Recenzje

Weronika Madejska ma 20 lat, a już została autorytetem bezglutenowej kuchni, zdobyła statuetkę "Blog Roku" i wydała książkę, która stała się bestsellerem. Właśnie na rynku pojawiła się jej kolejna książka "Słodkie sekrety czyli bezglutenowe, roślinne historie pisane lukrem".zdrowa kuchnia Bezglutenowe, roślinnie, pysznie Weronika Madejska ma 20 lat, a już została autorytetem bezglutenowej kuchni, zdobyła statuetkę ?Blog Roku" i wydała książkę, która stała się bestsellerem. Właśnie na rynku pojawiła się jej kolejna książka ?Słodkie sekrety czyli bezglutenowe, roślinne historie pisane lukrem" Tekst: Agata Joanna Nowicka Zaczęło się od diagnozy: nietolerancja glutenu. 12-letnia wtedy Weronika pomyślała, że nie jest tak źle, przecież może jeść owoce. Jednak początkowy entuzjazm zastąpiło załamanie: jak przejść obojętnie obok pączków czy wielkanocnych wypieków? Przepisy dla ?bezglutenowców" pozostawiały wiele do życzenia, brakowało też produktów dla osób na diecie. Jej wcześniejsze doświadczenia z gotowaniem ograniczały się do pomocy babci czy mamie w utarciu masy do tortu. - Może raz w roku sama piekłam kruche ciasteczka, to była jedyna rzecz, która mi naprawdę wychodziła. Zdecydowanie gotowanie zaczęłam po przejściu na dietę, i to też stopniowo. Pierwszą rzeczą, którą upiekłam, były babeczki według przepisu ze starej, pozbawionej okładki książki kucharskiej. To była porażka, ale następne próby okazały się bardziej udane, wyćwiczyłam się w tym przepisie i to były moje popisowe babeczki - wspomina. Na początku był blog Weronika zaczęła coraz więcej eksperymentować w kuchni i dopracowywać receptury. Kolejnym krokiem było założenie błoga Natchnio-na.pl, gdy była w drugiej klasie gimnazjum. Szybko zdobył on popularność, a czytelnicy zaczęli zasypywać Weronikę pytaniami i prośbami o rady. - Największym sukcesem był tytuł ?Blog Roku" 2011. To było wielkie zaskoczenie, dla mnie coś nierealnego, tym bardziej, że blog miał dopiero 6 miesięcy. Na pewno t> dodało mi to skrzydeł. - mówi. Na książkę trzeba było jednak poczekać. - Mogę zdradzić, że od razu po ?Blogu Roku" bardzo chciałam napisać książkę. I próbowałam nawet zgłosić się do wydawnictwa, ale dzięki Bogu nie udało się - śmieje się Weronika. - Myślę, że zarówno pod względem przepisów, jak i zdjęć nie byłoby to coś na wysokim poziomie. Dobrze, że wydanie książki nastąpiło później - ocenia. Jak się rodzą przepisy Tworzenie przepisów bezglutenowych to niełatwe zadanie. Trzeba się liczyć z wieloma nieudanymi próbami, zanim recepturę będzie można uznać za dopracowaną. - Zaczynałam od przerabiania tradycyjnych przepisów. Często kończyło się to fatalnie, bo wydawało mi się, że aby zrobić ciasto drożdżowe, wystarczy zamienić mąkę pszenną na ziemniaczaną. Kiedyś przeprowadziłam taki eksperyment i wyszedł mi jakiś krochmal - wspomina Weronika. -Takich prób było mnóstwo. Dzisiaj bardziej zwracam uwagę na to, czego nie ma, jakie jest zapotrzebowanie. Chcę pomagać ludziom i to jest moim nadrzędnym celem, więc staram się odpowiadać na ich potrzeby. Przed świętami są to np. pierogi, więc przez kilka tygodni lepię ciasto i szukam doskonałej receptury, którą publikuję. Czytam też dużo blogów, głównie zagranicznych. Uwielbiam przeglądać piękne zdjęcia, to dla mnie szalenie inspirujące. Często odtwarzam przepisy na bazie czegoś, co zobaczę. Największą jednak inspiracją są czytelnicy - opowiada. Weronika spotyka się z nimi na blogu, ale też na prowadzonych przez siebie warsztatach kulinarnych. - Kontakt z drugim człowiekiem jest nie do przecenienia. Dzięki temu dowiaduję się, jakie są potrzeby i problemy osób na diecie - podkreśla. Nie tylko bez glutenu I to właśnie dla czytelników Weronika zaczęła opracowywać receptury na wypieki nie tylko bez glutenu, ale i bez nabiału i jajek. Ponadto prawie wszystkie przepisy w ?Słodkich sekretach" są bez białego cukru. - Pierwsza książka, ?Bez glutenu, bez wyrzeczeń" była dla mnie lekcją. Jej premiera odbyła się na największych targach bezglutenowych i to było moje pierwsze spotkanie z czytelnikami. Dało mi to dużo do myślenia. Szybko się okazało, że trzeba pójść o krok dalej - wspomina. Na blog wchodzą głównie osoby, które mają różne nietolerancje pokarmowe. Unikają nie tylko glutenu. - Po publikacji przepisu na blogu pierwsze pytanie brzmiało zwykle: ?czym p> Nie używam w przepisach produktów, których cena nie znajduje odzwierciedlenia w ich jakości, i takich, o których wiem, że użyłoby ich bardzo wąskie grono czytelników - podkreśla Weronika. Pod patronatem ZDROWIA Jak zrobić bezy bez białek, wegańską bitą śmietanę, bezjajeczny biszkopt? Takie i wiele innych przepisów (podzielonych na pory roku) zawiera książka ?Słodkie sekrety czyli bezglutenowe, roślinne historie pisane lukrem" (wyd. Helion, 39,90 zł). mogę zastąpić jajka?" - opowiada autorka. Wyeliminowanie z przepisu jajek, masła czy mleka to ogromne wyzwanie. Jednak porażki działają motywujące i pozwalają zdobyć cenną wiedzę. - Są jednak takie dni, gdy nic nie wychodzi. Już się nauczyłam, że najlepiej po pierwszej porażce odpuścić i spróbować kiedy indziej - przyznaje Weronika. - Czasem wyzwaniem są składniki. Nie wiem, czy kiedykolwiek nauczę się robić ciasto francuskie bez glutenu i zastępowania masła - słabej jakości tłuszczem roślinnym - dodaje. Ambitne plany Weronika na pewno nie zamierza przestać gotować. - Myślę już o kolejnych książkach, ale też o rozszerzeniu i uaktualnieniu pierwszej książki, ?Bez glutenu, bez wyrzeczeń". Mam ambicję, by stała się ona swoistym elementarzem, pozycją dla początkujących, zadających sobie pytanie ?co w ogóle jeść?". Pasjonuje mnie fotografia kulinarna. Marzę o restauracji, ale wiem, że wymaga to sporo pracy i wiedzy z różnych dziedzin na początek. Musiałabym też zgromadzić naprawdę zgrany zespół - mówi Weronika. ?

