Recenzje

Każdy, kto opuszcza królestwo Vinculi, niczego nie pamięta. Jego pamięć zostaje wymazana, a jedynym dowodem na to, że minął czas, jest właśnie jego upływ. To właśnie spotyka Rory. Tylko dlaczego odzyskała wolność, skoro została skazana na 500 lat więzienia za morderstwa? Właśnie takie pytanie zadaje sobie bohaterka od samego początku. Niczego nie pamięta, nie wie, co się wydarzyło, a jednocześnie obawia się tego, co czeka ją po powrocie. W końcu żaden z jej bliskich nie wiedział, jakich zbrodni się dopuszczała, więc trudno się dziwić, że dziewczyna obawia się, jak zostanie przyjęta. Okazuje się jednak, że zupełnie niepotrzebnie. Wszyscy oczekują, że Rory będzie żyła tak jak dawniej i i nie będzie zadawać żadnych pytań. Tyle tylko, że każdy kto zna bohaterkę, doskonale wie, że w jej przypadku to niemożliwe. Rory nie zamierza tak łatwo pogodzić się z tym, że niczego nie pamięta, szczególnie, że pojawia się coraz więcej okoliczności, które budzą jej pytania. A przede wszystkim dlaczego odzyskała wolność? Do tego dochodzą sny z udziałem pewnego przystojnego mężczyzny, który wydaje się bliski jej sercu. Rory nie zamierza nikogo słuchać, a kiedy ktoś mówi jej, żeby trzymała się od wszystkiego z daleka, można być pewnym, że zrobi na odwrót. Nie ma co się dziwić, że bardzo szybko podejmuje działania, żeby odkryć co tak naprawdę się tutaj dzieje. W tej części jeszcze bardziej ją polubiłam. No i Caius. Dla swojej ukochanej zrobi wiele, nawet z niej zrezygnuje. Tylko czy naprawdę będzie to konieczne? Mężczyzna doskonali swoje umiejętności, ale czy okażą się one wystarczające, aby pokonać wroga? Nie ukrywam, ale w pewnym momencie jego zachowanie bardzo mnie irytowało. Podejmuje decyzje za bohaterkę, chcąc ją chronić i postanawia trzymać się od niej z daleka, żeby była bezpieczna. Rozumiem jego postępowanie, ale późniejsza zmiana zdania była frustrująca i dosyć bez sensu. Po tak mocnym zakończeniu pierwszej części byłam bardzo ciekawa, jak rozwinie się historia. I zdecydowanie się nie zawiodłam. Od pierwszych stron dużo się dzieje, są emocje, a akcja nie pozwala się nudzić. Wróg cały czas posuwa się naprzód i jego działania wyprzedzają wszelkie kroki, które podejmują bohaterzy. Z pewnością nie jest to łatwy przeciwnik. Nie pomaga również upływający czas, którego jest coraz mniej, a decydujące starcie zbliża się wielkimi krokami. Dodatkowych emocji dostarczają wizje matki głównej bohaterki, które jednocześnie komplikują sytuację i ostrzegają przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Kolejny raz bardzo mi się podobał wątek snów. Szkoda tylko, że skupiał się tylko na jednym - na zbliżeniach. Nie da się ukryć, że w tej części relacja bohaterów w głównej mierze opierała się na fizyczności, niż na jakiś budujących rozmowach. Z drugiej strony to właśnie sny były jedynym miejsce, w którym mogli się spotkać. Również wątek bratnich dusz został szerzej przedstawiony. Dowiadujemy się więcej o tym, co właściwie kryje się pod tym pojęciem i z czym się to wiąże. Kolejny raz muszę podkreślić, jak bardzo polubiłam anioły, a zwłaszcza Sama. Dużą sympatię również wzbudziła matka głównej bohaterki, która okazuje się zupełnie inną osobą niż ta, która pojawiała się w pierwszej części. Uwielbiałam szczególnie to, w jaki sposób traktuje Caiusa i jak bardzo stara się mu pomóc. Bardzo polubiłam także przyjaciół Rory. Dwie różne grupy przyjaciół, a jednak dla bohaterki są w stanie wiele zrobić. Im bliżej końca, tym emocji jest jeszcze więcej, a napięcie ani na chwilę nie ustaje. Pojawia się kilka nieoczekiwanych zwrotów sytuacji, a całość nie jest również pozbawiona humoru. To bardzo fajna seria, którą przyjemnie i szybko się czyta. Jestem pozytywnie zaskoczona.

