Recenzje

Która czytelniczka nie kocha romansów, bądź subtelnych erotyków? Tym bardziej, że Rylee i Colton są bardziej dojrzali. Ona, spełnia się w swojej pracy w fundacji, on odnosi kolejne sukcesy na torze. Do tego wszystkiego, jest nieziemsko przystojny, jednak sielanka, nie może trwać wiecznie … Autorką książki jest ceniona pisarka K. Bromberg. Żona, matka i kobieta z pomysłami. Mieszkanka południowej Kalifornii. Serię Driven, jak mówi: „napisała pod wpływem impulsu”. Ta, została bardzo dobrze odebrana przez czytelniczki na całym świecie, oraz popularnego „New York Timesa” i „USA Today”. Kolejna powieść, którą mam przyjemność zrecenzować. To szczypta erotyzmu, namiętności i pożądania. Ciała, drżące pod wpływem dotyku, oraz czułe słowa, szeptane do ucha. Historia tych dwojga, oraz ich przeszłość, jest niezwykle interesująca. Kolejne etapy życia pokazują, że z jednej roli, nasi bohaterowie przechodzą w drugą i tylko czasami, zastanawiają się nad rozległością konsekwencji tych przemian. Podobnie, jak aktorzy na scenie. Grają określone partie i dialogi. Występuje też element strachu, złości i niepokoju o związek. Nie chcę opowiadać Wam całej powieści, by nie popsuć efektu zapoznania się z jej fabułą. Walka o ukochaną bywa ciężka. Publikacja pokazuje ile emocji, może wywołać kobieta w mężczyźnie. Ale co się stanie, jeśli głównym bohaterem zostaje dziecko? Najbardziej rozczulający dla czytelniczek, będzie obraz mężczyzny, trzymającego w ramionach swojego potomka. Co się wtedy dzieje w jego głowie? I jaka będzie tym razem przyszłość? Psychologowie podkreślają, że małżeństwo, to sztuka kompromisu, miłości i wspomnień. Mam cichą nadzieję, że po przeczytaniu liczycie na szczęśliwe zakończenie, bo pisarka odważnie prowokuje i wspiera swoich czytelników. Gorąco polecam

Cypr, a przede wszystkim Republika Cypryjska zajmująca południową część tej śródziemnomorskiej wyspy, gdyż na jej północy znajduje się zajęta od 1974 r. przez wojska tureckie tak zwana Turecka Republika Cypru Północnego nie uznawana przez nikogo poza Turcją, należy do popularnych kierunków wyjazdowych polskich turystów. Im zaś, jak wiadomo, przeważnie nie wystarcza tylko wypoczynek na plażach i morskie kąpiele, lecz chcą coś przy okazji także zobaczyć i poznać. A z liczącej ponad jedenaście tysiącleci (!!!) przeszłości legendarnej Wyspy Afrodyty zachowało się sporo godnych uwagi zabytków i obiektów. Zainteresowanie odwiedzających ją cudzoziemców budzą też piękne krajobrazy, przyroda, obyczaje, kultura i kuchnia. Ich poznawanie ułatwiają przewodniki. Właśnie ukazało się drugie, uzupełnione i zaktualizowane popularnego „travelbooka” Bezdroży, przybliżającego czytelnikom – turystom dzieje, współczesność i najważniejsze atrakcje Cypru. Ładnie wydany w poręcznym formacie, z ponad 150-ma kolorowymi zdjęciami i lustracjami, 8-ma mapkami i planami miast, mnóstwem przydatnych informacji oraz ciekawostek, a także mini słowniczkami polsko – greckim i polsko – tureckim, zasługuje na kupienie i zabranie ze sobą także przez tych, którzy wybierając się na tę wyspę nastawiają się przede wszystkim na wypoczynek. Trzy części ogólne: Informacje praktyczne na temat przygotowania się do podróży, odbycia jej różnymi środkami transportu oraz warunków pobytu na miejscu – od poruszania się lokalnymi środkami transportu, noclegów i wyżywienia – po sugerowane zakupy i pamiątki oraz możliwości wypoczynku aktywnego; Informator A-Z i Informacje krajoznawcze, obejmują całą wyspę. Natomiast krótka historia, sugestie co szczególnie warto zobaczyć oraz prezentacja najbardziej polecanych miast i miejscowości wraz ze znajdującymi się w nich atrakcjami turystycznymi, podzielone są na obszar Republiki Cypryjskiej oraz Tureckiej