Recenzje

Nikt nie rodzi się specjalistą od e-biznesu, niektórzy długo się przygotowują do otworzenia działalności, inni rzucają się na głęboką wodę i sprawdzają, co z tego wyniknie. W każdym z tych przypadków warto uczyć się na cudzych błędach, by na przykład zboczyć z kursu, który zmierza do katastrofy lub wprowadzić usprawnienia, które podniosą nasze zarobki bez uszczerbku na długofalowych celach firmy. Od kogo się uczyć? Od praktyków, którzy nie wstydzą się opisać, co im nie wyszło na początku, i o co są dziś mądrzejsi, a skarbnicą takich opowieści jest „Biblia e-biznesu 2” pod redakcją Macieja Dutko.

Dziś objaśniam trzy pojęcia, które gdzieś przemykały mi przed oczami, ale moja wiedza o nich była wybiórcza, przez co nie umiałam zrobić z niej pożytku w praktycznych działaniach. Czym jest benchmarking, po co ci tagline i dlaczego warto na początku poprzestać na minimum viable product (MVP)?

1. Benchmarking

Odkąd zaczęłam zarabiać na reklamach blogowych, w sieci pojawiła się liczna konkurencja. Mimo że rozwijam swój warsztat i profile w mediach społecznościowych, stawki wciąż obniżam. Takie są prawa rynku. Ceny nie ustalamy dla dobrego samopoczucia, ani dla osiągnięcia celów z biznesplanu, ustalamy ją dla klienta i jeśli stawka będzie zaporowa, nie starczy nam na koszty prowadzenia firmy, nie mówiąc o wypłaceniu sobie pensji.

„Benchmarking. Najpopularniejszy sposób ustalania cen w e-commerce. Znając ceny konkurentów i oczekiwania klientów, ustalasz stawki zbliżone do realiów branży. Jako lider rynku masz zwykle nieco szersze pole manewru, gdyż ewentualne podwyżki rekompensuje klientowi rozpoznawalna i gwarantująca bezpieczeństwo marka sprzedawcy. W sytuacji, gdy jesteś podmiotem wchodzącym na rynek, strategia penetracji rynku (przemyślane, określone w czasie obniżenie cen) pozwoli pozyskać pierwszych klientów i wygenerować sprzedaże. Nierzadko rozsądnie ustalona strategia niskich cen może być jedynym sposobem wejścia na rynek.” Krzysztof Rdzeń

Jeśli współpracowałaś z agencją White Press w czasie, gdy zdobywali pierwszych klientów, pewnie zauważyłaś, że prowizje za pozyskanie płatnej publikacji były bardzo niskie, ale ten początkowy okres szybko się skończył. To przykład benchmarkingu.
Pułapką zaniżania stawek jest to, że klienci po czasie mogą nie zechcieć płacić więcej i pójdą do konkurencji, która da im podobne korzyści w niższej cenie (bo właśnie wchodzi na rynek). Zakopujemy się też pracą, a to negatywnie wpływa na jej jakość. Niskie stawki są źródłem frustracji, mogą też poddawać w wątpliwość jakość naszych usług.

Często to od nich zaczynamy i niekiedy nie mamy wyboru, niż dostosować się do zmiennej sytuacji na rynku. Jeśli inni proponują więcej wyświetleń w tej samej cenie, lekkie pióro nie wystarczy, bo nie jest najważniejszy twój talent, ale  to, kto jest gotów czytać twoje teksty.
Możesz sezonowo planować promocje (gdy brakuje zleceń) i podnosić stawki, gdy jest gorący okres na twoje usługi. Kiedy jest dobry moment na podniesienie stawek? Gdy robi się ciasno – publikujesz sporo artykułów sponsorowanych, grafik pęka w szwach od zleceń – to sygnał, że oferujesz korzyści, za które powinnaś na tym etapie oczekiwać większego wynagrodzenia.

