Recenzje

Każdy, kto opuszcza królestwo Vinculi, niczego nie pamięta. Jego pamięć zostaje wymazana, a jedynym dowodem na to, że minął czas, jest właśnie jego upływ. To właśnie spotyka Rory. Tylko dlaczego odzyskała wolność, skoro została skazana na 500 lat więzienia za morderstwa? Właśnie takie pytanie zadaje sobie bohaterka od samego początku. Niczego nie pamięta, nie wie, co się wydarzyło, a jednocześnie obawia się tego, co czeka ją po powrocie. W końcu żaden z jej bliskich nie wiedział, jakich zbrodni się dopuszczała, więc trudno się dziwić, że dziewczyna obawia się, jak zostanie przyjęta. Okazuje się jednak, że zupełnie niepotrzebnie. Wszyscy oczekują, że Rory będzie żyła tak jak dawniej i i nie będzie zadawać żadnych pytań. Tyle tylko, że każdy kto zna bohaterkę, doskonale wie, że w jej przypadku to niemożliwe. Rory nie zamierza tak łatwo pogodzić się z tym, że niczego nie pamięta, szczególnie, że pojawia się coraz więcej okoliczności, które budzą jej pytania. A przede wszystkim dlaczego odzyskała wolność? Do tego dochodzą sny z udziałem pewnego przystojnego mężczyzny, który wydaje się bliski jej sercu. Rory nie zamierza nikogo słuchać, a kiedy ktoś mówi jej, żeby trzymała się od wszystkiego z daleka, można być pewnym, że zrobi na odwrót. Nie ma co się dziwić, że bardzo szybko podejmuje działania, żeby odkryć co tak naprawdę się tutaj dzieje. W tej części jeszcze bardziej ją polubiłam. No i Caius. Dla swojej ukochanej zrobi wiele, nawet z niej zrezygnuje. Tylko czy naprawdę będzie to konieczne? Mężczyzna doskonali swoje umiejętności, ale czy okażą się one wystarczające, aby pokonać wroga? Nie ukrywam, ale w pewnym momencie jego zachowanie bardzo mnie irytowało. Podejmuje decyzje za bohaterkę, chcąc ją chronić i postanawia trzymać się od niej z daleka, żeby była bezpieczna. Rozumiem jego postępowanie, ale późniejsza zmiana zdania była frustrująca i dosyć bez sensu. Po tak mocnym zakończeniu pierwszej części byłam bardzo ciekawa, jak rozwinie się historia. I zdecydowanie się nie zawiodłam. Od pierwszych stron dużo się dzieje, są emocje, a akcja nie pozwala się nudzić. Wróg cały czas posuwa się naprzód i jego działania wyprzedzają wszelkie kroki, które podejmują bohaterzy. Z pewnością nie jest to łatwy przeciwnik. Nie pomaga również upływający czas, którego jest coraz mniej, a decydujące starcie zbliża się wielkimi krokami. Dodatkowych emocji dostarczają wizje matki głównej bohaterki, które jednocześnie komplikują sytuację i ostrzegają przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Kolejny raz bardzo mi się podobał wątek snów. Szkoda tylko, że skupiał się tylko na jednym - na zbliżeniach. Nie da się ukryć, że w tej części relacja bohaterów w głównej mierze opierała się na fizyczności, niż na jakiś budujących rozmowach. Z drugiej strony to właśnie sny były jedynym miejsce, w którym mogli się spotkać. Również wątek bratnich dusz został szerzej przedstawiony. Dowiadujemy się więcej o tym, co właściwie kryje się pod tym pojęciem i z czym się to wiąże. Kolejny raz muszę podkreślić, jak bardzo polubiłam anioły, a zwłaszcza Sama. Dużą sympatię również wzbudziła matka głównej bohaterki, która okazuje się zupełnie inną osobą niż ta, która pojawiała się w pierwszej części. Uwielbiałam szczególnie to, w jaki sposób traktuje Caiusa i jak bardzo stara się mu pomóc. Bardzo polubiłam także przyjaciół Rory. Dwie różne grupy przyjaciół, a jednak dla bohaterki są w stanie wiele zrobić. Im bliżej końca, tym emocji jest jeszcze więcej, a napięcie ani na chwilę nie ustaje. Pojawia się kilka nieoczekiwanych zwrotów sytuacji, a całość nie jest również pozbawiona humoru. To bardzo fajna seria, którą przyjemnie i szybko się czyta. Jestem pozytywnie zaskoczona.

