Recenzje

Dieta bezglutenowa jest często stosowana przez osoby z celiakią i innymi chorobami układu pokarmowego i równocześnie, często bywa udręką, kojarzy się z nijakim, mdłym jedzeniem i ciągłym zastanawianiem się w jaki sposób urozmaicić codzienny jadłospis. Niektórzy nie eksperymentują z przepisami, bo nie mają odpowiedniej wiedzy na temat diety bezglutenowej i nie wiedzą w jaki sposób można zastąpić poszczególne składniki. Takim osobom spieszy z pomocą Weronika Madejska, autorka książki Bez glutenu bez wyrzeczeń, która udziela wartościowych wskazówek i informacji na ten temat. Pokazuje, że osoby, które są na diecie bezglutenowej, także mogą cieszyć się dobrym jedzeniem i czerpać przyjemność z jego przygotowywania.
     
Jak odnaleźć się w sklepie, gdzie na półkach sklepowych, prawie wszystkie produkty zawierają gluten? W jaki sposób odkrywać nowe smaki, próbować, eksperymentować w gotowaniu, będąc na diecie? Tego wszystkiego dowiedzie się z książki Bez glutenu bez wyrzeczeń Weroniki Madejskiej.

Sięgając po książkę, moją uwagę przyciągnęły kolorowe ilustracje z różnorodnymi potrawami, przekąskami czy słodkościami. Tytuł mnie zadziwił, bo sama niejednokrotnie starałam się sięgać po produkty niezawierające glutenu, niestety nie kojarzyły mi się one dobrze. Miałam trudności z przygotowaniem śniadania czy obiadu, wyłącznie z produktów bezglutenowych, a jak już się udało, nie były one wyjątkowo smaczne i nie wyglądały zbyt apetycznie.

Zaczęłam przeglądać przepisy, okazało się, że są łatwe i szybkie w przygotowaniu. Niektóre z nich pojawiły się w moim jadłospisie na stałe, wiele z nich powędrowało do koleżanek, które koniecznie chciały wypróbować.

(...) Zdjęcia w książce są bardzo dobrej jakości, starannie przygotowane. Przyciągają wzrok i niesamowicie kuszą, żeby sięgnąć po składniki i przyrządzić coś dobrego dla siebie.

(...) Weronika Madejska posiada ogromną wiedzę na temat glutenu i diety bezglutenowej, zaskakuje pomysłami, pomaga innym zmienić nastawienie na pozytywne i odzyskać radość z przygotowywania i jedzenia posiłków bez zawartości glutenu. Polecam tę książkę nie tylko wszystkim, którzy cierpią na celiakię i inne choroby układu pokarmowego, ale i tym, którzy chcieliby zdrowo się odżywiać i poprawić swoje samopoczucie.
 

Ostatnio przeżywamy prawdziwy wysyp książek kreatywnych w księgarniach. Pierwszym wielkim bestsellerem była pozycja „Zniszcz ten dziennik” zagranicznej autorki Keri Smith. Cały fun tego rodzaju „książek” polega na ich interaktywności. Książkę nie tylko się czyta, ale również maluje, wycina i niszczy na 100 i 1 sposobów. Wszystko w imię podyktowanej przez autorów „kreatywności”. Ostatnio wydawnictwo Septem wydało własną serię kreatywnych książek, a tytuł ostatniej z nich brzmi „Zeszyt Łobuza i jego kumpli”.
 
Pozycja ta przeznaczona jest dla chłopców w wieku od 7–11. Autorzy jasno narzucili tematykę ich zainteresowań tworząc zadania krążące wokół gier komputerowych, „Gwiezdnych wojen”, „Władcy pierścieni”, potworów, robotów, wojska, piłki nożnej i chemicznych eksperymentów.
 
Książka podzielona jest na dwie części – jasną i ciemną stronę mocy co zaznaczone jest poprzez dwie okładki – białą i czarną. Jak z jednej strony zadania wymyślone przez autorów mają głównie uczyć, bawić, tak z drugiej strony ich podpowiedzi mogą zakończyć się zdemolowanym mieszkaniem, znikającym papierem toaletowym, skargami sąsiadów, bądź próbą oszustwa finansowego.
 
