Recenzje

Urlop w Lombardii

Brzmi to o wiele bardziej snobistycznie niż urlop w Toskanii... Mało kto jednak wybiera sobie za jedyny wakacyjny cel region, którego pertą jest Mediolan, choć i pomniejszych brylantów tu wiele. Jezioro Maggiore, Cremona, Berga-mo czy jeszcze mniej przez rodaków rozpoznane Como, Pawia czy Brescia - to tylko niektóre z wywoławczych haseł, jakie przynosi nam nowy przewodnik po tym regionie.
Jak zwykle, gdy wybieramy się do Włoch, możemy spodziewać się satysfakcji wszechstronnej. Także Lombardia ofiarowuje nam walory przyrodnicze, krajobrazowe, ale jeszcze więcej historycznych, związanych z losami Italii i Europy. Południe regionu to rozległa Nizina Padańska, zaś północ to majestat Alp. Znajdziemy tu parki narodowe (Stelvio) czy parki krajobrazowe (Ticino). Ludziom szukających relaksu na łonie natury Lombardia gwarantuje znakomity wypoczynek. Ale i dla poszukujących inspiracji kulturalnych warto tu przyjechać ze względu na nazwiska: Stradivariego, który najlepsze skrzypce świata budował w Cremonie; w Bergamo urodził się Donizetti, mistrz belcanta; zaś z Mediolanem na całe długie życie związał się Verdi. Stąd pochodził malarz Mante-gna, tu działał Bramante, wielki architekt związany później z Rzymem, wreszcie tu zaczął na nowo, po pobycie we Florencji, swą karierę 30-letni da Vinci. Jeśli jeszcze uświadomić sobie, że z Mediolanu pochodzi Caravaggio i tu urodził się Visconti, nie trzeba się będzie przekonywać do przyjazdu.
Szczególnie wart uwagi jest Mediolan, miasto zwane włoskim Nowym Jorkiem, wymykające się krajowym standardom. Jest ikoną dynamicznie rozwijającej się przemysłowo, finansowo i kulturowo północy, jest rzucającym się w oczy turysty zaprzeczeniem sennego i tradycyjnego Rzymu. Tu życie płynie inaczej niż w innych częściach Włoch. O czym warto się przekonać, pijąc cappuccino na mediolańskim Corso Como.

Pierwsze wydanie "Doktryny jakości" miało postać notatek do wykładów autora w drugiej połowie lat 90. W tamtych czasach idee leżące u podstaw zarządzania jakością przez znaczną część menedżerów były traktowane jako co najmniej dziwne. Zachęcani do porzucenia metody kija i marchewki, w większości uważali, że to utopia. W ostatnim czasie autor spotyka firmy, które stworzenie przyjaznego miejsca pracy uznały za swój główny cel, a wysoką skuteczność traktują jak środek do realizacji tego celu. Nowa wersja książki została poszerzona o praktyczną metodykę wdrażania "turkusowego TQM", nazwaną Tropem Jakości. Opiera się ona na przekonaniu, że zbudowanie turkusowej organizacji to nie "przeszkolenie załogi" z nowych procedur, ale doprowadzenie do głębokiej przemiany społecznej, wymagającej zarówno porzucenia utartych sposobów myślenia, jak i zdobycia nowych nawyków oraz opanowania nowych narzędzi.

"Kiedy regularnie rozwijam matę, w moim życiu wszystko układa się samo, ja mam więcej pewności siebie, podejmuję lepsze decyzje, a moje ciało czuje się i wygląda lepiej" -pisze autorka. Eksredaktorka Cosmo i mistrzyni jogi zdradza swoje sposoby na piękny wygląd i samopoczucie. Lekcje jogi + przepisy na wegańskie dania = musthave dla każdej Cosmogirl.

