Recenzje

Kolorowe mapy, plany miast i tras wycieczkowych. Ponad 70 wielobarwnych zdjęć. A przede wszystkim tysiące ważnych i potrzebnych turyście informacji zawartych w trzech częściach: „Organizacja podróży”, „O Kraju” i „Odkrywanie Kuby” – z systemem gwiazdek (1-3) oznaczających rangę miejscowości lub obiektu oraz wybranymi adresami hoteli i restauracji „na każdą kieszeń”. No i aktualność: kalendarium historyczne i informacje doprowadzone są do roku 2016.

To główne walory Zielonego Przewodnika Michelina po Kubie wydanego po polsku w partnerstwie z Bezdrożami. Posługując się nim, można z powodzeniem samodzielnie, a nie tylko w grupowych wyjazdach z biurami podróży, zwiedzać ten kraj przechodzący obecnie przeobrażenia. Chociaż, uprzedzają autorzy i wydawca, nie będzie to podróż ani łatwa, ani tania. Turysta spotka się bowiem na wyspie z problemami nieznanymi, lub mało znanymi, w innych regionach świata.

Oczywiście w samodzielnej podróży bardzo przydatna jest znajomość, chociażby średnia, języka hiszpańskiego. Ale i z angielskim, lub nawet bez znajomości żadnego obcego, co w przypadku turystyki indywidualnej jest już rzadkie, jakoś można podobno dać tam sobie radę. Pomóc w tym mogą wspomniane już liczne informacje ogólne i praktyczne.
 
Rozpoczynają się one od propozycji kilku tras zwiedzania Kuby, od 3 do 7 dniowego. A także sugestii, co oglądać w trakcie różnego rodzaju na niej pobytów i zainteresowań: odkrywania tamtejszej kultury, przyrody, czy wypoczynku lub zabawy. Do szczególnie ważnych należą informacje o formalnościach paszportowo – wizowych, opłatach, ubezpieczeniu, przepisach celnych itp. Bardzo przydatne są również o kosztach tam pobytu, dosyć wysokich, gdy korzysta się z państwowych hoteli. W czterech wariantach cenowych. Od najbardziej oszczędnego, po około, w przeliczeniu, 170 zł, aż do względnie luksusowego, za około 840 zł za dobę.

Nie brak informacji zwłaszcza o różnych rodzajach i kategoriach noclegów oraz wyżywienia, z licznymi polecanymi adresami. Sporo innych ważnych znajduje się w dziale „Informacje A-Z”. M.in. ostrzeżeń przed drobną przestępczością, która ostatnio wzrosła, zwłaszcza kradzieżami. O powszechności dawania napiwków. Trochę skomplikowanym systemie płacenia w dwu tamtejszych walutach, chociaż bez peso niewymienialnego turysta może się jakoś obejść. Z radą, aby zabierać ze sobą raczej gotówkę w euro (a nie dolary amerykańskie!), gdyż przy płaceniu kartami kredytowymi doliczane jest 11-12% kosztów manipulacyjnych!

Jest również ostrzeżenie, bo chyba tak należy potraktować tę informację, przed wysokimi kosztami międzynarodowych rozmów telefonicznych, także komórkowych. Np. z Polską od 4,5 do 7 CUC (peso wymienialne, równowartość amerykańskiego dolara) za minutę. Sporo o transporcie lokalnym, który jest „piętą Achillesową” Kuby. O zwyczajach i obyczajach itp. Dużo można dowiedzieć się z tego przewodnika także o kraju, w tym zarówno o jego historii od czasów najdawniejszych, z kalendarium od wylądowania na niej w 1492 r. przez Krzysztofa Kolumba, do roku 2016, jak i o współczesnej Kubie i dokonujących się na niej przemianach.

Nie tylko politycznych i gospodarczych, lecz i o religii, muzyce i tańcu, kulturze i sztuce oraz literaturze. Podobnie jak o tytoniu – jednym z głównych artykułów (cygara) eksportowych czy przyrodzie i kubańskich pejzażach. Najobszerniejsza część przewodnika „Odkrywanie Kuby” podzielona jest na 6 części – regionów wyspy. Stołeczna Hawana i jej prowincja, Zachodnia Kuba, Północne wybrzeże, Środkowa Kuba, Wschodnia Kuba oraz Wyspy. Te ostatnie, to Isla de la Juventud i Cayo Largo del Sur.

Prezentację każdego z tych regionów poprzedza mapka, lub w przypadku Hawany, najpierw plan miasta. Następnie czytelnik znajduje informacje o mieście lub prowincji oraz sugestie co w nich zwiedzać i w jakiej kolejności, z odnośnikami na plan miasta lub mapkę. Z opisami zabytków, obiektów i innych atrakcji oznaczonych wspomnianymi gwiazdkami, co w przypadku ograniczonego czasu pozwala wybierać tylko ocenione najwyżej. Na końcu zaś prezentacji miasta lub regionu, ew. doliny, półwyspu, wybrzeża, zatoki czy parku narodowego, są, nierzadko bardzo obszerne, informacje praktyczne.

