Recenzje

Poza strefą komfortu

Takich relacji mamy tysiące. Niezmierzona blogosfera i w niektórych przypadkach, gdy autor potrafi, drukowane w prasie lub w książkach reportaże. Przypadek niniejszy mieści się w ostatniej kategorii. Szukająca adrenaliny trzydziestolatka opuszcza kraj i męża na kilka miesięcy i udaje się w samotną podróż do... Gwatemali. Mogłaby gdzie indziej, ale leci do Gwatemali, tam uczy się hiszpańskiego i opisuje nieznany sobie kraj. Wspomnienia z tej podróży są niewątpliwie typowym sprawozdaniem z drogi, choć niewiele mówią o ludziach i kraju, gdzie autorka przebywała. Owszem, poznajemy towarzyszy podróży, znamy nawet niektóre imiona tubylców, ale bohaterem tej książki nie jest Gwatemala, tym bardziej Gwatemalczycy, lecz autorka jako taka. Jeśli kogoś to zainteresuje, pozna rzeczywiście niespokojnego ducha, naiwnie szukającego nowych emocji, których dać już nie może dotychczasowe życie ani podróże z mężem. Pretekstem (zarazem tytułem relacji) jest hałaśliwie zapowiadany kilka lat temu koniec świata, który - według prastarego kalendarza Majów - miał nastąpić. Aby poznać świat, każdy powód jest dobry, tym bardziej prowadzący w tak atrakcyjne i uzależniające klimaty jak Ameryka Środkowa. Poza naturalną urodą Gwatemala i zaliczony też przez autorkę Honduras są krajami podwyższonego ryzyka, co autorka zdaje się lekceważyć, a czego na pewno nie należy naśladować. Cennym walorem dla Czytelnika mogą być natomiast fotografie mówiące o kulturze, obyczajach, ludziach więcej, niż zrozumiała i opisała autorka. To one ukazują latynoski wdzięk, umiłowanie koloru, pogodę ducha, szacunek dla tradycji, tolerancję i rzadko gdzie indziej spotykaną otwartość na innych ludzi, bo Ameryka Łacińska, także Środkowa, to najlepsza lekcja dla każdego wędrowca, także dla takiego, dla którego głównie liczy się droga, a dopiero potem cała reszta. Ł. Azik ANITA DEMIANOWICZ. KOŃCA ŚWIATA NIEBYŁO. Wydawnictwo BEZDROŻA/HELION, Gliwice 2016, s. 312. Cena 39,90 zł.

Przewodnik z serii Bezdroża classic jest niewielkich rozmiarów, dlatego sprawdzi się praktycznie w podróży po Gruzji. Dla mnie jego małe wymiary były tym bardziej przydatne, gdyż po Gruzji podróżowałam tylko z bagażem podręcznym. W prawie 300 stronach zawarto podstawowe informacje na temat kraju i miejsc, które warto zwiedzić. 

Zawsze przed każdą podróżą w miejsce, którego jeszcze nie znam czuję pewien rodzaj niepewności i zastanawiam się co warto zwiedzić, co powinnam pominąć, a gdzie muszę koniecznie jechać. Nie da się nigdy zrobić idealnego planu, ale zawsze warto skorzystać z różnych źródeł wiedzy i zrobić coś po swojemu. Przy planowaniu Gruzji, a także podczas podróży po kraju pomógł mi ten przewodnik.

Podstawowe informacje o Gruzji
Nie spodziewajcie się cudów, że będzie w tym przewodniku kopalnia wiedzy o Gruzji. Znajdziecie tu jednak podstawowe informacje związane z kulturą, religią, kuchnią czy obyczajami. Pojęcie jakieś tam o Gruzji miałam, ale przyznaję się – jak usiadłam do planu, to zaczynałam od „białej kartki”. W tym przewodniku pomocnie zostały zebrane wszystkie najważniejsze informacje. Moją wiedzę poszerzałam w Internecie, ale dowodem na to, że przewodnik jest ciekawy były komentarze mojej towarzyszki w podróży Natalii. Głównie wieczorami lub w marszrutkach Natala studiowała wnikliwie przewodnik i komentowała „Kasia, a ja nie wiedziałam, że ..”, ” oo popatrz, a Ty chyba nam to zaplanowałaś, wiedziałaś, że tam …” i tak dalej. Natalii entuzjazm wyrażał wszystko, chłonęła każdą stronę z ogromną ciekawością. Ja przeżyłam dokładnie to samo podczas planowania naszej wycieczki.

Pomysł na Gruzję
Nasz plan był inwencją twórczą mej osoby, gdzie z doświadczonymi już bardziej ode mnie konsultowałam miejsca, które warto odwiedzić. Nie mniej jednak, jak macie „dziurę w głowie” i brak pomysłu na Gruzję, to w przewodniku na samym początku znajdziecie kilka przykładowych planów podróży. Dla mnie to rozwiązanie nie miało sensu, bo o niczym nie miałam pojęcia i chciałam doświadczyć tego, co sama sobie wymyśliłam. Teraz już mam inny pogląd na zaproponowane trasy i mogłabym w ich sprawie podjąć dyskusję i na jakąś się zdecydować.

