Recenzje

Istnieje takie przekonanie, że o pewnych krajach, miejscach, sytuacjach, ludziach, należy mówić z należnym patosem i szacunkiem. Fakt - ciężko o wydarzeniach zmieniających bieg historii, naszpikowanych dramatami, łzami i cierpieniem opowiadać z nutą dowcipu. Ale czasem warto się zastanowić, co faktycznie jest dramatyczne, a czemu nadaliśmy dramatyzm z przyzwyczajenia. "Indie są dokładnie takie, jakie myślisz" - mówi nam Robb Maciąg i swoją książką "Tuk Tuk Cinema" udowadnia, że tak właśnie jest. Może wam się to nie spodobać, bo w oczach Robba, Indie to po prostu kraj o specyficznych zasadach egzystowania, a nie miejsce nad miarę uświęcone, bujające gdzieś w patetycznych obłokach. Tak więc - książki Robba Maciąga, tak jak i jego prelekcje podróżnicze i sposób prowadzenia warsztatów dla dzieciaków - można lubić albo nie. Jeśli szukacie uduchowionego przewodnika po Indiach, który potwierdzi wasze wyobrażenie o niesprawiedliwości kastowej, ubóstwie i świętych rytuałach - raczej nie sięgajcie po opowieść Robba. Bo Robb ma trochę w nosie stereotypy. Na skuterze (miało być tuk tukiem ale nie wyszło - "sorry, sir"), Robert jedzie z nami wzdłuż Gangesu i opowiada o Indiach, jakie sam poznaje i jakie udało mu się poznać wcześniej. Bo projekt Tuk Tuk Cinema, czyli objazdowe kreskówkowe kino dla dzieci, nie było pierwszą wizytą Maciąga w tym kraju. Pewnie też dlatego właśnie cały ten szalony i kompletnie po...gięty pomysł się udał. Robert już Indie znał, wiedział, jak się po nich jeździ (pod prąd, po dziurach, w korkach, kompletnie wbrew logice i instynktowi przetrwania), wiedział czego się spodziewać (na pewno nie punktualności) i kto może go okraść lub oszukać (nikt). Z tą wiedza i jakimś zapasem cierpliwości (i tak za małym, jak na Indie) wyruszył w karkołomną podróż. Jak sam mówi - chciał zrobić coś dla innych, coś im dać, a nie tylko zabrać dla siebie. Idea piękna i szlachetna. Okupiona zmęczeniem, bluzgami, łzami zrezygnowania, ale też - a może przede wszystkim - wielkim uśmiechem i doświadczeniem na całe życie. "Myślałem nad miejscem, gdzie dzieciaki są długo, jest ich w miarę dużo i nigdzie się nie spieszą. I nagle mnie olśniło. W domu dziecka, głupku! Takie to proste". Robert nie udaje podróżnika-myśliciela, Wielkiego Znawcy Indii, Nauczyciela Białych Idiotów. Robert jest sobą. I będąc sobą, czyli Polakiem z idiotycznym idealistycznym planem przejechania Indii na skuterze, żeby zrobić dla dzieci kino, wyjechał w najgłupszą i najbardziej nierozsądną podróż. I pewnie dlatego - tak ciekawą i udaną. Chociaż wielokrotnie podkreślił, że nie jest hindusem i dlatego nie kąpie się ani nie pije wody ze Świętej Rzeki, bo turyści mają zbyt mało wiary, która by zabiła wszystkie nieczystości i nie wpłynęła na stan zdrowia pijącego, to jednak coś z tego hindusa ma. Uwierzył, że skuter przejedzie od Dehli do Kalkuty i chyba tylko na oparach tej wiary tę trasę na swoim pyrczącym, zbyt starym, zbyt zdezelowanym i zbyt zakurzonym pojeździe przejechał. Na szczęście, Robb w swojej książce - ani tym bardziej podczas swoich prelekcji - nie nadaje tej podróży znaczeń magicznych czy religijnych. Ot, wariat na skuterze, uśmiechnięty idealista. Tak samo jest ze wszystkim, o czym nam opowiada i czego dokonuje. Historii o Indiach w "Tuk Tuk Cinema" jest - jak mawia mój brat - "od zarypania". Właściwie, możemy się dowiedzieć z tej cienkiej książeczki więcej niż z wielotomowych mądrych tomiszczy. Nie dlatego, że Maciąg wie o Indiach wszystko - sam przyznaje, że ciągle ten kraj jest dla niego zagadką. Ale dlatego, że mówi o nich w sposób prosty. W każdym rozdziale, poświęconym kolejnemu etapowi podróży, znajdziemy coś ciekawego i ważnego. A to z mitologii, a to z zasad ruchu drogowego, a to z kulinariów, ze zwyczajów, trochę z polityki i wydarzeń współczesnych. A ponieważ Robb mówi do nas, jak do starych znajomych, te informacje zapadają w pamięć. Wczepieni więc w Maciąga, jedziemy z nim na skuterze przez Indie, obserwując i słuchając, poznając i wpadając w zdziwienie. I co najważniejsze - ucząc się akceptować mieszkańców Indii takimi, jakimi są. Chociaż czasem samemu Robbowi puszczają nerwy i nie raz w myślach puści soczystą wiązankę na okoliczności, papierologię i brak dyscypliny. Nasz przewodnik jest człowiekiem - który też się męczy, brudzi i ma ochotę na piwo - wśród ludzi, którzy bywają mili i wredni, ciekawscy i oschli. Jak to ludzie. "Za tobą jadą kolejne skutery, samochody i cała reszta, więc twoje zdrowie wisi na włosku. Ale o tym się wtedy nie myśli. To przychodzi wieczorem, gdy człowiek przetrawi wszystko, co go tego dnia spotkało. A przetrawi na swój i tylko swój sposób. San doda wszystkiemu przymiotników i dzień będzie albo szalony, albo nienormalny, albo wesoły i pełen przygód, albo to wszystko będzie nienormalne, a ludzie głupi. To już zależeć będzie tylko od ciebie. Od tego, jak to przetrawisz. Indie są dokładnie takie, jakie myślisz, że są, a jeśli nie kochasz ludzi, to chyba nie powinieneś tu przyjeżdżać". Warto też wspomnieć o pewnej emocjonalnej, czy nawet romantycznej stronie książki. Czytają "Tuk Tuk Cinema" mamy wrażenie pewnej bliskości z autorem. Sam Tomek Michniewicz przyznał, że "Maciąg skraca dystans". I to nie tylko ten między Polską a Indiami, ale między ludźmi. Między czytelnikiem i autorem, między sobą i dzieciakami, które zaprasza na kino. Robert nie boi się i nie wstydzi opisać swoich emocji, uczuć, jakie mu towarzyszą podczas projekcji polskich kreskówek w Indiach. Od rozgoryczenia i zrezygnowania, kiedy kina nie udaje się zorganizować, albo widzowie na nie nie reagują, po niezwykłą radość i wzruszenie, gdy publiczność z zachwytem i rozdziawionymi buziami ogląda przygody Bolka i Lolka. Robb stoi z boku, pije ćaj i obserwuje. I pozwala nam też poobserwować i zrozumieć, jak niewiele trzeba, żeby zrobić komuś radość, żeby przerwać rutynę codzienności, żeby dać coś dobrego. Robb Maciąg z Bolkiem i Lolkiem oraz Reksiem przejechali przez całe Indie. Dali się porwać nurtowi ruchu ulicznego i Gangesowi. Mnie z kolei porwała naturalność, z jaką o swoich doświadczeniach Robb opowiada. Bo Maciąg nikogo nie udaje, nikomu nie chce imponować i nie zasłania się żadną maską. I autor i Indie są w "Tuk Tuk Cinema" naturalne i normalne. "Don't worry, mister".