Jak tam dojechać, poruszać się na miejscu, gdzie nocować lub jeść, robić zakupy, chodzić do klubów i kabaretów czy uprawiać sport lub korzystać z rozrywek. Z wieloma przydatnymi adresami oraz innymi informacjami. W tekst przewodnika włamano ponadto monotematyczne informacje w ramkach, wzbogacające jego treść. M.in. „Przyszłość reżymu”; „Hatuey – pierwszy bohater narodowy” (Indianin, zginął w 1512 r.); „Apostoł niepodległości” (Jose Marti, 1853-1895); „Ikona rewolucji” (Che – Ernesto Guevara); „Jak kupić dobre cygaro?”). A także: „Hojne drzewo” (palmy); „Kubańska Penelopa”; „Hemingway w Hawanie”;

„Intrygujące mogoty” (podziemne otwory – pozostałość po nieistniejącym już łańcuchu gór); „Widzieć … i być widzianym” (labirynt uliczek w Trynidadzie); „Parrandas Remedianas – Wyjątkowe Boże Narodzenie” (tradycja od 1822 roku); „Wyjątkowe krowy” (nowa, lokalna krzyżówka); „Bayamo – kolebka kubańskiego narodu”; „Pierwsze kubańskie miasto” (Baracoa). Na końcu przewodnika jest dosyć obszerny Indeks oraz krótki słowniczek polsko – hiszpański. W sumie nowość wydawnicza w pełni zasługująca na polecenie wszystkim wybierającym się na Kubę.

Jak wiele złych rzeczy dzieje się na świecie? Naprawdę trudno uwierzyć w to co w dzisiejszym społeczeństwie może się wydarzyć i pozostać bezkarne. Na jak wiele wyrzeczeń zgodzą się ludzie by mieć święty spokój i swoje własne miejsce na Ziemi. 

Życie Caldera ogranicza się do zamkniętego społeczeństwa i wiary w szybko zbliżającą się apokalipsę. Pewnego jednak dnia w jego świecie pojawia się mała dziewczynka, która w przyszłości ma zostać żoną ich umiłowanego przywódcy Hectora i poprowadzić ich do bram raju. Początkowa fascynacja przeradza się w głęboką przyjaźń, z której rodzi się namiętne uczucie. Mimo tego w co wszyscy święcie wierzą, Calder i Eden są pewni, że to oni zostali sobie przeznaczeni i w żadnym razie nie zamierzają się podporządkować ustalonym przez innych regułom.

Sama historia romantyczna, którą stworzyła Mia Sheridan jest pełna uniesień i niezwykle słodka. Bohaterów łączy głębokie, baśniowe uczucie, które na dłuższą metę byłoby nudne i niestrawne, ale… pisarka postawiła na ciekawą i rozbudowaną fabułę i tym właśnie powieść podbija serca czytelników. Książka zawiera niezwykle realistyczny, przerażający obraz życia w sekcie. Ukazuje  brak możliwości jakiegokolwiek wyboru, przymus podporządkowania się przywódcy, groźbę cielesnych kar. Ludzie żyjący w takim społeczeństwie są gotowi zgodzić się na wszystko. Ich desperacja i niema zgoda na to co dzieje się wokół napawa grozą. Nie wszyscy jednak zamierzają się poddać.

Powieść została napisana w lekki i niezwykle plastyczny sposób, dzięki czemu bez trudu możemy sobie wyobrazić bohaterów i miejsca oraz sytuacje, w których się znaleźli. Calder, Eden i Xander to postacie pełne ciepła i oddania, które borykają się z zupełnie inną odmianą niezrozumienia niż młodzież we współczesnym świecie. Trzeba pamiętać, że książka Mii Sheridan zawiera w sobie nie tylko słodki romans, ale również całkiem sporą dawkę materiału z mrożącego krew w żyłach thrillera.

Muszę przyznać, że powieść wywarła na mnie spore wrażenie, a przeczytałam ją niezwykle szybko. Po lekkim i banalnym „Bez słów” poczułam się niezwykle pozytywnie zaskoczona. Pisarka wyraźnie uwielbia tworzyć nierzeczywiste, baśniowe scenariusze, dzięki którym jej historie wyróżniają się z morza innych książek tego samego gatunku. Mnie to jak najbardziej odpowiada i jestem szczęśliwa, że od razu mogę zabrać się za kolejną część „Caldera” – „Eden”. Bardzo chcę dowiedzieć się co wydarzy się dalej.

„Slow Burn” to czwarta część serii „Driven”. Tytuł oryginału brzmi: „Slow Burn: A Driven Novel #4”. Przedstawiona jest tu historia Haddie i Becksa.
 
Pozycję szybko się czyta i może wciągnąć. Być może nie jest to całkowicie „mój” typ książki, ale i tak się wciągnęłam. Zaczynając lekturę nie spodziewałam się, że tak ciężko przyjdzie mi się od niej „odkleić”. Ciężko było się zabrać za coś innego.
 
Książka ma około 380 stron. Publikacja rozpoczyna się „Opiniami o powieściach K. Bromberg”, odnaleźć tu możemy również informację, że dzieło jest jedynie fikcją literacką. Znajduje się tu również „dodatkowy rozdział”, w którym przedstawiono jak główni bohaterowie tejże pozycji się poznali oraz fragment innej opowieści – swoista zapowiedź kolejnej części serii „Driven”.
 
Pomimo braku znajomości poprzednich części serii zaskakująco dobrze czytało mi się tę publikację. Nie jest więc potrzebna znajomość innych części by zaprać się za „Slow Burn”. Nie jest to może książka z tego rodzaju by mnie fascynowała, ale innej kobiecie lubiącej romanse mogłabym o niej wspomnieć.
 
Warto wspomnieć o przyciągającej okładce i czerwonej kolorystyce oprawy (różne odcienie tego koloru). Strony nie są rażąco białe. Czcionka czytelna i przejrzysta.
 
Reasumując nie jest to zła pozycja. Z pewnością znajdzie swoich amatorów. Może wciągnąć i przyciągać ;) Może nie jest to książka dla każdego, nawet z płci żeńskiej, ale jak na tego typu pozycję jest dość dobrze napisana, lekko i przyjemnie. Szybko się ją czyta i łatwo może pomóc w spędzeniu wolnego czasu nie widząc nawet jak on upływa.