Mapki, ciekawostki, pomocne informacje
Plusem przewodnika są liczne mapki i wiele ciekawostek. Dowiadujesz się pewnych rzeczy, o których nie wyczytasz na blogach albo może i wyczytasz ale zajmie ci to więcej czasu. Tu masz wszystko zebrane w mini wiedzę w jednym miejscu. Przewodnik zawierał dla nas wiele cennych informacji związanych z kosztami przejazdów, przystankami a także podpowiedziami – co jeść, gdzie się zatrzymać, skąd odjeżdża się w dane miejsce albo gdzie się udać aby dostać się do określonego punktu.

Mało, mało mi mało
Chyba jestem zachłanna. Po prostu o niektórych regionach jak np. o Swanetii chciałabym więcej przeczytać, a było zaledwie na stronę – wprowadzenie i koniec. Czego jednak oczekiwać od zbioru informacji zawartych w 300 stronach. To nie kompendium wiedzy a przewodnik. Chociaż i tak niektóre opisy po prostu bym poszerzyła.

Podsumowanie
Przewodnik przydał się nam bardzo przed i w czasie podróży po Gruzji. Znajdziecie w nim wskazówki gdzie dobrze zjeść, gdzie można nocować i ceny nie są wygórowane. Bardzo pomocna była część z dojazdami, mapki a także informacje o  godzinach zwiedzania czy cenach. No i co ważne, wszystko o czym czytałyśmy było aktualne. Ceny i miejsca się zgadzały, a to przecież bardzo ważne w przewodnikach!

Jeżeli ktokolwiek z Was interesuje się Indiami, ich kulturą i mentalnością, to właśnie ta książka będzie dla Was wspaniała i niezapomniana.

Robb przedstawia tutaj Indie trochę inaczej niż zazwyczaj są one rysowane w mediach i w opinii publicznej. Niestety jest tak, co sam autor przyznaje, że większość z nas właśnie przez media sądzi, że przez to iż jest to tak odległa dla nas kultura, nie warto tam jechać, a jeżeli już się zdecydujemy, to powinniśmy się bać i cały czas oglądać się za siebie. To dotyczy choćby gwałtów, które opinia publiczna wysunęła na pierwsze pole, jakoby tam każdy mężczyzna nie myślał o niczym innym. Jak się dowiecie z tej książki – wcale tak to nie wygląda. Może jest im ciężko, może żyją spokojniej i nie muszą zrobić wszystkiego „na już”, czasem w biedzie, ale gospodarka mimo to i tak się rozwija, a szkoły walczą o każdą uczennicę.

Jednak motywem przewodnim, który pojawia się w książce, jest kino. Wyświetlane kreskówki z Bolkiem i Lolkiem oraz z Reksiem, z projektora, praktycznie gdzie tylko się da, ale i tak najbardziej podobały mi się opowieści ze szkół. To niesamowite jak bohaterzy którzy bawili i wychowywali nas i pokolenie naszych rodziców może tak samo bawić tamtejsze dzieci. Bo niby czym one różnią się od nas? Osobiście bardzo się cieszę i popieram ideę autora, który pokazywał polskie kreskówki.

Co pozostaje mi powiedzieć? Jeżeli chcecie wspólnie z autorem przeżyć niezwykłą przygodę, to zapraszam do lektury. Dajcie się wciągnąć w przygody ze skuterem, w ruch uliczny, w kulturę indyjską i odkryjcie sami jak dzieci, ale nie tylko, reagowały na  bohaterów polskich bajek.

Książka napisana niezwykle przystępnie. Praktycznie powinien być z niej zadowolony każdy kto choć trochę interesuje się Indiami. Podziwiam ogromnie autora za jego pomysł, gdzie pomimo tego, że spędzał wakacje, to robił jeszcze coś co uszczęśliwiało nie tylko dzieci, ale i dorosłych.

Czyta się lekko, a gdy dacie się już wciągnąć, to z wielka ochotą będziecie chcieli poznawać dalsze rozdziały. Autor wręcz zaprzyjaźnia się z nami poprzez swój przekaz słowny.

Ogromnie polecam.

K. Bromberg przedstawiałam już w poprzednich recenzjach, więc tym razem sobie daruję. "Raced" jest uzupełnieniem serii "Driven", w której poznajemy losy Rylee Thomas oraz Coltona Donavana. Jak sama autorka twierdzi, ta połowiczna część była czystym szaleństwem, totalnym spontantem. Nie planowała tego, lecz to właśnie dla swoich czytelników weszła w rolę mężczyzny i uchyliła nam rąbek tajemnicy związany z jego postępowaniem. Od początku w zamiarze była tylko rola kobiety dominującej w tej serii, jednak autorka wykonała ruch w stronę swojej publiczności i tak oto czytamy tą krótką powiastkę. 

Colton do tej pory był niedostępny, jego poczynania nie zawsze spotykały się z naszą aprobatą. Nieraz zastanawiałam się dlaczego w taki, a nie inny sposób się zachował, myślałam nad tym, co się dzieje w jego psychice oraz z jakimi demonami na co dzień walczy. Ta część pozwoliła mi uzupełnić wiedzę dotyczącą całej historii. I choć czytałam wiele opinii, że było to zupełnie niepotrzebne, to moim zdaniem autorka postąpiła bardzo mądrze, pozwalając nam wypełnić luki i nakreślić pełny obraz fabuły.