Cała pozycja jest dość zgrabną próbą oderwania dzieci od komputera i smartfonów. Zachęca chłopców do wspólnej zabawy poza wirtualnym światem proponując im grę w statki, wisielca, czy państwa i miasta. Oczywiście, jeśli zasady tak starych i chyba już niemodnych gier są im dobrze znane. Niestety niektóre polecenia autorów, nawet dla mnie, nie do końca są zrozumiałe. Sama nie wiem co właściwie miałabym zrobić, gdzie, co i po co wyciąć, poukładać i przykleić.
Bardzo fajnym pomysłem za to są wszelkie proponowane przez autorów eksperymenty chemiczne, które w szkole mają za zadanie przybliżyć dzieciakom niektóre zjawiska chemiczne. I tak chłopcy mogą wyhodować sobie rzeżuchę bądź pleśń w słoiku, zrobić wulkan z sody oczyszczonej lub fontannę z coca-coli.
 
Autorzy „Zeszytu Łobuza” mieli dość ambitny plan, aby edukować przez psoty. Jeśli jednak chłopiec i jego kolega roztopią skorupkę jajka w occie, czy będą właściwie wiedzieli co się stało? Czy zmusi ich to do zadania pytań? Szczerze wątpię. Najlepszym rozwiązaniem dla dziecka i dobra całej rodziny, a także mieszkania byłoby psocić z jednym z rodziców. Najlepiej oczywiście z tatą, któremu tak jak innym chłopcom bliżej jest do łobuza. Dzięki temu rodzic będzie mógł wyjaśnić sprzedawcy w sklepie, że próba zapłaty za gumy do żucia stworzonym z kartki papieru banknotem jest jedynie głupim żartem, szybko zareagować, gdy wulkan z sody oczyszczonej zacznie wymykać się spod kontroli oraz wytłumaczyć niektóre zjawiska, aby nauka z psot nie poszła w las.
 
 „Zeszyt Łobuza i jego kumpli” jest odpowiedzią autorów na dwie poprzednie pozycje czyli „Dziennik przyjaciółek 1 i 2”, które działały na podobnych zasadach. W tym wypadku podział publikacji na płeć odbiorców nie wydaje mi się dobrym pomysłem. Przecież nie każdy chłopiec musi interesować się wojskiem czy piłką nożną, a nie każda dziewczynka musi malować sobie paznokcie.
 
Z pewnością „Zeszyt Łobuza i jego kumpli” ma więcej walorów edukacyjnych, ale tym samym rozbudza mniej kreatywności przez jasno określone polecenia niż osławiony już „Zniszcz ten dziennik”,  w którym chodziło tylko o zniszczenie książki. „Zeszyt…” jest próbą zorganizowania czasu dzieciaków poza wirtualnym światem oferowanym im przez komputery i tablety. Nie twierdzę że świat komputerów i gier komputerowych to zło wcielone, od którego należy za wszelką cenę odgradzać dzieciaki, ale każda próba pokazania im czegoś innego warta jest rozważenia.

Zwrócono mi niedawno uwagę, że czytam dziwne rzeczy. Że o dzieciach, których nie mam, na ten przykład. Owszem, może to być uznawane za dość osobliwe, jednak w tym szaleństwie jest metoda, moi drodzy. Czy jak już to hipotetyczne dziecko się pojawi, to znajdę czas na tak wnikliwe analizy? Czy znajdę moment na zastanowienie, co robić, jak mówić i dlaczego tak, a nie inaczej? Nie wiem, wolę być przygotowana, a poza tym o dzieciach i ich wychowywaniu czytać po prostu lubię. Takie to, proszę ja Czytelników, proste.
 

Tytuł oryginału: „Yoga for Body, Breath and Mind: A Guide to Personal Reintegration”, jego wydanie sięga 1993, a przedmowa nawet 1988, ale warto zajrzeć do publikacji jeśli kogoś interesuje joga lub chciałby się o niej czegoś dowiedzieć.
 
Znajduje się w pozycji spójny przekaz. Odnaleźć tu można wiadomości zarówno na temat asan jak i przedstawiono tu czym joga właściwie jest, z czym się wiąże itp.
 
