Recenzje
3D CAD i Autodesk 123D. Modele 3D, wycinanie laserowe i własnoręczne wytwarzanie
Publikacja przeznaczona jest dla hobbystów, majsterkowiczów, artystów i projektantów, którzy są zainteresowani rozpoczęciem przygody z zastosowaniem rozwiązań do modelowania 3D w swojej codziennej pracy. Dzięki książce „3D CAD i Autodesk 123D. Modele 3D, wycinanie laserowe i własnoręczne wytwarzanie” mogą oni szybko zacząć używać aplikacji Autodesku do skanowania i projektowania obiektów oraz przygotowanie ich do wytwarzania.
Podręcznik wprowadza w świat oprogramowania 3D CAD oraz przedstawia praktyczne zastosowanie programów wchodzących w skład pakietu Autodesk 123D (tj.: 123D Design, 123D Catch, 123D Meshmixer, 123D Sculpt+ oraz 123D) do tworzenia modeli szkieletowych, makiet i modeli postaci. Publikacja została napisana przez Emily Gertz i Jesse'go Harringtona Au.
Podręcznik wprowadza w świat oprogramowania 3D CAD oraz przedstawia praktyczne zastosowanie programów wchodzących w skład pakietu Autodesk 123D (tj.: 123D Design, 123D Catch, 123D Meshmixer, 123D Sculpt+ oraz 123D) do tworzenia modeli szkieletowych, makiet i modeli postaci. Publikacja została napisana przez Emily Gertz i Jesse'go Harringtona Au.
cad.pl Łukasz Suma; 2016-12-05
Ajurweda w praktyce. Jak współcześnie stosować starożytną sztukę leczenia
Każdemu kto interesuje się jogą obił się o uszy termin „ajurweda”, mocno z jogą powiązany, a także słyszał nazwisko Wielobób. Agnieszka i Maciej to uznani nauczyciele jogi oraz ajurwedy – oboje mają na swoim koncie wiele publikacji na te tematy, w tym również wydania książkowe. Ajurweda to starożytna nauka o życiu i długowieczności – autorzy próbują zachęcić do spróbowania ajurwedy i pokazują, jak ją zastosować w praktyce.
Czym jest ajurweda? Ten termin pochodzi z połączenia słów „ajur” (co oznacza „życie”) oraz „veda” („wiedza, nauka”). Spotkałam się z definicją, że ajurweda do holistyczna, starożytna indyjska medycyna, jednak jest to spore uproszczenie. Ajurweda jest sposobem życia w zgodzie z naturą, która w pierwszej kolejności stawia na profilaktykę, samoświadomość i uważność, a także na edukacji. Skupia się na diecie, aktywności fizycznej oraz pracy umysłowej, jako że te czynniki mają największy wpływ na ludzkie zdrowie.
Czytałam już kilka książek poświęconych ajurwedzie, jednak zwykle były to raczej książki kucharskie – większość treści stanowiły przepisy, poprzedzone rozdziałem wprowadzającym do świata ajurwedy, jej podstawowych założeń. Książka Agnieszki i Macieja znacznie głębiej wchodzi w temat, nie mam wrażenia, że autorzy prześlizgują się po nim po to, by przejść do kulinariów. Autorzy zdecydowanie postawili na merytoryczną wartość książki, dlatego jeśli chcielibyście naprawdę zrozumieć czym jest ajurweda, to ta lektura na pewno jest skierowana do Was.
„Ajurweda w praktyce” wyjaśnia czym ajurweda jest, a czym nie jest, omawia szczegółowo jej założenia, np. trzy dosze, jak utrzymać je w harmonii poprzez zastosowanie właściwej diety, z książki dowiecie się także czym są: parinama, brahmana i langhana, poznacie wpływ pranajamy oraz medytacji. Jako że ajurweda jest ściśle powiązana z jogą, nie zabraknie również kilku asan. Bardzo ciekawy jest rozdział o ziołolecznictwie, a także oczywiście garść przepisów – gdyby jednak było ich dla Was za mało, to Agnieszka Wielobób prowadzi ajurwedyjski blog kulinarny.
