Recenzje

„Ta widmowa (!) cząstka została nazwana neutrinem, a jedynym powodem, dla którego naukowcy zaproponowali jej istnienie, była potrzeba poszukiwania sensu w obliczeniach” Isaac Asimov, The Neutrino, cyt. w: Cząstka widmo. Nieuchwytne i tajemnicze neutrino. Tak właśnie narodziła się koncepcja nowej cząstki nazwanej neutrinem – „małym neutralnym”. Została ona wprowadzona, aby równania opisujące rozpady beta nie łamały fundamentalnych zasad zachowania. Jak się później okazało, za terminem „neutrino” kryje się zdecydowanie więcej niż tylko poprawka w równaniach. Historię tej trudno uchwytnej cząstki opisali Alan Chodos i James Riordon w książce Cząstka widmo. Nieuchwytne i tajemnicze neutrino. Autorzy przeprowadzają czytelnika przez kolejne etapy historii neutrin: od pierwszych teoretycznych rozważań, przez eksperymenty potwierdzające ich istnienie, aż po współczesne pytania, na które fizycy wciąż szukają odpowiedzi. Na początku książki autorzy skupiają się na wyjaśnieniu samego konceptu neutrina, tego, co o nim wiemy, oraz tego, czego wciąż nie potrafimy wyjaśnić. Następnie przechodzą do problemu rozpadów beta, które początkowo wydawały się naruszać fundamentalną zasadę zachowania energii. W 1930 roku Wolfgang Pauli jako pierwszy zaproponował istnienie neutralnej, bardzo lekkiej cząstki, która niemal nie oddziałuje z materią. Chodos i Riordon w swojej książce łączą teoretyczne wyjaśnienie neutrin z opisami licznych eksperymentów – zarówno tych, których celem było wykrycie cząstek, jak i tych wykorzystujących neutrina w praktyce. Autorzy przywołują m. in. możliwość zastosowania ich w monitorowaniu reaktorów jądrowych oraz w badaniu wnętrza Ziemi. Szczególnie wartym uwagi fragmentem jest opis zjawiska oscylacji neutrin. Autorzy bardzo przystępnie przedstawiają ten zdecydowanie nieintuicyjny koncept, zgodnie z którym neutrino podczas propagacji może zmieniać swój zapach, czyli rodzaj. „Interesują mnie neutrina, ponieważ istnieje tak wiele naprawdę podstawowych rzeczy, których o nich nie wiemy” Diana Parno, fizyk neutrin, cyt. w Cząstka widmo. Nieuchwytne i tajemnicze neutrino. Mimo że udało nam się wykryć neutrina, to wciąż istnieje wiele zjawisk, których nie potrafimy wyjaśnić. Skąd się biorą ich masy i ich hierarchia? Czy są one swoimi własnymi antycząstkami? Autorzy szczególną uwagę skupiają na hipotetycznym czwartym rodzaju neutrina, tzw. neutrinie sterylnym, którego istnienie mogłoby pomóc w wyjaśnieniu pochodzenia ich mas. W książce pojawiają się także pojęcia takie jak koherencja czy chiralność. Chociaż wszystkie te terminy są bardzo przystępnie wyjaśnione, dobrze znać podstawowe pojęcia z dziedziny fizyki cząstek elementarnych przed rozpoczęciem lektury. Podsumowując, Cząstka widmo to książka opowiadająca historię neutrin, jednych z najbardziej nieuchwytnych cząstek znanych współczesnej fizyce. Autorzy opisują historię, jak pozornie niewielka poprawka w równaniach może zmienić nasze postrzeganie rzeczywistości. Jednocześnie skupiają się na pytaniu: „Co dalej?”.