Niemal zamarł ruch turystyczny do Turcji, co kraj ten może odczytać boleśnie zarówno w sensie finansów, jak i wizerunku. Niestety, otwarty, europeizujący się kraj coraz wyraźnie kroczy szlakiem islamskiej ortodoksji. Dzieli fatalny i niezasłużony los Egiptu czy Tunezji. Tymczasem niezmienna pozostaje turecka oferta: wypoczynek, zwiedzanie, kontakt z ciekawą i starą kulturą. Tym bardziej że wiosna (i jesień) to pora roku, kiedy nie zmęczy nikogo temperatura i wilgotność, zaś celem, którego przeoczyć nie sposób, jest baśniowy Stambuł. Miasto pozostaje stolicą tureckiej kultury i gospodarki. Jest 16-milionowym molochem położonym malowniczo po obu stronach 32-kilometrowej bosforskiej cieśniny. Łączy oba brzegi most, jeden z największych wiszących na świecie. Jest wysoki na 64 metry, długi na 1074 m i ma symboliczne znaczenie: był pierwszym mostem, który połączył dwa kontynenty. Niewiele trzeba, by poczuć się w Stambule jak w scenerii arabskiej baśni. Sprawia to wielokulturowość miasta, które w swych dziejach było stolicą trzech różnych mocarstw i przyciągnęło do siebie Persów, Greków, Arabów, Lewantyńczyków, Ormian, Genueńczyków... Miasto pyszni się bizantyńskimi zabytkami, które ciągle stanowią walor dzielnicy Sul-tanhamet, gdzie podziwiać można Pałac Topkapi, Hagia Sophia i Błękitny Meczet, najsłynniejsze stambulskie ikony o niezrównanej architekturze. Stambuł nie zastygł jednak w przeszłości. Jak pisze autor przewodnika, urbanizacja miasta czerpie z wielu nawet szalonych projektów, takich jak kanał między morzem Marmara, największy port lotniczy świata czy mogący pomieścić 30-tysięcy ludzi meczet budowany na wzgórzu Camlica. Szczególną atrakcją jest widok miasta z wód Bosforu. Rejsy po cieśninie są dostępne dla każdego. Pyszni się nie tylko charakterystyczna panorama miasta, ale podziw wzbudzają ciągle pełne życia wioski rybackie, oraz urokliwe osmańskie drewniane rezydencje.