O niektórych książkach po prostu nie trzeba długo się rozwodzić. Ta publikacja to właśnie takie ‘wow’. Od dawna szukałam czegoś podobnego. Pomaga zrozumieć istotę rzeczy. Jest to jedna z lepszych książek na ten temat, jak nie najlepsza z tych co miałam przyjemność czytać, mieć w swoich rękach.
 
Czy jest godna plecenia? Jak najbardziej.
 
W skali od 1 do 6 daje jej 5+. Jakieś minusy? No może jedynie małe błędy „w druku” np. zjedzenie jakieś literki, ale co to za minus ;).
 
Są tu i rysunki asan i krótkie opisy, są informacje na przykład o gunach, nieczystościach umysłu czy wspomniane są tu stany umysłu (jest ich 5). Są tu również różne „diagramy”. Jest to książka o szeroko pojętej jodze dzięki, której można ją poznać i zrozumieć. Jestem nią po prostu oczarowana, aż nie wiem co jeszcze mogłabym o niej wspomnieć.
 
Dla kogo ta książka? Dla każdego kto chce coś więcej dowiedzieć się o jodze. Początkujący, błądzący w temacie? Jak najbardziej jest to książka również dla nich. Dla kogo nie jest? Dla osób nie zainteresowanych tematem jogi, rozwoju osobistego, reintegracją itp.
 
Cieszę się, że miałam okazję ją Wam zaprezentować.

„Sweet Ache. Krew gęstsza od wody” autorstwa K. Bromberg po raz kolejny zabiera nas w świat płomiennych uczuć i skomplikowanych relacji. Kolejna powieść z serii „Driven” przeniesie nas do zagmatwanej gry uczuć, gdzie wszystko jest możliwe. Gdy Rylee zaznaje w końcu szczęścia małżeńskiego z Coltonem kolejna para zaczyna przeżywać miłosne rozterki i dylematy miłosne. Skomplikowana gra uczuć po raz kolejny rozkręca się niespodziewanie i nie wiadomo dokąd zabierze Quinlan Westin i Hawkina Playa.

Hawkin jest sławnym muzykiem, który cieszy się ogromnym powodzeniem wśród płci przeciwnej. Pewnego dnia zakłada się z kolegą z zespołu, że zaciągnie do łóżka Quinlan Westin, siostrę Coltona. Z początku Quinlan opiera mu się, aby z czasem zapałać do niego głębokim i prawdziwym uczuciem. Czy mężczyzna uwiedzie kobietę i wygra zakład? Czy ich miłość ma szansę rozkwitnąć i dać im obojgu szczęście? Czy ich zagmatwane relacje mają szansę przerodzić się w coś poważniejszego wbrew wielu przeciwnością losu?

Powieść nie zawodzi i czyta się ją dosyć szybko. Literatura erotyczna również potrafi nieść za sobą przesłanie i niniejsza książka potrafi przekazać wiele wartości pod płaszczykiem pikantnych opowieści. Autorka nie przekracza dobrego smaku i sprawia, że liczne opisy rozpalają tylko zmysły czytelnika. Bohaterowie są realistyczni, a ich wybory nie raz potrafią wzbudzić mocniejsze bicie serca. Z dużą ciekawością czytałem o perypetiach Quinlan i Hawkina, które zostały nakreślone z wyczuciem i dużą dozą wrażliwości. Książka daje do myślenia i sprawia, że chce się sięgać po pozycje spod pióra K. Bromberg.

„Sweet Ache. Krew gęstsza od wody” jest udaną kontynuacją, którą powinni polubić fani romansów i pikantnych opowieści. Dzięki książce przeniesiemy się w świat namiętności i ogromnych pasji, które potrafią rozpalić zmysły czytelnika niemal do czerwoności. K. Bromberg potrafi budować napięcie i igrać ze zmysłami czytelników, za co należą się spore brawa dla autorki. Cykl „Driven” jest ciepło oceniany przez czytelników, jak również przez wielu znawców literatury. Moim zdaniem całkiem zasłużenie. Serdecznie polecam.