Recenzje

✨ AETERNUM, czyli znakomite romantasy we własnej osobie! Jeśli myślicie, że po pierwszym tomie „Króla Umbry” nic już nie jest w stanie Was zaskoczyć… „Aeternum” szybko wyprowadzi Was z tego błędu. 🔥 Rory wraca z Vinculi do Erdikoa, ale jest jeden problem. Dosłownie nie pamięta ostatnich miesięcy swojego życia. Nie pamięta również Caiusa. A przecież to właśnie z nim łączyła ją relacja, o której najwyraźniej nie pozwolono jej pamiętać. Do tego dochodzą tajemnicze sny, morderstwo jej siostry, magia, przepowiednia i pytanie, komu właściwie można zaufać. Właśnie za to pokochałam tę historię. To romantasy z prawdziwym klimatem! Mroczne, pełne tajemnic, emocji, magii i napięcia między bohaterami. Relacja Rory i Caiusa dostarcza ogromnej dawki emocji, a motyw utraconych wspomnień sprawia, że razem z bohaterką próbujemy odkryć, co tak naprawdę wydarzyło się w przeszłości. Ogromnym plusem są dla mnie również bohaterowie. Rory jest silna, zdeterminowana i daleka od schematu bezbronnej bohaterki, a Caius… cóż, ten mroczny monarcha zdecydowanie potrafi skraść serce. To. Kolejny książkowy mąż! Podobało mi się, że autorka nie stawia wyłącznie na romans. Mamy tutaj również zagadki, niebezpieczeństwo, przepowiednie, sekrety i wybory, których konsekwencje mogą być naprawdę bolesne. Im dalej w historię, tym bardziej chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Czy pierwszy tom podobał mi się bardziej? Nie. „Aeternum” pobiło poprzednika i jest to znakomite romantasy godne polecenia! To jedna z tych historii, w których łatwo można zatracić się dla świata, bohaterów i emocji. Jeśli lubicie mroczne romantasy, magię, utracone wspomnienia, niebezpieczne tajemnice, przepowiednie i miłość wystawioną na próbę, koniecznie dajcie tej serii szansę! 🔥

Richard jest zimnym i wyrachowanym biznesmenem. Katharine była jego osobistą sekretarką do czasu, aż połączył ich ryzykowny kontrakt. Jednak im dłużej on trwał to coraz trudniej było utrzymać warunki umowy. Życie dopisało do ich kontraktu klauzulę, która całkowicie zmieniła ich świat. Nikt nie spodziewał się jak zmienią się przez ten mały dopisek. "Przeklęty kontrakt. Nowe warunki"  to kontynuacja "Przeklętego kontraktu" od Melanie Moreland, w której ponownie spotykamy bohaterów z pierwszego tomu. W tej krótkiej nowelce możemy zobaczyć, jak bardzo zmienił się Richard. Tym razem poznajemy jego bardziej ludzką stronę, co bardzo mi się podobało. Krótkie formy są nie do końca dla mnie, bo zazwyczaj mam ochotę spędzić z bohaterami więcej czasu. Tym razem jednak historia okazała się wystarczająca i nie czułam, że czegoś mi zabrakło. Cieszę się, że mogłam ponownie spotkać się z Richardem i Katharine. Bawiłam się świetnie podczas lektury, choć krótko.

