Recenzje

🌼 "Z masażem ci do twarzy. Poznaj naturalne metody dbania o swoją urodę" to świetny poradnik, który łączy praktyczną wiedzę z autentycznym doświadczeniem autorki. 🌼 Karolina Mazgaj, znana w sieci jako @mazgajevska, to praktyczka z certyfikatem z kobido i facetapingu, która od lat pokazuje, jak naturalnie dbać o wygląd twarzy. W tej książce zebrała wszystko, czego jej obserwatorom brakowało w krótkich rolkach i postach na instagramie. Jest to konkretny i uporządkowany przewodnik po automasażu, facetapingu i codziennych rytuałach, które realnie wpływają na kondycję skóry. Autorka nie obiecuje cudów ani natychmiastowego liftingu. Zamiast tego spokojnie tłumaczy, dlaczego regularne masowanie twarzy ma sens: poprawia krążenie, wspiera odpływ limfy, rozluźnia spięte mięśnie i sprawia, że cera wygląda świeżej. Dużo uwagi poświęca rzeczom, o których często się zapomina między innymi postawie ciała, snu, stresowi, nawykom czy nawet temu, jak chodzimy. Książka jest bardzo praktyczna. Znajdziesz w niej wskazówki, jak dobrać olejek do określonego typu skóry, jak wykonywać konkretne ruchy i jak wprowadzić krótkie sesje masażu do codziennej pielęgnacji. Książka jest autentyczna i czuć, że autorka wie, co działa, a swoją wiedzą nabytą przez lata przekazuje w sposób prosty i jasny. Nie straszy skomplikowanymi technikami, tylko zachęca do systematyczności. Po kilku tygodniach regularnej pracy powinno już być widać pierwsze zmiany: mniejszą opuchliznę, lepszy koloryt, bardziej odprężony wyraz twarzy. To nie jest książka tylko dla fanek zaawansowanych zabiegów. Świetnie sprawdzi się u kogoś, kto chce po prostu świadomie dbać o skórę bez inwazyjnych metod i bez wydawania fortuny. Jeśli szukasz solidnej, opartej na doświadczeniu pozycji o naturalnej pielęgnacji twarzy, ta pozycja powinna Cię zainteresować.

Wystarczy jedno oskarżenie, jeden wpis,  informacja opublikowana w sieci, żeby w kilka chwil stać się obiektem hejtu. A przecież internet ma tę przerażającą właściwość, że raz opublikowana notka właściwie nigdy z niego nie znika. A co, jeśli oskarżenie jest niesłuszne? Co, jeśli zanim prawda zdąży wybrzmieć, internet zdąży już wydać wyrok? Wtedy nawet jeśli człowiek zostanie oczyszczony z zarzutów, odbudowanie reputacji może okazać się niezwykle trudne. Bardzo spodobało mi się to, jak Adegoke pokazuje wpływ social mediów na nasze życie. "Lista" w moim odczuciu jest ogromnym ostrzeżeniem. Przed zbyt dużym upublicznianiem swojego życia. Przed przekonaniem, że wszystko musimy skomentować. Przed uzależnianiem własnej wartości od opinii innych. I wreszcie przed kierowaniem się zdaniem anonimowych komentatorów, o których intencjach tak naprawdę niczego nie wiemy. Czy wszystko przypadło mi do gustu? Nie jestem pewna, czy każda decyzja fabularna przekonała mnie w stu procentach, ale zdecydowanie doceniam pomysł i sposób, w jaki Adegoke wykorzystała thrillerową historię do opowiedzenia o znacznie szerszym problemie. Jak na debiut to naprawdę mocna propozycja.

