Recenzje
Malbat znaczy grzech
Po ostatnich wydarzeniach członkowie Malbatu muszą zmierzyć się z kolejnym niebezpieczeństwem. Gdy zostają odcięci od świata, muszą szukać pomocy u dawnego znajomego, który jest gotowy zrobić wszystko, by ich ochronić. W obliczu zagrożenia będą musieli zawalczyć o swoją rodzinę, ale trzeba mieć na uwadze, że wróg może być bliżej, niż im się wydaje. Kiedy czytałam opis tej książki, wydawało mi się, że wpisze się ona w mój gust, lecz po zapoznaniu się z nią miałam już inne odczucia. Zdecydowanie nie jest to powieść dla mnie, ale może wynika to z tego, że niestety zabrałam się za trzeci tom. To mój wielki błąd, że nie sprawdziłam wcześniej, że jest to seria. Niestety, trzeba znać wcześniejsze tomy, aby mieć pojęcie, o co chodzi w fabule. Drugim minusem była po raz kolejny czcionka. Nie wiem, o co chodzi, ale wydawnictwo od dłuższego czasu wydaje książki z małą czcionką, która strasznie mnie odpycha. Patrząc na całość, fabuła ma sens i jest spójna, a akcja dynamicznie posuwa się do przodu. Nie zabrakło również dawki humoru, którą zapewniają nam bohaterowie. Przez całą powieść bohaterowie muszą mierzyć się z niebezpiecznymi sytuacjami i silnymi emocjami, a także podejmować trudne decyzje. Warto wspomnieć, że bohaterowie muszą być na każdym kroku czujni. Nie wiadomo, komu można ufać i które z ich decyzji okażą się właściwe. Dlatego tak ważne są tutaj relacje między bohaterami. Dzięki nim możemy zauważyć, że prawdziwa rodzina to nie tylko więzy krwi, lecz także wsparcie, zrozumienie i gotowość do poświęceń dla bliskich. Należy podkreślić, że ta powieść przedstawia nam nie tylko mafijny świat, ale porusza również temat miłości, trudnych decyzji oraz próby znalezienia własnego miejsca. Jeśli lubicie historie, w których miłość i zaufanie budują się w brutalnym świecie mafii, a bohaterowie muszą zmagać się z niebezpieczeństwem, trudnymi wyborami i własnymi błędami, to ta książka może być właśnie dla Was!
Pełna MOC inspiracji. Kalendarz 2027
To coś więcej niż tradycyjny kalendarz. To praktyczne narzędzie do planowania, osobisty dziennik i przestrzeń na inspirujące myśli, refleksje oraz pomysły. Publikacja zachęca, by nie tylko organizować codzienne obowiązki, ale także świadomie przeżywać każdy dzień i dostrzegać piękno w zwyczajnych chwilach. Dzięki połączeniu planowania z możliwością prowadzenia własnych zapisków kalendarz staje się osobistym inspirownikiem - miejscem, w którym można utrwalać ważne słowa, marzenia, doświadczenia i przemyślenia. Autor przypomina o wartości pisania odręcznego, sile słów i znaczeniu planowania, które pomaga uporządkować codzienność, ograniczyć stres i zachować elastyczność wobec zmieniających się okoliczności. Szczególne miejsce zajmuje refleksja nad upływem czasu i zachęta, by doceniać wszystkie dni tygodnia, nie odkładając radości na weekend czy urlop. Czasem wystarczy jedna zapisana myśl, mały sukces lub chwila wdzięczności, aby spojrzeć na codzienność z nowej perspektywy. To propozycja dla osób, które chcą lepiej organizować swój czas, rozwijać kreatywność i świadomie kształtować codzienne nawyki. Sprawdzi się zarówno u miłośników papierowych kalendarzy, jak i u tych, którzy szukają inspiracji do refleksji i rozwoju osobistego. Może być również wartościowym prezentem dla kogoś, kto ceni moc słów i lubi zapisywać własne myśli. Kalendarz nie obiecuje życia bez obowiązków, ale zachęca, by znaleźć w nim miejsce na to, co naprawdę ważne. Bo przecież nie chodzi tylko o to, aby pamiętać, co mamy zrobić jutro, lecz także o to, by nie zapomnieć, co było dla nas ważne dzisiaj.