Tak jak wszystkie książki naukowe, które zostały napisane na nieco wyższym poziomie, mogą być dla niektórych zbyt skomplikowane, niemniej jednak Agnieszka i Maciej Wielobób dołożyli starań, aby „Ajurweda w praktyce…” została napisana językiem przystępnym dla zwykłego człowieka, który na śniadanie je jajecznicę na maśle z białym pieczywem i nie wie co to asany. Niemniej jednak każdy, kto choć cokolwiek wyciągnie z tej książki dla siebie, skorzysta na tym. W czytaniu takich książek nie chodzi o to, by porzucać cały dotychczasowych styl życia i w stu procentach przesiadać się na ajurwedę. Czasami wprowadzenie kilku drobnych zmian pomoże w codziennych dolegliwościach, które męczyły nas latami, a my nie wiedzieliśmy, jak się ich pozbyć. Autorka wyznaje zasadę, że najważniejszy jest w życiu zdrowy rozsądek, także na gruncie ajurwedy i jogi.
Czym jest ajurweda? Ten termin pochodzi z połączenia słów „ajur” (co oznacza „życie”) oraz „veda” („wiedza, nauka”). Spotkałam się z definicją, że ajurweda do holistyczna, starożytna indyjska medycyna, jednak jest to spore uproszczenie. Ajurweda jest sposobem życia w zgodzie z naturą, która w pierwszej kolejności stawia na profilaktykę, samoświadomość i uważność, a także na edukacji. Skupia się na diecie, aktywności fizycznej oraz pracy umysłowej, jako że te czynniki mają największy wpływ na ludzkie zdrowie.
Czytałam już kilka książek poświęconych ajurwedzie, jednak zwykle były to raczej książki kucharskie – większość treści stanowiły przepisy, poprzedzone rozdziałem wprowadzającym do świata ajurwedy, jej podstawowych założeń. Książka Agnieszki i Macieja znacznie głębiej wchodzi w temat, nie mam wrażenia, że autorzy prześlizgują się po nim po to, by przejść do kulinariów. Autorzy zdecydowanie postawili na merytoryczną wartość książki, dlatego jeśli chcielibyście naprawdę zrozumieć czym jest ajurweda, to ta lektura na pewno jest skierowana do Was.
„Ajurweda w praktyce” wyjaśnia czym ajurweda jest, a czym nie jest, omawia szczegółowo jej założenia, np. trzy dosze, jak utrzymać je w harmonii poprzez zastosowanie właściwej diety, z książki dowiecie się także czym są: parinama, brahmana i langhana, poznacie wpływ pranajamy oraz medytacji. Jako że ajurweda jest ściśle powiązana z jogą, nie zabraknie również kilku asan. Bardzo ciekawy jest rozdział o ziołolecznictwie, a także oczywiście garść przepisów – gdyby jednak było ich dla Was za mało, to Agnieszka Wielobób prowadzi ajurwedyjski blog kulinarny.
Tak jak wszystkie książki naukowe, które zostały napisane na nieco wyższym poziomie, mogą być dla niektórych zbyt skomplikowane, niemniej jednak Agnieszka i Maciej Wielobób dołożyli starań, aby „Ajurweda w praktyce…” została napisana językiem przystępnym dla zwykłego człowieka, który na śniadanie je jajecznicę na maśle z białym pieczywem i nie wie co to asany. Niemniej jednak każdy, kto choć cokolwiek wyciągnie z tej książki dla siebie, skorzysta na tym. W czytaniu takich książek nie chodzi o to, by porzucać cały dotychczasowych styl życia i w stu procentach przesiadać się na ajurwedę. Czasami wprowadzenie kilku drobnych zmian pomoże w codziennych dolegliwościach, które męczyły nas latami, a my nie wiedzieliśmy, jak się ich pozbyć. Autorka wyznaje zasadę, że najważniejszy jest w życiu zdrowy rozsądek, także na gruncie ajurwedy i jogi.
