Recenzje

Miłość to niesamowite uczucie. Kiełkuje stopniowo w sercach dwojga ludzi, by później stać się pięknym, dojrzałym kwiatem o niesamowitym zapachu. Jednak jak to w życiu bywa, nic nie przychodzi z łatwością. Dookoła żyje zło, które będzie chciało zniszczyć to, co piękne, delikatne, czyste i nieskazitelne. Miłość będzie wystawiana na próbę. Będzie musiała przejść wiele nieutartych ścieżek, by później móc żyć długo i szczęśliwie. Ale czy poradzi sobie w międzyczasie? Czy nie podda się w połowie drogi, by zawrócić? Czy poradzi sobie z przeciwnościami losu? A przede wszystkim, czy pokona zło?

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki i muszę powiedzieć, że jestem zachwycona jej piórem. Potrafi czytelnika wciągnąć w fabułę od pierwszych stron, a ciekawość sprawia, że nie sposób oderwać się od książki do samego końca. W tej jak i poprzedniej powieści autorka świetnie wykreowała postacie. Każdej z nich poświęciła tyle uwagi, by jak najlepiej nam ich zobrazować, nadała ciekawy charakter, historię z nimi związane. Są bardzo barwni, prawdziwi, z łatwością można się z nimi utożsamić. Jej opowieści są przepełnione różnymi emocjami, które owijają czytelnika w swoje macki, gdy tylko otworzy książkę. Rzuca na głęboką wodę, porusza serce, wdziera się w najczulsze zakamarki duszy, daje nadzieję, że historia dobrze się zakończy, po czym bezlitośnie ją odbiera wlewając w nas niepokój, strach, niepewność. Każdą powieść autorki mogę wziąć w ciemno. Jestem przekonana, że zawsze obdaruje mnie niezapomnianymi wrażeniami, które będą mi towarzyszyć jeszcze przez długi okres czasu.

Calder od zawsze wychowywał się w zamkniętej społeczności zwanej Akadią- w miejscu, w którym panowały inne prawa, poglądy. On jak i reszta mieszkańców wierzy w wiele bóstw, czyta świętą księgę Hectora, oraz oczekuje spełnienia się przepowiedni- powodzi, która zaleje świat, a ich zabierze do innego wymiaru zwanego Elizjum. Jednak, żeby przepowiednia się ziściła, Hector musi odnaleźć swoją ukochaną, wybrankę bogów. I tak się stało, niestety ukochana okazała się małą dziewczynką, która dopiero w wieku pełnoletności mogła wszystkich poprowadzić do szczęśliwego końca. W międzyczasie między małym Calderem, a Eden rodzi się fascynacja, która stopniowo kiełkuje w ich sercach i przeradza się w miłość . Ukradkowe spojrzenia, uśmiechy, aż któregoś dnia ich drogi się krzyżują. Co z tego wyniknie? Jak historia się potoczy? Czy uczucie między dwójką bohaterów ma szansę przetrwać?

Autorka poruszyła bardzo ciekawy, a zarazem trudny temat. Pierwszy raz spotkałam się z taką tematyką we współczesnej powieści. Zamknięty świat, który ma chronić mieszkańców przed pychą, egoizmem i różnymi grzechami, które kuszą, by zejść z utartej ścieżki do spełnienia. Pan i władca, który rozmawia z bogami, który sam dobrze wie, co potrzebuje jego społeczność, by być szczęśliwą. Czytając książkę miałam wrażenie, że autorka przebywała w Akadii, jej epicentrum, gdzie skrzętnie notowała wydarzenia jakie miały tam miejsce. 

Historia jest bardzo realistyczna, prawdziwa. Czytelnik przenosi się do świata bohaterów, obserwuje ich z zainteresowaniem, może im towarzyszyć na każdym kroku. Z jednej strony opowieść bardzo mnie fascynowała, z drugiej przerażała. To jak człowiek potrafi użyć siły perswazji do tego, by przekonać innych do swoich racji, że robi to dla ich dobra. Wiele emocji towarzyszyło mi, gdy pochłaniałam kolejne strony powieści. Jednak momentami musiałam książkę odłożyć na półkę, gdyż nadmiar wrażeń dawał o sobie znać silnym bólem głowy, lub ogromnym wzburzeniem przy postępowaniu guru wspólnoty, którego szczerze nieraz chciałam udusić. Autorka doskonale zobrazowała zachowanie władcy, a także mieszkańców sekty. Pozwoliła zobaczyć nieznany mi dotąd świat, poznać przeróżne emocje, zachowania. 

Plusem książki jest też fakt przeplatania historii dwóch osób- Eden i Caldera. Dzięki temu mogłam poznać opowieść z dwóch różnych perspektyw. Zajrzeć w głąb ich podświadomości, poznać ich myśli, emocje, historie, oraz przeżycia. To jeszcze bardziej przybliżyło mnie do tej powieści i zaangażowało w losy bohaterów, by kibicować im, żeby ich wspólna opowieść skończyła się dobrze. Nie zabrakło też cudownej miłości, która jak ciepła kołderka otulała mnie i moje serce, ciekawych zwrotów akcji, niepewności, wszechogarniającego strachu, cierpienia bohaterów, a także ogromnej siły, by spełniły się marzenia o szczęściu. 

