Recenzje

Lubię książki o komunikacji, które nie próbują zrobić z człowieka mistrza manipulacji, tylko uczą go mówić jasno, słuchać uważnie i nie gubić po drodze szacunku do drugiej osoby. Punktem wyjścia jest asertywność, ale rozumiana znacznie szerzej niż umiejętność odmawiania. Chodzi raczej o sposób funkcjonowania w relacjach: spokojne nazywanie faktów, własnych myśli i uczuć, a później także tego, czego naprawdę potrzebuję. Mi bardzo odpowiada takie podejście, bo nie stawia rozmówców po przeciwnych stronach barykady. Asertywność nie ma tutaj nikogo pokonać. Ma pomóc powiedzieć własne zdanie bez agresji i bez pomniejszania sobie. Dużą zaletą książki jest dla mnie jej uporządkowanie. Pięć fundamentów, czyli relacje, ciekawość, komunikacja, ambicja i rozwiązywanie konfliktów, nie wygląda tutaj jak przypadkowa lista modnych haseł. Każdy z tych elementów wynika z poprzedniego. Trudno przecież dobrze rozmawiać, jeśli nie jest się naprawdę ciekawym drugiego człowieka. Trudno też rozwiązać konflikt, kiedy słucham tylko po to, żeby za chwilę odpowiedzieć, a nie po to, żeby zrozumieć. Autorzy wiele miejsca poświęcają pytaniom, aktywnemu słuchaniu, perswazji i zwykłej międzyludzkiej etykiecie. Niby część tych spraw wydaje się oczywista, ale ja podczas lektury kilka razy łapałem się na tym, że oczywiste wcale nie znaczy stosowane na co dzień. Szczególnie spodobał mi się trzyczęściowy komunikat asertywny. Najpierw fakty, potem własne myśli i odczucia, a na końcu jasne określenie potrzeby oraz korzyści dla drugiej strony. Proste, ale wcale nie banalne. W praktyce oznacza to rezygnację z oskarżeń, oceniania intencji i rozpoczynania rozmowy od ataku. Ja widzę w tym bardzo użyteczne narzędzie, zarówno w pracy, jak i w domu. Książka dobrze pokazuje też różnicę między siłą a agresją. Można być stanowczym i jednocześnie pozostać życzliwym. Można bronić swoich granic bez upokarzania drugiego człowieka. I można wejść w trudną rozmowę nie po to, żeby wygrać, ale żeby znaleźć rozwiązanie, z którym obie strony potrafią dalej żyćPodobało mi się również to, że autorzy nie zatrzymują się na samej teorii. Są konkretne schematy rozmów, pytania, ćwiczenia i sytuacje z życia zawodowego. Dzięki temu mogłem od razu sprawdzać, jak dana wskazówka wyglądałaby w praktyce. Cenna jest część poświęcona osobom trudnym we współpracy, choć jeszcze ważniejsza wydaje mi się myśl, żeby najpierw przyjrzeć się własnej reakcji. Czasem problemem nie jest przecież tylko czyjś charakter, ale również to, że wchodzę w rozmowę z gotową oceną, przestaję być ciekawy i zaczynam walczyć o rację. Książka przypomina, że dobra komunikacja wymaga samokontroli, ale nie oznacza rezygnacji z siebie. To raczej świadomy wybór sposobu, w jaki chcę być usłyszany. Oczywiście nie jest to książka, po której każda rozmowa nagle stanie się łatwa, a konflikty zaczną rozwiązywać się same. Niektóre przykłady są mocno osadzone w realiach biznesowych i chwilami miałem poczucie, że podobne rzeczy już gdzieś czytałem. Mimo to całość broni się praktycznością i zdrowym podejściem do relacji. Najbardziej zostało mi w głowie przekonanie, że komunikacja nie zaczyna się od mówienia. Zaczyna się od zainteresowania drugim człowiekiem, od próby zrozumienia jego sposobu patrzenia, a czasem także od uczciwego sprawdzenia własnych motywacji. Dopiero później przychodzi czas na słowa.