Po poprzednich książkach Moniki Kondas nawet przez chwilę nie zastanawiałam się, czy sięgnąć po „Simona”. Uwielbiam książki tej autorki i jestem już na takim etapie, że każdą jej kolejną historię biorę w ciemno. Nie potrzebuję nawet specjalnie zastanawiać się nad fabułą, bo samo nazwisko Moniki wystarczy, żebym chciała poznać kolejną stworzoną przez nią historię. I tym razem również się nie zawiodłam. Historia Simona i Leili od samego początku wzbudza wiele emocji. Mamy tutaj dwójkę ludzi, których kiedyś łączyło coś wyjątkowego, ale przez intrygę i decyzje innych ich drogi się rozeszły. Czas minął, każde z nich próbowało żyć dalej, jednak niektórych uczuć nie da się tak po prostu wymazać. I właśnie to podobało mi się w tej historii najbardziej. Ta świadomość, że przeszłość potrafi wrócić w najmniej oczekiwanym momencie, a razem z nią wszystkie pytania, żal i emocje, z którymi bohaterowie próbowali sobie poradzić. Simon po stracie Leili postanowił nie dopuszczać już do siebie żadnej kobiety. Kiedy jednak ona wraca do jego życia, nie potrafi przejść obok tego obojętnie. Szczególnie że Leila nie pojawia się sama, a jej powrót przynosi ze sobą jeszcze więcej pytań. Nie będę zdradzać Wam szczegółów, ale mogę powiedzieć, że ten wątek naprawdę potrafi rozbudzić ciekawość i sprawić, że chce się poznawać kolejne strony, żeby w końcu dowiedzieć się, co tak naprawdę wydarzyło się w przeszłości. Bardzo lubię motyw drugiej szansy, zwłaszcza kiedy bohaterowie mają za sobą wspólną historię. Tutaj nie chodzi wyłącznie o to, żeby znów się spotkali i dali sobie kolejną szansę. Między Simonem i Leilą jest przecież tyle niewyjaśnionych spraw, a ich przeszłość nie pozwala im po prostu zacząć od nowa, jakby nic się nie wydarzyło. To właśnie te trudne emocje sprawiają, że ich relacja ma dla mnie tak duże znaczenie. Podczas czytania nie myślałam tylko o tym, czy będą razem, ale też o tym, ile musieli przejść i jak wiele ich kosztowało znalezienie się w miejscu, w którym są teraz. Nie ukrywam, że przy tej książce płakałam. I to jest chyba najlepszy dowód na to, jak mocno potrafię zaangażować się w historie Moniki. Niektóre momenty naprawdę mnie poruszyły, a trudne tematy związane ze stratą, żałobą i cierpieniem bohaterów sprawiły, że nie potrafiłam czytać o wszystkim z obojętnością. Są takie historie, w których wystarczy jedna scena albo jedna informacja, żeby nagle poczuć ogromny ścisk w gardle. „Simon” miał właśnie takie momenty. Nie potrzebowałam ciągłego dramatyzmu, bo same emocje bohaterów wystarczyły, żebym mocno przeżywała to, co ich spotykało. Doceniam również to, że mimo trudniejszych tematów w tej historii znalazło się miejsce na lżejsze chwile. Dzięki temu nie miałam poczucia, że przez całą książkę towarzyszy mi wyłącznie smutek. Te emocje przeplatają się ze sobą, a ja mogłam zarówno przeżywać trudne momenty, jak i na chwilę odetchnąć. Lubię, kiedy autor potrafi pokazać różne strony bohaterów i nie zamyka całej historii w jednym nastroju. Nie mogę też pominąć tego, że uwielbiam wracać do świata stworzonego przez Monikę. Seria „Bracia Torrino” pozwala poznawać kolejnych bohaterów, a jednocześnie daje możliwość ponownego spotkania postaci, które zdążyły już zapaść mi w pamięć. To sprawia, że każda kolejna część jest dla mnie czymś więcej niż tylko nowym romansem. Lubię obserwować, jak rozwija się ten świat i jak poszczególne historie łączą się ze sobą. „Simon” to dla mnie przede wszystkim historia o miłości, stracie, tajemnicach i przeszłości, która potrafi odcisnąć piętno na całym życiu. O uczuciach, które nie zawsze znikają wtedy, kiedy próbujemy je w sobie stłumić, i o tym, że czasem trzeba zmierzyć się z bolesną prawdą, żeby móc ruszyć dalej. To właśnie takie historie najbardziej do mnie trafiają, bo zostawiają po sobie coś więcej niż tylko wspomnienie fabuły. Monika Kondas po raz kolejny przypomniała mi, dlaczego tak bardzo lubię jej twórczość. Uwielbiam sposób, w jaki potrafi wciągnąć mnie w losy swoich bohaterów i sprawić, że zaczynam przeżywać wszystko razem z nimi. Nie każda książka musi być lekka i przyjemna, żeby skradła moje serce. Czasem potrzebuję właśnie takiej historii, która mnie wzruszy, zaboli i sprawi, że będę musiała na chwilę odłożyć czytnik, żeby poukładać sobie emocje. Cieszę się, że poznałam historię Simona i Leili, choć zdecydowanie nie obyło się bez łez. Jeśli znacie poprzednie tomy „Braci Torrino”, koniecznie poznajcie również tę część. A jeśli tak jak ja uwielbiacie książki Moniki Kondas, to dobrze wiecie, że na kolejne historie tej autorki czekam bez zastanowienia. Każdą biorę w ciemno i mam nadzieję, że jeszcze nie raz doprowadzi mnie do takiego emocjonalnego rollercoastera!

