Recenzje

Współczesny świat nie zostawia nam zbyt wiele czasu na myślenie o niematerialnych aspektach istnienia. Żyjemy przecież w czasach zwycięstwa racjonalizmu, techniki i nauki, po co więc wracać do jakichś dziwnych wierzeń? Tymczasem w naszym życiu pojawiają się choroby, lęki, fobie. Nie potrafimy radzić sobie ze stresem, odczuwać prawdziwej radości, czerpać satysfakcji z codziennych działań. Stłamszona dusza za wszelką cenę próbuje wydostać się na powierzchnię, ale my wciąż ją ignorujemy. Dusza? Tak, dusza, czyli coś, o czym nie chcemy pamiętać, choć od tysiącleci w jej istnienie wierzyli nasi przodkowie we wszystkich kulturach świata. Autorka przedstawia, jak wygląda związek duszy z naszym ciałem, zdrowiem i poczuciem dobrostanu. Pokazuje, co dzieje się, gdy człowiek traci połączenie ze swoim centrum i jak można przywrócić ten związek.

Palmy kokosowe pochylają się nad piaszczystymi plażami, wokół intensywnie turkusowa woda i kolorowe łódki uśmiechniętych rybaków. Indonezja - idealna sceneria egzotycznych wakacji na końcu świata. Czy ten tropikalny raj pozostanie bez skazy, jeżeli poznamy go lepiej? Anna Jaklewicz zabiera nas w głąb świata położonego z dala od turystycznych kurortów. Pokazuje obraz Indonezji bez retuszu. Czym jest piąta płeć? Do czego służą cukierki z cyjanku potasu? Czy można mieszkać trzy lata ze zmarłym? Jak wiele krwi przelano za goździki i gałkę muszkatołową? By się tego do wiedzieć, autorka bierze udział w szamańskich rytuałach, ceremoniach pogrzebowych, mieszka z morskimi cyganami i ludźmi lasu w głębi dżungli. Jej książka to połączenie autorefleksyjnej prozy podróżniczej, pasjonującego szkicu antropologicznego i frapującego reportażu.

Większość ludzi nie zastanawia się nad sobą. Ci ludzie tylko żyją - budzą się rano, wychodzą do pracy, "odbębniają" swoje osiem godzin, potem prace domowe i pójście spać, by śnić o czymś lepszym. Kiedy uświadamiają sobie, że w życiu skupiali się na mało ważnych kwestiach, ogarnia ich gniew, załamanie, doświadczają autodestrukcji. Kiedy pojawia się wściekłość, to dobry znak, bo ona może stać się motorem zmiany. Książka ma pomóc Czytelnikowi dokonać w swoim życiu zmiany na lepsze. Warto zastanowić się, co chcemy po sobie zostawić: spaloną ziemię czy ogród pomników. Dlatego po lekturze warto podjąć działanie, bo jak rzekł Marek Aureliusz: "Nie możemy się stać tymi, którymi chcemy być, pozostając tacy, jak jesteśmy". W książce opisane są filary (egzystencja, szczęście, kariera i praca oraz dziedzictwo), a w każdym z nich znajduje się opis metod zmiany.

Opis książkiRubinowe oczy Kremla Każde miasto ma swoje legendy, a w każdej legendzie kryje się ziarno prawdy. Im starsze i większe miasto, tym więcej legend. A Moskwa jest ogromna i tajemnicza. Ludzie powiadają, że jest przeklęta od XII w., gdy zamordowano ostatniego kapłana pogańskiego boga Jariły. Gdy konał, rzucił klątwę na tych, którzy w świętym miejscu chcieliby czcić innych bogów. Odtąd na Moskwę spadają różne nieszczęścia: zarazy, pożary i obce armie, a na kremlowskim tronie zasiadają okrutni władcy. Może właśnie dlatego Rosjanie są tacy przesądni? Co roku wydają miliardy dolarów na usługi wróżek, jasnowidzów, okultystów i znachorów. Wierzą w międzynarodowe spiski, snują opowieści 0 duchach, skarbach i innych wymiarach. Od wieków moskiewscy magowie w podziemnych laboratoriach poszukują kamienia filozoficznego, a diggerzy eksplorują labirynt korytarzy z nadzieją na odnalezienie ksiąg króla Salomona, tajnej linii metra, podziemnych osiedli 1 gwiezdnych wrót. W swojej najnowszej książce ?Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy" Maciej Jastrzębski, korespondent Polskiego Radia, niezrównany gawędziarz i niestrudzony badacz rosyjskiej duszy, zabierze czytelników na wyprawę do podziemnej Moskwy, aby odnaleźć sekretną bibliotekę bizantyjskich cesarzy, a przy okazji dotknąć wielu tajemnic rosyjskiej stolicy - zarówno dawnych, jak i tych, które dotyczą jej najnowszej historii. Jest to opowieść o tym, co niejednoznaczne, nieoczywiste, nieprawdopodobne, a jednak ma ogromny wpływ na życie moskwian. Premiera 11 kwietnia, wydawnictwo Editio.

Wspinanie się po szczeblach kariery to dla zdolnego pracownika naturalna kolej rzeczy. Wielu z nas przechodzi przez etap stażysty, specjalisty i eksperta. Jeśli jednak uda się wejść jeszcze wyżej i zostaje się menedżerem, nagle z jednostki pracującej samodzielnie albo działającej w ramach zespołu staje się zwierzchnikiem swoich kolegów. Tylko nieliczni od razu świetnie odnajdują się w nowej roli. Dla większości awans na eksponowane i wymagające stanowisko jest nie tylko źródłem osobistej satysfakcji, lecz także początkiem trudnego etapu kariery. Bo menedżer to nie tylko stanowisko, ale zawód, którego trzeba się nauczyć. Problemy, jakie można napotkać, są jednak uniwersalne. Nie istnieją skuteczne lekarstwa na wszystkie bolączki menedżera. Opracowano natomiast sporo narzędzi i wzorców, których zastosowanie może znacznie ułatwić stawianie pierwszych kroków w tym zawodzie.