Jedną z najciekawszych polskich premier sezonu jesienno-zimowego jest książka Moniki Waleckiej OPOWIADANIA DREWNIANEGO STOŁU. 125 PRZEPISÓW, JAK SPRAWIĆ PRZYJEMNOŚĆ SOBIE I BLISKIM. Mieszkająca w San Francisco autorka na co dzień dzieli czas między pracę w piekarni, tworzenie błoga gotujebolu-bi.pl oraz fotografowanie i stylizowanie potraw. W swej pierwszej książce zaprasza do biesiady przy starym, drewnianym stole, bo to miejsce wprost stworzone do serwowania uszczęśliwiających dań, którymi można okazać uczucie sobie i innym. Przepisy proponuje dość proste, by-jak podkreśla we wstępie - nie odstraszać, ale zachęcić czytelników do eksperymentowania po swojemu. Sama lubi "gotować maksymalnie", czyli podkręcać smak potraw a to wodą różaną, a to posypkami z prażonych ziaren, a to płatkami parme-zanu, do którego ma słabość. Monika Wałecka ma też pociąg do drożdżowych wypieków, które pysznią się w rozdziale poświęconym śniadaniom. Absolutnie zniewalające są zwłaszcza brzoskwiniowe brioszki z kremem różanym, tahiną i owocami - to danie dla prawdziwych księżniczek. W pierwszym rozdziale znajdziecie też najbardziej rozpustny przepis śniadaniowy na świecie - tosty francuskie posmarowane eremem brulee oraz konfiturą z rabarbaru i pieprzu. Część obiadowa jest bardzo różnorodna. Są tu sałatki (np. z jarmużu, cukinii i cieciorki), dania z ziemniaków (np. sałatka z pieczonych ziemniaków i kalafiora z musztardowym pesto z orzechów laskowych), trochę potraw inspirowanych kuchnią włoską (np. focaccia z czosnkiem niedźwiedzim i kwiatami cukinii) oraz azjatycką (np. kanapka Bunn Mi z chrupką kaczką i coleslaw po wietnamsku). W ostatnim rozdziale autorka kusi słodkościami, m.in. orzechową szarlotką i sernikiem lawendo-wo-miodowym z marcepanową kruszonką i pieczonymi brzoskwiniami. No cóż, chciałabym zasiąść kiedyś przy drewnianym stole Moniki Wałeckiej. Jej kuchnia jest po domowemu pożywna i krzepiąca, a przy tym nowoczesna i nienudna. A w książce dodatkowo doprawiona pięknymi zdjęciami i ilustracjami. Magiczny Comfort food z solidną szczyptą artyzmu.

IQ 6455

W przeciwieństwie do inteligencji, która niejedno ma imię, definicja superinteligencji jest jedna: to "każdy umyst, który pod względem zdolności poznawczych znacznie przewyższa człowieka w każdej dziedzinie". Gdy w potowie XX w. pojawiły się pierwsze komputery, uczeni wieszczyli, że w ciągu 20 lat mózgi elektronowe dorównają inteligencją człowiekowi. Czas mija, postęp technologiczny się dokonuje, a proroctwo pozostaje niespełnione. Wprawdzie przed 20 laty komputer Deep Blue pokonał Garriego Kasparowa, ale umiejętność gry w szachy to tylko mały wycinek inteligencji. Mimo to szwedzki filozof Nick Bostrom wybiega znacznie dalej w przyszłość. Książka oparta jest na założeniu, że tzw. eksplozja inteligencji i pojawienie się superinteligentnych maszyn są nieuniknione. Tego autor jest pewien. Reszta rozważań, analiz i wniosków zawartych w tym popularnonaukowym eseju z pogranicza SF opatrzona jest wielkim znakiem zapytania. Bostrom snuje rozważania na temat dróg wiodących ku superinteligencji, jej rodzajów, dynamiki i mocy, a wreszcie zagrożeń ze strony superinteligentnego bytu i sposobów ochrony przed ich konsekwencjami, głównie przed zagładą ludzkości. Niewykluczone, że superinteligencja osiągnie gigantyczny poziom, tyle razy przewyższający inteligencję człowieka, ile razy ta jest większa od inteligencji dżdżownicy. Bostrom podaje jej przykładową wartość: iloraz inteligencji (IQ) równy 6455 punktom, przy przeciętnych 100 punktach człowieka. Taki nieokiełznany superin-teligentny byt mógłby, dążąc np. do rozstrzygnięcia hipotezy Riemanna, wywrócić wszechświat do góry nogami. Książki nie czyta się łatwo, ale jej zaletą są wnikliwe i ciekawe, choć kontrowersyjne, rozważania wsparte obszerną bibliografią.