Kiedy zemsta, staje się powodem do życia. Jedynym sensem istnienia. Chorą obsesją. Czy miłość jest w stanie zabliźnić stare rany? Stać się remedium na ból, krzywdę, traumę? „W jego rękach. Rzeczywistość” to kontynuacja historii, w której uwierzcie mi, wiele jest brudu, przemocy, brutalności i spicy scen! O ile w poprzednim tomie nie było żadnych scen zbliżeń, tak tutaj autorka bardzo poszalała. Popuściła hamulce i dała bohaterom pełną swobodę. Nie mogę mieć jednak żadnych zażaleń, bo baza pod taki układ sił została stworzona. Emocji w tej historii nie brakuje. Główny bohater jest konsekwentny w swoich zachowaniach. Jego temperament nie traci na wyrazistości, za to wzbudza skrajne odczucia. Zdecydowanie nie jest wzorem do naśladowania. Balansuje na granicy przesady. Jednak przypominam - to jest dark romans więc nie ma, co się oburzać. Natomiast w tym całym szaleństwie jest metoda. Historia wzbudza ciekawość. Plot twist choć przewidziany przeze mnie i tak zostawił mnie szeroko otwartymi ustami, gdy doszłam do ostatniego zdania tego tomu! I to zakończenie powoduje, że trzeci tom również zostanie przeze mnie przeczytany. Polecam jednak podejść do tej serii, jako do fikcji literackiej, która ma wzbudzać emocje, a nie historii, która ma stanowić jakikolwiek przykład kodeksu moralnego.

Sztuczna inteligencja staje się powszechnym narzędziem pracy. Tym większego znaczenia nabiera jakość jej wdrażania w firmach. Sam dostęp do ChatGPT czy innych modeli LLM nie gwarantuje korzyści biznesowych. Trzeba wiedzieć, gdzie zastosować AI, jak przygotować wdrożenie i ocenić jego efekty. Marcin Żmigrodzki podjął ten temat w książce „Zarządzanie projektami AI dla początkujących. Jak optymalizować procesy biznesowe za pomocą modeli językowych (LLM)”, wydanej we wrześniu 2026 roku przez Onepress. W pierwszym rozdziale książki Żmigrodzki szczegółowo omawia autorską metodykę DAPIS, opisując pięć etapów prowadzenia projektu AI. Drugi rozdział poświęca narzędziom i technikom przydatnym podczas takich przedsięwzięć, w tym PoC, MVP i pilotażowi. W trzecim wyjaśnia zasady dobrego promptowania, ograniczenia modeli językowych oraz aspekty prawne ich wykorzystania. W ostatnim rozdziale pokazuje, jak zarządzać programem automatyzacji opartym na LLM, planować kolejne projekty AI i koordynować ich realizację w przedsiębiorstwie. Dr Marcin Żmigrodzki jest ekspertem zarządzania projektami, konsultantem biznesowym i trenerem z ponad 20-letnim doświadczeniem. Jest współwłaścicielem firmy szkoleniowo-doradczej Octigo oraz kierownikiem merytorycznym studiów podyplomowych z zarządzania projektami w Akademii Leona Koźmińskiego. Wspierał przedsięwzięcia realizowane zarówno w startupach, jak i dużych korporacjach. Jest autorem licznych publikacji, w tym książki „Bardziej niż Agile”, a także twórcą narzędzi wspierających zarządzanie projektami. Ma również praktyczne doświadczenie w Six Sigma, do której nawiązuje w swojej najnowszej książce. Najbardziej zainteresowała mnie część poświęcona autorskiej metodyce zarządzania projektami AI. Żmigrodzki proponuje potraktowanie wdrożenia