Kulturantki.pl Anna; 2016-11-27
Sweet Ache. Krew gęstsza od wody. Seria Driven
Hawkin Play, sławny muzyk o dobrym sercu, po raz kolejny bierze na siebie wybryki młodszego brata - Huntera i daje się wykorzystywać. Tym razem grozi mu odsiadka. Przyszłość jego zespołu staje się jedną, wielką niewiadomą. Aby zdobyć przychylność sędziego, Hawkin zgadza się poprowadzić serię wykładów na miejscowej uczelni.
Quinlan natomiast dostaje pewne zadanie: ma pomagać Hawkinowi i być jego asystentką. Dziewczyna tylko ukrywa, że muzyk jej się nie podoba. Im bardziej chłopak się stara, tym bardziej ona go unika. Hawkin zakłada się z kolegą z zespołu, że zaciągnie ją do łóżka, co wydaje się o wiele trudniejsze niż seria wykładów.
Książka jest powieścią z serii Driven, ale można czytać ją bez wcześniejszego zapoznania się z poprzednią trylogią, tak jak ja to zrobiłam i ten fakt zupełnie mi nie przeszkadzał. Jest to zupełnie odrębna historia, z innymi bohaterami w roli głównej. Jeśli chodzi o mnie - dałam się pochłonąć bez wytchnienia.
Główni bohaterowie tej powieści mają naprawdę świetne charaktery. Rzadko zdarza mi się spotkać w książkach tak zdeterminowane i silne osobowości. Quin, tak samo jak Hawkin są genialnymi osobami, które można polubić od pierwszej strony. Większy sentyment jednak pałam do pana Playa, ale tylko ze względu na jego historię i to jak z niej wybrnął.
Życie i dzieciństwo Hawkina zainteresowało mnie najbardziej. Bardzo lubię, gdy w książkach pojawiają się aspekty psychologiczne, a w tej właśnie się pojawił i dzięki temu ta pozycja zyskała większy szacunek w moich oczach. W głównej mierze warto poznać tą historię ze względu na to, co tak naprawdę się stało w życiu głównego bohatera. Jego osobowość i to co przeżył potrafiły mnie mocno wzruszyć i złapać za serducho.
Relacja, która została pokazana w tej książce była - moim zdaniem - bardzo naturalna. Nie czuć było żadnego pośpiechu i nienaturalnych zachowań. Nie podobała mi się perspektywa tego, że Hawkin został pokazany jako typowy "bad boy", a cała historia (mimo wszystko) przewidywalna, ale ja, jako czytelniczka, nie mam nic przeciwko takim niezobowiązującym historią.
Trzeba przyznać, że ta pozycja została przez autorkę bardzo mocno przypieczętowana erotyzmem, ale sięgając po tego typu romanse można się tego spodziewać. K. Bromberg pokazała bardzo emocjonujące sytuacje i od pierwszej strony potrafiła wciągnąć w wir wydarzeń. Z niecierpliwością wyczekiwałam końca książki, ponieważ wydarzenia sprawiają, że nie da się jej odłożyć.
Nie polecam tej pozycji osobom młodszym, ale kobietom lubiącym romanse - jak najbardziej tak. Myślę, że ta pozycja wyróżnia się na tyle innych książek o miłości, ponieważ historia Hawkina potrafi złapać mocno za duszę i sprawić, że czytelnik ma ochotę poznać tą książkę od nowa. Ostatecznie uważam "Sweet Ache. Krew gęstsza od wody" za lekturę godną uwagi.