📚 Samotny tata 📚 Komedia romantyczna 📚 Strażak x naukowiec Q: Jakbyście mieli czytać jedną scenerie do końca życia co byście wybrało? Bo ja właśnie jesień 🍂 [...] Tak na­praw­dę wró­ci­łam do cu­dow­nych ludzi, któ­rych ko­cham i któ­rzy ko­cha­ją mnie. Dam sobie radę. Nawet z dup­ka­mi z Ha­rvar­du. ▪️ Recenzja ▪️ „The STEM” to książka, która kupiła mnie już samymi motywami. Uwielbiam takie połączenia, a jesienny klimat i zawód strażaka były dla mnie wisienką na torcie. Od samego początku miałam wrażenie, że będzie to jedna z tych książek, których po prostu nie da się odłożyć. Dawno nie trafiłam na historię z taką dawką humoru. Miałam niezły ubaw, czytając kolejne rozdziały związane z „małą katastrofą”. Nie wspomnę już o tym, że od najmłodszych lat uwielbiam nauki ścisłe, więc po cichu liczyłam na sporo związanych z nimi smaczków. Niestety nie było ich aż tak wiele, jakbym chciała, i właściwie jest to jedyna rzecz, której trochę mi tutaj zabrakło. Na uwagę zasługuje również współpraca autorek. Świetnie się ze sobą zgrały, bo ani przez chwilę nie czułam, że przeskakuję między dwiema różnymi narracjami czy stylami. Całość była spójna i bardzo dobrze się czytała. Oczywiście mamy tutaj sporo wyolbrzymionych reakcji, które zapewne miały przede wszystkim podkreślić groteskowość niektórych sytuacji. I właśnie dzięki temu historia zyskuje swój specyficzny, momentami absurdalny humor. Bywa durnie, ale w taki sposób, który tutaj po prostu pasuje. To jedna z tych książek, które nie potrzebują zaskakującej akcji, nieoczekiwanych zwrotów czy skomplikowanej fabuły, żeby dobrze się bawić podczas lektury. Swoją prostotą, lekkością i klimatem potrafi naprawdę umilić czas. Sięgając po ten duet, musicie nastawić się na coś nieszablonowego, ciekawego i momentami kompletnie absurdalnego, ale jednocześnie takiego, co ma ręce i nogi. Na koniec muszę jeszcze dodać, że udało mi się nawiązać więź z bohaterami, a relacja między nimi była naprawdę urocza. 9/10 ⭐

Bardzo męczyłam tę książkę i niestety nie porwała mnie tak, jak się spodziewałam. Sam pomyst na historię, aranżowane małzeństwo, intrygi i wykreowany swiat. Naprawdę miał ogromny potencjał i to właśnie te elementy najbardziej mi się podobały. Niestety styl pisania Autorki nie do końca trafit w mój gust. Momentami pojawiało się zbyt wiele opisów, przez co brakowało mi lepszego poznania świata przedstawionego i bohaterów. A szkoda, bo sam koncept był naprawdę interesujący. Postacie również nie zdobyły mojej sympatii, ich zachowanie wydawało mi się dość chaotyczne i przez to trudno było mi się z nimi zżyć. Nie żałuję czasu spędzonego z tą historią, ale niestety zabrakło mi tego „czegos", co sprawiłoby, że na długo zostałaby w mojej pamięci. 3/5⭐

