Recenzje

"Córka psychopaty” ✍🏻Diana Jemielitab ⭐9/10 👉🏻Niestety nie miałam pojęcia, że książka posiada kilka wcześniejszych tomów, ale to nie przeszkodziło mi we wciągnięciu się w tak świetną historię. Layla Harrison to dwudziestopięcioletnia studentka chirurgii plastycznej, a także córka Julii i Michaela Harrisonów. Ojciec dziewczyny jest szefem mafii dlatego też wychowywał ją na dzielną, odważną i pewną siebie kobietę. Bycie dzieckiem mafii przysparza Layli wiele kłopotów, od kiedy pamięta nie potrafiła znaleźć wspólnego języka z rówieśnikami, a w sprawach sercowych też nie szło jej najlepiej, ponieważ spotykała się z samymi niebezpiecznymi mięśniakami i nie potrafiła nawiązać z nimi głębszych relacji. Jedyna przyjaciółka dziewczyny Clara wpada na pomysł, żeby dziewczyna zmieniła swój styl na skromniejszy, ma bowiem to ułatwić jej znalezienie inteligentnego oraz poukładanego mężczyzny, który niekoniecznie dowie się o jej pochodzeniu. I tak też się stało. Layla w kawiarni natknęła się na wysokiego, przystojnego i niezbyt potrafiącego się ubrać Benjamina, który studiował informatykę. Na początku nie urzeka jej widok za dużych swetrów oraz przylizanych włosów mężczyzny, jednak za namową przyjaciółki postanawia dać mu szansę.Już od samego początku Benjamin dziwnie się zachowuje, zmienia zdanie i chyba nie koniecznie jest całkowicie szczery z Laylą, ale przecież ona też nie mówi mu całej prawdy. Jakie zamiary ma wobec niej mężczyzna i kim jest tak naprawdę?… Książka wciągnęła mnie bardzo i ciężko było się od niej oderwać. Uszczypliwości, którymi na każdym kroku raczyli się główni bohaterowie dodawały ich rozmowom charakteru, a opis dzieciństwa mężczyzny łapał za serce. Podobało mi się, że ich relacja nie była taka prosta i często się komplikowała. Benjamin potrzebował długiego czasu, żeby zrozumieć co czuje do głównej bohaterki, dlatego świetne było powolne rozwijanie się książki pod sam koniec, żeby pokazać jak bił się z myślami. Byli dla siebie jak pies z kotem, a i tak na sam koniec nie mogli bez siebie żyć. Bardzo chętnie sięgnę po poprzednie części.

Jeśli szukacie romansu, który nie tylko rozgrzeje serce, ale też zmusi do głębszej refleksji - „Nigdy nie mów nigdy”Penelope Ward będzie strzałem w dziesiątkę. Historia tej relacji nie jest prosta; między bohaterami aż iskrzy, a granica między uprzedzeniem a prawdziwym uczuciem zaciera się z każdym rozdziałem. Carly i Josh są cudownie autentyczni - mają swoje wady, sekrety i bagaż doświadczeń, przez co niezwykle łatwo się z nimi zżyć. To, co najpiękniejsze w tej książce, to delikatność, z jaką autorka dotyka tematu żałoby, straty oraz codzienności z zespołem Aspergera. Ward pokazuje, że prawdziwa miłość wymaga czasu, cierpliwości i odwagi do przełamania własnych lęków. Historia momentami chwyta za serce i wyciska łzy, by za chwilę wywołać uśmiech. Po odłożeniu książki jeszcze długo o niej myślałam. Gorąco polecam każdemu, kto ceni prawdziwe, wielowymiarowe opowieści z duszą!

Nie każda przeszłość zostaje tam, gdzie ją zostawiliśmy… Elizabeth Black przeprowadza się wraz z ojcem i bratem do słonecznego Miami. Nowe miejsce ma być początkiem czegoś innego - próbą odcięcia się od wydarzeń, o których dziewczyna nie mówi zbyt wiele. Szybko poznaje nowych ludzi i zaczyna odnajdywać się w nowym otoczeniu. Wszystko zmienia jednak jeden wieczór. Spontaniczny wypad po jedzenie, wybranie skrótu i wypadek, którego konsekwencje okazują się znacznie poważniejsze, niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Strach przed odpowiedzialnością prowadzi grupę do decyzji, która uruchamia lawinę kolejnych wydarzeń. Pojawiają się tajemnice, szantaż, niebezpieczne zadania i osoby, które wiedzą zdecydowanie więcej, niż powinny. Każda kolejna decyzja komplikuje sytuację, a próba ukrycia prawdy zaczyna mieć coraz większe konsekwencje. Równocześnie na światło dzienne wychodzi przeszłość Elizabeth. Trauma, prześladowanie, zemsta i wydarzenia, od których próbowała uciec, zaczynają ponownie pojawiać się w jej życiu. Dziewczyna musi zmierzyć się nie tylko z tym, co dzieje się teraz, ale również z tym, co wydarzyło się wcześniej. W historii pojawia się również relacja Elizabeth i Oscara. Jest w niej napięcie, nieufność, wzajemne przyciąganie i emocje charakterystyczne dla motywu enemies to lovers. Jednak także ta relacja nie jest tak oczywista, jak mogłoby się początkowo wydawać. „Not True Love” łączy elementy romansu, dramatu i historii z kryminalną nutą. Pojawiają się tu również trudniejsze tematy związane z traumą, manipulacją, prześladowaniem, zemstą oraz konsekwencjami decyzji podejmowanych pod wpływem strachu. Im dalej w historię, tym więcej pojawia się pytań. Nie każda osoba jest tym, za kogo się podaje, a nie każda tajemnica pozostaje ukryta. Finał przynosi kolejne informacje zmieniające spojrzenie na część wcześniejszych wydarzeń i pozostawia przestrzeń na dalszy ciąg historii Elizabeth. Jedna decyzja. Kilka sekretów. Przeszłość, która nie zamierza odpuścić. I pytanie, ile prawdy można ukryć, zanim zacznie ona niszczyć