W jego rękach. Rzeczywistość
Ayleen ma już pełną świadomość do jakiego świata trafiła i kim jest jej szef Collin. Świat, który bezglednie się rządzi, a brutalność i porachunki nie są w nim pustym frezesem. Ale w jego rękach ożywa i nabiera śmiałości, czując pierwszy raz spełnienie. To jednak ulotne, bo czychają na nich wrogowie oraz fakt, który iluzję z rzeczywistością zderza bezdusznie. ☆ Ok, dajcie mi chwilę! Niech przetrawię to co się stało i to zakończenie! Tegoooo się nie spodziewałam. I to w piórze Kathreen kocham szczególnie: silne emocje, tajemniczość oraz absolutną nieprzewidywalność i masę zwrotów akcji. ♡ No i poraz kolejny kończę jej książkę "ze szczęką na podłodze"! Fabuła tej historii to szczegółowo dopracowany miraż, który kusi i mami czymś pięknym, by burzyć, a wszystko to co zostało skrzętnie wypracowane, postawić pod znakiem zapytania. By dać mrokowi zagrać pierwsze skrzypce! ☆ "Nie zamierzam jej wypuścić" - tymi słowami kończy się i zaczyna pewien etap w relacji: prostej, skromnej kobiety i mężczyzny, który wszystko kontroluje, Bossa. Ayleen to przykład dobra, które skrzętnie przez lata było poniewierane, karygodną postawą matki, a aktualnie też dwulicowej bratowej. By przywłaszczył je sobie także typ jeszcze gorszy, nazywając siebie jej chłopakiem. Człowiek, który zamiast być plastrem na jej okropne doświadczenia, dokłada jej kolejnych, traktując ją jak przedmiot, do zapokajania wyłącznie swoich potrzeb, jej wmawiając oziębłość. A to zbiera swój plon, tragicznie nisko kształtując jej samoocenę i możliwość otwarcia się na nową relację. Czyni ją też naiwną, ale też szalenie pragnącą tego, czego nie dane było jej z ich strony zaznać. ☆ Collin jednak to człowiek inteligetny, który chcąc jej, do tematu podchodzi niezwykle rozważnie, sam wpadając przy tym w pułapkę zależności... która mu się podoba. Tych dwoje przy sobie poznaje swoje nowe oblicze, swoją przeszłość i pragnienia, ale... Collin potrzebuje żony i to ona, jako jego asystentka ma pomóc mu ją wskazać. Tak takie kuriozum tu miesza, czyniąc ich relację zakazaną oraz niebezpieczną, gdyż wkracza między nich inna wpływowa rodzina, ktora jeśli nie "dobrocią", to siłą zamierza wyegzekwować intratne połączenie rodzin. ☆ I tu wkracza on - Cayden młodszy brat Collina, ze swoim luzackim podejściem i popędliwością dla ślicznej Rosalie Verdi. Osoba szalenie skomplikowana, skrywajaca swoje demony, jednak z rozkoszą pokazująca siłę swojego mroku, bedąc egzekutorem brata wręcz psychopatycznym. A to wszystko podkręcane jego artyzmem, wystawą prac wyjątkowych, no daje turbo efekt. I historii tej dwójki potrzebuje na już! ☆ Historia to nie taka łatwa i kolorowa. Bo tu przeszłość wkracza w teraźniejszość z impetem. Grzechy innych, zaś plon mają przynieść okrutny. Tu wszystko kręci się wokół zemsty o różnych obliczach. Ma szansę zabłysnąć też coś wyjątkowego. Gdzie zaborczość miesza się z goracą namietnością. Uzależnia zapach i dotyk. Buduję się obsesja, opętane zostają zmysły. Ta historia opętała i mnie ♥︎ musicie to poznać! Czytajcie ♡
Zarządzanie projektami AI dla początkujących. Jak optymalizować procesy biznesowe za pomocą modeli językowych (LLM)
Sztuczna inteligencja staje się powszechnym narzędziem pracy. Tym większego znaczenia nabiera jakość jej wdrażania w firmach. Sam dostęp do ChatGPT czy innych modeli LLM nie gwarantuje korzyści biznesowych. Trzeba wiedzieć, gdzie zastosować AI, jak przygotować wdrożenie i ocenić jego efekty. Marcin Żmigrodzki podjął ten temat w książce „Zarządzanie projektami AI dla początkujących. Jak optymalizować procesy biznesowe za pomocą modeli językowych (LLM)”, wydanej we wrześniu 2026 roku przez Onepress. W pierwszym rozdziale książki Żmigrodzki szczegółowo omawia autorską metodykę DAPIS, opisując pięć etapów prowadzenia projektu AI. Drugi rozdział poświęca narzędziom i technikom przydatnym podczas takich przedsięwzięć, w tym PoC, MVP i pilotażowi. W trzecim wyjaśnia zasady dobrego promptowania, ograniczenia modeli językowych oraz aspekty prawne ich