Recenzje

Wakacje powoli dobiegają końca, ale to wcale nie oznacza, że musimy pożegnać się z plażą. 🌊☀️ Czasem wystarczy znaleźć choć jeden wolny weekend, spakować ręcznik i ruszyć tam, gdzie czeka na nas piasek, słońce i szum morza. Właśnie takie myśli towarzyszyły mi podczas lektury Beach Break. Słońce i morze przez cały rok Anny Koneckiej przewodnika, który pokazuje, że na plażowanie nigdy nie jest naprawdę za późno. Książka zabiera nas w podróż po wielu zakątkach Europy i świata, podpowiadając, gdzie szukać pięknych plaż, ciepłej wody, dobrych warunków do sportów wodnych, ale też po prostu miejsca na błogi odpoczynek. Czytając ją, od razu wróciłam wspomnieniami na Sycylię i na Mondello Beach - miejsce, które sama miałam okazję odwiedzić i które zdecydowanie mogę polecić każdemu miłośnikowi plażowania. 🏖️🇮🇹 Podoba mi się, że ten przewodnik nie jest tylko zbiorem pięknych miejsc, ale przede wszystkim inspiracją do planowania kolejnych podróży. Znajdziemy tu zarówno propozycje dla tych, którzy marzą o spokojnym leżeniu nad wodą, jak i dla osób szukających aktywnego wypoczynku, surfingu czy nurkowania. A Wy macie swoją plażę, do której wrócilibyście bez zastanowienia? 🌊

Jeśli szukacie romansu, który nie tylko rozgrzeje serce, ale też zmusi do głębszej refleksji - „Nigdy nie mów nigdy”Penelope Ward będzie strzałem w dziesiątkę. Historia tej relacji nie jest prosta; między bohaterami aż iskrzy, a granica między uprzedzeniem a prawdziwym uczuciem zaciera się z każdym rozdziałem. Carly i Josh są cudownie autentyczni - mają swoje wady, sekrety i bagaż doświadczeń, przez co niezwykle łatwo się z nimi zżyć. To, co najpiękniejsze w tej książce, to delikatność, z jaką autorka dotyka tematu żałoby, straty oraz codzienności z zespołem Aspergera. Ward pokazuje, że prawdziwa miłość wymaga czasu, cierpliwości i odwagi do przełamania własnych lęków. Historia momentami chwyta za serce i wyciska łzy, by za chwilę wywołać uśmiech. Po odłożeniu książki jeszcze długo o niej myślałam. Gorąco polecam każdemu, kto ceni prawdziwe, wielowymiarowe opowieści z duszą!

Ta książka jest o tym, co mnie przeraża … Jeśli tak, jak ja w kryzysowych sytuacjach sięgacie po książki - zapiszcie ten post, bo może się przydać. Niebieskiego stworka Pinka 💙 poznałam rok temu, przy okazji recenzji książki „Poznaj swoją złość, Pinku”. Pamiętam, że wtedy zachwyciła mnie forma: opowiadania o bohaterze w różnych sytuacjach z rówieśnikami i nie tylko oraz przestarzeń na rozmowę i pochylenie się nad własnymi emocjami, miejsce na notatki. Dzięki takiej formie Pinku staje się nie tylko bohaterem książek dla dzieci, ale także towarzyszem w poznawaniu siebie 🤗. Sięgając po nową część „Nie daj się, Pinku” wciąż jestem wielką fanką formy, za to ta pozycja rozdrapuje tyle ran z czasów szkolnych… 🫣 Jako pulchna, jedna z nielicznych w okularach - mogę tylko być wdzięczna, że to było przed grupami chat i social mediami. Nie zmienia to faktu, że bardzo się cieszę mając ten tytuł w biblioteczce, bo dzięki niej mogę porozmawiać z córkami o tematach, które mnie paraliżują. „Nie daj się, Pinku” to jak głosi okładka książka o hejcie i tym, jak dbać o siebie gdy ktoś nas rani. W zasadzie to jest najważniejsza rzecz, jakiej chcę nauczyć moje dziewczynki. Może Was zdziwić, że ta książka dla dzieci nie jest cała słodka i miła, ale codzienność też niesie ze sobą różne sytuacje. Tutaj pojawiają się trudne emocje, słowa, które ranią, niedoskonałość, miejsce na błędy, wykluczenie, wyśmiewanie, plotkowanie, obgadywanie … wszystko to, co warto przegadać w domu lub na lekcji wychowawczej w szkole ✌🏻. 📚Fabuła: Książka składa się z krótkich opowiadań o Pinku. Każda historia jest połączona z miejscem na pracę dziecka. Autorka @mlodula posługuje się prostym, bezpośrednim i bliskim dzieciom językiem, dzięki czemu trudny temat hejtu staje się dla młodego czytelnika zrozumiały. 🖼️Ilustracje: Kolorowe, sympatyczne, charakterystyczne. Świetnie oddają to, co w danym momencie przeżywają bohaterowie. Autorstwa @aga_waligora. 👫Dla jakiego wieku? Dla dzieci od 6 roku życia, szczególnie tych, które zaczynają mierzyć się z relacjami w grupie rówieśniczej. 🤩Chęć ponownego czytania: jak wspomniałam, jest to zeszyt ćwiczeń do poznawania siebie, więc na pewno będziemy wracać 🥰.

