Recenzje

Ochrydzkie perły To najbardziej urokliwe miejsce kraju o wielkiej przeszłości. Razem z Jeziorem Ochrydzkim miasto zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. Spuścizna starożytnego Rzymu i Bizancjum jest widoczna do dziś na ochrydzkiej starówce, po której spaceruje coraz więcej europejskich, i nie tylko, turystów, zaś malownicza cerkiewka Św. Jowana Kanei stała się wizytówką historycznych zabytków Ochrydy. Jak piszą polscy autorzy przewodnika, Ochry-da jest miejscem unikatowym nie tylko w Macedonii, ale i na całych Bałkanach. Atrakcje Ochrydy to, poza uroczym położeniem nad jeziorem, średniowieczne zabytki sakralne, jak cerkwie szpitalne albo Xl-wieczna cerkiew św. Zofii, jedna z największych świątyń chrześcijańskich w regionie. W czasach wielosetletniej tureckiej okupacji zamieniona na meczet, w którym freski zamalowano wapnem, zaś do bryły cerkwi dobudowano minaret. Obok cerkwi św. Zofii mieści się amfiteatr, w którym latem odbywają się spektakle i festiwale. Poza zabytkami sakralnymi Ochry-da chlubi się górującą nad miastem twierdzą cara Samuila, jedną z największych bałkańskich fortyfikacji. I atrakcją dla przyjezdnych - sklepem z ochrydzkimi perłami, wyrobami jubilerskimi z łusek endemicznych ryb z jeziora Ochrydzkiego, zwanych plaszica. Wyrób ozdób pozostaje sekretem miejscowych, ale pomysł na ?perły" podpowiedział Macedończykom Rosjanin, który przywiózł sekret znad Bajkału. Atrakcyjne dla turystów, którzy trafią do Ochrydy, jest sąsiedztwo Albanii, ale także rodzime obiekty, jak X-wieczny klasztor św. Nauma, wart wycieczki, albo udana rekonstrukcja osady z początku brązu, czyli Muzeum na Wodzie, usytuowana kilkanaście kilometrów za Ochrydą. Miłośnikom dzikiej przyrody Macedonia oferuje ostatnie dziewicze ostępy w górach Galiczica, a także góry Korab, w których zbiegają się granice Macedonii, Albanii i Kosowa.

Wydaje się, że savoir-vivre komunikacji międzyludzkiej powinien być powszechnie znany i wykorzystywany na co dzień. Renata Mazurowska — psychoterapeutka i trenerka rozwoju kompetencji osobistych oraz Tomasz Sobierajski — socjolog i wykładowca akademicki — w swojej książce opowiadają nam, że nie każdy z nas wie, na czym polega dobre wychowanie i nie w każdej sytuacji potrafi się zachować stosownie. Książka jest formą pogawędki między autorami. Rozmawiają o zasadach powszechnie uznanych, lecz nie zawsze praktykowanych. Opowiadają, czym w ogóle takie maniery są, przekonują nas (i słusznie), że warto znać podstawy dobrych relacji, by uniknąć kłopotów, które mogą pojawić się w wyniku braku ich znajomości. Autorzy są zgodni, że używanie przyjętych społecznie zasad, na przykład w komunikacji miejskiej, w domu, czy też w Internecie, ukazują szacunek osobom, z którymi obcujemy. Jeśli je znamy — pomagają one żyć w zgodzie, o co warto zabiegać, bo — jak też wspomniał autor — jest nas coraz więcej i coraz trudniej jest nam się dogadać. Czytamy tu też o codziennych sytuacjach, w których widać jak na dłoni nasze korzystanie z takich zasad bądź też nie. Twórcy wymieniają się swoimi odczuciami na temat m.in. zachowań osób we wcześniej wspominanej komunikacji miejskiej. Renata Mazurowska wspomina o nagminnie występujących sytuacjach, takich jak nie ustępowanie miejsca potrzebującym czy głośne rozmawianie przez telefon. Rozmawiają też o traktowaniu kobiet — czyli na przykład o przepuszczaniu w drzwiach i o dosyć kontrowersyjnym — według autorów — zwyczaju całowania w rękę. Po przeczytaniu książki możemy wywnioskować, że maniery powinny być dla nas codziennością. Okazywanie sobie szacunku jest miłe i powinno być powszechne, wtedy jest nam razem lepiej żyć — nie tylko w domu czy w rodzinie — ale też w pracy czy w innych sytuacjach, w których mamy do czynienia z ludźmi. Osoby, które nie stosują się do zasad, nie szanują innych, są odrzucane przez towarzystwo i nic w tym dziwnego. Zobaczmy, że wokoło są też inni ludzie, którym tak jak nam należy się szacunek. Mniej problemów komunikacyjnych to mniej barier między osobami, które spotykamy. Autorzy przekonują nas do tego, że są one potrzebne i jak najbardziej się z tym zgadzam.