wykorzystania. W ostatnim rozdziale pokazuje, jak zarządzać programem automatyzacji opartym na LLM, planować kolejne projekty AI i koordynować ich realizację w przedsiębiorstwie. Dr Marcin Żmigrodzki jest ekspertem zarządzania projektami, konsultantem biznesowym i trenerem z ponad 20-letnim doświadczeniem. Jest współwłaścicielem firmy szkoleniowo-doradczej Octigo oraz kierownikiem merytorycznym studiów podyplomowych z zarządzania projektami w Akademii Leona Koźmińskiego. Wspierał przedsięwzięcia realizowane zarówno w startupach, jak i dużych korporacjach. Jest autorem licznych publikacji, w tym książki „Bardziej niż Agile”, a także twórcą narzędzi wspierających zarządzanie projektami. Ma również praktyczne doświadczenie w Six Sigma, do której nawiązuje w swojej najnowszej książce. Najbardziej zainteresowała mnie część poświęcona autorskiej metodyce zarządzania projektami AI. Żmigrodzki proponuje potraktowanie wdrożenia AI jako projektu optymalizacji istniejącego procesu biznesowego. Opracował w tym celu metodykę DAPIS, inspirowaną DMAIC, znaną z Six Sigma. DAPIS obejmuje pięć etapów: Define, Analyze, Plan, Implement i Scale. Autor szczegółowo wyjaśnia kolejne kroki: od określenia problemu i analizy procesu, przez planowanie i wdrożenie, po ocenę efektów i skalowanie. Każdy etap uzupełnia opisami działań i pytaniami kontrolnymi. Podoba mi się, że pracę zaczynamy od zrozumienia problemu, a nie od wyboru narzędzia. Autor pokazuje, że czasami większe korzyści niż zastosowanie AI może przynieść uproszczenie procedur czy wyeliminowanie zbędnych czynności. Przykład obsługi zgłoszeń klientów dobrze ilustruje, dlaczego przed automatyzacją trzeba poznać przebieg procesu. Z zainteresowaniem przeczytałem także omówienie Proof of Concept (PoC), Minimum Viable Product (MVP) i pilotażu. Takie sposoby sprawdzania pomysłów i rozwiązań są bliskie mojemu podejściu do zarządzania projektami, opartemu na zwinności i eksperymentowaniu. Chociaż DAPIS wyrasta z Six Sigma i Lean, autor pokazuje, jak poprzez testy ograniczać niepewność przed pełnym wdrożeniem. Drugim szczególnie interesującym dla mnie wątkiem jest spojrzenie na wdrażanie AI jako program obejmujący powiązane projekty realizujące wspólne cele biznesowe. Zarządzając takim programem, trzeba wybierać projekty, ustalać ich priorytety, zapewniać zasoby i wykorzystywać doświadczenia z wcześniejszych wdrożeń. Autor proponuje realizację programu AI w kolejnych falach. Menedżer programu wspólnie ze sponsorem i innymi menedżerami wybiera projekty do realizacji, a po ich zakończeniu ocenia uzyskane korzyści i wykorzystuje doświadczenia przy planowaniu następnych wdrożeń. Omawia również sześć poziomów dojrzałości wykorzystania AI w przedsiębiorstwie. Tytułowe „dla początkujących” ma uzasadnienie: autor wyjaśnia podstawy zarządzania projektami i sporo miejsca poświęca promptowaniu. Doświadczeni czytelnicy część informacji potraktują jako przypomnienie. Moim zdaniem chodzi przede wszystkim o początkujących we wdrażaniu AI, a nie w zarządzaniu projektami. Jako osoba zajmująca się zarządzaniem zmianą mam dwie uwagi do fragmentu poświęconego reakcjom pracowników. Pierwsza dotyczy przekonania o powszechności oporu wobec zmian, druga - wykorzystania modelu Elisabeth Kübler-Ross do opisywania reakcji pracowników na zmiany organizacyjne. Obie kwestie omawiamy szerzej w „Zwinnologii 2.0”, której jestem współautorem. Nie rozwijam tutaj polemiki, ponieważ zarządzanie zmianą nie jest głównym tematem książki. Jeśli przygotowujesz wdrożenie AI w firmie, to w książce „Zarządzanie projektami AI dla początkujących” z pewnością znajdziesz wiele praktycznych podpowiedzi i narzędzi. Autor pokazuje, jak wykorzystać metodykę DAPIS na kolejnych etapach projektu, ilustrując swoje propozycje przykładami. Doceniam również to, że wychodzi poza pojedyncze wdrożenie i omawia zarządzanie całym programem projektów AI. To książka zarówno dla osób rozpoczynających przygodę z wdrażaniem sztucznej inteligencji, jak i bardziej doświadczonych menedżerów.