Recenzje

„Czasami wydaje mi się, że jesteś jedyną kobietą na całym świecie”. Ten hotel był jej marzeniem, najpiękniejszym wspomnieniem, szansą i pamiątką po dziadkach. Jej miłością… Nagle wszystko zaczęło się sypać jak domek z kart. Związek, długi i strach. Potrzebowała planu, dobrego planu. Czy poproszenie o pomoc byłego wykładowcy było dobrym pomysłem? Może być ratunkiem, ale też zgubą dla jej serca… „Nie da się zrujnować czegoś, co jest doskonałe samo w sobie /…/ A ty jesteś doskonała, Eve”. Jesień ma swój niesamowity klimat. Jest coś magicznego w tych wieczorach pod kocem z palącą się świeczką obok i książką. Ten klimat i magię można poczuć dwa razy mocniej, czytając książki takie jak „Love inn”. To cudownie jesienna i komfortowa historia, która otuliła mnie niczym kocyk. Później też rozgrzała…mocno. Swoją lekkością sprawiła, że się rozmarzyłam i straciłam czujność. Kilka ostatnich rozdziałów… Szok i szaleństwo. Kocham to! Zakopana pod grubym kocem czytałam z wypiekami na twarzy i ogromnym uśmiechem. Nie miałam ochoty przerywać ani na chwilkę. Takie historie ratują mnie w nawet najbardziej pochmurne dni. Czytam i czuję ciepło, odpoczywam. Przez bardzo długi czas marzyłam o tym, by prowadzić pensjonat, dlatego też tak bardzo byłam ciekawa tej książki. Historia tego hotelu mnie urzekła, próby uratowania go bardzo interesowały, a wszelkie smaczki dotyczące prowadzenia były jak miód na moje serce. To miejsce miało duszę i serce, a ja pragnęłam, by przetrwało i zdobyło miłość innych. Wykładowca i była studentka. Mam ogromną słabość do tego motywu… To wystarczy, by moje policzki były jeszcze bardziej czerwone niż zwykle. Evie Ambitna, młoda, z pozytywną energią i planem na przyszłość. Tylko, że plan zaczął się sypać. Jej związek zakończył się z rozmachem, ale to jeszcze nie był koniec. Szantaż, groźby i wyznaczony termin. Czy uda się jej? Sama może i dałaby radę, w końcu jej miłość do tego miejsca była ogromna, lecz z kimś na pewno byłoby jej łatwiej.. Ronan Gburowaty i tajemniczy, ale nie dla niej… Te wszystkie gesty! Błagałam o litość dla mojego serca. Dla niej zrobiłby naprawdę wiele, jak nie wszystko. Miał romantyczną stronę, a ja się po prostu rozpływałam. Kilka niedopowiedzeń i slow burn, który tak mnie wykańczał, że gdy w końcu dostałam ten pierwszy pocałunek krzyczałam. Kocham takie tortury… Kilka razy zabolało mnie też serce. Wiem, że mam niezwykłe szczęście, bo zawsze mogłam liczyć na wsparcie oraz miłość rodziców, a czytając o relacjach głównych bohaterów po raz kolejny sobie o tym przypomniałam i jeszcze bardziej doceniłam. To były jednak tylko fragmenty. Reszta wywoływała szeroki uśmiech, a nawet głośny śmiech. Moje serce skradły też historie innych bohaterów. Aż chciałoby się o nich poczytać więcej… Myślę, że to nie była moja ostatnia wizyta w hotelu „Love inn”. Jeśli macie ochotę na klimatyczną, cudownie jesienną historie, która Was rozgrzeje, rozbawi, a nawet sprawi, że na chwilę wstrzymacie oddech, to koniecznie przeczytajcie tę książkę. Polecam!