Współczesny świat nie zostawia nam zbyt wiele czasu na myślenie o niematerialnych aspektach istnienia. Żyjemy przecież w czasach zwycięstwa racjonalizmu, techniki i nauki, po co więc wracać do jakichś dziwnych wierzeń? Tymczasem w naszym życiu pojawiają się choroby, lęki, fobie. Nie potrafimy radzić sobie ze stresem, odczuwać prawdziwej radości, czerpać satysfakcji z codziennych działań. Stłamszona dusza za wszelką cenę próbuje wydostać się na powierzchnię, ale my wciąż ją ignorujemy. Dusza? Tak, dusza, czyli coś, o czym nie chcemy pamiętać, choć od tysiącleci w jej istnienie wierzyli nasi przodkowie we wszystkich kulturach świata. Autorka przedstawia, jak wygląda związek duszy z naszym ciałem, zdrowiem i poczuciem dobrostanu. Pokazuje, co dzieje się, gdy człowiek traci połączenie ze swoim centrum i jak można przywrócić ten związek.

Jakiej płci jest Allah? Tego nie wiadomo. Nie ma pewności, że jest mężczyzną, ani powodów, by uznać go za kobietę. Według Bugijczyków z Sulawesi tylko ci, którzy posiadają cechy obu płci jednocześnie, mają szansę zrozumieć boga" - tak Anna Jaklewicz rozpoczyna opowieść o poszukiwaniach bissu, piątej płci w Indonezji. 

Opis książkiRubinowe oczy Kremla Każde miasto ma swoje legendy, a w każdej legendzie kryje się ziarno prawdy. Im starsze i większe miasto, tym więcej legend. A Moskwa jest ogromna i tajemnicza. Ludzie powiadają, że jest przeklęta od XII w., gdy zamordowano ostatniego kapłana pogańskiego boga Jariły. Gdy konał, rzucił klątwę na tych, którzy w świętym miejscu chcieliby czcić innych bogów. Odtąd na Moskwę spadają różne nieszczęścia: zarazy, pożary i obce armie, a na kremlowskim tronie zasiadają okrutni władcy. Może właśnie dlatego Rosjanie są tacy przesądni? Co roku wydają miliardy dolarów na usługi wróżek, jasnowidzów, okultystów i znachorów. Wierzą w międzynarodowe spiski, snują opowieści 0 duchach, skarbach i innych wymiarach. Od wieków moskiewscy magowie w podziemnych laboratoriach poszukują kamienia filozoficznego, a diggerzy eksplorują labirynt korytarzy z nadzieją na odnalezienie ksiąg króla Salomona, tajnej linii metra, podziemnych osiedli 1 gwiezdnych wrót. W swojej najnowszej książce ?Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy" Maciej Jastrzębski, korespondent Polskiego Radia, niezrównany gawędziarz i niestrudzony badacz rosyjskiej duszy, zabierze czytelników na wyprawę do podziemnej Moskwy, aby odnaleźć sekretną bibliotekę bizantyjskich cesarzy, a przy okazji dotknąć wielu tajemnic rosyjskiej stolicy - zarówno dawnych, jak i tych, które dotyczą jej najnowszej historii. Jest to opowieść o tym, co niejednoznaczne, nieoczywiste, nieprawdopodobne, a jednak ma ogromny wpływ na życie moskwian. Premiera 11 kwietnia, wydawnictwo Editio.

Większość ludzi nie zastanawia się nad sobą. Ci ludzie tylko żyją - budzą się rano, wychodzą do pracy, "odbębniają" swoje osiem godzin, potem prace domowe i pójście spać, by śnić o czymś lepszym. Kiedy uświadamiają sobie, że w życiu skupiali się na mało ważnych kwestiach, ogarnia ich gniew, załamanie, doświadczają autodestrukcji. Kiedy pojawia się wściekłość, to dobry znak, bo ona może stać się motorem zmiany. Książka ma pomóc Czytelnikowi dokonać w swoim życiu zmiany na lepsze. Warto zastanowić się, co chcemy po sobie zostawić: spaloną ziemię czy ogród pomników. Dlatego po lekturze warto podjąć działanie, bo jak rzekł Marek Aureliusz: "Nie możemy się stać tymi, którymi chcemy być, pozostając tacy, jak jesteśmy". W książce opisane są filary (egzystencja, szczęście, kariera i praca oraz dziedzictwo), a w każdym z nich znajduje się opis metod zmiany.