Republiki Cypru Północnego. Ze znaczącą przewagą – ponad 80 stron tekstów – pierwszej z nich oraz podstawowymi informacjami – 33 strony – o części tureckiej. Z podkreśleniem, że podróżowania do tej drugiej nie poleca nasze MSZ, a „wjazd i wyjazd z Cypru przez porty morskie i lotnicze w części zajętej przez Turcję jest źle widziany przez władze Republiki Cypryjskiej”. W odróżnieniu od niej, na północną część wyspy nie ma zresztą bezpośrednich połączeń z Polski, a nieliczne lot czarterowe muszą odbywać się z międzylądowaniami w którymś z portów lotniczych Turcji. Przez nią oczywiście odbywają się również ew. podróże morskie promami czy statkami, bo z żadnego innego kraju nie pływają one na tę część wyspy. Zgodnie z koncepcją tej serii przewodników, także „Cypr” zaczyna się od sugestii, które tamtejsze atrakcje zobaczyć trzeba przede wszystkim. W Republice Cypryjskiej są to: skarby Muzeum Cypru w Nikozji, kościółki z freskami (Lista UNESCO) w masywie górskim Troodos oraz mozaiki w Pafos. Natomiast na w północnej, tureckiej części wyspy średniowieczny zamek St. Hilarion, twierdza w Kirenii i ruiny starogreckiego Salamis. Wybór ich nie budzi zastrzeżeń, chociaż bardzo ciekawych obiektów i miejsc, zwłaszcza w części greckiej, jest na Cyprze oczywiście o wiele więcej. Za trochę dyskusyjną uważam natomiast listę atrakcji polecanych przez autora jako „Przeżycie, które musi stać się udziałem każdego turysty na Cyprze”. Uwzględnia ona bowiem na całej wyspie tylko degustację sera halloumi i obserwację ptaków. Natomiast w RC nurkowanie do wraku drobnicowca „Zenobia”, festiwal wina w Limassol oraz wizytę w malowniczych wioskach rejonu Troodos. Natomiast w TRCP opalanie się na plażach przylądka Karpas, skosztowanie cypryjskich słodkości w Fmagauście i spacer w tym mieście wśród resztek świątyń chrześcijańskich. Sporo ważnych i przydatnych informacji dotyczy przepisów celnych i paszportowych, ewentualnego leczenia się i jego kosztów, z radą, aby niezależnie od zabrania ze sobą Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego obowiązującej tylko w greckiej części wyspy, wykupić dodatkowe ubezpieczenie. Istotne są również informacje dotyczące podróżowania po obu częściach wyspy, noclegów, wyżywienia, muzeów, kultury i sztuki, świąt i festiwali, kuchni itp. W częściach czysto przewodnikowych autor omawia i prezentuje w Republice Cypryjskiej miasta: Nikozję, Larnakę, Limassol, Pafos oraz Rejon Troodos, a także ich okolice. Z danymi historycznymi, licznymi faktami i sugestiami na co zwracać szczególną uwagę. M.in. z informacjami co znajduje się w poszczególnych salach najważniejszych muzeów. Na końcu części poświęconych poszczególnym miejscowościom znajdują się, w wydzielonych ramkach, informacje turystyczne dotyczące dojazdu do nich, noclegów i wyżywienia z polecanymi środkami komunikacji, hotelami, restauracjami. W przypadku północnej części wyspy prezentacja ta dotyczy tylko Kirenii i Famagusty oraz ich okolic. Treść przewodnika wzbogaca 25 krótkich informacji w ramkach o charakterze często ciekawostkowym. Ponadto trzy obszerniejsze wkładki. „Cypryjskie alkohole” ograniczone głównie do win oraz mocnego alkoholu zivania, destylowanego z wytłoków winogron tak jak włoska grappa czy gruzińska czacza. Z pominięciem, nie bardzo wiadomo dlaczego, miejscowego piwa oraz zupełnie niezłej, a przy tym niedrogiej, cypryjskiej brandy. Pozostałe dwie z tych wkładek poświęcone są Ryszardowi Lwie Serce oraz kościołom z malowidłami. Zamieszczony na końcu Indeks ułatwia szybkie znalezienie tego, co jest w danym momencie potrzebne. Chociaż byłby bardziej czytelny, gdyby wyraźniej zaznaczono, w której części wyspy znajduje się konkretna miejscowość, zabytek czy inna atrakcja.