Tydzień budowania relacji i przeciwdziałania przemocy rówieśniczej dobiegł końca. Niestety temat przemocy nie znika po ostatnich zajęciach, odłożeniu plansz ani wykonaniu klasowego plakatu. Dlatego na podsumowanie tego tygodnia chciałam pokazać Wam książkę, która może pomóc wracać do tych tematów również później: „Nie daj się, Pinku!”. Moje pierwsze spotkanie z Pinkiem - przy okazji rozmów o hejcie i relacjach między dziećmi. „Nie daj się, Pinku!” to ciekawy workbook, czyli książka do aktywnego czytania Jej mocną stroną są praktyczne, sensowne merytorycznie ćwiczenia dotyczące poczucia własnej wartości, wyśmiewania i proszenia o pomoc. Słabszą - nieco przeładowany układ graficzny, który w moim odczuciu rozprasza i utrudnia spokojne czytanie. Widzę w niej pomoc do wspólnej pracy z dzieckiem i rozmów podczas zajęć wychowawczych. O czym jest „Nie daj się, Pinku!”? To książka o hejcie i dbaniu o siebie, gdy ktoś nas rani. Tekst napisała Urszula Młodnicka, a ilustracje przygotowała Agnieszka Waligóra. Niebieski bohater wprowadza dzieci w tematy, o których dorośli czasem mówią zbyt ogólnie: bądź miły, uwierz w siebie, nie przejmuj się. Ale jak to zrobić? Tutaj jest miejsce na przyjrzenie się konkretnym sytuacjom i własnym odczuciom. Na stronach znajdziecie między innymi zadania o mocnych stronach i niedoskonałościach, emocjach osoby hejtowanej, reagowaniu na dokuczanie oraz zgłaszaniu krzywdy. To właśnie te ćwiczenia zainteresowały mnie najbardziej. Jak rozmawiać z dziećmi o hejcie i przemocy? Lubię materiały, które poza ważnym przesłaniem dają dziecku coś do zrobienia. Można przeczytać zdanie o własnej wartości i za chwilę o nim zapomnieć. Można też zatrzymać się, poszukać swoich mocnych stron i spróbować powiedzieć o sobie coś dobrego. W Pinku jest przestrzeń właśnie na takie zatrzymanie. Mocne strony i niedoskonałości Jedno z zadań zachęca do zauważenia zarówno tego, co nam w sobie przeszkadza, jak i tego, co jest naszą mocną stroną. Podoba mi się ten kierunek. Dziecko nie musi uważać się za idealne, żeby czuć, że jest wartościowe. Nie musi również zasługiwać na dobre traktowanie wyglądem, ocenami czy umiejętnościami. Przy tym ćwiczeniu chętnie porozmawiałabym o tym, że można czegoś jeszcze nie umieć, czasem popełniać błędy i nadal zasługiwać na szacunek. Bez obowiązku publicznego opowiadania o swoich kompleksach. Nie każda odpowiedź z takiej książki musi trafić na forum klasy. Nie daj się, Pinku! - ćwiczenie o mocnych stronach i niedoskonałościach, poczucie własnej wartości u dzieci Zadanie o dostrzeganiu swoich mocnych stron i akceptowaniu niedoskonałości. Wyśmiewanie i emocje dziecka Kolejna pokazana strona dotyczy wyśmiewania. Są na niej propozycje reakcji, miejsce na własne pomysły i zadanie o emocjach osoby, której ktoś dokucza. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o tym, że powołanie się na żart nie unieważnia czyjejś przykrości. Warto zapytać, kto w danej sytuacji się śmieje, a kto zostaje z poczuciem upokorzenia. Same odpowiedzi na zaczepki potraktowałabym jako propozycje do omówienia. Nie każdemu dziecku pasuje ironiczna riposta i nie w każdej sytuacji będzie ona pomocna. Dla mnie ważniejsze od zapamiętania efektownego zdania jest to, żeby dziecko wiedziało, że może przede wszystkim przerwać kontakt i szukać wsparcia. Jak reagować na wyśmiewanie dziecka - zadanie o emocjach i dokuczaniu w książce Nie daj się, Pinku! Rozmowa o wyśmiewaniu może dotyczyć zarówno reakcji dziecka, jak i uczuć osoby krzywdzonej. Szukanie pomocy i zgłaszanie krzywdy Bardzo cenię obecność zadania o odróżnianiu skarżenia od zgłaszania sytuacji, w której ktoś potrzebuje pomocy. To temat, do którego warto wracać. Dzieci słyszą czasem, żeby nie skarżyły, a potem mają same zdecydować, czy to, co się wydarzyło, jest już wystarczająco poważne, żeby powiedzieć dorosłemu. Przy tej stronie dopowiedziałabym wyraźnie: jeśli coś Cię niepokoi, możesz o tym porozmawiać, nawet gdy nie wiesz, jak nazwać sytuację. Rozpoznanie problemu i dobranie reakcji to zadanie dorosłego. Nie chciałabym, żeby ćwiczenie w rozróżnianiu sytuacji stało się kolejnym powodem do milczenia. Skarżenie a zgłaszanie przemocy rówieśniczej - ćwiczenie dla dzieci z książki Nie daj się, Pinku! Strona poświęcona zgłaszaniu krzywdzących zachowań i proszeniu o pomoc. Co dopowiedziałabym podczas wspólnej lektury? Dziecko nie musi znaleźć idealnej odpowiedzi, zachować pewności siebie ani samodzielnie poradzić sobie z osobą, która je krzywdzi. Ma prawo do pomocy również wtedy, gdy płacze, milczy albo nie umie powiedzieć „stop”. Za zatrzymanie przemocy odpowiadają dorośli. Co mi przeszkadza? Przeładowana szata graficzna I tutaj dochodzę do mojego największego zastrzeżenia. Wizualnie ta książka jest dla mnie mocno przeładowana. Duże, wyróżnione hasła, zróżnicowana wielkość liter, dymki, ramki, ilustracje i drobne ozdobniki sprawiają, że wiele elementów jednocześnie przyciąga wzrok. Zamiast spokojnie podążać za tekstem, łapałam się na przeskakiwaniu między nimi. Treść odbieram przez to jako mało czytelną i rozpraszającą. Chętnie zobaczyłabym więcej wolnej przestrzeni, prostszy układ i spokojniejszą typografię. To moja ocena odbioru książki; komuś innemu taka energia na stronach może odpowiadać. Mnie jednak chwilami utrudniała skupienie się na tym, co uważam tutaj za najcenniejsze, czyli na zadaniach i rozmowie. Jak wykorzystałabym Pinka w domu i na zajęciach? Najchętniej sięgałabym po tę książkę po kawałku. Jedna sytuacja, jedno zadanie i czas na rozmowę. Bez pośpiechu i bez potrzeby wypełnienia wszystkich miejsc na odpowiedzi. Widzę tu inspiracje dla rodziców, nauczycieli i wychowawców, szczególnie do pracy z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym. To moja propozycja zastosowania; poziom czytania i sposób pracy warto dopasować do konkretnego dziecka. W domu: wspólna lektura fragmentu i rozmowa o tym, co mogłoby pomóc bohaterowi. Podczas zajęć wychowawczych: omówienie jednej fikcyjnej sytuacji i kilku bezpiecznych sposobów szukania wsparcia. W codziennej pracy: wracanie do mocnych stron, granic i reagowania na krzywdę. Na zdjęciu poniżej widać także zadanie rysunkowe dotyczące pewności siebie. Takie aktywności mogą urozmaicić rozmowę, ale nie oczekiwałabym, że po wykonaniu ćwiczenia dziecko nagle przestanie się bać. Ważniejsze jest dla mnie, żeby miało obok kogoś, kto je wysłucha i potraktuje poważnie. Nie daj