Recenzje

Sen Powrotu, to jak do tej pory druga książka tego autora, którą miałam okazję czytać.Trzeba przyznać, że zarówno ta pierwsza - "Powidoki", jak i teraźniejsza to istne majstersztyki w dziedzinie podróżniczej.

Powidoki jak wiedzą ci, którzy czytali zakończyły się tak, że nasz główny bohater musiał wrócić do Polski na skutek kontuzji kolana. Tutaj autor wyrusza w podróż rowerową przez obie Ameryki. Opowiada nam na początku jak ciężko było mu dojść do pełnej sprawności po problemach z kolanem, ale jak mimo to przezwyciężył wszystkie przeciwności i teraz wyrusza. Cóż, jeżeli spodziewacie się odnaleźć tutaj jakieś porady lub wskazówki co do podróży - tak jak to zazwyczaj znaleźć możemy w przewodnikach, to rozczaruję Was i powiem, że tutaj tego nie znajdziecie. W zamian za to poznamy przeżycia wewnętrzne autora, spotkania z ludźmi, ale nie tylko, bo także ze zwierzętami, tak jak to ma miejsce zaraz na początku książki, kiedy to nasz bohater prawie przygarnia kotkę.

To co szczególnie porusza czytelnika, to również wprowadzenia do rozdziałów, które są umieszczone na początku każdego z nich. Widać tutaj jak bardzo autor lubi Muminki, bo są to właśnie cytaty z książek o Muminkach. Szczególnie tutaj autor upodobał sobie Włóczykija, i wydaje mi się, że w pewnym sensie trochę sam upodabnia się z tą postacią bajkową. Na pewno większość z nas czytała, lub chociaż oglądała Muminki i doskonale wiecie o czym tutaj mówię.

Książka nie jest długa, całość to 143 strony, lecz zachowana w podobnej tonacji(a wręcz powiedziałabym, takiej samej) jak Powidoki. Tutaj również spotkamy się z białą okładką, a na niej odlatujące ptaki.

Jeżeli podobały się Wam Powidoki, to gwarantuję, że i Sen Powrotu przypadnie Wam do gustu. Naprawdę warto poświęcić na tę wspaniałą książkę jedno niedzielne popołudnie. Moja ocena: 10/10

Są podróże, które można odbyć w domu. Nie ruszając się z miejsca i wcale nie mamy na myśli lektury. Być może po latach silnych przeżyć, gdy dotarło się na krańce świata i własnych możliwości, pojawia się pokusa, niczym po zażyciu halucynogenów, by podróż odbywać wyłącznie w głąb siebie. Autor jest cyklistą i ma za sobą ekstremalne podróże na rowerze, w Himalaje, Kordyliery i Andy. Przeżył wielomiesięczne zmagania ze słabością, złym samopoczuciem, klimatem. Poprzednie relacje opowiadały o zaskakującym, ciekawym świecie, pokonywaniu dystansu, przeżywaniu uniesień, które Czytelnik może podziwiać. Wszak po to się sięga po takie książki. "Sen powrotu", w którym pretekstem do wyznań jest 10-miesięczna podróż rowerowa z Alaski do Patagonii, przekracza już pogranicze gatunku i formy. Niemal nie mówi o świecie i ludziach dostrzeżonych z siodełka. Pobieżnie autor odnotowuje mijane kraje, rozważa rzeczy drugorzędne dla Czytelnika i oglądania przezeń świata we wszystkich jego walorach. Tu tego świata nie ma, jest tylko droga: cel sam w sobie, czyli fetysz. Autor z podziwem wspomina spotkania z ludźmi, którzy pedałują już rok, dwa, cztery. Tak, dla wielu miłośników wolności już sama droga jest celem, ale czy dla wszystkich? Książka, niestety, nie jest wartościową, krajoznawczą relacją czy rzetelnym sprawozdaniem z fascynującej wyprawy. Jest wydumaną etiudą - pełną snów, wyobrażeń, stanów ze styku rzeczywistości z czymś, co istnieje wyłącznie w wyobraźni autora. Dlatego ten, kto będzie w "Śnie powrotu" szukał inspirujących wrażeń i zachęty do podróży, rozczaruje się. Nie ma tu ani żadnych sygnałów dla naśladowców, co zobaczyć i czego unikać, ani tym bardziej nie ma żadnego kontekstu. Są za to oniryczne wiwisekcje stanu autorskiego ducha; być może wynikły z kolosalnego wysiłku, jakim jest przebycie tysięcy kilometrów, ale czy nie można by ich snuć, męcząc się na stacjonarnym rowerze we własnym domu?

Tak wiele ostatnio mówi się na temat Everestu, że na pewno większość z Was już wie o tej górze chociaż co nieco.Z tego faktu jestem ogromnie zadowolona, bo to, że nie doceniamy tych wspaniałych ludzi, tych sportowców to istna zbrodnia. Co więcej czasem mówi się nawet, że to przecież samobójcy, bo idą tam z własnej woli.

Otóż kochani, czytając tę książkę będziecie mogli poznać historie jakie krążą wokół tej niebezpiecznej góry, wejść w życie wspinaczy i ich codzienne zmagania, a także w życie rodzin, bo w jakim wielkim strachu musi być żona czy rodzina wspinacza. Nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić. Po tę książkę sięgnęłam głównie dlatego, że wywarła na mnie doskonałe wrażenie inna książka o Evereście. Była to książka "Wybraniec. Życie po śmierci na Evereście". Wspaniała opowieść, a teraz okazuje się, że "Everest. Góra gór" doskonale wpisuje się w najwyższe półki o wspinaczach, a przede wszystkim z powodu informacji o tej górze.

Zapewne na filmach nieraz widzieliście wspinaczy, którzy niosą ze sobą butle gazowe. Założę się, że pewnie zastanawialiście się nad tym faktem, bo przecież nie dość, że jest ciężko się wspinać, wokoło śnieg, skalne ustępy, a tutaj trzeba nieść całe oprzyrządowanie a na dodatek butlę z gazem. Dobrze jest też mieć obok siebie grupę wspinaczkową lub kilku szerpów, którzy są doświadczonymi wspinaczami na Everest. A teraz dlaczego? Otóż na pewnej wysokości butla z gazem będzie niedoświadczonym, lub mało doświadczonym wspinaczom niezbędna, dlatego, że bardzo łatwo może dojść do niedotlenienia mózgu, a to prowadzi do szybkiej śmierci. Właśnie wtedy powinni przyjść nam z pomocą szerpowie, którzy są wysportowani i butli nie potrzebują, powinni pomóc nam zejść z góry i się nami zaopiekować.

Tak kochani, Everest to życiowy cel każdego wspinacza, to niesamowite szczęście po jego zdobyciu, ale także nasz największy wróg, który w krótkim czasie może doprowadzić do szybkiej śmierci.

Książka zawiera 300 stron, w środku cała masa zdjęć, które na pewno będziecie oglądali z wielkim zainteresowaniem czytając książkę. Jak każda taka książka, nie należy ona do lekkich, a to wszystko właśnie za sprawą wygody czytelnika który może pooglądać sobie zdjęcia.

Wspaniała lektura dla wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się czegoś więcej o Evereście, o jego historii, a także o samych wspinaczach.