Już czytając wstęp książki, poczułam bliską więź z autorką. Jen ma specyficzne poczucie humoru, podobne do mojego. Niektórych jej błyskotliwe porównania mogą drażnić, ale mnie niesamowicie bawią. Nie mogłam więc oderwać się od lektury. Jen Sincero dzieli się też osobistymi historiami, łatwo więc poczuć się jak na kawie z dobrą koleżanką. Książka podzielona jest na 5 części: 1. Jak się taki stałeś? 2. Jak uwolnić swoją wewnętrzną kozackość? 3. Jak podłączyć się do duchowej macierzy? 4. Jak pokonać swoją Wielką Drzemkę? 5. Jak zostać kozakiem? W każdej z nich autorka nawiązuje do łączności z Energią Źródła, która dla każdego może być czym innym – Bogiem, Siłą Wyższą, Intuicją, Wszechświatem, czy Macierzą – to nie ma znaczenia. Ważna jest świadomość tej Energii, która jest wokół Ciebie i jest największym przyjacielem na drodze do spełnionego życia. Wszechświat dopasowuje się do Twoich działań niezależnie od tego, jaką wibrację wysyłasz i nie jesteś w stanie go oszukać. Tylko wysyłając pozytywne wibracje na wysokiej częstotliwości, świetne rzeczy będą napływać do Twojego życia, będziesz trafiać na niesamowitych ludzi i sprzyjające okazje. Nawet gdy nie wszystko idzie po Twojej myśli, musisz wierzyć, że gdzieś, tuż za rogiem, kryje się rozwiązanie Twoich problemów. Wielka Drzemka Wielka Drzemka pochodzi od ego, przez które zdarza nam się zachowywać jak frajerzy – jesteśmy spłukani, umawiamy się z kretynami, wybuchamy niekontrolowanym płaczem, nienawidzimy swojego życia. Wielka drzemka działa w oparciu o te fałszywe przekonania, które wypełniają naszą podświadomość. To czego Ci potrzeba, to wybudzić się z niej i odzyskać łączność z Energią Źródła. Żyjemy w społeczeństwie opartym na lęku, które uwielbia patrzeć z góry na tych, którzy budzą się z Wielkiej Drzemki, porzucają strefę komfortu i idą w nieznane za głosem serca. Dlatego wybudzenie się jest takie trudne. Wielka drzemka jest niczym nadopiekuńcza włoska matka, która nie tylko nie chce, byś kiedykolwiek wychodził z domu, ale na dodatek ma nadzieję, że do końca życia będziesz z nią mieszkał. Energia Źródła, Wielka drzemka – dla niektórych może to brzmieć dość naciąganie. Ale Jen na podstawie tego typu obrazowych zagadnień świetnie przedstawia swój tok myślenia i sens celowego życia. Do mnie to trafia. Do wielu innych też, nie bez powodu książka jest bestsellerem New York Times. Cytaty Książka Jen Sincero „Jesteś kozak! Uwierz w siebie i żyj pełnią życia” jest pełna motywujących tekstów – zabawnych oraz takich, które skłaniają do głębszych refleksji. Pół książki pozakreślałam, bo co drugi akapit trafiał w moje serce. Poniżej tylko kilka wybranych fragmentów. "Nie chodzi o to, że rzeczy i szanse, których pragniemy w życiu, jeszcze nie istnieją. Chodzi o to, że nie jesteśmy świadomi ich istnienia albo nie rozumiemy, że naprawdę możemy je zdobyć." "Obserwowanie, jak ktoś bez wahania podąża za marzeniami, może być bardzo trudne dla kogoś, kto poświęcił życie na przekonywanie samego siebie, że nie może tego zrobić." "Porównywanie się z innymi to najszybszy sposób, by wyjałowić życi z wszelkiej przyjemności." "Większość odpowiedzi ukazuje się nam, gdy działamy, a nie gdy siedzimy i się zastanawiamy." Rozwój nie jest dla mięczaków, jednak nie jest nawet odrobinę tak bolesny, jak życie bez większego celu. Potrzebujemy zajebistych ludzi, którzy nie będą musieli walczyć o każdy dzień, będą mogli żyć zgodnie ze swoim celem i ze sobą, tak by stać się inspiracją dla innych, którzy również tego pragną. Książka Jen Sincero „Jesteś kozak! Uwierz w siebie i żyj pełnią siebie” to potężny, motywacyjny kopniak w cztery litery, by zacząć walczyć o tę zajebistość. To książka, która otwiera oczy, pobudza do działania i pomaga zawalczyć o to, co w życiu ważne, czymkolwiek to dla Ciebie jest.