się, Pinku! - zadanie rysunkowe poza mocy, ćwiczenie o pewności siebie dla dzieci Rysowanie może być kolejnym sposobem na rozmowę o sobie i swoich odczuciach. Tydzień się skończył. Do relacji wracajmy przez cały rok Tydzień budowania relacji i przeciwdziałania przemocy rówieśniczej to jeden tydzień w roku. Niestety temat przemocy w magiczny sposób nie zniknie. Dlatego warto przemycać treści o szacunku, granicach i szukaniu pomocy podczas lekcji wychowawczych oraz codziennej pracy z dziećmi. Pink może być jednym z pomocników w takich rozmowach. Czy polecam „Nie daj się, Pinku!”? Tak, przede wszystkim jako praktyczny workbook do wspólnej pracy i punkt wyjścia do rozmów. Zadania oceniam jako wartościowe i sensowne merytorycznie. Podoba mi się, że można przy nich zastanowić się nad własną wartością, cudzymi emocjami oraz tym, kiedy i jak szukać pomocy. To pierwsza książka z Pinkiem, którą przeczytałam, i cieszę się, że trafiłam na niego właśnie przy tym temacie. Widzę tu sporo materiału do wykorzystania po zakończeniu tygodnia tematycznego. Znacie już Pinka? Jak podoba Wam się połączenie opowieści z zadaniami do wykonania?

„Ona powraca po latach, a on odkrywa, ile tak naprawdę dla niej znaczył…” Był najważniejszą osobą w jej życiu - nie tylko najlepszym przyjacielem, ale także mężczyzną, z którym przeżyła wszystkie swoje pierwsze razy. Zdrada ukochanej sprawiła, że nie pozwolił żadnej kobiecie zawładnąć swoim sercem. Jednak gdy jego była miłość wraca z mężem i dzieckiem, zazdrość bierze górę. Męczą go pytania bez odpowiedzi, a serce bije szybciej, niż się spodziewał. Czy jest gotowy usłyszeć bolesną prawdę? Historia drugich szans, walki o uczucia i bólu, który mimo upływu lat nie osłabł. On pisał do niej listy miłosne, w których wyznawał uczucia - w świecie mafii to rzadkość, ale nie bał się powiedzieć „kocham cię”. Niestety, nie zawsze wszystko jest proste - czasem jedna intryga potrafi złamać najsilniejszą miłość. Podobno zemsta smakuje najlepiej, gdy jest skrupulatnie zaplanowana. Dlaczego więc tak trudno jej wcielić swój plan w życie? Przecież ma kochającą rodzinę, a mimo to, widząc go serce galopuje. Leila to kobieta, która straciła zbyt wiele, a jednak jej siła i determinacja są imponujące. To nie bohaterka która użala się nad sobą - wręcz przeciwnie, walczy do samego końca. Tajemnice, które zostały skrupulatnie zaplanowane , trzymają czytelnika w napięciu. Ich relacja jest skomplikowana, ale mimo lat uczucie między nimi jest silne, a pożądanie namacalne. Czasem odzyskanie zaufania nie jest łatwe, zwłaszcza gdy prawda złamie najsilniejszego gracza. To bolesna historia, w której bohaterowie muszą pogodzić się ze stratą, a ich miłość wystawiona jest na ogromną próbę. Czasem najbliżsi potrafią zranić najbardziej. Lecz pomimo otaczającego mroku narodziła się między nimi więź zdecydowanie silniejsza niż czas. Jego relacja z braćmi jest wyjątkowa - widać, że mogą na sobie polegać w każdej chwili.Nie uciekają od odpowiedzialności za swoje czyny, wręcz przeciwnie - przyznają się do błędów. Rodzina jest dla nich najważniejsza, a umiejętność wybaczania to ich mocna strona. Dodatkowo otrzymujemy zapowiedź historii kolejnego brata, która zapowiada się wybuchowo.