To niewielka objętościowo książka, która zdecydowanie nie jest niewielka pod względem ilości przekazywanej wiedzy. To swego rodzaju kompendium w pigułce, pozwalające przejść od ogólnych informacji do bardzo konkretnych, codziennych wskazówek. Autorka zaczyna od podstaw — wyjaśnia, czym właściwie jest stan zapalny, skąd się bierze, co może go nasilać, a co pomaga go wyciszać. Pokazuje również, na jakie sygnały wysyłane przez organizm warto zwracać uwagę i jak spojrzeć na swoje zdrowie bardziej świadomie. Najbardziej podobało mi się jednak połączenie wiedzy naukowej z praktyką. Z jednej strony otrzymujemy medyczne wyjaśnienia, z drugiej — wskazówki, które można wykorzystać właściwie od razu. Jak przygotowywać posiłki? Na co zwracać uwagę podczas zakupów? Jak wyposażyć swoją spiżarnię? Co z suplementacją i badaniami? Książka nie zatrzymuje się więc na teorii, ale pokazuje, jak przełożyć ją na codzienne wybory. To właśnie ta praktyczność sprawiła, że odbierałam ją bardziej jako przewodnik po świadomym dbaniu o organizm niż klasyczną książkę popularnonaukową. Czy chciałabym więcej? Zdecydowanie. Temat przewlekłego stanu zapalnego jest na tyle szeroki, że można byłoby poświęcić mu znacznie więcej miejsca. Chętnie zobaczyłabym również większą liczbę propozycji żywieniowych. Ale czy to wada tej książki? Niekoniecznie. Jeśli potraktujemy ją jako wiedzę w pigułce i punkt wyjścia do dalszego zgłębiania tematu, jej niewielka objętość staje się wręcz zaletą. To książka dla osób, które chcą lepiej zrozumieć, co dzieje się w ich organizmie, ale niekoniecznie mają ochotę przebijać się przez kilkusetstronicowe opracowania.

Chcesz coś zmienić, ale nie lubisz czytać poradników, które nie opierają się na żadnej wiedzy? To jest pozycja, której potrzebujesz! Autorka porusza temat stanu zapalnego, który ma miejsce w naszym organizmie, a przede wszystkim układzie pokarmowym. Zmieściła w tej małej książce mnóstwo wiedzy. To o czym mówi łatwo weryfikuje również przez szczegółowe dane naukowe. Nie jest jedynie tłumaczone co jest złe albo dobre z produktów, które jemy dla naszego organizmu, ale autorka podaje również przykłady dań, które można zrobić czy jak dbać o swoje ciało nawet zanim zacznie się jeść, podczas codziennych czynności. Jest to zdecydowanie pozycja dla osób, które lubią wnikać i wiedzieć jak najwięcej o rzeczach, które jedzą i jak to na nich wpływa. Przyznam, że niestety mnie ta dawka wiedzy trochę przytłoczyła. Stąd wiem, że zdecydowanie książkę trzeba sobie dawkować i próbować co akurat będzie pasowało. Nie można czytać jej na raz, bo totalnie nic wartościowego z niej nie wyciągniemy. Bardzo podziwiam autorkę, że udało jej się wpleść tyle przydatnej wiedzy w prawie 200 stron. Wiem, że książka będzie przydatna dla osób, które zmagają się ze stanem zapalnym. Dobrze, że powstają takie pozycje, bo być może ten wstydliwy problem dla niektórych, uda się zniwelować w domu przy odrobiny wiedzy. Jeśli chcecie wiedzieć więcej o pracy swoich jelit i co jest dla nich dobre a co niekoniecznie to jest to pozycja idealna! ⭐️⭐️⭐️✨️/5