Każdy kraj ma swoje legendy. Rosja ma jednak szczególną – o tajemnej komnacie, znajdującej się pod Kremlem, kryjącej bizantyjską bibliotekę pełną cennych woluminów. Ta przekazywana przez kolejne pokolenia opowieść jest symbolem wszechobecnych w tym kraju przesądów. Maciej Jastrzębski zastanawia się, czym jest to spowodowane, zapraszając nas w podróż po Moskwie, której nie zobaczymy w telewizyjnych relacjach czy folderach turystycznych. To miasto pełne ludzi, którzy bardziej niż lekarzowi, wierzą znachorom, a życiowe powodzenie uzależniają od tego, co powie im wróżka. Od lat szukają tajnej linii metra i wspomnianej komnaty, pełnej skarbów z przeszłości. Tu magia i ludowe podanie wygrywają nie tylko z oficjalnym przekazem, ale też ze zdrowym rozsądkiem. To już kolejna książka tego autora, od lat niestrudzenie relacjonującego dla nas w radiowych serwisach informacyjnych najważniejsze wydarzenia z Rosji. Zdążył więc od podszewki poznać mentalność Rosjan i tę słynną „rosyjską duszę”. Jego publikacje układają się już w pewien cykl, który zapewne będzie miał swoją kontynuację. Książkę czyta się z ogromnym zaciekawieniem. Każde kolejne zdanie dostarcza interesujących informacji o kraju, który od wieków budzi w nas mieszane uczucia. Po raz kolejny potwierdza się teza o bezwzględnej władzy i wspaniałym narodzie, który od wieków ugina się od jej brzemieniem. Przekleństwo ostatniego pogańskiego kapłana zdaje się działać tam także w XXI wieku… Maciej Jastrzębski pokazuje tu swą mistrzowską umiejętność snucia opowieści, która jest swobodną gawędą, wciągającą czytelnika w podziemny nurt rosyjskiej stolicy. Jego tkankę stanowią zwykli ludzie, na co dzień zajęci swoimi sprawami i dalecy od trybów wielkiej polityki. Ich lęki i obawy są skoncentrowane na tym, co stanowi o ich prywatnym poczuciu bezpieczeństwa. Dziennikarz trafia więc w sedno prawdy o współczesnej Moskwie, gdzie centrum stanowi polityka Kremla, ale w jego cieniu kwitnie codzienne życie. Reportaż Macieja Jastrzębskiego ociera się tu o literaturę, gdyż kreśli interesujące typy ludzkie i snuje fascynującą, opartą na faktach historię z wątkiem tajemnicy, którą trzeba rozwikłać. Polecam tę lekturę wszystkim, którzy sądzą, że o Rosji wciąż wiedzą za mało, a także tym, którzy są pewni, że wiedzą już wszystko.

Oboje pełni temperamentu i wdzięku. Spotykają się przypadkowo, na randce w ciemno, która początkowo układa się jak zabawna komedia pomyłek z happy endem... który niestety następuje. Zamiast namiętnego finału Sidney otrzymuje kolejnego kopniaka w tyłek. Na tym rozczarowaniu sprawa się nie kończy. Już wkrótce okazuje się, że ten piękny mężczyzna, bosko zbudowany i silny, a przy tym inteligentny i wrażliwy, jest wykładowcą akademickim, a ona jego asystentką, a także-co gorsza-studentką. Byłoby łatwiej, gdyby Sidney nie ścigały demony przeszłości i gdyby Peter nie nosił w sobie bolesnych wspomnień o śmierci i rozstaniu. Oboje czują, że nie są sobie obojętni-łączy ich więź silniejsza od bólu i strachu. Miłość, którą przyjmują z niedowierzaniem, będzie jednak wymagać odwagi, woli i mocy. Najpierw trzeba stawić czoła przeszłości, aby móc rozpocząć budowę wspólnego szczęścia. Oto pierwszy tom historii Sidney i Petera, którą zachwyciła setki tysięcy czytelników. To zaledwie początek opowieści o dwojgu młodych ludziach, o narastającym pożądaniu, radości żywiołowego tańca, ciepłe młodzieńczej przyjaźni, ale i strachu przed cieniami, które wciąż powracają. Ta wciągająca powieść sprawi, że każdą kolejną kartkę będziesz odwracać z niepokojem i niecierpliwością. Co to za książka ! Ile emocji ! Bardzo spodobał mi się opis z przed książki „ Zgadza Się Życie To Nie Bajka. W Życiu Nie Ma Opcji „ Cofnij” "Przyznam wam się, że serce wali mi dotąd ! Książka jest pełna emocjonalnej huśtawki i rzeczywiście każdą stronę odwracasz i chcesz jeszcze i jeszcze. Zdecydowanie jest to bestseller tego roku! Nie wiem, kiedy ją tak szybko przeczytałam, ale chce jeszcze i jeszcze, a to dopiero pierwszy tom , a co będzie przy kolejnych ? I pytanie, kiedy będzie drugi tom ? Przy czytaniu Zranionych pojawiły mi się w głowie wiele pytań. Ale czy uzyskałam na nie odpowiedzi ? Tak , lecz na nie wszystkie większość dalej czeka na odpowiedź, ale czy drugi tom da te odpowiedzi ? Taka dawka emocjonalna na jeden raz to za dużo ! Kiedy ja się pozbieram po tej książce ?