Ostatnio przeczytałem ciekawą książkę „Tworzenie modeli biznesowych*”, która miała wielu autorów i ciekawą historię powstania, ale główne skrzypce grają: Alexander Osterwalder oraz Yves Pigneur. Książka nie jest dla każdego i skupia się wokół jednego tematu, a mianowicie jak tworzyć modele biznesowe oraz dlaczego są tak ważne w prowadzeniu biznesu. Chyba pierwszy raz dorwałem w ręce tego typu publikację z wyjątkiem książek do nauki angielskiego. W książce jest już dużo podkreśleń, wyszczególnień, tabeli, obrazków i nie przypomina zwykłej książki dlatego czytanie jej jest tak interesujące. Zakładając, że interesujesz się modelami biznesowymi. Temat nie należy do najciekawszych, ale jeśli prowadzisz biznes lub jakiś dowolny projekt to warto wiedzieć w jaki sposób go usprawnić. I tak z książki biznesowej dowiesz się czym właściwie jest model biznesowy, jakie są jego fundamenty oraz standardowe szablony. I to, co najlepsze to przykłady gotowych modeli biznesowych jak długi ogon, platformy wielostronne, model FREE czy otwarte modele biznesowe. Dlatego w książce znajdują się porównania znanych firm jak np. Nintendo, XBOX czy PlayStation. Historia powstania pewnej marki zegarków i wiele innych przykładów i właśnie to lubię w tego typu książkach. W książce znajdziesz liczne opisy znanych firm, które przyjęły określony model biznesowy i w jaki sposób przyczyniło się do sukcesu lub porażki na rynku. Oczywiście w książce znalazły się informacje, w jaki sposób tworzyć modele biznesowe, począwszy od kreowania pomysłów czy tylko inspiracji do zarządzanie wieloma modelami biznesowymi. Ciekawa pozycja, jeśli masz firmę być może trafisz na jakąś inspirację. A jeśli tworzenie modeli biznesowych jest Twoim zajęciem co dnia to ta pozycja jest obowiązkowa. A jeśli twoim ulubionym zajęciem jest oglądanie telewizji to ta pozycja pomoże Tobie zasnąć, gdy będziesz miał problemy ze snem. Ta pozycja, to typowa książka biznesowa i do tego jej tematyka została zawężona do specyficznej dziedziny. prowadzisz firmę ta książka jest dla Ciebie

Palmy kokosowe pochylają się nad piaszczystymi plażami, wokół intensywnie turkusowa woda i kolorowe łódki uśmiechniętych rybaków. Indonezja - idealna sceneria egzotycznych wakacji na końcu świata. Czy ten tropikalny raj pozostanie bez skazy, jeżeli poznamy go lepiej? Anna Jaklewicz zabiera nas w głąb świata położonego z dala od turystycznych kurortów. Pokazuje obraz Indonezji bez retuszu. Czym jest piąta płeć? Do czego służą cukierki z cyjanku potasu? Czy można mieszkać trzy lata ze zmarłym? Jak wiele krwi przelano za goździki i gałkę muszkatołową? By się tego do wiedzieć, autorka bierze udział w szamańskich rytuałach, ceremoniach pogrzebowych, mieszka z morskimi cyganami i ludźmi lasu w głębi dżungli. Jej książka to połączenie autorefleksyjnej prozy podróżniczej, pasjonującego szkicu antropologicznego i frapującego reportażu.

Wspinanie się po szczeblach kariery to dla zdolnego pracownika naturalna kolej rzeczy. Wielu z nas przechodzi przez etap stażysty, specjalisty i eksperta. Jeśli jednak uda się wejść jeszcze wyżej i zostaje się menedżerem, nagle z jednostki pracującej samodzielnie albo działającej w ramach zespołu staje się zwierzchnikiem swoich kolegów. Tylko nieliczni od razu świetnie odnajdują się w nowej roli. Dla większości awans na eksponowane i wymagające stanowisko jest nie tylko źródłem osobistej satysfakcji, lecz także początkiem trudnego etapu kariery. Bo menedżer to nie tylko stanowisko, ale zawód, którego trzeba się nauczyć. Problemy, jakie można napotkać, są jednak uniwersalne. Nie istnieją skuteczne lekarstwa na wszystkie bolączki menedżera. Opracowano natomiast sporo narzędzi i wzorców, których zastosowanie może znacznie ułatwić stawianie pierwszych kroków w tym zawodzie.