„Simon” to czwarty tom serii opowiadającej o braciach Torrino. Pierwszy tom to „Christopher”, następnie poznajemy „Cassiana”, a jako trzecią postać odkrywamy „Aidena”. Nadszedł czas na Simona. Ta historia poturbowała moje serce najbardziej ze wszystkich. Leila i Simon znali się praktycznie od zawsze - dzielili wspólne dzieciństwo, a później nastoletnie chwile. Ich uczucia były tak silne, że pragnęli stawić czoła całemu światu. Zaręczyny miały być krokiem w stronę wspólnej przyszłości, jednak ktoś miał wobec nich inne plany - a tym kimś okazał się ojciec Simona. Mężczyzna miał plany wobec swojego syna, wobec rodziny, ale w tych wszystkich planach nie uwzględnił Leili. Minęło siedem lat, odkąd kobieta wyjechała, zostawiając za sobą dawną miłość, plany na przyszłość oraz rodzinę. Wróciła, ale już nie jako nastolatka, lecz jako dojrzała kobieta, matka i żona. Powróciła z pragnieniem zemsty na rodzinie Torrino za całe cierpienie, którego doświadczyła z ich strony. Simon przez te wszystkie lata tonął w nienawiści do kobiety, bez której kiedyś nie wyobrażał sobie życia. Ich ponowne spotkanie okazało się dla niego powrotem do wspomnień, które zakopał w zakamarkach swojego serca. Czy Leila doprowadzi swój plan zemsty do końca? Czy spotkanie po latach ukoi ich serca? Tego dowiecie się, czytając ich historię. Tak historia emocjonalnie mnie poruszyła najbardziej ze wszystkich tomów, a Simon skradł moje serce najmocniej ze wszystkich braci. Ten młody mężczyzna, mimo świata, w którym się wychował, był bardzo uczuciowy i troskliwy. Przemiana bohaterów, którą przedstawiła autorka, była niesamowita i naturalna. Na początku historii mieli naście lat, później nastała przerwa, a oni spotkali się ponownie po siedmiu latach jako dojrzali ludzie. Każdy z nich w tym czasie zrozumiał wiele, jednak ich wspomnienia wciąż miały ogromną moc. Delia córka Leili to mały promyczek tej historii - przypominała mi moją córkę, a ich dialogi…] - Mamoooo - Córkoooo […] No jakbym słyszała nas. Naturalność i prawdziwość głównych bohaterów była cudowna, oni nie kręcili się w kółko, tylko, kiedy trzeba było tupnęli nogą, a jeśli okoliczności tego wymagały chowali swoje żale w kieszeń i byli dla siebie wsparciem. Pokochałam ich wszystkich Uwielbiam twórczość Moniki. To, co robi mi w głowie swoimi książkami, jest niesamowite. Czuję się zaczarowana, bo niezależnie od tego, co napisze, pobiegnę w tym kierunku w ciemno. Dziękuję ci za to! Ale mam na ciebie focha! Bo dodatek jako zwiastun kolejnego tomu zakończyłas w taki sposób, że noooo. Jak tak w ogóle można? 

Witajcie moliki! Dziś miałam się z wami przywitać " Witajcie przy kolejnej recenzji na profilu czułe historie " jednak ta pozycjali do tego czułych zaliczyć nie można. " W jego rękach: Rzeczywistość " to historia, która pozostawia po sobie ciężar nie do opisania. Tak jak I tom był do przeżycia tak tutaj mój mózg doznał przeciążenia zakończeniem. Zacznij od początku. Ayleen i Collin to zdecydowanie ciekawa para. Ona jego asystentka, która dość długo opierała się swoim uczuciom. A gdy zdecydowała się je w końcu wyznać to... No właśnie nie chcę wam spoilerowac różnymi tutaj zagadnieniami i nie chce też mówić półsłówkami. Dlatego opiszę wam ogólnie wszystko. On wiadomo bogaty, władczy i nie ustępliwy. Ona szara płochliwa myszka, która za dużo nie wie o swoim pochodzeniu. I to chyba wszystko tłumaczy. Jeśli chodzi o samą książkę to czyta się ją dość szybko, jest emocjonalny rollercoaster i rozsadza mózg w niektórych momentach. Muszę jednak przyznać, że nie żałuję tego, że sięgnęłam po tą historię. Może i jest ciężka w niektórych momentach i zdecydowanie emocjonalna, ale nadal pragnę poznać kolejne losy bohaterów. Kathereene nie możesz nas zostawić z takim zakończeniem! Zdecydowanie nie. Jak widzicie zakończenie niekiedy potrafi mocno zaskoczyć. Tak też jest przy tej pozycji. Tutaj nie dość, że jest szok to jeszcze dodatkowo musimy czekać co będzie dalej. Autorka potrafi doprowadzić swojego czytelnika na skraju wytrzymałości emocjonalnej. Bo to, że tak zakończyła tą historię tylko na to wskazuje. Jej styl pisania jest lekki owszem, ale nie zmienia to faktu że lubi traumatyzowac swoich bohaterów. Gdy czytałam I tom nie wiedziałam, że tak polubie Collina i Ayleen. Dość mocno im kibicuje. Mam szczerą nadzieję, że autorka z tego wybrnie i jeszcze nie raz nas zaskoczy w III tomie. Jednakże "W jego rękach: Rzeczywistość" zostanie ze mną myślami na dłużej. Czuć na pierwszym miejscu romans, a w tle jest mafia to podoba mi się taki zabieg. Czytałam dużo romansów mafijnych gdzie mafia grała pierwsze skrzypce lecz tutaj jest inaczej. Co bardzo mi się podoba. Tak jak wspomniałam wcześniej emocji była cała paleta. Od rozbawienia, po łzy bezsilności. Muszę przyznać, że autorka potrafi namieszać w głowie nieźle. Kathereene potrafi zaskoczyć nas w najmniej odpowiednim momencie i to dosłownie. Końcowa ocena książki to 5/5 ⭐. Chciałam odjąć jeden punkt za zakończenie, ale ja jednak nie mam do tego serca. Jeśli lubicie mroczne, mocne historie to musicie zapisać ten tytuł do przeczytania.