2. Tagline

Tagline to krótki opis, który pojawia się tuż pod logo, uzupełniając nazwę firmy lub bloga, np. Kobieta w e-biznesie.pl – portal dla przedsiębiorczych kobiet lub Takeitizi.pl – kobiece slow life, czy „Słowo daję, zyski rosną” (tagline copywritera Dariusza Puzyrkiewicza, właściciela marki Dynanet). Sama nazwa może już wiele powiedzieć o firmie i klientach, ale jeśli tego nie robi, tym bardziej dodaj tagline.

Tagline:

• wskazuje bezpośrednio na grupę docelową: kto czyta tego bloga, komu zaprezentuję swoją usługę w artykule sponsorowanym, jeśli wykupię reklamę?
• może informować o korzyściach wynikających ze współpracy z daną marką.

„Tagline powinien wskazywać, czego dotyczy serwis internetowy, jaka jest jego tematyka, co użytkownik w nim znajdzie. (…) jest niezbędnym elementem zwiększającym rozpoznawalność, unikalność marki oraz poprawiającym użyteczność (ang. usability);” Paweł Krzyworączka

3. MVP (minimum viable product)

MVP to najprostsza możliwa wersja serwisu internetowego, która działa i jest funkcjonalna dla klientów. Wielu przedsiębiorców opóźnia moment pokazania światu swojego pomysłu, bo zawsze można coś poprawić. W tym czasie konkurencja wychodzi z brzydszym serwisem i zgarnia klientów sprzed nosa. Dopieszczanie pomysłu na biznes w nieskończoność, przed jego wypuszczeniem, nie uchroni cię przed koniecznością dostosowywania się do zmian, gdy pojawisz się na rynku. To dopiero nieśmiałe początki, a właśnie wtedy dostaniesz feedback i będziesz mieć konkretne punkty odniesienia:

„Ogromną zaletą serwisów internetowych jest to, że zawsze można w nich coś zmienić. Czasem jednak staje się to przekleństwem. (…) Gdy w końcu udostępniasz witrynę użytkownikom, okazuje się, że wiele funkcjonalności było niepotrzebnych, serwis jest nieczytelny i wymaga kolejnych poprawek. (…) Jesteś perfekcjonistą? Wyznacz sobie termin, stwórz jak najprostszą działającą wersję serwisu (MVP – minimum viable product) i pokaż ją światu.

Zmiana jest nieunikniona i nawet, gdy wszystko gra i buczy, to nie znaczy, że teraz zostało spijanie śmietanki:

Gdy osiągasz wysokie zyski, nie czujesz potrzeby inwestowania w rozwój firmy. Po co zmieniać coś, co działa? Ale gdy osiadasz na laurach, Twoja firma zaczyna podupadać. Spada sprzedaż, tracisz udziały na rynku, klienci odchodzą do konkurencji, która jest bardziej aktywna. W biznesie zmiany są nieuchronne. W e-biznesie zachodzą w szalonym tempie. Ci, którzy za nimi nie nadążają, zostają z tyłu.” Marek Jankowski

Dzisiaj chciałam Wam przedstawić pewną książkę, która zaciekawiła mnie swoim tytułem. Otóż ani autor, ani tytuł nie wydawał mi się znajomy. Znów będzie mi ciężko cokolwiek na jej temat napisać. Chociaż nie powiem, wpasowała się idealnie w tło mojej klasowej sytuacji jednym fragmentem, ale niestety nie podam go, bo jakby czasem... :D
A więc przejdźmy do meritum. Postaram się krótko, zwięźle i na temat napisać.
 
Jarosław Gibas – socjolog, były dziennikarz i publicysta, obecnie nauczyciel. Jest entuzjastą dużych cruiserów, prowadzi motocyklowego bloga bigbiker.pl, a na co dzień garażuje w Katowicach. Strona autora: https://www.bigbiker.pl/
 
Jarosław Gibas - Motocyklizm. Droga do mindfulness.
 