Skrytaksiazka.blogspot.com Anna Drąg
Włochy południowe. Śródziemnomorskie dolce vita. Wydanie 2
NiewieIka wyspa leżąca w Zatoce Neapolitańskiej owiana jest sławą historyczną, budzi podziw naturalną urodą i jest legendą snobów. Cieszy się popularnością i jest nieustannie modna. Kto chce obalić ten lukrowany stereotyp, może udać się tam promem z Neapolu i przekonać się osobiście, że sława i piękno Capri są rzeczywiste. To jeden z najpiękniejszych zakątków ziemi.
Położona w dogodnym miejscu zamieszkana była już w czasach prehistorycznych; bywała faktorią handlową, twierdzą i kurortem cezarów. August uczynił z niej wyłączną posiadłość rzymskich władców. Tu przypłynął Tyberiusz, by w pięknych okolicznościach przyrody dokonać żywota. Dziś tradycję tę podtrzymują luksusowe hotele dla ludzi naprawdę majętnych, prywatne rezydencje gwiazd i dyskretne domostwa mafiosów.
Zaglądało na Capri wielu słynnych Polaków. Wypoczywali tu i pisali: Konopnicka, Przerwa-Tetmajer, Słonimski, Żeromski, Staff, Parandow-ski. Bywali muzycy i malarze. Służyły miejscowym polskie siostry elżbietanki.
Głównymi miejscowościami wyspy są Anacapri i Capri. Znajdziemy tu również tylko dwa nabrzeża - Marina Piccola i Marina Grande, do której zawijają promy. Śladem starej tradycji jest klasztor kartuzów Certosa di San Giacomo, otoczony fortyfikacjami strzegącymi klasztoru i wyspy przed piratami. Są też ślady historii starsze, jak Villa Jovis, antyczna rezydencja Tyberiusza, gdzie zaczyna się ścieżka do urwiska, z którego cezar osobiście miał zrzucać do morza swoich nieprzyjaciół. Cudem natury są kapryjskie ogrody, na przykład Ogrody Augusta, ale najwięcej turystów zagląda do Grotta Azurra. To wyjątkowej urody nadmorska grota, nazwana tak od lazurowego koloru, jakiego nabierają skały i woda. Warto posiedzieć na piazza w miasteczku, które nabiera niezwykłej, malarskiej atmosfery szczególnie wieczorami, gdy z wyspy odpłyną ostatnie promy.
Położona w dogodnym miejscu zamieszkana była już w czasach prehistorycznych; bywała faktorią handlową, twierdzą i kurortem cezarów. August uczynił z niej wyłączną posiadłość rzymskich władców. Tu przypłynął Tyberiusz, by w pięknych okolicznościach przyrody dokonać żywota. Dziś tradycję tę podtrzymują luksusowe hotele dla ludzi naprawdę majętnych, prywatne rezydencje gwiazd i dyskretne domostwa mafiosów.
Zaglądało na Capri wielu słynnych Polaków. Wypoczywali tu i pisali: Konopnicka, Przerwa-Tetmajer, Słonimski, Żeromski, Staff, Parandow-ski. Bywali muzycy i malarze. Służyły miejscowym polskie siostry elżbietanki.
Głównymi miejscowościami wyspy są Anacapri i Capri. Znajdziemy tu również tylko dwa nabrzeża - Marina Piccola i Marina Grande, do której zawijają promy. Śladem starej tradycji jest klasztor kartuzów Certosa di San Giacomo, otoczony fortyfikacjami strzegącymi klasztoru i wyspy przed piratami. Są też ślady historii starsze, jak Villa Jovis, antyczna rezydencja Tyberiusza, gdzie zaczyna się ścieżka do urwiska, z którego cezar osobiście miał zrzucać do morza swoich nieprzyjaciół. Cudem natury są kapryjskie ogrody, na przykład Ogrody Augusta, ale najwięcej turystów zagląda do Grotta Azurra. To wyjątkowej urody nadmorska grota, nazwana tak od lazurowego koloru, jakiego nabierają skały i woda. Warto posiedzieć na piazza w miasteczku, które nabiera niezwykłej, malarskiej atmosfery szczególnie wieczorami, gdy z wyspy odpłyną ostatnie promy.