W zeszłym tygodniu byłam na premierze książki Weroniki Madejskiej o bezglutenowych, roślinnych deserach, które mogą być sekretem każdego alergika. To druga książka młodziutkiej autorki, pięknie wydana przez Septem. Weronika Madejska od 12 roku życia jest na diecie bezglutenowej. Przekuła celiakię na hobby. Na blogu www.natchniona.pl od 5 lat dopracowuje przepisy na wilgotne ciasteczka z kawałkami czekolady, mazurka z karmelem z daktyli i bananów polanego pyszną czekoladą i przepyszny muffinki z kremem, bez jajeczne biszkopty. bezy z ciecierzycy i kremy bez mleka. Pokazuje, że bezglutenowe, roślinne przepisy są tak pyszne, że trafią pod każdą strzechę. Zaczyna się od motta z Sofii Loren, a potem jest już tylko lepiej, bo przepisom towarzyszą zabawne anegdoty przesłane przez czytelniczki jej bloga. Sporo jest praktycznych porad np. że woda z ciecierzycy, z której robi się bez jajeczne bezy wcale nie musi pochodzić z puszki ciecierzycy. Można przecież ugotować suszone ziarna i będzie taniej i zdrowiej. Dowiemy się też z niej czym zastąpić cukier, jajka i białą mąkę i jak stworzyć wegańskie wersje podstawowych kuchennych przepisów. Co bym upiekła z tej książki? Dobrze wygląda ciasto kruche z syropem klonowym, budyń z mango, mazurek malinowy i ze słonym karmelem, tarta czekoladowa, oraz serniczki bazyliowe.

Nigdy nie sądziłam, że zakocham się w tej serii. Owszem głośno jest o niej w internecie, ale spodziewałam się kolejnej literatury kobiecej, bez niczego wyszukanego i zadowalającego. Strzelałam, że będzie to miało miejsce z wyścigami samochodowymi, ale to na tym. Nigdy nie zagłębiałam się w fabułę tej książki i jakie było moje zdziwienie, gdy w końcu ją przeczytałam i przepadłam. - Jedyne, czego teraz pragnę, to duży kieliszek. Albo nie, walić to, butelka wina, czekolada w jakiejkolwiek postaci, no i zrzucenie tej cholernej sukienki i szpilek, w dowolnej kolejności. - Jeśli to faktycznie wystarczy, żeby cię rozebrać, to już dawno przyniósłbym ci wino i czekoladki. Rylee Tomas , kobieta sukcesu , która pragnie pomóc dzieciom, które zostały skrzywdzone. Często zabrane od rodziców i przekazywane do rodzin zastępczych. Robi ,wszystko to co ,kocha i poświęca się w 100%. Jednak gdy na jej drodze staje przystojny i pewny siebie mężczyzna. Kobieta jednak po pierwszym spotkaniu wie , że nie jest to mężczyzna , któremu przeszkadza seks co noc z inną. Jednak Colton nie chce tak łatwo odpuścić i robi wszystko, aby zdobyć i przekonać do siebie Rylee. Kobieta jedna wie , że nie ma co liczyć na miłość z romantyzmem. Czy taki układ wystarczy jej , czy może przystojny Colton złamie Rylee serce ? - (...) Nie bałeś się nigdy, że się rozbijesz? - Ech, rozbiłem się mnóstwo razy, Ryles. - Podnosi okulary i patrzy mi prosto w oczy. - Czasem trzeba się roztrzaskać kilka razy, żeby poznać swoje błędy, a jak opadnie dym, często okazuje się, że jesteś lepsza niż przedtem. Wiesz już, co zrobić,gdy problem się powtórzy. - Wzrusza ramionami, ściska moją dłoń i uśmiecha się niepewnie. - Poza tym na dłuższą metę wgniecenia dodają charakteru. Piękny wygląd nie jest wieczny. „Driven „naprawdę bardzo dobrze mi się czytało. Autorka idealnie wykreowała postać Rylee, jak i Coltona. Ich przeszłość i to z czym muszą ,zmagać się na co dzień idealnie, dopełniają fabułę książki. Czytelnik ma okazję bliżej poznać tę dwójkę , przez co jeszcze chętniej wraca do serii. Sama książka jest bardzo fajna , czyta się ją szybko i przyjemnie. Jeśli jeszcze jakimś dziwnym cudem nie czytaliście, to polecam serdecznie.