Po co podróżujemy? Żeby poznawać nowe miejsca i kolekcjonować wspomnienia. A czy próbujecie zrozumieć miejsca, które odwiedzacie? Dowiedzieć się, co je ukształtowało? Dziś chciałam wam opowiedzieć o książce, która opisuje stolicę Portugalii. Mowa o publikacji „Lizbona. Sardynki i słonie” Janki Wollny. Od razu należy zaznaczyć, że znaczna część tej książki to historia tego miasta. Jak Lizbona stała się Lizboną jaką znamy. Jakie wpływy mieszały się na tych terenach? Arabowie, Rzymianie, Fenicjanie. Wielkie odkrycia geograficzne, niewolnicy, trzęsienie ziemi, rewolucja. Historia tego regionu jest barwna, a Janka Wolly opowiada ją z niesamowitą energią. Ja się wkręciłam. Nie zabraknie tu współczesnej Lizbony, ale pojawia się ona w sugestywnie zatytułowanych fragmentach: „Migawki” i „Klucze”. To Lizbona widziana oczami autorki. Wspomnienia miejsc, osób. Nieco osobiste i bardzo refleksyjne. Piękne, magiczne i pełne obaw, czy Lizbona przetrwa współczesność, czy nie zostanie zadeptana przez turystów. Czy zachowa swojego ducha? Jeśli już o duchu mowa. Książka „Lizbona. Sardynki i słonie” pozwala poczuć ducha miasta. Bo ten duch kryje się właśnie w przeszłości. Kiedy zrozumiemy przeszłość, zrozumiemy też teraźniejszość. Janka Wolly udowadnia, że warto znać historie miejsca, które się odwiedza, bo dzięki temu jest ono jeszcze bardziej fascynujące. Polecam wam i tę książkę i Portugalię, jako kierunek podróży.

Jak zwierzęta rozumieją śmierć? Czy wiedzą, co je czeka? Jak zachowują się w obliczu utraty bliskich? Czy przeżywają żałobę w podobny sposób jak ludzie? To tylko kilka z wielu pytań, które nurtują ludzi. Właśnie dlatego sięgnęłam po tę książkę. Byłam ciekawa, czego mogę się z niej dowiedzieć i czy rzeczywiście jesteśmy w stanie zrozumieć, jak zwierzęta postrzegają śmierć. Mimo trudnego tematu autorka pisze w bardzo przystępny sposób, dzięki czemu czytelnik szybko zagłębia się w jej rozważania. Z każdą kolejną stroną pojawiają się nowe pytania, a ciekawość tego, czego jeszcze możemy się dowiedzieć, tylko rośnie. To jedna z tych książek, które skłaniają do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia na pewne sprawy z zupełnie innej perspektywy. Bardzo podobało mi się to, że autorka przywołuje konkretne historie i przykłady ze świata zwierząt. Dzięki nim łatwiej zrozumieć poruszane zagadnienia, a przedstawione informacje stają się bardziej obrazowe i interesujące. Nie mamy tu do czynienia wyłącznie z teorią, ponieważ za każdym zagadnieniem kryją się zachowania zwierząt, które pozwalają lepiej zrozumieć, jak skomplikowany jest ich świat. Myślę, że to książka, po którą warto sięgnąć, jeśli interesuje Was zachowanie zwierząt i chcecie dowiedzieć się o nich czegoś więcej. Pokazuje, że nawet w kwestii śmierci wciąż pozostaje wiele pytań, na które nie znamy jednoznacznych odpowiedzi. 📚🖤

