Recenzje

Tate i Jared przyjaźnili się od zawsze. Byli sobie naprawdę bliscy, do pewnego czasu. Wszystko się zmienia, gdy mają czternaście lat, a chłopak musi w wakacje pojechać do swojego taty. Wraca jako całkowicie inna osoba. Zaczyna dręczyć Tate. Nie widać wyraźnych przyczyn. Upokarza ją na każdym kroku. Im bardziej dziewczyna go unika, tym mocniejsze są jego ataki. W końcu ma dość i postanawia na rok pojechać do Paryża. I to jej pomogło, odetchnęła, odpoczęła i mogła przez chwilę być na nowo szczęśliwa. Ale bajka nie może przecież trwać wiecznie, prawda? Chce przecież skończyć liceum w swoim mieście, w domu. Nie pozostaje jej nic innego jak wrócić. Jest silniejsza, odważniejsza i pewniejsza siebie. Za cel stawia sobie także, by nie pozwolić się więcej dręczyć, nie zrobiła przecież nic złego, nie zasłużyła sobie na to wszystko.

 

 

Dlaczego Jared zmienił się tak bardzo i co jest przyczyną jego zachowania? Jako ludzie musimy mieć wypisane od góry do dołu powody przez które coś się zmienia, w tej książce nie jest inaczej, lecz autorka bawi się czytelnikiem i nie chce zdradzić nam sekretu na samym początku. Tajemnica zaczyna się ujawniać pomału w środku książki. Do mnie nie do końca przemówiły motywy chłopaka. W pełni rozumiem dramatyczność jego przejść, bo w książkach jest ich pełno i szybko można się do nich przyzwyczaić nie rozdziawiając szeroko buzi. Myślę, jednak, że nic nie jest w stanie usprawiedliwić takiej okrutności wobec drugiego człowieka. Skoro komuś działa się krzywda to czemu chciałby zadawać swój ból innym robiąc im też w jakimś stopniu krzywdę? 

 

 

W pewnym sensie przypomina mi ta książka zabawę małych dziewczynek, które wyrywają płatki kwiatków z myślą o jakimś chłopaku mówiąc ,,lubi, nie lubi" (czy jakiekolwiek inne wersje tych słów) do ostatniego płatka, który ma decydującą moc. Tate jest niezdecydowana pod względem uczuć do Jareda. Jej postępowanie jest jednak dużo łatwiejsze do zanalizowania. Po prostu gubi się tym jak w jednej chwili chłopak jest okrutny, a w drugiej zdaje się darzyć ją pozytywnym uczuciem. Nie irytowało mnie zachowanie głównej bohaterki, bo moim zdaniem było zrozumiałe. Jareda też polubiłam. Bardzo miłe i śmieszne były ich słowne starcia. Najczęściej przy nich po prostu wybuchałam śmiechem. Mega przyjemne były w odbiorze, choć niektóre były wobec siebie bardzo wredne to mimo wszystko dla czytelnika bardzo zabawne. 

 

 

Książka bardzo, bardzo mi się spodobała. Mimo ciężkich przeżyć i chwil naprawdę jest przyjemna w odbiorze. Ja najczęściej reagowałam na nią śmiechem, bo nie sposób było odnosić się do sytuacji w powieści inaczej. Mimo, iż książka jest bardzo mocno przewidywalna, a zwłaszcza jej koniec, to miło śledzi się losy Tate i Jareda. Do tego pozostaje w czytelniku ta szczypta ciekawości oraz przyczyn zachowań chłopaka. Nie można jej odmówić klimatu szkoły, wyścigów samochodowych czy imprez. Naprawdę wszystko dobrze było opisane, aczkolwiek prosto. Z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu, bo ten pozostawił po sobie pozytywne emocje. Może nie jest to jakieś wybitne arcydzieło, ale nie odmówię książce najwyższej oceny z tego względu, że milej nie mogłam spędzić wieczoru. 

 

Dziś chcę wam przedstawić książkę z serii Fall Away pióra Penelope Douglas „Dręczyciel”. Kiedy pierwszy raz przeczytałam opis książki bardzo zafascynował mnie. Poczułam lekki dreszcz emocji, który towarzyszył mi aż do ostatniej strony.
 

