Recenzje

Czytając „Prawo Mojżesza” wiedziałam już, iż wydawnictwo wkrótce wypuści kolejną powieść Amy Harmon będącą z Mojżeszem powiązaną. Czekałam z niecierpliwością. Ostatnimi czasy bardzo polubiłam powieści młodzieżowe, choć sama to tego grona należę już tylko duchemMyślę jednak, że nie są to książki stricte przeznaczone dla jednego typu odbiorcy. I czuję żadnego skrępowania przyznając się, iż urzekają mnie proste, piękne historie młodych, próbujących odnaleźć się w dorosłym życiu ludzi. Wszak wszystko to nadal mam w pamięci. A wiele wyborów, przed którymi stają nastolatkowie lubi powtarzać się i w dorosłym życiu.

„Pieśń Dawida” jest historią Dawida Taggert’a vel Taga, którego poznaliśmy już w „Prawie Mojżesza”. Dawid właściciel Tag Team, zawodnik MMA, mimo, iż ustabilizował się materialnie, nadal pozostał niespokojną duszą. Nie potrafi zaangażować się emocjonalnie w związek z kobietą, przepełniony jest lękiem przed odpowiedzialnością, którą niesie za sobą miłość. Historia, którą przepełniona jest dusza Dawida pełna jest bólu i rozpaczy. Chłopak nie potrafi wybaczyć sobie śmierci siostry, obwiniając się za jej los. Jedynymi osobami, które odnalazły ścieżkę do serca Taga jest Mojżesz z rodziną.

Wszystko zmienia się, gdy w barze zatrudniona zostaje nowa tancerka – Amelie. Dziewczyna od początku przyciąga uwagę chłopaka, który powoli ulega fascynacji jej osobą. I gdy po wielu wewnętrznych rozterkach, walki z samym sobą, Dawid przyznaje się do kochania i pragnienia założenia rodziny, z dnia na dzień znika…

Narratorem w powieści jest tu Mojżesz, pomagający Millie w odnalezieniu Taga, oraz sam Tag, który  przyczyny swego tajemniczego zniknięcia ujawnia za pomocą nagranych przez siebie kaset magnetofonowych. Taka struktura powieści nie pozwala na nudę. Pokazuje nam przyczynowo skutkowy ciąg zdarzeń, trzyma w niepewności, łapie za gardło by za chwilę z ulgą zaczerpnąć oddech lub z rezygnacją wypuścić z piersi wstrzymywane powietrze.

Również niezwykle wyraziste są postaci zarysowane przez autorkę. Niewidoma, niesamowicie zaradna Amelie, jej autystyczny, nad wyraz bystry, choć z trudnością odnajdujący się w relacjach międzyludzkich brat Henry. Walczący o przyjaciela ponad wszystko Mojżesz i wreszcie przebojowy, jednak pod przybraną maską wesołka, zagubiony Dawid, który dla Millie jest niczym pieśń…

Amy Harmon zaproponowała nam piękną, prostą opowieść o tym, iż prawdziwej miłości nie da się stłamsić, zlekceważyć czy przełożyć na późniejszy, dogodniejszy termin. Prawdziwa miłość nie zawsze jest miłością idealną, tą z przysłowiowego obrazka. Czasem musi nieść z sobą brzemię bólu i cierpienia, które to umacniają ją i scalają już na zawsze.

„Pieśń Dawida” mimo, iż powiązana z „Prawem Mojżesza” jest całkiem inną powieścią. Łączy je ból, rozpacz, smutek, zagubienie. Mimo, iż bardzo polubiłam Amelie, Henry’ego i Taga, brakuje mi „magii” Mojżesza, jego zdolności i pobudzających wyobraźnię obrazów, które czyniły pierwszą część tak bardzo wyjątkową. 

Ostatnia kwestia, zakończenie… Chciałoby się zakrzyknąć „Amy, why?”. Autorka zostawia pole dla wyobraźni czytelnikom. Kończy powieść tajemniczym niedomówieniem. Nie jestem fanką tego typu rozwiązań, gdyż z natury jestem raczej osobą niecierpliwą, lubiącą konkrety, kawę na ławę, bez domysłów. Dlatego też, zakończenie mnie zabolało i troszkę rozczarowało.
Mimo to jednak, jeśli szukacie lektury na zimne jesienne wieczory, „Pieśń Dawida” z pewnością rozgrzeje Wasze serducha

Na wstępie przyznam wam się szczerze, że nie mogłam wziąść się za jej czytanie. Leżała dwa dni na półce od otrzymania paczki, ale koniec końców przełamałam się. "Podniebny lot" jak sama nazwa wskazuje opowiada o stewardesie i bogatym pasażerze. Książka przeciąga nas przez wir bólu, smutku, złości, ale również śmiechu i erotycznej żądzy.

Książka jak dla mnie jest podobna do "50 twarzy Grey'a". Jedyną różnicą jest zakończenie które mnie bardzo zaskoczyło i trzyma w nie wiedzy, dlatego sami musicie sięgnąć po tą książkę. Jednak według mnie powinna być ona przeznaczona dla osób co najmniej mających 21 lat.

Czytam Michała Pasterskiego od wielu lat. Jego blog o rozwoju osobistym był ze mną w czasie, kiedy zaczynałam swoją podróż w głąb siebie. Równolegle odkryła go moja mama i siostra. Pamiętam jak mama drukowała mi niektóre artykuły z bloga, abym mogła do nich wracać. To był cudowny czas. Kiedy dowiedziałam się, że Michał wydaje książkę – uśmiechnęłam się w duszy, bo wiedziałam, że mam na co czekać. I nie zawiodłam się. To nie jest poradnik „jak żyć lepiej w kwadrans”. To prawdziwy przewodnik. Przewodnik po podróży w głąb siebie. Zaryzykuję stwierdzenie, że może dla wielu osób stać się książką-towarzyszem, do której się wraca przez całe życie.

Do największych zalet książki zaliczam niezwykłą łatwość Michała w przekazywaniu zawiłych koncepcji, a także umiejętność budowania pięknych opowieści, które obrazują omawiane zagadnienia. Doskonale mi się ją czytało. Przystępny język, ciekawe historie, mnóstwo ćwiczeń. Książka zdecydowanie dla osób, które są zainteresowane swoim wewnętrznym światem. Myślę, że znajdzie w niej wartość zarówno student psychologii, jak i ktoś, w kim fascynacja ludzką psychiką dopiero się budzi.

Jestem zmęczona poradnikami, które proponują powtarzane do znudzenia prawdy objawione (najczęściej bez żadnych odniesień do źródeł tych teorii). Mam też alergię na wszelakich guru rozwoju osobistego. U Michała jest inaczej. Nie znajdziesz wyniosłych stwierdzeń i porad z górnej półki. On raczej rozmawia z Czytelnikiem, prowadzi go i przede wszystkim – nadaje strukturę wglądowi w siebie. To nie zestaw narzędzi oderwanych od siebie, a raczej spójny system powiązanych sensownie elementów – książka, zadania rozwojowe, aplikacja mobilna no i blog, który jest wciąż aktualizowany. Naprawdę polecam, jeśli chcesz lepiej zrozumieć siebie i ludzi wokół Ciebie.