To bardzo przyjemna i pożyteczna książka dla wszystkich, którzy mają w głowie trochę za dużo hałasu. A ja zdecydowanie należę do osób, które potrafią rozważać, analizować, porównywać, przewidywać ryzyka, a potem jeszcze raz wrócić do punktu wyjścia i zapytać samego siebie, czy aby na pewno dobrze myślą. Peter Hollins uderza w ten problem bardzo prosto: samo myślenie, nawet najinteligentniejsze, nie zmienia życia. Zmienia je dopiero działanie. I właśnie dlatego ta książka tak dobrze do mnie trafiła. Podoba mi się w niej przede wszystkim praktyczność. Autor nie próbuje udawać, że odkrył jakąś tajemną wiedzę dostępną tylko nielicznym. Raczej przypomina rzeczy, które gdzieś intuicyjnie znamy, ale zbyt rzadko wprowadzamy w życie. Można mieć najlepszy plan, piękną listę celów, perfekcyjnie rozpisane priorytety i mnóstwo dobrych intencji, ale jeśli za tym nie pójdzie pierwszy konkretny krok, wszystko zostaje tylko w głowie. A głowa, jak wiadomo, potrafi być bardzo wygodnym miejscem do odkładania życia na później. Najbardziej spodobała mi się myśl, że motywacja nie zawsze przychodzi przed działaniem. Często jest dokładnie odwrotnie: najpierw trzeba ruszyć, nawet nieporadnie, nawet bez wielkiego przekonania, a dopiero potem pojawia się energia. To bardzo uwalniające, bo zdejmuję z siebie presję czekania na idealny moment, właściwy nastrój albo pewność, że wszystko pójdzie dobrze. Autor dobrze pokazuje, że perfekcjonizm i nadmierne analizowanie potrafią wyglądać jak rozsądek, ale w praktyce bywają elegancko przebranym lękiem przed porażką. Książka jest krótka, konkretna i napisana bez zbędnego nadęcia. Nie ma tu wielkich metafizycznych konstrukcji ani poradnikowego lukru, który obiecuje, że od jutra wszystko będzie łatwe. Jest raczej uczciwe przypomnienie, że zmiana wymaga ruchu, a ruch często zaczyna się od rzeczy małych: od obniżenia poprzeczki na start, od ograniczenia rozpraszaczy, od decyzji, czego nie będę robił, od prostego rozpoczęcia zadania zamiast ciągłego przygotowywania się do rozpoczęcia. Bardzo cenne wydało mi się też podejście do ryzyka. Nie chodzi o bezmyślne rzucanie się na wszystko, co przyjdzie do głowy, ale o pogodzenie się z tym, że działanie zawsze wiąże się z pewną niepewnością. Jeśli będę czekał, aż znikną wszystkie wątpliwości, to prawdopodobnie nie zrobię nic. A życie naprawdę często dzieje się wtedy, kiedy ja jeszcze próbuję dopracować plan idealny. Nie jest to książka, która wywraca świat do góry nogami jedną genialną teorią. Jej siła polega raczej na tym, że porządkuje kilka bardzo ważnych prawd i podaje je w sposób łatwy do zastosowania. Dla mnie była czymś w rodzaju mocnego, ale życzliwego popchnięcia w plecy: przestań tyle ważyć w głowie, zacznij sprawdzać w praktyce. Nie wszystko trzeba od razu rozumieć do końca, nie wszystko musi być doskonałe, nie każdy krok musi być wielki. Ważne, żeby w ogóle go zrobić. Po lekturze zostało we mnie bardzo proste przekonanie: mniej kombinowania, więcej ruszania z miejsca. I chyba właśnie za to najbardziej cenię tę książkę. Nie obiecuje cudów, ale pomaga przestawić się z trybu niekończącego się analizowania na tryb sprawczego działania. A to czasem jest dokładnie ta jedna rzecz, której człowiek potrzebuje, żeby w końcu coś zmienić. Polecam ją szczególnie tym, którzy mają dużo planów, dużo pomysłów i jeszcze więcej powodów, żeby zacząć jutro. Ta książka bardzo spokojnie, ale stanowczo pokazuje, że jutro zwykle wygląda podobnie jak dzisiaj, jeśli dzisiaj nie zrobimy choćby małego kroku. I właśnie dlatego warto ją przeczytać - nie po to, żeby dłużej myśleć o zmianie, ale żeby wreszcie zacząć ją robić.

Czy odporność psychiczna to coś, z czym dziecko się rodzi, czy można nauczyć się jej krok po kroku? „Odporność psychiczna dziecka. 65 ćwiczeń wzmacniających siłę, spokój i wiarę w siebie” od wydawnictwa Sensus stawia na tę drugą odpowiedź. Pokazuje, że nie jest to supermoc, z którą jedni się rodzą, a inni nie. To umiejętność, którą można ćwiczyć, wzmacniać i rozwijać. To workbook, który zamiast teorii oferuje opowiadania i ćwiczenia do pracy z dzieckiem. Pomaga oswajać emocje, budować pewność siebie, radzić sobie z trudnościami i krok po kroku wzmacniać wewnętrzną siłę. Znajdziemy tu 7 opowieści i aż 65 ćwiczeń dotyczących ważnych tematów, z którymi mierzą się współczesne dzieci: lęku przed nowymi sytuacjami, asertywności, stawiania granic, braku wiary w siebie, stresu, hejtu czy odrzucenia. To wyzwania, z którymi mierzą się i dorośli, ale dla dzieci mogą być jeszcze trudniejsze do zrozumienia i przepracowania. Przez cały czas towarzyszy nam „Ekipa z Leśnej” - grupka bohaterów, którzy mierzą się z sytuacjami bliskimi również współczesnym dzieciom. Mamy wyjazd na biwak, konkurs recytatorski i tremę czy milczenie kolegi. Po krótkiej opowieści zaczyna się najważniejsza część - ćwiczenia. Pomagają one zatrzymać się, przyjrzeć emocjom, myślom i reakcjom oraz poszukać własnych sposobów radzenia sobie z trudnościami. Zadania są różnorodne - dziecko rysuje, nazywa emocje, analizuje sytuacje, szuka sposobów reagowania i tworzy własne rozwiązania. Szczególnie wartościowe są ćwiczenia angażujące całą rodzinę, które mogą stać się początkiem ważnych rozmów i pokazać dziecku, że proszenie o pomoc czy mówienie o trudnościach nie jest oznaką słabości. Książka przypomina też, że odporność psychiczna nie oznacza braku smutku, złości czy stresu. Nie chodzi o to, aby dziecko zawsze było grzeczne czy dzielne. Trudne emocje są częścią życia - ważne, by nauczyć się je rozumieć i sobie z nimi radzić.

Agnieszka Grzela-Opalińska psycholog, psychotraumatolog, oligofrenopedagog, pedagog, socjoterapeuta, terapeuta EMDR, w trakcie czteroletniej szkoły psychoterapii w nurcie poznawczo-behawioralnym. Książkę tę wydało wydawnictwo sensus. Publikacja ta jest poradnikiem, w którym znajdują się różne historie wraz z ćwiczeniami. W losach bohaterów pokazane są różne trudności, z którymi się zmagają. Praktyczny charakter książki jest dla mnie bardzo ważny i ogromnie się z niej cieszę! Na końcu rozdziałów znajdują się również ćwiczenia dla całej rodziny. Lektura nadaje się dla dzieci w wieku 6-12 lat. Niezwykle cieszy mnie, że jest to książka nie tylko do pracy w gabinecie psychologicznym bądź psychoterapeutycznym a w domu wspólnie z najbliższymi.