Pamiętasz swoją pierwszą przyjaźń. Bo ja tak i wspominam to bardzo dobrze, ale nasi główni bohaterowie nie mieli już tyle szczęścia. Tate i Jared znali się od dzieciństwa. Łączyła ich przyjaźń a może nawet i coś więcej? Wszystko się zmieniło, kiedy mieli po czternaście lat. To właśnie jeden telefon od człowieka, który nie kontaktował się z synem od dziesięciu lat. Dziwne? Wystarczył aż dwa miesiące i wszystko się zmieniło o sto osiemdziesiąt stopni. Jared wraca i z początku nie daje znaku życia a później zaczyna zmieniać się w stosunku do Tate. Ciągłe wyśmiewanie, poniżanie, upokarzanie a im bardziej schodziła mu z drogi tym bardziej sadystycznie ją traktował. Dziewczyna nie rozumie zachowania sąsiada. Z początku próbowała dowiedzieć się, czemu tak się zachowuje, ale to nic nie dało. Dziewczynę bardzo boli jak wyśmiewają się z niej wszyscy w szkole aż przechodzi to w istny terroryzm. Wreszcie dziewczyna wyjeżdża na rok do Paryża. Tam wszystko się zmienia to właśnie Tate się zmienia jest bardziej dowartościowana i nie jest już tą przestraszoną myszką, co kiedyś. Staje się silna i zdecydowana. Postanawia więcej nie dopuścić, aby ją dręczono. Podnosi wysoko głowę i nie bać się przechodzić przez szkolne korytarze. Co się wydarzyło tamtego lata? Co ukrywa Jared wyśmiewając się i nie dopuszczając do dziewczyny żadnego chłopaka?

Gdyby pokusić się o napisanie charakterystyki choćby kilku męskich bohaterów powieści z nurtu New Adult, szybko można by zauważyć, że fragmenty tekstu, które opisują ich wygląd zewnętrzny, są w gruncie rzeczy identyczne. Przystojny do granic przyzwoitości, umięśniony jak młody bóg, ze zniewalającym uśmiechem i nieco niebezpiecznym błyskiem w oku - tak oto (niemal zawsze!) prezentuje się nasz bohater. I choć oczywiście wszyscy wiemy, że to nie wygląd zewnętrzny jest kluczowy; że - jak mawiał Lis - "najważniejsze jest to, co niewidoczne dla oczu" , to i tak z dziką przyjemnością dajemy się wciągnąć w opowieść o panu Pięknym.

Co jednak, jeśli pewnego dnia Piękny zamieni się w Bestię, jego urok zastąpi ból, a blizny na twarzy nieudolnie spróbują odtworzyć to, co stało się z pokiereszowaną przez los duszą?
Czy wciąż będziesz mieć odwagę dostrzec to, co ostało się w jego sercu...?

Fern Taylor nigdy nie była pięknością.  Rudowłosa, niska niczym dziesięcioletni chłopiec i  na domiar złego z aparatem na zębach, nie zwracała na siebie zbyt dużej uwagi. Z czasem zaakceptowała ten nieidealny wygląd i - być może dzięki niemu - stała się cudowną, ciepłą osobą z sercem na dłoni, troszczącą się o chorego kuzyna, namiętnie piszącą romanse i w tajemnicy kochającą Ambrose'a.
Ambrose Young zawsze był przystojny. Silny fizycznie, otoczony gromadą wiernych przyjaciół, odnosił sukcesy w sporcie i miał przed sobą świetlaną przyszłość. Jedna decyzja, jeden wyjazd, jedna bomba... I Ambrose stracił niemal wszystko. Przyjaciół, urodę i szansę na życie, w zamian otrzymując jedynie coś, co przypominało marną wegetację. 
Ambrose stracił niemal wszystko, ale nie Fern.

Tylko jak nauczyć się kochać człowieka z roztrzaskaną duszą i jak sprawić, by ktoś, kogo serce złamano na tysiąc kawałków, mógł na nowo czuć i żyć? 

