Recenzje

✨️Kto i za co pokocha? Ta książka spodoba się fanom literatury koreańskiej, bo choć autorką jest Polka, to doskonale utrzymuje klimat powieści azjatyckiej. Taka dziwna atmosfera, na pozór spokojna, a wypełniona napięciem, hermetyczność i dziwność - to, jak dla mnie, cechy książek zarówno japońskich, jak i koreańskich. Pokocha każdy, kto lubi sięgać po debiuty i to debiuty udane, bo „Dwa oblicza Hye-jin” to naprawdę wciągająca historia. Łączy motywy legendy koreańskiej, kryminalnego śledztwa, a nawet wplata między nie ekscentryczny, niejednoznaczny wątek romantyczny. I to wszystko ze sobą świetnie współgra. ✨️Czy ja pokochałam? Polubiłam, tak. Wciągnął mnie wątek zaginionych dziewczyn oraz samo śledztwo. Autorka wpadła też na świetny pomysł zrobienia z jednej bohaterki dwóch: za dnia 84-latki, a w nocy - dwudziestokilkuletniej dziewczyny. Fajny powiew świeżości i pomysł, którego jeszcze nigdy nie spotkałam w książce. Wątek romantyczny między Hye-jin i Kangiem jest pełen chemii, ale też ma w sobie coś nieoczywistego, coś, co sprawia, że miałam poczucie, iż ta relacja nie ma prawa zakończyć się happy endem. Jak się zakończyła naprawdę? Oczywiście, że tego nie zdradzę! ✨️Czy polecam? Pewnie! Tę historię pochłania się w tempie ekspresowym i mimo swojej małej objętości (240 stron) mieści w sobie ciekawą i angażującą akcję. I warto jeszcze docenić fakt, iż jest to debiut, w mojej ocenie bardzo udany. Jeśli lubisz motyw klątw, śledztwa kryminalnego, a do tego chętnie sięgasz po literaturę azjatycką, to myślę, że odnajdziesz się w tej historii. ✨️O czym jest? U stóp góry Bukhansan od lat krąży opowieść o dziewczynie, która po wschodzie słońca staje się osiemdziesięcioczteroletnią kobietą, a nocą odzyskuje postać dwudziestokilkuletniej Hye-jin. Życie obu jej wersji zmienia się, gdy w ręce policjanta Kanga Beot-seoka trafia tajemniczy naszyjnik, łączący rodzinę Hye-jin ze sprawą zaginięć młodych kobiet. Wkrótce przekonuje się, że klątwa, z którą żyje od lat, skrywa znacznie więcej tajemnic, niż mogła przypuszczać.

Z jej najnowszego raportu Rówieśnicy 2026 wynika, że aż 87 proc. dzieci doświadczyło w ciągu ostatniego roku przynajmniej jednej formy przemocy ze strony rówieśników; 75 proc. zetknęło się z cyberprzemocą, a 63 proc. z przemocą fizyczną. Szczególnie często dzieci mierzą się z wyśmiewaniem, krytykowaniem wyglądu czy nieprzyjemnymi wiadomościami. Co ważne, pierwsze krzywdzące zachowania pojawiają się znacznie wcześniej, już w przedszkolu lub pierwszych klasach szkoły podstawowej. Dla dziecka nie zawsze jest oczywiste, że cudze słowa nie mówią prawdy o nim samym. Powtarzany hejt może sprawić, że zacznie ono patrzeć na siebie oczami osoby, która je wyśmiewa, poniża czy wyklucza. A wtedy problemem staje się nie tylko to, jak traktują je inni, lecz także to, jak dziecko zaczyna myśleć o sobie. Dlatego tak ważne jest, by obok uczenia dzieci, jak reagować na przemoc, budować w nich coś, czego hejt nie będzie w stanie łatwo odebrać — poczucie własnej wartości. Eksperci podkreślają, że okres wczesnej podstawówki (klasy I–III) to czas, w którym szansa, by działania prewencyjne przyniosły realne efekty, jest szczególnie duża. Dzieci w tym wieku wciąż uważnie słuchają dorosłych i chętniej przyjmują przekazywane im zasady dotyczące relacji, empatii i wzajemnego szacunku. Wyniki raportu pokazują, jak ważne jest wspieranie dzieci w budowaniu poczucia bezpieczeństwa i dobrych relacji z rówieśnikami. Autorzy podkreślają znaczenie działań profilaktycznych opartych na budowaniu bezpiecznych relacji, wzmacnianiu kompetencji społecznych i tworzeniu wspierającego środowiska szkolnego. Jak mówi Marta Skierkowska, prezeska Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę: "Kluczowe znaczenie ma zarówno skuteczna profilaktyka, jak i szybka interwencja w sytuacjach zagrożenia, wspierane przez wdrażanie standardów ochrony małoletnich. To one porządkują działania dorosłych i instytucji, wyznaczając jasne procedury reagowania oraz zapobiegania przemocy. Warto pamiętać, że odpowiedzialność za bezpieczeństwo dzieci zawsze jest po stronie nas — odpowiedzialnych dorosłych". Zdaniem prof. UAM dra hab. Jacka Pyżalskiego najlepszą profilaktyką jest budowanie więzi między uczniami. Proces ten powinni wspierać nauczyciele — nie czekać na pojawienie się problemu, lecz wcześniej zadbać o tworzenie się między uczniami "sznurków" (tak ekspert nazywa więzi międzyludzkie). Jeśli uczniów łączą sznurki, nie mają oni ochoty, aby nawzajem się krzywdzić. Im więcej empatii, tym mniej przemocy — potwierdza raport Rówieśnicy 2026. Empatia pomaga dziecku zatrzymać się na chwilę i pomyśleć: "Jak się teraz czuje ta druga osoba? Co mogę zrobić, żeby było jej lepiej?". Uczy, że po drugiej stronie zawsze jest człowiek, ktoś, kogo można zranić, ale też ktoś, komu można pomóc. Dlatego warto od najmłodszych lat rozmawiać z dziećmi o emocjach, uczyć je wrażliwości na innych, akceptacji różnic i pokazywać, że każdy ma prawo do swoich granic. A także — co bardzo ważne — że kiedy dzieje się coś trudnego, nie trzeba zostawać z tym samemu.