Motocyklizm – to sposób patrzenia na świat. Swoje spostrzegania świata, więc to nie tylko pasja czy styl życia. Motocyklizm o dziwo może nam pomóc w zrozumieniu wielu idei socjologii, psychologii, filozofii zen, taoizmu, czy mindfulness. Czytając tę książkę wiele się z niej nauczysz, a między innymi to jak odzyskać życiową równowagę czy też pomaga zmienić perspektywę widzenia siebie w świecie.
 
Jak zapewne się domyślacie co to jest mindfulness. Jeśli będzie Was to bardzo interesować, zaraz to wygoglujecie. Ja z kolei tego nie zrobiłam, po prostu sięgnęłam po książkę. I dowiedziałam się. Uważam, że i Wy powinniście po nią sięgnąć. Już na wstępie, już po samym tytule, czy opisie z tyłu okładki. Wiele obiecuje, a czy faktycznie tyle przynosi? To już wszystko zależy od Was. Od Waszego spojrzenia, przyjęcia tego, co autor nam daje.
 
„- Że motocykl to tylko metafora – wykrzyknął następny mnich – ale wystarczająco pojemna, aby zrozumieć, jak działają systemy.
- Co więcej – kolejny mnich zaczął przekrzykiwać resztę – że to może być metafora całego ludzkiego życia, jeśli spojrzy się na nią pod odpowiednim kątem.”
 
Pana Jarosława nie znałam. Ale cieszę się, że się to zmieniło. Bo napisał kawał dobrej książki, z trudnym, ale do przyjęcia przesłaniem. Nie spodziewałam się tak przyjemnego stylu, jaki dostałam. Przyjemny, prosty w odczycie – nie ma problemów z komunikacją. Jedynym problemem jest trudność zrozumienia tego, co ukrył w słowach autor i chce, byśmy to jakoś przetrawili. To mi się podoba. A poza tym, człowiek na okładce przedstawia samego... pisarza! A mnie się kojarzy z jakimś aktorem...
 
W książce mamy różne działy, różne przykłady. Dwóch motocyklistów spotykających się w tym samym miejscu, zakonników, którzy szpiegują tych dwóch mężczyzn. Jeden z nich (motocyklistów) jest doświadczony, a drugi to wręcz świeżak. Stary będzie próbować przekazać pewne wartości, które jak wspominałam nie są takie łatwe do rozgryzienia.
 
Książka zawiera wstęp oraz epilog. 11 rozdziałów, z czego każdy do nas na swój sposób przemawia. No i cóż więcej mogę powiedzieć...
 
„Bardzo lubię metaforę, którą czasem posługuje się moja żona. Mówi ona, że jej wewnętrzna świątynia przypomina mały japoński ogródek zen.”
 
Reasumując już jest to książka idealna dla fanatyków motocyklizmu, motocyklów, czy też dopiero teraz chcą coś więcej w tę stronę. Wszystkich zaciekawionych mindfulness’em też serdecznie zapraszam do sięgnięcia. Nie zajmie Wam za wiele czasu, a czyta się naprawdę dobrze. Jest to też zasługa wydawnictwa Helion, który bezbłędnie, dobrą czcionką na białym papierze, z idealnie wykrojonymi marginesami i odstępami między wierszami wydał tę książkę. Wiem, że z mojego zachęcenia pewnie średnio to widać, ale ja jestem bardzo zadowolona i nawet z czystej ciekawości można sięgnąć po tę lekturę, naprawdę.
 
A może Wy mieliście okazję czytać tę książkę? A może czytaliście inne pozycje pana Jarosława? Podzielcie się ze mną opinią! Ja z chęcią podyskutuję! :)

„Insight” to nie jest książka na jeden wieczór czy nawet tydzień. Szczególnie jeśli ktoś chce coś dla siebie „wyciągnąć” z prezentowanej tu treści a nie tylko przeczytać od deski do deski, od okładki po okładkę.
 