To jedna z tych książek, o których chciałoby się powiedzieć: bardzo dobrze, że powstała. Jest ciepła, mądra i niezwykle potrzebna, a przy tym mówi do dzieci prostym językiem, bez straszenia i bez moralizowania. Mowa oczywiście o „Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też” od @czytalisek_wydawnictwo z serii Jesteś ważny. To książka o hejcie, przykrych słowach, odrzuceniu, granicach i trudnych emocjach. Ale przede wszystkim to książka o tym, jak ważni jesteśmy i jak możemy o siebie zadbać, kiedy ktoś sprawia nam przykrość. Bardzo podoba mi się, że Pink nie dostaje prostych rad w stylu „nie przejmuj się”. Bo przecież nie zawsze da się po prostu przestać przejmować. Kiedy ktoś nas wyśmiewa, rani słowami, odrzuca czy przekracza nasze granice, możemy czuć złość, smutek, wstyd albo strach. I wszystkie te emocje są ważne. Pink pokazuje dzieciom, że nie muszą ich ukrywać i że nie ze wszystkim trzeba radzić sobie samemu. Ta książka daje małym czytelnikom coś naprawdę wartościowego – poczucie, że mają prawo powiedzieć „nie”, odejść od sytuacji, która jest dla nich trudna, porozmawiać z dorosłym i poprosić o pomoc. Uczy również, że warto reagować, kiedy krzywda spotyka kogoś obok nas. Szczególnie cenię to, że historie Pinka są bardzo bliskie codzienności. Pojawiają się sytuacje, które mogą wydarzyć się w szkole, na podwórku czy wśród rówieśników. Dzięki temu dziecko może łatwiej odnaleźć w nich siebie i zobaczyć, że z podobnymi problemami można się spotkać, a przede wszystkim – że można szukać rozwiązania. Dużą wartością są również pytania i ćwiczenia pojawiające się po kolejnych historiach. Zachęcają do zatrzymania się i rozmowy.

To nasze pierwsze spotkanie z tą serią i już teraz wiem, że na pewno do niej wrócimy. Książka jest przeznaczona dla dzieci od 7. roku życia, a moja córka ma dopiero 4 lata, dlatego z pełną lekturą jeszcze trochę poczekamy. Na razie obejrzałyśmy ilustracje, które są tutaj naprawdę piękne, i przeczytałyśmy kilka fragmentów. Dlatego dzis będzie to przede wszystkim moja opinia o tej książce z perspektywy mamy. Uważam jednak, że przy książkach dla dzieci spojrzenie rodzica jest równie ważne. Wiele takich historii powstaje nie tylko z myślą o najmłodszych, ale również o dorostych, którzy dzięki nim mogą lepiej zrozumieć dziecięcy świat i łatwiej znaleźć sposób na rozmowę o ważnych sprawach. Ta książka skupia się przede wszystkim na budowaniu pewności siebie i poczucia własnej wartości. Zachęca dziecko do zastanowienia się nad tym, co potrafi, jakie ma mocne strony i co sprawia, że jest wyjątkowe. Bardzo podoba mi się też to, że nie dostajemy tutaj prostych pouczeń, ale raczej zachętę do samodzielnego myślenia i poznawania siebie. Ważnym tematem są również relacje z innymi. Książka pokazuje, jak zachowywać się w różnych sytuacjach, jak rozmawiać z innymi, a przede wszystkim co zrobić, kiedy ktoś nas obraża albo przekracza nasze granice. Bardzo ważny jest dla mnie również przekaz, że takich sytuacji nie powinno się ukrywać i zawsze warto powiedzieć o nich rodzicom lub innej zaufanej osobie. Myślę, że właśnie dlatego jest to książka, która może być wartościowa również dla dorosłych. Może stać się świetnym początkiem rozmowy o rzeczach, które czasami trudno wyjaśnić dziecku. O tym, jak reagować na trudne sytuacje, jak bronić siebie, mówić o swoich emocjach i jednocześnie szanować innych. Serdecznie polecam tę książkę zarówno dzieciom, jak i rodzicom.