Moje dwa wcześniejsze spotkania z Amy Harmon dały mi pewność, że mam do czynienia z naprawdę zdolną autorką i że z ogromną radością przeczytam każdą jej książkę. O ile "Pieśń Dawida" na upartego można nazwać sequelem rewelacyjnego "Prawa Mojżesza", o tyle "Making faces" jest czymś zdecydowanie innym; nowym i świeżym. Harmon nie boi się trudnych tematów i po mistrzowsku je rozwija. Tym razem snuje opowieść na miarę historii o upadłym herosie; przypowieść o wojowniku, który powrócił z wojny, ale na placu boju zostawił czterech przyjaciół, a przy każdym z nich fragment swojego serca. Amy przypomina nam, co tak naprawdę jest ważne i uświadamia, że zwracając uwagę wyłącznie na opakowanie, często sami odbieramy sobie szansę na coś wyjątkowego. Unika patosu; nie sili się na skomplikowane i górnolotne metafory, a pomimo to zagląda  w głąb duszy czytelnika i obnaża jego wszelkie bolączki i wątpliwości. Ponadto kolejny już raz daje dowód na to, że tworzenie pełnowymiarowych, może i nieidealnych (a przez to tak bardzo prawdziwych) postaci wychodzi jej jak mało komu. W "Making faces", prócz całej reszty drugoplanowych bohaterów,  przedstawia nam prostoduszną i kochaną Fern; złamanego przez los Ambrose'a i Baileya. Baileya, który jest tak cudowną postacią, pomimo nieuleczalnej choroby pełną mądrości i zrozumienia, że aż boli serce. Od dziecka pogodzony ze śmiercią, uczy innych, jak cieszyć się życiem i robi to tak naturalnie, że nie sposób nie zastosować się do jego rad. Ten fizycznie słaby chłopiec pełen jest wewnętrznej siły; jest kopalnią mądrości, owiniętym w szary papier skarbem i fantastycznym przyjacielem dla dwójki głównych bohaterów. Bohaterów, którzy, swoją drogą, również nie są zbyt typowi, jeśli idzie o literaturę młodzieżową/NA. Fern jest...zwyczajna. Dosłownie. Nie jest to absolutnie wada; mało tego, to coś, co zasługuje na aprobatę. Jest bowiem dziewczyną, z którą mogłaby utożsamić się każda z nas. Daleka od ideału i z pełną tego świadomością, wzdychająca do - swoim zdaniem - niedostępnego króla tłumów. Przede wszystkim jednak jest osóbką z ogromnym i przepełnionym dobrocią sercem, które szaleńczo rwie się ku pewnemu młodzieńcowi. Nawet wtedy, gdy ten przestaje przypominać samego siebie. 
 

"Making faces" to powieść wielowątkowa. Harmon porusza w niej problem przemocy domowej, ciężkiej choroby, ogromnej straty i bólu, którego nie da się ugasić. Jest to też - oczywiście! - powieść o miłości. Pięknej, silnej i bezinteresownej, odbierającej dech i wyciskającej z oczu łzy. Miłości, która potrafi uleczyć zbłąkaną duszę i która daje siłę oraz nadzieję. Która wyciąga z otchłani własnego smutku, na nowo roznieca płomyk pozornie zgaszonego dotąd szczęścia i uświadamia, że warto. Warto żyć, warto walczyć i warto kochać.

"Making faces" nie jest powieścią pełną akcji. Nie sprawi, że zgubicie kapcie i z wrażenia rozlejecie kawę na dębowy stolik. Nie będzie trzymała Was w napięciu i niczym nie zaskoczy. 

Sprawi jednak, że ponownie zastanowicie się nad swoimi priorytetami i pochylicie głowę nad słabszymi. Że spróbujecie stać się jeszcze lepszymi, silniejszymi i bardziej wyrozumiałymi. Że przestaniecie bać się przeszkód i metaforycznej walki ze słabościami. 

W gruncie rzeczy to wyjątkowo prosta opowieść. Prosta historia o prostej miłości, która zaplątana jest w rzeczywistość. I o tym, że nie ma takiej góry, której szczytu nie można by zdobyć.

 

"Making faces" nie jest powieścią pełną akcji. Nie sprawi, że zgubicie kapcie i z wrażenia rozlejecie kawę na dębowy stolik. Nie będzie trzymała Was w napięciu i niczym nie zaskoczy. 

Sprawi jednak, że ponownie zastanowicie się nad swoimi priorytetami i pochylicie głowę nad słabszymi. Że spróbujecie stać się jeszcze lepszymi, silniejszymi i bardziej wyrozumiałymi. Że przestaniecie bać się przeszkód i metaforycznej walki ze słabościami. 

W gruncie rzeczy to wyjątkowo prosta opowieść. Prosta historia o prostej miłości, która zaplątana jest w rzeczywistość. I o tym, że nie ma takiej góry, której szczytu nie można by zdobyć.