Publikacja wydaje się solidnie wykonana. Ma twardą oprawę, połączenia kartek też zdają się solidne. „Merdałam” trochę kartkami i żadna nie odleciała, nawet się nie naruszyła ;) Do tego zawiera wstążkę/zakładkę, nie trzeba się więc martwić z czego ją sobie zrobić bądź skąd wziąć.
 
Z pozycją związane są pewne narzędzia: aplikacja bądź tak zwana „skrzynka z narzędziami”, dla tych do których nie przemawiają aplikacje bądź nie chcą z nich korzystać, albo pomimo niej chcą również skorzystać z dodatkowego narzędzia.
 
Książka zawiera sporo różnych ćwiczeń. Co ważne, według autora są one jednym z najważniejszych elementów. Jeśli ktoś nie ma zamiaru do nich przystępować może równie dobrze nie czytać książki. Mają one być jej głównym walorem i to dzięki nim czytelnik ma mieć szanse na zmianę, przyjrzenie się samemu sobie (np. swoim potrzebom).
 
Użyta czcionka jest stosunkowo duża i czytelna. Przekaz w większości jest zrozumiały i jasny, jedynym wyjątkiem zdaje się opis dotyczący poziomów programowania umysłu. Choć jest tu tabela, która ma pomóc w zrozumieniu zagadnienia, nie całkiem precyzyjny tekst poprzez pewne swe podobne sformułowania może powodować pewne trudności z całkowitym zrozumieniem tekstu i zająć trochę więcej czasu by można było to pojąć.
Publikacja nie należy do najcieńszych, ma ona około 680 stron. Wielkość czcionki z pewnością robi swoje i powiększa jeszcze ich liczbę, ale to właśnie dzięki takiej a nie innej jej wielkości wygodnie się ją czyta.
 
Wewnątrz pozycji odnaleźć można różne rysunki np. ilustrujące przedstawianą treść jak chociażby ukazującą metaforę świadomości, podświadomości i nieświadomości jako góry lodowej czy ukazująca sposoby na zaspokajanie różnych potrzeb. Nie są one jednak jedynymi. Są tu również rysunki neuronów, pewne ilustracje tuż przed ćwiczeniami (klatka z wylatującym ptakiem) czy ilustracje na początkach rozdziałów. One naprawdę mogą oszołomić, przyciągają, zachwycają. Brawa dla ich autora.
 
Odnaleźć tu można również różne cytaty, między innymi na początku rozdziałów. Autor w tekście nieraz odwołuje się do różnych badań czy też poglądów różnych autorów w omawianym temacie. Jest tu chociażby nawiązanie do piramidy Maslowa.
 
Przekaz publikacji zgodny jest z tym co głosi autor również w innych miejscach, np. na swoim blogu czy podczas darowych webminariów. Poprzez jednak nawiązywanie chociażby do tekstów z bloga czy ukazywaniu różnych linków do niego np. w rozdziale Materiały dodatkowe czy w kilku innych miejscach staje się ona jakby „przedłużeniem” bloga. Pewne rzeczy, które są w książce mogą już być znane czytelnikowi właśnie z innych działalności autora.
 
Ogólnie więc książka jest ciekawa. Ilustracje przyciągające. Ćwiczenia dają do myślenia. Ma wiele plusów. Czy są jakieś minusy? Odwołania do bloga nie każdemu czytelnikowi muszą przypaść do gustu. W końcu to promocja bloga czy książka jako samoistna całość? Odpowiedzi mogą być różne. Pewien minus jednak jest. Niektóre tematy zostały opisane jakby niedokładnie. Co jest pewnym minusem, z drugiej jednak strony o wszystkim pisać się nie da dogłębnie. Wówczas książka miałaby kilka tomów i w końcu nie wiadomo by było o czym ona właściwie jest. Niektórym czytelnikom po prostu mogą nie przypaść do gustu pewne poglądy autora, mogą je uznać za zbyt duży „misz masz”. Nie jest to jednak coś co samo w sobie wpływałoby, że książka jest zła. Warto tu spojrzeć na ćwiczenia i co one powodują a nie tylko na to czy ich podstawami są przeróżne rzeczy, źródła itp. Pewien niedosyt poczułam po przeczytaniu w pewnym z podrozdziałów o nieświadomości i snach. Wiem, że to temat rzeka. Dobrze, że autor wspomniał, że każdy inaczej odbiera rzeczywistość i korzystanie z senników może niewiele dać by je zrozumieć. Jednak jest tak wiele „rodzajów” snów… nie każdy jest kompensacją naszego życia za „dnia” czy mają służyć rozwiązaniu naszych konfliktów psychicznych.
 