To już drugi kalendarz od Pana Mateusza, który miałam okazję sprawdzać i oceniać. Są one przemyślane i wykonywane ze starannością, więc cieszę się, że mogę Wam je polecić. Co mi się w nim podoba? To, że przy każdym dniu mamy napisaną jakąś teorię, a pod nią ćwiczenie jakie możemy wykonać np. ,,Obserwuj siebie przez cały dzień i zauważaj wszystkie pozycje zamknięte, które przyjąłeś”. Wieczorem możemy napisać uwagi co do tego zadania, jak również inne nasze spostrzeżenia. Na koniec miesiąca jest cała strona na nasze notatki podsumowujące. Można zapisać w nich jakie towarzyszyły nam emocje, co ważnego się wydarzyło, jak i jeszcze więcej innych informacji. Wszystko zależy od Was. Dobrym pomysłem jest to, że przy każdym początku miesiąca mamy napisany temat, na którym będziemy się skupiać np. ,,Zdrowie” i pod nim kilka zdań o nim. Jest także miejsce na nasze wnioski, nasz plan na cały miesiąc, uwagi, jakie mamy cele, jak je osiągniemy, a także listę rzeczy do wykonania. Nie brakuje też cytatów! Jakie są minusy? Znalazłam tylko jeden, a jest nim wielkość kalendarza. Jest on duży i ciężki przez co raczej nie będzie nam towarzyszył przez większość dnia. Sprawdzi się on jednak w domu. Gdy mamy więcej czasu możemy uzupełnić ważne informacje, plan naszego dnia, cele na każdy tydzień, a także uwagi i lekcje jakich doświadczyliśmy. Jeśli lubicie mieć wszystko pod kontrolą, zapisywać najważniejsze informacje i robić podsumowania to polecam Wam ten kalendarz. Mam nadzieję, że będzie z niego tak samo zadowoleni jak ja.

,,Lista'' to książka, która pokazuje jak duży wpływ na nasze życie mają media społecznościowe, jak jeden post wrzucony do sieci może wywołać fale hejtu i oskarżeń. Autorka zafundowała nam wiele wątków, które wciągają czytelnika. Byłam bardzo ciekawa jak zakończy się ta historia. Jest to bardzo dobry debiut, któremu warto dać szansę. Lubię psychologiczne wątki w książkach, więc totalnie zostałam kupiona. Jeśli lubicie historie, które wywracają do góry nogami wszystko, co wydaje wam się, że już wiecie o książce to zdecydowanie będzie to idealna pozycja dla was. Mogę wam zagwarantować, że nie oderwiecie się od tej historii dopóki nie dobrnecie do jej końca.