Seria z Pinkiem jest moją ulubioną w dziecięcym czytelniczym świecie. Uważam, że jest to seria bardzo dobrze skonstruowana, ciekawa, pomocna i realnie działająca. 🤍 Pink składa się z opowiadań i aktywności, z którymi dorosły pomaga dziecku i to w nim najbardziej lubię. Naszą aktywność nie kończy się na przeczytaniu historii głównego bohatera, a jeszcze jest z nią działanie, które pomaga w sytuacji. 🫶🏼 „Nie daj się Pinku” mówi o hejcie, ogromnie podoba mi się, że nie jest tylko dla ofiar, ale również dla sprawców. Często w książeczkach o tym zagadnieniu dotykamy jedynie pomocy dla zaatakowanej osoby, (co też ważne!) ale sprawca też potrzebuje pomocy. Trzeba mu uwidocznić jego zachowanie, konsekwencje i to czego nie można mówić innym, jak sobie radzić z negatywnymi myślami w głowie. Zdecydowanie polecam tę serię każdemu, przejrzyjcie zdjęcia, które wrzuciłam, ja pracuję z nią w przedszkolu i dzieci dobrze znają i uwielbiają Pinka 🍂 Buziaki! Dajcie znać, kto zna tego uroczego kawalera.

– Hejt jest intencjonalny, powtarzalny i dotyczy nierównowagi sił – mówi w rozmowie z Radiem Rodzina psycholog i autorka Urszula Młodnicka. Problematykę podejmuje w swojej najnowszej książce dla dzieci i rodziców, powołując się na obserwacje zawodowe i dane z raportu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. „Nie daj się, Pinku!” to siódma część serii o przygodach niebieskiego stwora Pinka, jego rodziców i przyjaciół. Książka autorstwa Urszuli Młodnickiej z ilustracjami Agnieszki Waligóry ukazała się we wrześniu nakładem Wydawnictwa Sensus. Porusza zjawiska takie jak wyśmiewanie, wykluczanie, przemoc rówieśnicza. Uczy reagowania na takie sytuacje czy empatii oraz wzmacniania poczucia wartości. Raport Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę pt. „Rówieśnicy” wskazuje, że w Polsce aż 87% dzieci w wieku szkolnym doświadcza przynajmniej jednej z form przemocy rówieśniczej – Obok tych danych nie można przejść obojętnie – wskazuje psycholożka. Rozmowy z dziećmi o tym problemie są ważne i można je prowadzić już w wieku wczesnoszkolnym. Najnowsza książka przeznaczona jest dla dzieci 7+, jak również rodziców i dorosłych. Każdy czytelnik może wypełnić zawarte w niej praktyczne ćwiczenia. Jednocześnie są one punktem wyjścia do rozmowy na temat tego, co może nas spotkać w szkole i w relacjach z innymi. Uczy empatii i uświadamia, że niezgoda na przemoc to wyraz troski o bezpieczeństwo swoje i innych.

Książka "Słodkie przeznaczenie" jest debiutancką i jak na razie jedyną powieścią autorki. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Ja pochłonęłam ją w jeden wieczór. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona i dobrze poprowadzona i chociaż jest dość przewidywalna i zbyt "bajkowa" nie odebrało mi to radości z czytania. Bohaterowie natomiast zostali w ciekawy sposób wykreowani. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Mię i Archera. Ich relacja to klasyczna miłość od pierwszego wejrzenia, rozwija się błyskawicznie co akurat w przypadku tej dwójki mi nie przeszkadzało. Ich historia jest pełna romantycznych momentów, humoru oraz ciepła, chociaż nie ukrywam, że momentami przytłaczała mnie ilość słodkich i czułych zachowań między bohaterami. Autorka na przykładzie swoich bohaterów pragnie pokazać, że prawdziwa miłość jest każdemu przeznaczona, a los prędzej czy później sprawi, że właściwe osoby odnajdą się we właściwym momencie. Pomimo kilku mankamentów miło spędziłam czas z tą historią. Jeśli lubicie takie klimaty, dajcie jej szansę.