„Nie daj się Pinku!” @czytalisek_wydawnictwo to książka, która powinna być w każdym domu, w którym są dzieci, ale też powinien ją mieć każdy nauczyciel i wychowawca. Hejt, dokuczanie, wyśmiewanie, wykluczanie. To niestety rzeczywistość, z którą wiele dzieci spotyka się w szkole, a coraz częściej również w internecie. Sama jako dziecko doświadczyłam dokuczania przez całą szkołę podstawową. Milczałam, bo bałam się martwić rodziców i obawiałam się, że powiedzenie o problemie tylko pogorszy sytuację. Dziś, jako mama i nauczycielka pracująca w przedszkolu, wiem jedno. Dzieci nie powinny zostawać z takimi doświadczeniami same. Dlatego z ogromną radością sięgnęłam po najnowszą książkę Urszuli Młodnickiej z ilustracjami Agnieszki Waligóry, „Nie daj się Pinku!”. Pink, niebieski stworek, doświadcza w szkole bardzo trudnych sytuacji. Jest wyśmiewany, dokucza mu się z powodu wyglądu, spotyka się również z wykluczaniem i przemocą ze strony innych dzieci. Na szczęście ma obok siebie dorosłych i przyjaciół, którzy pomagają mu zrozumieć, co się dzieje, nazwać emocje i przede wszystkim uwierzyć w siebie. To, co szczególnie cenię w tej książce, to mądre, proste i niezwykle potrzebne komunikaty. „Bo twoja wartość nie bierze się z porównań, Pinku”. „To, że ktoś ci dokucza, nigdy nie jest twoją winą". Dziecko dowiaduje się, jak reagować na zaczepki, jak postawić granicę, gdzie szukać pomocy i dlaczego powiedzenie dorosłemu o krzywdzie nie jest skarżeniem. W każdym z 16 rozdziałów znajdziemy również ćwiczenia, pytania i zadania, które pomagają dziecku lepiej poznać siebie, budować pewność siebie i stworzyć własne „grono wsparcia”. Na końcu czeka także praktyczna ściąga, co zrobić, kiedy ktoś nas krzywdzi, kiedy widzimy krzywdę drugiej osoby i kiedy sami zachowujemy się niewłaściwie. Są też ważne numery telefonów pomocowych. To książka, która uczy odwagi, empatii, reagowania i proszenia o pomoc. I właśnie dlatego uważam, że powinien znać ją każdy rodzic, nauczyciel i wychowawca. Nigdy nie wiemy, czy nasze dziecko nie znajdzie się kiedyś po jednej albo po drugiej stronie takiej sytuacji. Z całego serca polecam „Nie daj się Pinku!”.

Urszula Młodnicka, Agnieszka Waligóra „Nie daj się, Pinku!” Książki o Pinku znamy i bardzo lubimy, dlatego z przyjemnością sięgnęliśmy po kolejną część. Tym razem autorki podejmują bardzo ważny i niestety coraz bardziej aktualny temat- hejt, wyśmiewanie, dokuczanie i wykluczenie wśród dzieci. Pink, sympatyczny niebieski stworek, mierzy się z sytuacjami, w których ktoś sprawia mu przykrość, obgaduje go czy się z niego śmieje. Zaczyna wtedy zastanawiać się, czy przypadkiem problem nie tkwi w nim. Książka pokazuje dziecku, że krzywdzące zachowanie innych nie świadczy o jego wartości i podpowiada, jak może reagować oraz gdzie szukać pomocy. Bardzo podoba mi się sposób, w jaki przedstawiono ten trudny temat. Nie ma tutaj straszenia ani moralizowania. Są za to sytuacje bliskie dziecięcej codzienności, rozmowy oraz zadania, które zachęcają do zastanowienia się nad własnymi emocjami i zachowaniem. Dzięki temu książka może być świetnym początkiem rozmowy rodzica z dzieckiem o tym, czym jest hejt, jak stawiać granice i jak reagować, kiedy krzywda spotyka nas albo kogoś obok. Ogromnym plusem jest też to, że książka nie skupia się wyłącznie na tym, jak radzić sobie z przykrymi sytuacjami. Dużo miejsca poświęca również poczuciu własnej wartości, empatii, przyjaźni i zaufaniu. To jedna z tych książek dla dzieci, które tak naprawdę powinien przeczytać również rodzic. Daje narzędzia do rozmowy o sprawach, o których dzieci czasami nie potrafią lub nie chcą mówić wprost. Mądra, potrzebna i bardzo na czasie. „Nie daj się, Pinku!” przypomina dzieciom o czymś niezwykle ważnym- nikt nie ma prawa odbierać im poczucia własnej wartości.