David często wpadał w kłopoty. Można by powiedzieć, że to była jego specjalność. Ostro imprezował, upijał się co weekend i wszczynał bójki. Uwielbiał to. Walka i ból nadawały jego życiu sens. Napędzały go. Kiedy jego starsza siostra Molly uciekła z domu i słuch o niej zaginął, chłopak żył z ogromnym poczuciem winy. Nie dał rady go unieść i przez to kilka razy targnął się na swoje życie. W końcu znalazł się w szpitalu psychiatrycznym. To w nim poznał Mojżesza. Dziwnego chłopaka, z jeszcze dziwniejszymi zdolnościami. Jednak David nie miał go tak jak inni za stukniętego dzieciaka. Wierzył w jego zdolności. Kiedy dla obydwu nadszedł czas opuszczenia szpitala, Dawid złożył Mojżeszowi propozycje. ''Moja rodzina ma pieniądze. Zasadniczo nic więcej nie mamy, tylko całe góry forsy. A ty nie masz niczego.'' ''Potrzebuję kogoś, kto będzie pilnował, żebym się nie zabił.'' W ten sposób Tag i Mojżesz zostali przyjaciółmi. Razem tułali się po świecie, by po sześciu latach osiąść w Salt Lake. Mojżesz założył rodzinę, a Tag stworzył Tag Team i dobrze prosperujący bar. Poznał niewidomą Molly, którą pokochał i jej autystycznego brata. Dzięki niej poczuł, że chce żyć. Czuł się przy niej szczęśliwy i spełniony. Miał w planach oświadczyć się Molly. Jednak pewnego dnia Tag odszedł, nikogo nie informując. Wystawił dom na sprzedaż, sprzedał auto. Nie podał swojego adresu korespondencyjnego. Wszystko wskazywało na to, że nie chce być odnaleziony. Zostawił swojej dziewczynie kasety magnetofonowe, aby ta nigdy nie zwątpiła w jego miłość. Co Davida zmusiło do tak samolubnego czynu? Czy to kolejna próba targnięcia na swoje życie? Pokochałam Taga, Molly i Henry'ego. Czasem miłość do bohaterów książki boli i ta również mnie bolała. Każda z tych postaci nosiła w sobie ból, ale była też pełna nadziei. Tag zawsze troszczył się od innych. Jest to postać z którą większość ludzi może się utożsamiać. Miał własne problemy i nie potrafił pomóc samemu sobie. Jednak chętnie udzielał pomocy i wsparcia innym. Nie ważne czy ta osoba była jego przyjacielem, czy dzień wcześniej obiła mu twarz. David taki już był. Wierzył w ludzi. Większość osób może nie zrozumieć jego odejścia, ale uważał, że kieruje się dobrem swoich bliskich. Molly pomimo swej niepełnosprawności była niesamowitą istotą. Silną i odważną. To nie nasz wzrok czy mięśnie decydują o tych cechach, lecz my sami i nasza wytrzymałość. Nasz hard ducha i chęci do życia. Jej tego nie brakowało. Samodzielnie opiekowała się swoim bratem i radziła z tym sobie świetnie. Jednocześnie była pogodna i żartobliwa. Większość ludzi uważa, że niepełnosprawność to ograniczenia, lecz dla niej nie było rzeczy niemożliwych. ''Pieśń Dawida'' to piękna historia o niesamowitej przyjaźni. O osobach, które nigdy nie pozwolą odejść i nie zostawią samemu sobie. To historia o miłości, która rozkwita powoli. Dopełnia nas i wdmuchuje do serca życie. Odnajdziecie tu nie tylko walkę w jej dosłownym znaczeniu, lecz walkę o życie. Próbę odnalezienia w życiu czegoś co nada mu sens i wyzwoli je z ciemności. Ta książka nie należała do najłatwiejszych. Było w nim za dużo bólu, cierpienia i brzemienia win. Jednocześnie pełna humoru i ciepła. Jednym słowem magiczna. Nie mogłam przestać jej czytać. Zarwałam kolejną noc dla Amy Harmon i jej powieści. Ta autorka jest niesamowita. Ba! Jej książki są niesamowite, a to co zrobiła z moim sercem też było na swój sposób niezwykle. Czuję, że na moim sercu jest wyrwa, której długo nie wyleczę.