Ayleen ma już pełną świadomość do jakiego świata trafiła i kim jest jej szef Collin. Świat, który bezglednie się rządzi, a brutalność i porachunki nie są w nim pustym frezesem. Ale w jego rękach ożywa i nabiera śmiałości, czując pierwszy raz spełnienie. To jednak ulotne, bo czychają na nich wrogowie oraz fakt, który iluzję z rzeczywistością zderza bezdusznie. ☆ Ok, dajcie mi chwilę! Niech przetrawię to co się stało i to zakończenie! Tegoooo się nie spodziewałam. I to w piórze Kathreen kocham szczególnie: silne emocje, tajemniczość oraz absolutną nieprzewidywalność i masę zwrotów akcji. ♡ No i poraz kolejny kończę jej książkę "ze szczęką na podłodze"! Fabuła tej historii to szczegółowo dopracowany miraż, który kusi i mami czymś pięknym, by burzyć, a wszystko to co zostało skrzętnie wypracowane, postawić pod znakiem zapytania. By dać mrokowi zagrać pierwsze skrzypce! ☆ "Nie zamierzam jej wypuścić" - tymi słowami kończy się i zaczyna pewien etap w relacji: prostej, skromnej kobiety i mężczyzny, który wszystko kontroluje, Bossa. Ayleen to przykład dobra, które skrzętnie przez lata było poniewierane, karygodną postawą matki, a aktualnie też dwulicowej bratowej. By przywłaszczył je sobie także typ jeszcze gorszy, nazywając siebie jej chłopakiem. Człowiek, który zamiast być plastrem na jej okropne doświadczenia, dokłada jej kolejnych, traktując ją jak przedmiot, do zapokajania wyłącznie swoich potrzeb, jej wmawiając oziębłość. A to zbiera swój plon, tragicznie nisko kształtując jej samoocenę i możliwość otwarcia się na nową relację. Czyni ją też naiwną, ale też szalenie pragnącą tego, czego nie dane było jej z ich strony zaznać. ☆ Collin jednak to człowiek inteligetny, który chcąc jej, do tematu podchodzi niezwykle rozważnie, sam wpadając przy tym w pułapkę zależności... która mu się podoba. Tych dwoje przy sobie poznaje swoje nowe oblicze, swoją przeszłość i pragnienia, ale... Collin potrzebuje żony i to ona, jako jego asystentka ma pomóc mu ją wskazać. Tak takie kuriozum tu miesza, czyniąc ich relację zakazaną oraz niebezpieczną, gdyż wkracza między nich inna wpływowa rodzina, ktora jeśli nie "dobrocią", to siłą zamierza wyegzekwować intratne połączenie rodzin. ☆ I tu wkracza on - Cayden młodszy brat Collina, ze swoim luzackim podejściem i popędliwością dla ślicznej Rosalie Verdi. Osoba szalenie skomplikowana, skrywajaca swoje demony, jednak z rozkoszą pokazująca siłę swojego mroku, bedąc egzekutorem brata wręcz psychopatycznym. A to wszystko podkręcane jego artyzmem, wystawą prac wyjątkowych, no daje turbo efekt. I historii tej dwójki potrzebuje na już! ☆ Historia to nie taka łatwa i kolorowa. Bo tu przeszłość wkracza w teraźniejszość z impetem. Grzechy innych, zaś plon mają przynieść okrutny. Tu wszystko kręci się wokół zemsty o różnych obliczach. Ma szansę zabłysnąć też coś wyjątkowego. Gdzie zaborczość miesza się z goracą namietnością. Uzależnia zapach i dotyk. Buduję się obsesja, opętane zostają zmysły. Ta historia opętała i mnie ♥︎ musicie to poznać! Czytajcie ♡

„Odporność psychiczna dziecka” Agnieszki Grzeli-Opalińskiej to niezwykle wartościowa i praktyczna książka dla rodziców, psychologów oraz wszystkich osób wspierających rozwój dzieci. Autorka w przystępny sposób pokazuje, jak budować u najmłodszych siłę wewnętrzną, poczucie sprawczości oraz umiejętność radzenia sobie z emocjami i codziennymi wyzwaniami. Ogromnym atutem publikacji jest jej praktyczny charakter - znajdziemy tu aż 65 ćwiczeń, które można łatwo wykorzystać zarówno w domu, jak i podczas pracy z dziećmi. Na szczególne uznanie zasługuje także wykorzystanie technik terapii poznawczo-behawioralnej, które pomagają dzieciom lepiej rozumieć własne myśli, emocje i zachowania. Autorka przedstawia temat odporności psychicznej w bardzo trafny i nowoczesny sposób, podkreślając, że nie jest ona cechą wrodzoną, ale umiejętnością, którą można rozwijać krok po kroku. Osobiście polecam te książkę.