamieszkanie Penny i Eliego daje ogromne możliwości do zabawnych sytuacji, szczególnie że każde z nich ma własny charakter i własne podejście do tego, jak powinno wyglądać ich życie. A przecież nad wszystkim cały czas unosi się obecność Pacey’a starszego brata Penny i najlepszego przyjaciela Eliego. To właśnie on staje się kimś w rodzaju katalizatora całej sytuacji. Z jednej strony chce zadbać o siostrę, z drugiej nie zamierza pozwolić najlepszemu przyjacielowi umyć rąk od odpowiedzialności. I trudno mu się dziwić, choć jednocześnie jego ingerencja sprawia, że Penny i Eli mają jeszcze mniej przestrzeni, żeby spokojnie poukładać wszystko po swojemu. Podoba mi się również to, że ciąża nie jest tutaj jedynie prostym sposobem na połączenie bohaterów. Staje się wydarzeniem, które zmusza ich do zastanowienia się nad przyszłością. Nagle muszą myśleć nie tylko o tym, czego chcą teraz, ale także o tym, jak będzie wyglądało ich życie później. To ogromna zmiana. I chyba właśnie dlatego ich relacja jest ciekawa. Bo między nimi nie ma od początku prostego schematu: poznają się, zakochują i wszystko układa się idealnie. Jest niepewność, są obawy, są różne oczekiwania i pytania, na które nie da się odpowiedzieć w ciągu jednego wieczoru. Szczególnie interesujące było dla mnie obserwowanie przemiany Eliego. Mężczyzna, który początkowo nie wyobraża sobie siebie jako ojca i nie chce słyszeć o małżeństwie, zaczyna powoli oswajać się z myślą, że jego życie właśnie się zmieniło. A wraz z odpowiedzialnością pojawiają się uczucia do kobiety, która miała być tylko jedną nocą, a zaczyna stawać się kimś znacznie ważniejszym. Penny natomiast musi nauczyć się, że pozwolenie komuś na obecność w swoim życiu nie oznacza utraty niezależności. Można być silną kobietą i jednocześnie pozwolić komuś się o siebie troszczyć. Można radzić sobie samemu, ale nie zawsze trzeba wszystko robić samemu. I chyba właśnie ten element najbardziej mnie ujął. „Dwa magiczne słowa” jest dla mnie romansem o niespodziewanych konsekwencjach, ale również o tym, że życie bardzo często nie pyta nas o zgodę na zmiany. Czasami po prostu stawia przed nami sytuację, której nie planowaliśmy, i pozostawia decyzję, co z nią zrobimy. Czy jedna noc może zmienić całe życie? W przypadku Penny i Eliego zdecydowanie tak. Ale czy może również doprowadzić do czegoś pięknego? Tutaj odpowiedź każdy czytelnik będzie musiał znaleźć sam. Podobało mi się, że ta historia nie skupia się wyłącznie na samym romansie, ale pozwala zobaczyć, jak dwoje ludzi stopniowo odnajduje się w sytuacji, której żadne z nich nie wybrało. Jest w tym sporo humoru, trochę chaosu, emocje, przyciąganie i przede wszystkim pytanie, czy z czegoś, co miało być tylko chwilą, może powstać prawdziwa relacja. Bo czasami życie naprawdę potrafi napisać najlepszy scenariusz właśnie wtedy, kiedy my jesteśmy przekonani, że wszystko już sobie zaplanowaliśmy. „Dwa magiczne słowa” zostawiło mnie więc z myślą, że miłość nie zawsze przychodzi w odpowiednim momencie. Czasami pojawia się w najmniej spodziewanej chwili, w najbardziej skomplikowanych okolicznościach i pomiędzy ludźmi, którzy początkowo wcale nie planowali wspólnej przyszłości. I może właśnie dlatego potrafi być tak wyjątkowa. Jestem ciekawa, jak Wy odbieracie motyw przypadkowej nocy, która całkowicie zmienia życie bohaterów. Lubicie romanse, w których przyszli rodzice najpierw muszą nauczyć się ze sobą żyć, zanim zrozumieją, co naprawdę do siebie czują? I co sądzicie o tym, kiedy najlepszy przyjaciel brata postanawia nagle zamieszkać z jego siostrą przepis na katastrofę czy początek czegoś, czego nikt się nie spodziewał?