AI jako projektu optymalizacji istniejącego procesu biznesowego. Opracował w tym celu metodykę DAPIS, inspirowaną DMAIC, znaną z Six Sigma. DAPIS obejmuje pięć etapów: Define, Analyze, Plan, Implement i Scale. Autor szczegółowo wyjaśnia kolejne kroki: od określenia problemu i analizy procesu, przez planowanie i wdrożenie, po ocenę efektów i skalowanie. Każdy etap uzupełnia opisami działań i pytaniami kontrolnymi. Podoba mi się, że pracę zaczynamy od zrozumienia problemu, a nie od wyboru narzędzia. Autor pokazuje, że czasami większe korzyści niż zastosowanie AI może przynieść uproszczenie procedur czy wyeliminowanie zbędnych czynności. Przykład obsługi zgłoszeń klientów dobrze ilustruje, dlaczego przed automatyzacją trzeba poznać przebieg procesu. Z zainteresowaniem przeczytałem także omówienie Proof of Concept (PoC), Minimum Viable Product (MVP) i pilotażu. Takie sposoby sprawdzania pomysłów i rozwiązań są bliskie mojemu podejściu do zarządzania projektami, opartemu na zwinności i eksperymentowaniu. Chociaż DAPIS wyrasta z Six Sigma i Lean, autor pokazuje, jak poprzez testy ograniczać niepewność przed pełnym wdrożeniem. Drugim szczególnie interesującym dla mnie wątkiem jest spojrzenie na wdrażanie AI jako program obejmujący powiązane projekty realizujące wspólne cele biznesowe. Zarządzając takim programem, trzeba wybierać projekty, ustalać ich priorytety, zapewniać zasoby i wykorzystywać doświadczenia z wcześniejszych wdrożeń. Autor proponuje realizację programu AI w kolejnych falach. Menedżer programu wspólnie ze sponsorem i innymi menedżerami wybiera projekty do realizacji, a po ich zakończeniu ocenia uzyskane korzyści i wykorzystuje doświadczenia przy planowaniu następnych wdrożeń. Omawia również sześć poziomów dojrzałości wykorzystania AI w przedsiębiorstwie. Tytułowe „dla początkujących” ma uzasadnienie: autor wyjaśnia podstawy zarządzania projektami i sporo miejsca poświęca promptowaniu. Doświadczeni czytelnicy część informacji potraktują jako przypomnienie. Moim zdaniem chodzi przede wszystkim o początkujących we wdrażaniu AI, a nie w zarządzaniu projektami. Jako osoba zajmująca się zarządzaniem zmianą mam dwie uwagi do fragmentu poświęconego reakcjom pracowników. Pierwsza dotyczy przekonania o powszechności oporu wobec zmian, druga - wykorzystania modelu Elisabeth Kübler-Ross do opisywania reakcji pracowników na zmiany organizacyjne. Obie kwestie omawiamy szerzej w „Zwinnologii 2.0”, której jestem współautorem. Nie rozwijam tutaj polemiki, ponieważ zarządzanie zmianą nie jest głównym tematem książki. Jeśli przygotowujesz wdrożenie AI w firmie, to w książce „Zarządzanie projektami AI dla początkujących” z pewnością znajdziesz wiele praktycznych podpowiedzi i narzędzi. Autor pokazuje, jak wykorzystać metodykę DAPIS na kolejnych etapach projektu, ilustrując swoje propozycje przykładami. Doceniam również to, że wychodzi poza pojedyncze wdrożenie i omawia zarządzanie całym programem projektów AI. To książka zarówno dla osób rozpoczynających przygodę z wdrażaniem sztucznej inteligencji, jak i bardziej doświadczonych menedżerów.