Twórczość Kamili Wiśniewskiej już znam i lubię, dlatego kiedy pojawiła się możliwość zrecenzowania „Between Ice and Love”, nie zastanawiałam się długo. Tym bardziej że tę historię znałam już wcześniej z Wattpada. Nie jestem wielką fanką sportu, ale hokej ma w sobie coś, co zdecydowanie potrafi mnie przyciągnąć. Nie będę natomiast udawać ekspertki i oceniać, jak realistycznie został przedstawiony świat zawodowych hokeistów - tego po prostu nie jestem w stanie zweryfikować. Mogę za to powiedzieć co nieco o samym Kennethie. 😉 Kenneth to 28-letni kapitan drużyny hokejowej. Na pierwszy rzut oka pewny siebie i z reputacją faceta, który zdecydowanie nie stroni od bójek i na lodzie i poza nim. Charlotte bardzo szybko przekonuje się jednak, że pod tą lodową skorupą kryje się zupełnie inny człowiek. Charlotte ma 24 lata, jest fizjoterapeutką i zdecydowanie nie szuka nowego związku. Po tym, co spotkało ją ze strony Chrisa, kapitana uniwersyteckiej drużyny koszykarskiej, trudno się jej zresztą dziwić. Ich pierwsze spotkanie jest całkowicie przypadkowe i zaczyna się od… zderzenia ze stalową klatą Kennetha. 😂 Co najlepsze - Charlotte początkowo nawet nie wie, z kim ma do czynienia. Ich rozmowa jest zaskakująco naturalna, a między tą dwójką od początku pojawia się coś, czego żadne z nich chyba się nie spodziewało. A potem pojawia się propozycja fake dating. Kenneth potrzebuje kobiety u swojego boku, ale nie kolejnej osoby zainteresowanej jego sławą, pieniędzmi czy medialnym blaskiem. Charlotte, która nawet nie wiedziała, kim on jest, wydaje się więc idealnym wyborem. Tyle tylko, że wiadomo jak to z udawanymi związkami bywa… 😉 Najbardziej podobało mi się właśnie to, że autorka nie rzuca bohaterów od razu w wielką, szaloną miłość. Ich relacja rozwija się stopniowo. Jest czas na poznawanie siebie, rozmowy, chemię, zazdrość i emocje, które z czasem coraz trudniej udawać. Kenneth również bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Za jego hokejowym wizerunkiem i całą otoczką „niegrzecznego chłopca” kryje się facet, który potrafi być troskliwy, opiekuńczy i naprawdę mocno zaangażowany. A jego momenty zazdrości? No cóż… czasami wychodzi z niego niezły piesek ogrodnika. 😂 Nie zabrakło oczywiście tego, co w świecie sportu chyba nieuniknione - presji wyników, medialnego zainteresowania i życia pod ciągłą obserwacją. I właśnie tutaj historia pokazuje, że wejście w świat Kennetha ma swoją cenę, a uczucia nie zawsze są łatwe, kiedy zaczynają interesować się nimi również inni. Bardzo podobało mi się też to, że drużyna nie jest jedynie hokejowym tłem dla romansu. Relacje między zawodnikami, ich wzajemne wsparcie i poczucie, że są drużyną również poza lodowiskiem, dodały historii czegoś więcej. A najbardziej urzekło mnie przesłanie, które wybrzmiewa pod koniec tej historii. Bo „Between Ice and Love” to nie tylko romans i nie tylko hokej. To również opowieść o tym, że czasami człowiek przez lata goni za czymś, co uważa za największe zwycięstwo, by w pewnym momencie odkryć, że prawdziwa nagroda może wyglądać zupełnie inaczej. Że można wygrać najważniejszy mecz, zdobyć upragniony puchar, a jednocześnie dopiero wtedy naprawdę odnaleźć siebie. I chyba właśnie to zostało ze mną po tej lekturze najbardziej. ❤️ Jeśli lubicie fake dating, hokej, chemię między bohaterami i uczucie, które rozwija się stopniowo zamiast pojawić się znikąd, zdecydowanie warto dać tej historii szansę. 🏒❤️

Na samym początku muszę powiedzieć, że jest to cholernie dobry romans. Mimo, że książka do cienkich nie należy,to pochłonęłam ją w jeden dzień. Mamy tutaj dwóch głównych bohaterów i rozdziały są pisane z obu perspektyw. Uwielbiam ten zabieg, bo wiadomo co kto myśli i czuje. Kenneth jest kapitanem drużyny hokejowej, a przy tym jest ogromny, przystojny i nieokrzesany. Znany jest z krótkiego lontu i licznych bójek. Jednak dla bliskich jest zupełnie inny. Charlotte to cudowna kobieta, studentka fizjoterapii sportowej. Na co dzień mieszka z przyjaciółką, a poza tym nie ma za bardzo szczęścia w życiu. Chłopak ją zdradził, a mama nie akceptuje jej wyborów życiowych. Kiedy ta dwójka niespodziewanie wpada na siebie, w ich życiu wybucha istny chaos.  Bardzo podobała mi się kreacja bohaterów. Autorka sprawiła, że są bardzo autentyczni, da się ich lubić i kibicuje się im od początku do końca. Poznając ich bliżej widzimy, że są kompletnie różni, wewnętrznie zagubieni i walczący z własnymi słabościami. Ich relacja nie jest łatwa, wręcz przeciwnie, wymaga od nich wiele cierpliwości i zrozumienia. Dlatego tak bardzo mi się podobało, że muszą walczyć, bo nic nie przychodzi im łatwo. Oprócz głównych bohaterów są także poboczni, którzy wnoszą do historii trochę humoru. Szczególnie polubiłam Rayna i chętnie przeczytałabym o nim. W książce oprócz rozwijającego się uczucia znajdziemy walkę, niepewność, mnóstwo wątpliwości, przyjaźń, a wszystko to otoczone jest aurą sportu.  Kolejnym plusem książki jest styl autorki. Skupia się ona na relacji bohaterów, a sceny zbliżeń są na szczęście delikatne, bez niepotrzebnych opisów.  W tej historii hokej jest tak naprawdę tłem do walki dwóch zagubionych osób o szczęście i spokój.  Książka jest idealna na ogrzanie serca w jesienne, zimne wieczory. Jestem absolutnie zakochana w tej historii ❤️