Tytuł: Simon Autor: Monika Kondas Wydawnictwo: EditioRed Ocena: ★ ★ ★ ★ ★ „𝙾𝚍 𝚍𝚊𝚠𝚗𝚊 𝚙𝚕𝚊­𝚗𝚘­𝚠𝚊­ł𝚊𝚜́ 𝚖𝚗𝚒𝚎 𝚣𝚍𝚛𝚊­𝚍𝚣𝚒𝚌́? 𝚆𝚜𝚣𝚢𝚜𝚝­𝚔𝚘, 𝚌𝚘 𝚖𝚘́­𝚠𝚒­ł𝚊𝚜́, 𝚋𝚢ł𝚘 𝚔ł𝚊𝚖­𝚜𝚝𝚠𝚎𝚖!” Simon i Leila od początku nie mieli łatwej relacji. Pochodzą z dwóch skłóconych, mafijnych rodzin, ale mimo tego kochali się, byli zaręczeni i planowali wspólną przyszłość. Niestety jedna sytuacja i kilka słów sprawiły, że wszystko się rozpadło. Po latach Leila wraca, ale tym razem ma męża, dziecko i chęć zemsty na rodzinie Torrino. Uwielbiam ( prawie ) wszystkich braci, ale tutaj Aiden zdecydowanie dostał ode mnie minusa. Jego spisek z ojcem i udział w zniszczeniu związku Simona i Leili bardzo mi się nie spodobały. Mimo wszystko nadal pozostaje moim ulubionym bratem. Po raz kolejny zachwyciły mnie też żony pozostałych braci. Nawet kiedy Leila nie była już z Simonem, miała męża i dziecko one nadal chętnie spędzały z nią czas. Bardzo podobała mi się ich relacja. Jedyną rzeczą, której do końca nie rozumiałam to małżeństwo Leili i Mattiego. Ich zachowanie zupełnie nie pasowało mi do tego jak była opisana ich relacja. Monika Kondas ma bardzo przyjemny styl pisania, dzięki czemu książkę czyta się szybko i przyjemnie. Jedynym minusem dla niektórych może być to, że czasami pojawiają się rozdziały, które znamy już z poprzednich tomów. Jeżeli jeszcze nie czytaliście serii „Bracia Torrino”, a lubicie mafijne książki to musicie sięgnąć po tą serię!!! Koniecznie czytajcie ją po kolei, bo inaczej się pogubicie. W książce jest wiele perspektyw, nie tylko głównych bohaterów. „Simon” to czwarty tom serii „Bracia Torrino” i choć wiem, że czekają nas jeszcze książki o bliźniakach Cassiana to i tak jest mi przykro, że historie głównych braci dobiegły końca. Jestem z tą serią od początku, kiedy dopiero wchodziła na Wattpadzie, więc mam do niej ogromny sentyment.

Odporności psychicznej nie da się zbudować za dziecko. Nie da się sprawić, żeby dzieci zawsze były szczęśliwe, spokojne i pewne siebie. Każde z nich wcześniej czy później spotka się z porażką, krytyką, kłótnią z kolegą, stresem czy sytuacją, w której trzeba będzie powiedzieć „nie”. Można natomiast nauczyć je, jak sobie w takich momentach radzić. Można pomóc dziecku tę odporność rozwijać. Właśnie temu służy książka Agnieszki Grzeli-Opalińskiej „Odporność psychiczna dziecka. 65 ćwiczeń wzmacniających siłę, spokój i wiarę w siebie”. To niewielka książka, ale znalazło się w niej całkiem sporo materiału do wspólnej pracy. Autorka podzieliła ją na siedem części. Każda zaczyna się od krótkiego opowiadania o dzieciach z Ekipy z Leśnej. Bohaterowie przeżywają sytuacje, które nie są dzieciom obce: konkurs, stres, problemy w przyjaźni, krytykę, hejt czy trudności z odmówieniem komuś. Dalej pojawiają się wyjaśnienia i ćwiczenia związane z danym tematem. Można coś narysować, zaznaczyć, odpowiedzieć na pytanie albo zastanowić się, jak zachowalibyśmy się w podobnej sytuacji. Łatwiej przecież porozmawiać z dzieckiem o tym, co zrobił bohater opowiadania, niż od razu zapytać: „A ty jak radzisz sobie ze stresem?”. Dziecko ma konkretną historię, do której może się odnieść. Potem można już przejść do własnych doświadczeń. Są również zadania, które można zrobić razem z rodzicem czy innymi członkami rodziny. Dzięki temu książka zachęca do wspólnego działania i rozmowy. Dziecko ma prawo się bać, złościć, smucić czy przeżywać porażkę. Ważniejsze jest to, żeby z czasem nauczyło się rozpoznawać swoje emocje i szukać sposobu na poradzenie sobie z tym, co je spotyka. „Odporność psychiczna dziecka” nie obiecuje, że po wykonaniu 65 ćwiczeń wszystkie problemy znikną. I dobrze. Jej zadaniem jest raczej pokazanie dziecku, że trudne emocje, porażki czy konflikty są częścią życia, a ono może nauczyć się lepiej sobie z nimi radzić.