Obok tej lektury nie można przejść obojętnie. Gdy tylko się przed nią otworzysz, owinie się wokół ciebie jak wąż, by kusić, a zarazem zadawać ból. A kiedy zamkniesz ją z powrotem nie uwolnisz się spod jej uroku na bardzo długo. Gorąco polecam.

Jak przeczytałam opis, że będzie o wojnie to się trochę przeraziłam, bo nie lubię czytać o takich rzeczach, krzywdzie i takie tam. Moja wyobraźnia w tym temacie jest zbyt wielka i później spać nie mogę, więc unikam takich książek. Na moje szczęście nie było tej wojny aż tak dużo :)

Początkowo główny bohater nie bardzo się lubi z Beaux, która okazuje się jego partnerką - fotografem. Mimo przypadkowo spędzonej razem nocy. Oczywiście później niechęć przeradza się w uczucie.

Tak jak pisałam na początku po ostatniej romansowej lekturze oczekiwałam, że każda kolejna będzie biegła takim samym tempem, a ta taka nie była. Jest dużo spokojniejsza i dopiero pod koniec coś zaczyna się dziać. 
Jest to lektura na spokojne jesienne wieczory przy ciepłej herbacie. Znajdziecie w niej wszystkie te cechy, które powinna  mieć książka dla kobiet:  napięcie, uczucie i romans.

Nie każda kontynuacja jest dobra. Czasem tom drugi potrafi zdeptać każde pozytywnie wrażenie odnośnie pierwszej. Bywa też tak, że tom drugi jest po prostu niezbędny, żeby historia stworzyła dzieło wprost bezcenne...  

Czasami sensem życia jest jego brak. Innymi razem napędza nas walka za konkretną sprawę. W przypadku Dawida, którego przyjaciele nazywali Tag, życie było najpierw jedną wielką imprezą w podróży. Nigdy nie odmawiał sobie alkoholu, nie stronił od imprezowania, wydawał pieniądze. Jednak to walka była dla niego sensem życia. To go właśnie kształtowało jako chłopca, a potem mężczyznę. Jednak najtrudniejszym i najbardziej wpływowym wydarzeniem w jego życiu było zniknięcie jego starszej siostry. W poczuciu winy, chłopak usiłował kilkukrotnie odebrać sobie życie. Jak wiadomo, nie można się poddawać. Z życiowego marazmu początkowo wyciągnęła go przyjaźń z Mojżeszem, którego poznał w nietypowych okolicznościach. Jego prawdziwym światełkiem wybawienia okazała się być niewidoma Millie. Od razu wiedział, że dziewczyna jest wyjątkowa, nie tylko ze względu na swoją niesprawność. To dla niej chciał walczyć. Przy niej czuł się kochany, bezpieczny. Akceptowany. Więc dlaczego zniknął? Dlaczego sprzedał mieszkanie, zabrał samochód i wyjechał bez słowa wyjaśnienia?
 
Po życiu Mojżesza, którego poznaliśmy w Prawie Mojżesza, przyszedł czas na Taga. Przyjaciela, ukochanego, brata. Poznajemy historię pełną miłości, walki o sens życia i przyjaźń.

Tak jak w pierwszej swojej książce prowadziła narracje pełną wielobarwnych uczuć i wielkich wątpliwości, tak tutaj mamy walkę o przyszłość, o życie i przede wszystkim walkę z poczuciem winy. Kreacja postaci jest równie dobra i pełnowymiarowa jak w przypadku części pierwszej ( bo można to tak nazwać). Tag jest postacią złamaną życiowo, bijącą się ze swoimi demonami i nie tylko. Millie to dziewczyna pełna miłości i cierpliwości, której los poskąpił wzroku. W parze ze sobą Tag odnajduje spokój, miłość i jego życie jest pełne, a Millie w końcu może kochać tak mocno jak tego pragnęła.

Oczywiście mają swoje momenty zwątpienia, załamań, dalszej walki czy poszukiwania tego sensu życia, który tak naprawdę cały czas mieli przed sobą. To historia, w której mimo przeciwności losu i rozchwiania emocjonalnego, jest miejsce na miłość, radość, rodzinę i przyjaźń. Na najważniejsze wartości w życiu, które pozwalają przejść przez najtrudniejsze momenty życia. Wystarczy mieć tę druga osobę.

Amy Harmon w cudowny, ciepły i emocjonujący sposób przedstawia nam życie kolejnej pary, która mimo przeciwności losu i wątpliwej akceptacji, znajduje siłę by stworzyć razem coś pięknego w uczuciach, fizyczności i trwałości.

I nawet nie boli mnie umieszczenie tego wszystkiego na tak niewielkiej ilości stron, choć akcja książki obejmuje kilka grubych lat, jeśli nie więcej ( no spoilers).

Ktoś kiedyś powiedział, że ta książka nie kończy się dobrze. Ktoś kiedyś wspomniał, że dla jej bohaterów nie ma szans na szczęśliwe zakończenie. Ktoś kiedyś dawał do zrozumienia, że z tej mąki nie będzie chleba, a koniec końców wszyscy skończą źle. Czy ten ktoś miał racje? Czy gdy z góry się założy, że nic z tego dobrego nie będzie, łatwiej pogodzić się z tragicznym losem? A może… może to nas tylko podjudzi? Może to sprawi, że będziemy walczyć, gryźć, rozszarpywać – by tylko nie skończyło się tak, jak wszyscy przewidują. Może…