ANGORA; Polsat News Ł. Azik; 2016-12-04
Prawo Mojżesza
Chłopaka znaleziono w koszu na pranie w pralni, miał wtedy zaledwie kilka godzin i gdyby nie szybko pomoc, mógłby umrzeć. Porzuciła go matka, młoda narkomanka zaraz po narodzinach. Niestety po kilku dniach dziewczyna zmarła, a Mojżesz przeżył, jednak czy jego życie było usłane różami?
Chłopiec już od samego początku budzi współczucie wśród mieszkańców miasteczka, jednak gdy zaczyna dorastać, klaruje się jego charakter i osobowość, już nie jest takim miłym chłopczykiem jak było dotąd. Mojżesz wyrasta na mrocznego, pełnego niepokoju chłopaka, mocno wycofanego ze społeczeństwa. Gdy kończy osiemnaście lat zostaje zatrudniony na farmie rodziców Georgii. Swoją pracę wykonuje nad wyraz sumiennie, jednak kontakt z innymi nadal jest minimalny. Georgia jest zafascynowana chłopakiem pomimo przestróg ze strony rodziców – jak wiadomo zakazany owoc smakuje najlepiej. Pomimo tego, że Mojżesz sam stara się unikać Georgii a momentami więc ją do siebie zrażać, ta się nie poddaje i z czasem zauważa, że zaczyna go darzyć uczuciem. Chłopak obawiając się tak naprawdę sam siebie, nie chce kontynuować tej znajomości i zdradzić dziewczynie kim tak naprawdę jest, co się kryje w jego głowie. Mojżesz wyznaje jej swoje prawa, a jednym z nich jest „nigdy nikogo nie kochać”.
Ta książka już poprzez sam swój tytuł spowodowała, że chęć jej posiadania miałam bardzo dużą. Z przewracaniem kolejnych stron historii, poznając coraz więcej tajemnic Mojżesza, bałam się jeszcze bardziej. Bałam się tego co też ten chłopak jeszcze przed nami odkryje, jakie tajemnice skrywa, a czego jeszcze tak naprawdę się nie dowiemy.
Pierwsza myśl po przeczytaniu kilku stron tej książki, o co chodzi, nic ze sobą nie współgrało, aura książki była strasznie gęsta. Jednak pomimo, ze wszystko dzieje się powoli, każda sytuacja ma swój określony czas w którym się pojawi, nic nie można przyspieszyć pozwala czytelnikowi lepiej zagłębić się w to co czuje, co musi przechodzić główny bohater. I pomimo to książkę czyta się bardzo lekko. Przerażać może dar jaki posiada Mojżesz, ale dzięki temu, że go znamy pozwala nam to bardziej zrozumieć jego wyobcowanie.
Prawo Mojżesza to książka która pozostanie w moim umyśle na długo, to historia o której tak naprawdę ciężko będzie zapomnieć, z jednej strony przeraża, a z innej fascynuje.
Amy Harmon jest autorką bestsellerów, ale mówi o sobie, że jest „zwyczajną żoną i mamą”. Pochodzi z Levan w stanie Utah, opiekuje się dziećmi i oczywiście pisze. Pisanie zawsze sprawiało jej ogromną radość, choć pierwsze powieści opublikowała zaledwie kilka lat temu. Jej książki zostały wydane w siedmiu krajach, zdobyły wiele nagród i wyróżnień.
Amy Harmon jest autorką bestsellerów, ale mówi o sobie, że jest „zwyczajną żoną i mamą”. Pochodzi z Levan w stanie Utah, opiekuje się dziećmi i oczywiście pisze. Pisanie zawsze sprawiało jej ogromną radość, choć pierwsze powieści opublikowała zaledwie kilka lat temu. Jej książki zostały wydane w siedmiu krajach, zdobyły wiele nagród i wyróżnień.
zksiazkawdloni.pl Kasia Roszczenko