Jeśli obserwujecie mnie już od jakiegoś czasu to pewnie wiecie, że w recenzjach nie oszczędzam książek, nawet debiutów. Jeśli jakaś historia jest tragiczna to napiszę o tym prosto z mostu. Dzisiaj jednak spotykamy się tu w nieco innej atmosferze, bo chyba właśnie poznałam miłość swojego życia. Nie spodziewałam się, że kiedykolwiek napiszę tak o pierwszej książce jakiegoś autora. Jeśli chodzi o bohaterów to zostali oni wykreowani cudownie. Astrid Bennett jest jedną z silniejszych bohaterek o jakich przyszło mi czytać i nie mam tu na myśli tylko tego, że stoi na czele szkolnej drużyny cheerleaderek, ale o tym później. Jest pewna siebie, momentami nawet zabawna a coś, czego jej zazdroszczę, to umiejętność szybkiego odpowiadania na zaczepki. Czas na Ashtona Cavagaha, czyli najlepszego książkowego męża jaki tylko mógł powstać. Mimo zaczepnego charakteru i typowej dla kapitana koszykarzy pewności siebie opiekował się Astrid i dbał o nią. Czego chcieć więcej? Napięcie między bohaterami aż ciężko mi opisać, bo do tej pory się nie pozbierałam po skończeniu czytania. To wszystko było tak intensywne i intrygujące a zarazem nie przesadzone… Musicie to przeczytać, żeby zrozumieć co mam na myśli. Muszę również docenić poczucie humoru autorki, bo jest ono naprawdę genialne. Przysięgam, dawno się tak nie uśmiałam podczas czytania jak przy koszykarzach. Na którychś targach koniecznie muszę się spotkać z Basią bo jeśli jest tak zabawna na żywo, jak jej bohaterowie w książce to będzie to spotkanie życia. Styl pisania Basi jest p r z e c u d o w n y. Dosłownie płynęłam przez tą historię. Czyta się ją bardzo szybko - ja, gdy już tak porządnie się za nią zabrałam skończyłam ją w jeden wieczór. Nie wiem, czy istnieje inna autorka która tak lekko i przyjemnie potrafi opisać ciężkie tematy, do których właśnie teraz przejdziemy. 𝐬𝐩𝐨𝐣𝐥𝐞𝐫!! Presja - zarówno w życiu prywatnym, jak i w szkole - dotyka bardzo wielu z nas. Każdy chciałby być najlepszy, a nawet jeśli by nie chciał, ktoś może tego od niego oczekiwać. Częściowo tak właśnie było u Astrid - oprócz nacisku który sama na siebie nakładała, miała również dodatkowy od trenerki. Trenerki, która w swoim zawodzie nie powinna nawet pracować. To, jak traktowała Astrid i inne cheerleaderki nie mieści się w głowie. Swoją chorą ambicją doprowadziła do wypadku, który mógł zniszczyć Bennett przyszłość. Czas na ostatni wątek tej recenzji, czyli relacji z rodzicami. Uwielbiam widzieć w książkach rodziny, które się wspierają i właśnie tak jest w “The perfect match”. Zarówno Astrid jak i Ashton dostają ogrom miłości od rodziców, co jest przeurocze. Podobnie jak siostry Asha, które no cóż, skradły całe show. Myślałam, że Cavagah jest tym zabawnym z rodzeństwa, ale niestety Gigi i Didi biją go o głowę. Mogłabym mówić o tej książce dosłownie godzinami, tak cudowna jest. Nie jestem w stanie znaleźć niczego, do czego mogłabym się przyczepić, a to nie zdarza się często. Jeśli szukacie historii idealnej na jeden wieczór, która was wciągnie od pierwszej strony a przy okazji otuli jak ciepły kocyk, b ł a g a m was, przeczytajcie koszykarzy. 

Nie wiem jak Wy, ale ja lubię romanse, szczególnie te, których akcja toczy się w środowisku hokejowym. I choć samego hokeja nie oglądam, bo jak dla mnie jest zbyt brutalny, jednak lubię czytać o hokeistach. Dlatego też, wzięłam do ręki książkę Kamili Wiśniewskiej "Between Ice and Love". Wydawnictwo Edito. Red oznacza swoje książki według, powiedzmy, stopnia ostrości i ta ma oznaczenie sensual. I zgadzam się z nim, bo nie ma tu zbyt hot scen. Jest za to historia dwóch osób, które dopiero gdy na siebie trafiły, poczuły się kompletne. Udawany związek, czyli mój ulubiony motyw romansowy, między kapitanem Toronto Maple Laefs i Charlotte, studentką fizjoterapii, był sposobem na poprawę wizerunku Kennetha. Ale jak to często się zdarza w takich przypadkach, udawany związek długo takim nie pozostał. I choć może się to wydawać bardzo przewidywalne, to mnie się podobało. Autorka stworzyła historię pełną sportowych emocji, oczekiwań i presji, jakim podlegają sportowcy, brutalności mediów i nacisków, które czasem przynoszą więcej złego niż dobrego. Znajdziemy w niej bohaterów, którzy walczą ze swoim słabościami i udowadniają, że strach może mobilizować. Polubiłam ich i obserwowałam z ciekawością, jak zakończy się ich historia. Podobało mi się w niej też to, że drużyna hokejowa stała murem za swoim kapitanem, że troszczyli się o siebie i byli rodziną. Jest w niej naprawdę dużo emocji i to różnych. Przede wszystkim strach, gniew, ale też odwaga i miłość. Autorka stworzyła historię, którą szybko się czyta, bo jest naprawdę ciekawa i wciągająca. Idealna na długi, jesienny wieczór.