Autor w publikacji nawiązuje nie tylko do poglądów innych osób czy swoich. Wspomina również o różnych swoich doświadczeniach i przeżyciach.
 
Jest to książka, dzięki której można lepiej sobie się przyjrzeć, a to przecież chyba w niej między innymi chodzi. Najpierw należy się sobie przyjrzeć by móc zacząć wprowadzać jakieś zmiany.

Jeden moment, który może zmienić wszystko. Jeden zakład, który może przynieść zarówno wybawienie, jak i klęskę. Jedna osoba, która może stać się najważniejszą w życiu. Czasami jest tak, że pewnego niepozornego dnia, w zwykłym miejscu, pojawia się istota, która może zmienić wszystko. Nie jesteśmy na to przygotowani, nie spodziewamy się, że nasze życie obróci się o 180 stopni. Na początku być może jej nie zauważymy albo nie poświęcimy jej większej uwagi. Kolejny człowiek, którego mijamy. Aż tu nagle w jednym momencie strzeli w nas piorun i sprawi, że spojrzymy inaczej na otaczających nas ludzi. Być może nie zdarzy się to przy pierwszym spotkaniu, ale kiedyś zdamy sobie sprawę, że los pragnie nas z kimś połączyć. Początkowa fascynacja zmieni się w silne uczucie, ale za nim to się stanie, na pewno nie będzie łatwo. Życie da nam w kość. Będziemy tak zdruzgotani, że nie będziemy potrafili się podnieść. I właśnie w tym momencie ktoś poda nam rękę. Ocalili duszę i ożywi serce. Stanie się naszym światełkiem w ciemnym tunelu i ukaże świat z innej perspektywy. Osoba, na którą nie zwracaliśmy szczególnej uwagi stanie się kimś więcej. A może jedna decyzja naprowadzi ją na nas. Chęć zwycięstwa, instynkt zdobywcy zmieni się w pożądanie, które nigdy nie zgaśnie. Nie będziemy potrafili zostawić tej osoby za sobą. W każdym momencie życia będziemy o nie myśleć, aż w końcu zdecydujemy się zrobić ostateczny krok. Pozwolimy jej poznać samego siebie, zburzymy mury, którymi jesteśmy otoczeni i ukarzemy własne wnętrze, pełne bezbronności, a zarazem niezwykłej siły. Otworzymy się na miłość. Zaryzykujemy. Przegramy, by wygrać. Pozbędziemy się samotności. Stworzymy coś, czego nikt nie zepsuje. Oddamy się całkowicie, a w zamian zyskamy to, co najważniejsze. Miłość. Kochani zapraszam was dziś na recenzję książki, z którą niezwykle miło spędziłam czas. Powieści, która mnie zahipnotyzowała i zafascynowała do tego stopnia, że nie potrafiłam jej otworzyć na bok. Seksowna, pełna pasji, zaskakująca historia, która podbiła moje serce. Seks, kłótnie, muzyka — właśnie to w niej znajdziecie. K. Bromberg kolejny raz mnie zadziwiła, przedstawiając mi historię, przy której nie można się zatrzymać. ,,Sweet Ache. Krew gęstsza od wody" to namiętna, gwarantująca wielką dawkę emocji powieść, w której muzyka miesza się z miłością, a jeden zakład może zmienić całe życie. Zapraszam na recenzję!