Czy zastanawialiście się kiedyś, co dzieje się z jedzeniem, kiedy już zjemy ostatni kęs? 🤔🥪 "Wielkie przygody jedzonka. Z buzi do żołądka (i dalej)" Róży Hajkuś to książka, która w bardzo przystępny i ciekawy sposób pokazuje dzieciom, co dzieje się z jedzeniem po tym, jak zniknie z talerza. I przyznam, że lubię takie książki, które odpowiadają na dziecięce: ale dlaczego? 😅 Bo co właściwie dzieje się z kanapką, kiedy ją zjemy? Dokąd trafia jedzenie? Po co nam żołądek i jelita? I co się dzieje z tym wszystkim później? Tutaj dziecko może przejść tę całą drogę razem z bohaterami, a trudniejsze zagadnienia dotyczące działania organizmu są przedstawione w formie historii i przygody. Dzięki temu nie jest to kolejna książka, którą trzeba czytać do nauki, tylko taka, przy której można się po prostu dobrze bawić i przy okazji sporo dowiedzieć. Myślę, że fajnie sprawdzi się szczególnie u dzieci, które interesują się swoim ciałem, jedzeniem i tym, jak właściwie działa cały nasz organizm. A później przygotujcie się na dodatkowe pytania przy obiedzie. 😂🥪 Lubię takie książki na dziecięcej półce, trochę zabawy, trochę wiedzy i tematów do wspólnego pogadania. ❤️

Są tematy, o których z dzieckiem warto rozmawiać wcześniej, zanim pojawi się problem. Hejt, dokuczanie czy wyśmiewanie zdecydowanie do nich należą. 💙 „Nie daj się, Pinku!” Urszuli Młodnickiej i Agnieszki Waligóry to książka, która pomaga rozpocząć takie rozmowy w naturalny sposób. Pinku spotyka się z dokuczaniem, przykrymi słowami i sytuacjami, które mogą przydarzyć się wielu dzieciom. Dzięki jego historii można porozmawiać o emocjach, granicach, reagowaniu na hejt i szukaniu pomocy. Lubię takie książki, które nie są tylko do przeczytania i odłożenia na półkę. Do tej można wracać i rozmawiać z dzieckiem o konkretnych sytuacjach, kiedy pojawi się taka potrzeba. ❤️ Myślę, że warto mieć ją w domowej biblioteczce. Czasem jedna spokojna rozmowa może dać dziecku naprawdę dużo.

Czy odważysz się sięgnąć po historię w której to On traci dla niej głowę pierwszy ? Jego agresywna gra na lodzie mogła w jednej chwili kosztować go wszystko.Okrzyknięty najbardziej agresywnym graczem, do tej pory nie zwracał na to uwagi.Nagłówki w prasie - jedna rozmowa z trenerem odmieniła wszystko. Aby zachować stanowisko kapitana, musi ustatkować się i opanować skandale wokół swojej osoby. Ona po raz kolejny słyszy od matki, jak bardzo rozczarowała ją swoimi życiowymi wyborami.Dodatkowo nakrywa chłopaka na zdradzie, a matka twierdzi, że to czas, aby znalazła sobie męża. Kiedy drogi Kennetha i Charlotte się połączą, okaże się, że dzieli ich znacznie więcej, niż początkowo myśleli. On gra, aby wygrywać, ona żyje, aby nie stracić siebie. Udawany związek, poprawa reputacji oraz walka o swoje marzenia - wszystko to znajdziecie w tej historii.To nie jest tylko opowieść o hokeju, ale historia dwojga ludzi, którzy odnaleźli się w odpowiednim momencie i ochronili dusze przed całkowitą destrukcją. Kenneth to chłopak, którego każdy ruch jest monitorowany; żyje pod ogromną presją. Rola kapitana drużyny nie jest prosta, gdyż każde jego potknięcie śledzi miliony fanów. Nie jest idealny - zbyt szybko się irytuje, wpada w złość i potrafi z agresją wyżyć się na przeciwniku. Jednak pod powierzchnią brutalnego zawodnika skrywa się wartościowy mężczyzna, który boi się własnej porażki. Ich relacja nie była prosta; wręcz przeciwnie, musiała wkroczyć do jego świata, gdzie flesze śledziły każdy jej ruch, a ich związek był na świeczniku. Choć uczucie pojawiło się dość szybko, później zostało wystawione na próbę. Z każdej dramy starali się wyjść obronną ręką. Ale czasem największym zagrożeniem jest obawa przed odejściem. Oboje mieli swoje lęki i obawy przed przyszłością, ale ich miłość narodziła się wśród lodu i stopiła niejedno serce. Historia,która ukazuje, jak jedna osoba potrafi wyciszyć demony drugiej i pomóc jej stać się lepszym człowiekiem.Choć jego marzeniem było zdobycie Pucharu Stanleya, jeszcze wtedy nie wiedział, że inne marzenie jest na wyciągnięcie ręki i odmieni nie tylko jego życie, ale także priorytety.